Tibetan
ང་ཟབ་མོ་སྐུ་གཅིག་པུའོ། གཅིག་དེ་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རིག་པས་དང་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་ཟད་པས། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི། ཐིག་ལེ་ཟླ་དང་བྲལ་བ་རིག་པའི་སྤྲོས་པ་མེད་ པ།ཉིད།། མུན་པ་འཁོར་བ་ཡེ་ནས་བུདྡྷ་བས་གདོད་ནས་རྣམ་དག་པས། རང་ལ་གནས་པའི་རིག་པའི་སྣང་བ་འོད་ལྔ་གསལ་ཁྱབ།། འཁོར་བ་རྒྱུ་མེད་འགགས་རིག་པའི་འདུག་ས་རྙེད་ཟིན་པས།། ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ ཀྱི་ས།གཞན་ནས་མེད་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རང་བུདྡྷའོ།། མཚན་མའི་སྣང་བའི་བདག་འཛིན་ཅིར་སྣང་ཐམས་ཅད་དུ་དངོས་པོ་སྟོང་སངས་པས། ཡུལ་ལ་མི་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་བློ་དང་དངོས་པོ་ལས་འདས་པའོ། བདག་འཛིན་བློ་ནི་ཡེ་ནས་ ཟད།། རྐྱེན་རྣམས་རྐྱེན་གྱིས་མེ་ལོང་གི་བཞིན་མེ་ལོང་གིས་གྲོལ་བར་བྱ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་རང་སར་འགྱུར་ཏེ་སངས་རྒྱས་པའོ། རང་གྲོལ་བས།། ལྟོས་ཆོས་རྣམས་ནི་ཡུལ་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་དེ་ཉིད་ལ་དེ་ཉིད་དུ་ཅོག་བཞག་པའོ།། དེ ནས་རྟ་མགྲིན་རྒྱལ་པོ་ཉིད།། སྣང་བ་དེ་ཀུན་རང་གྲོལ་བས། དེ་ནས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་གྲོལ་བས་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ངོ་མཚར་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏོ།། ངོ་མཚར་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས། གྱུར་ནས་ནི། འདི་ལྟ་བུ་དོན་ནི་ཡེ་ནས་གནས་པར འདུག་པས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱིས་མ་གོ་བ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས།བརྒྱལ་ཞིང་ས་ལ་རབ་ཏུ་འགྱེལ།། དེ་ནས་དེ་དག་བརྒྱལ་བ་བསླང་བའི་དོན་དུ་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་བུདྡྷ་བར་བསྟན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་དེས།། དེ་ལྟར་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་རྟ་མགྲིན་ལ་སོགས་པ་ བརྒྱལ་བ་བསླང་བའི་ཕྱིར།། འདི་སྐད་ཅེས་གསུང་གིས་དེ་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་ནས་ནི་ཆེད་དུ་བརྗོད།། ཨེ་མ་གོང་གི་དེ་དག་དེ་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས།། འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱང་དེ་དག་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཡིན་ཀྱང་རང་གྲོལ་ན།། འཁྲུལ་མེད སྣང་བ་ཅིས་མི་གྲོལ།། ཇི་ལྟར་སྤྱོད་ལམ་སྨྲ་བ་དང་ལུས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་རྣམས། དངོས་མེད། སྟོང་ཤེས་བྱ་རིག་འོད་གསལ་བའི་སྤྱོད་པ་དེ་ཡང་རང་བྱུང་གི་སྤྱོད་པར་བསྟན། ཡིན།། བཟང་དང་ངན་པའི་རྟོག་པ་རྣམས། རྟོག་པ་རང་དག་ཏུ གནས།། བསྒོམ་པ་ཆུ་བོའི་ཀློང་ཆེན་ཡིན། གཞན་བསྒོམ་དུ་མེད་པར་བསྟན།། ལོག་ལྟ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་རྟག་ཆད་འདོད་པ་རྣམས།། རྣལ་འབྱོར་རིས་མེད་རིག་པའི་ངོ་བོར་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་ཁྱེར་བས་ལྟ བ་ཡིན།སྤྱོད་པ་རེ་དང་དོགས་པར་བྲལ་བས་འཛིན་པ་ཀུན། འཁོར་བས་མ་གོས། ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྒྲིབས་འབྲས་བུ་རྒྱུར་མི་ལྡོག་ཡིན།། ཕྱག
Chinese
我甚深唯独一之身，一亦是无二之觉性，二之数已尽，离戏论之，明点离月觉性无戏论，自性。黑暗轮回，本初即是佛陀，故从初始即是清净，自住之觉性显现五光普照。轮回无因已止息，觉性之住处已寻得，本初即是佛陀之境，信解非从他处，故自为佛陀。有相之显现，于执著之自性，无论显现何者，一切事物皆空寂，不住于境之智慧，超越心识与事物。我执之心识本初已尽。诸缘起，以缘起，如镜中之面容，欲以镜子解脱之念，亦于自处转变而证悟成佛。自解脱故。待缘之诸法，乃是种种境缘，于彼处即是于彼处安住。彼即是马头明王。彼一切显现皆自解脱故。彼时一切显现皆自解脱，故诸部之忿怒尊，示现稀有增长。生起稀有最极之欢喜。既已转变。如是之义本初即安住，然众生皆未领悟，此为何故？惊恐而倒于地。其后，为令彼等从昏厥中苏醒，彼金刚持大士示现一切行止皆为佛陀。如是，为令诸部之忿怒尊马头明王等从昏厥中苏醒。如是说道，以言语令彼等欢喜，而特意宣说。唉玛，上方之彼等如是之显现。纵然是错乱，然彼等错乱之显现亦是自解脱。无错乱之显现，为何不解脱？如是行止，言语以及身体之作为。无实。空性，所知，觉性，光明之行止，亦示现为自生之行止。是。善与恶之分别念。分别念于自性清净中安住。禅修乃大河之深渊。示现无有其他可修。邪见，声闻等，以及常断之欲求。瑜伽士以无分别之觉性本体，圆满摄持一切，故为见。行止远离希求与疑惑，故一切执着，不为轮回所染。非造作，非由外缘所染污，果不退转为因。顶礼。
