Tibetan
། མཁའ་དང་མཉམ་པའི་ཆོས་དབྱིངས་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་དེ རྣམས།རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་སྣང་བ།། མྱང་འདས་མཚོན་པའི་ཆོས་དེ་རྣམས།། ལུས་དང་སེམས་ལ་རང་གི་ལུས་ལ་སེམས་ཇི་ལྟར་གནས། ཇི་ལྟར་གནས།། དོན་ཉིད་ངོ་ལ་ཇི་ལྟ་འཆར།། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ལ་ གསུང།། རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་བཀའ་སྩལ་པ།། གཞི་དང་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་ལས།། ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་དག། ལུས་སེམས་གཉིས་ཀ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཀྱི་རྒྱ། ཡེ་ནས་མ་གྲུབ་པས། དངོས་པོ ཉིད་ནི་ཟག་པས་སྟོང།། རང་གི་སྣང་བ་རིག་པ་ངོ་གང་ལ།། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྫོགས།། ཚོམ་བུ་ལྔ་ནི་རིག་པ་ཡེ་ནས་རྣམ་དག་པས།། ཆོས་ཉིད་དཀྱིལ་དང་ཡེ་ཤེས་འཁོར། ཡིན།། རང་རིག མཆོད་པའི་གནས་འགྱུར་ཕྱིར།རིག་པའི་ངོ་བོ་རྟོགས་ན་ལྷ་ཡིན་པས།། རང་གི་ལྷར་ནི་རང་ཉིད་ཆེ།། བསྟི་གནས་ཆེན་པོ་རང་