English
I am the profound, sole body. The one is also the wisdom inseparable from duality, and the number of two is exhausted. It is free from elaboration. The bindu, separate from the moon, is the wisdom free from elaboration, the very nature. The darkness of samsara is primordially Buddha, therefore, from the beginning, it is pure. The appearance of the wisdom abiding within oneself is the clear radiance of the five lights. Samsara is without cause and has ceased, the dwelling place of wisdom has been found. From the beginning, it is the state of Buddhahood. Believing that it is not from elsewhere, one is oneself Buddha. The grasping of self in the appearance of signs, whatever appears, all things are empty and clear. The wisdom that does not abide in objects is beyond mind and things. The mind of self-grasping is exhausted from the beginning. All conditions, by conditions, like the face in a mirror, the thought of wanting to be liberated by the mirror, transforms in its own place and becomes enlightened. By self-liberation. All relative dharmas are various objective conditions, which are placed as they are in that very place. That is the very King Hayagriva. All those appearances are self-liberated. Then, all appearances are self-liberated, therefore, the wrathful deities of the lineages show a wondrous increase. A supreme and exceedingly joyful wonder arises. Having transformed. Such a meaning abides from the beginning, but sentient beings do not understand it, what is the reason for this? They faint and fall to the ground. Then, in order to awaken them from their fainting, the great Vajradhara shows that all actions are Buddha. Thus, in order to awaken the wrathful deities of the lineages, Hayagriva, and so on, from their fainting. He speaks thus, gladdening them with words, and specifically declares. Emaho, those appearances above are like this. Even if it is delusion, those appearances of delusion are also self-liberated. If the appearance without delusion is not liberated, why not? Like actions, speech, and bodily activities. Unreal. Emptiness, knowledge, awareness, the actions of clear light are also shown as self-arisen actions. Yes. The thoughts of good and bad. Thoughts abide in their own purity. Meditation is the great abyss of a river. It is shown that there is nothing else to meditate on. Wrong views, shravakas, and so on, and the desires for permanence and annihilation. Yogis, with the essence of non-discriminating awareness, completely take everything into perfection, therefore, it is the view. Actions are free from hope and doubt, therefore, all grasping is not defiled by samsara. Unfabricated, not obscured by adventitious conditions, the result does not revert to the cause. Homage.
Tibetan
་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་འདོད་པས། རྟོགས་པ་གཞན་ལ་རག་མ་ལུས་པར་ བསྟན།། སྟོང་གསུམ་ཐམས་ཅད་འདི་ལྟར་སྣང་བ་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ།། ཆར་དང་ཁུ་རླངས་རང་བྱུང་གི་ཆག་ཆག་བཏབ། རྩོལ་སྒྲུབ་བྱ་མི་དགོས། ས་ལམ་འདོད་པ་ནི་ཐིག་ལེ་ཡིན་པར་བསྟན་ནས་རྩོལ་བ་མ་བྱས་པར། འགྲོ་བའི་ལམ དམིགས་ཐིག་ཆེན་ཏེ།། རྐང་བའི་རྗེས་ནི་རྡུལ་ཚོན་རིས། འབྱེད་མི་དགོས།། འགྲོ་བར་འདོད་པ་སྟངས་སྟབས་ཉིད། ཐམས་ཅད་སྟངས་སྟབས་རྡོ་རྗེའི་འགྲོས་ཀྱིས་རྣམ་རྟོག་གི་བགེགས་བསལ།། ཡན་ལག་བསྐྱོད་པ་མ་བྱས་བའི་རིག་པ་ཇི་ལྟར བྱས་ཕྱག་རྒྱས་རང་བྱུང་ལྷ་དང་སྤྲད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ།། ཇི་ལྟར་སྨྲས་པ་རང་གི་ངག་ཐམས་ཅད་སྔགས་ཡིན་པས་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་རང་ལ་རྫོགས་པའི་རིག་པའི་ལྷ་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་ཚིག། བསམ་པ་རྣམས་ནི་རང་གི་དྲན་བསམ་རྣམས་ཀྱིས་རིག་པའི་ལྷ་གསལ་བ། བསྐྱེད་རིམ་ཡིན།། ཡིད་ལ་རང་གི་ཡིད་ལ་ཅི་འགྱུ་ཐམས་ཅད་མ་བྱས་པའི་མཆོད་པས་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་བོ། འགྱུ་བ་མཆོད་པ་ཉིད། མིག་གིས་མཐོང་ཚད། གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ལྷ་ཡི་སྐུ།། སྒྲ་ཆེན་པོ་རང་དང་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ རོལ་མོ་ཉིད།རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར། རང་གི་ལུས་ནི་བུམ་པ་ཡིན་ལ། རང་གི། སྐྲ་ནི་ལོ་འདབ་བུམ་པའི་ཁ་རྒྱན་རྒྱན་གྱི་ཚུལ་མཛེས།། ཁྲག་དང་ཆུ་སེར་ཆུ་རྣམས་བུམ་ཆུ་ཉིད། རང་གི། དོན་སྙིང་ལ་སོགས་རྫས་ཀྱིས་ གཏམས།། རང་ལ་སྣང་བའི་དབང་ཡེ་ནས་རང་ལ་གནས་པས་རྫས་དང་རྩོལ་བས་དོན་དམ་མི་ཐོབ་གསུང། རྣམས་བྱིན། ཡེ་གདོད་མ་ནས་དབང་བཞི་རྫོགས་སུ་བསྐུར་བའོ།། མ་བསྐུར་ཉིད་ལ་རྫོགས་པའོ། དེའི་གྲོགས་དམ་ཚིག་གང་ཞེ་ན།། འདའ བར་འདོད་པ་དམ་ཚིག་ལ།། བསྲུང་བར་འདོད་པ་བཅིངས་པ་ཉིད།། དགྲོལ་བར་འདོད་པ་ཆེད་དུ་བསྒྲུབས་ན་འཆིང་བའི་རྒྱུ་བྱས་ཤིང་བསྒྲུབས་ན། ཉམས་པ་སྟེ།། མེད་པར་འདོད་པ་ཐུབ་མཆོག་ཡེ་ནས་བསྲུངས་པ་དང་བྲལ་བ ཡིན།། བཟའ་དང་བཏུང་བ་ཁ་ཟས་ཆང་ལ་སོག་པ་བསྙེན་པ་ལ།། ཉལ་བ་དང་ཙོག་པུར་འདུག་པ་མ་བཙལ་བའི་སྒྲུབ་པའོ།། འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ལྷག་གནས་སྟ་གོན་ཉིད།། གློ་དང་ལུད་པས་ཡེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར བསྒྲུབ།པ་ཡིན།། མཐོང་བ་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་བརྡའི་མན་ངག་ཏུ་གྲོལ་བར་བསྟན་ཕྱག་རྒྱའི་བརྡའ།། དེ་ལ་ཆགས་པ་ཉིད་ཉམས་མྱོང་ཡིན་ལ་བཞེད་མེད་རང་གྲོལ་དུ་བུདྡྷའོ། ཉམས་མྱོང་ཡིན།། ཤེས་རིག་རང་ཤེས་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་དྲན་བསམ་ མ་འགགས་པའི་རིག་པ་མ་བུ་འཕྲད་པའི་གདམས་ངག་གོ་གསལ་བ་གདམས་ངག་
Chinese
以广大的意愿显现，无需依赖其他的证悟而展示。 三千世界如此显现，乃是自性本然的坛城。 降下雨水和雾气，是自然形成的滴落，无需勤作修持。 希求地道，即是明点之显现，无需造作，即是行走的道路，是殊胜的大明点。 足迹乃是彩粉之图，无需分别。 希求行走，即是姿态本身。一切以姿态金刚之步，遣除分别念之障碍。 未曾摇动肢体之觉性，如何行持，以手印与自生本然之天尊相合之手印也。 如何言说，自己的一切语言皆是咒语，故一切心髓皆圆满于自身之觉性天尊，即是咒语之词。 一切念头，皆以自己的忆念思量，使觉性天尊明晰，即是生起次第。 心中，自己心中所动的一切，皆以未经造作之供养，获得血脉相续之成就。动念即是供养。 眼睛所见之处，显现之色相即是天尊之身。 巨大之音声，自己与他人所言说，即是乐器本身，是自性之差别。 自己的身体是宝瓶，自己的头发是树叶，宝瓶之顶饰，以装饰之方式庄严。 血液和黄水等液体，即是宝瓶之水。自己的心等充满着物质。 于自身显现之灌顶，本然安住于自身，故说以物质和勤作不能获得胜义谛。皆已赐予。从原始本初，四种灌顶已圆满授予。 未曾授予即是圆满。其助伴三昧耶为何？ 想要违越，即是三昧耶。 想要守护，即是束缚本身。 想要解脱，若特意修持，则成为束缚之因，若修持，则会衰损。 想要无有，即是能仁至尊，本初即是远离守护。 饮食，食物酒等是亲近。 睡眠和蹲坐，是不寻觅之修行。 一切行作，乃是增上之准备。 痰和唾液，本初即是坛城之修持。 所见一切，皆已开解为表征之口诀，是手印之表征。 于此贪执即是体验，无所求即是任运自解脱之佛陀。即是体验。 自明之觉性，乃是觉性之王，忆念思量不间断之觉性，母子相会之口诀，通透明晰之口诀。
English
With vast aspiration, it reveals without relying on other realizations. The entire three thousand worlds appear as the naturally arising mandala. Rain and mist fall as natural trickles, requiring no effort or practice. The desire for grounds and paths is shown to be the bindu, and without effort, the path of going is the great bindu of aim. The footprints are drawings of colored dust, requiring no separation. The desire to go is the posture itself. All obstacles of conceptual thought are dispelled by the posture, the vajra gait. How does the wisdom that does not move the limbs act? The mudra is the mudra of union with the naturally arising deity. How is speech spoken? All one's own speech is mantra, so the deity of wisdom in whom all essences are complete is the word of mantra. All thoughts are the means by which one's own remembrance and thought clarify the deity of wisdom. This is the generation stage. In the mind, whatever arises in one's own mind, all is offered without effort, and the siddhi of the lineage is attained. Arising is itself the offering. Whatever the eyes see, the form that appears is the body of the deity. Great sounds, spoken by oneself and others, are music itself, the distinction of nature. One's own body is a vase, and one's own hair is the foliage, the ornament of the vase's mouth, beautiful in the manner of decoration. Blood and serum, all liquids, are the vase water itself. One's own heart and so forth are filled with substances. The empowerment that appears to oneself is naturally present within oneself, so it is said that ultimate truth is not attained through substances and effort. All are given. From the very beginning, the four empowerments are fully bestowed. Perfection is in non-bestowal itself. What is its companion, the samaya? The desire to transgress is the samaya. The desire to protect is bondage itself. The desire to liberate, if deliberately cultivated, becomes the cause of bondage, and if cultivated, it declines. The desire to be without is the supreme sage, naturally free from protection. Eating and drinking, food and alcohol, and so forth, are proximity. Sleeping and squatting are practice without seeking. All actions are the preparation for remaining above. Phlegm and sputum are naturally the practice of the mandala. All that is seen is shown to be liberated into the instructions of symbols, the symbols of mudras. Attachment to this is experience, and unconcerned, self-liberation is Buddhahood. It is experience. Self-knowing awareness is the king of awareness, the uninterrupted awareness of remembrance and thought, the clear instruction of the meeting of mother and child.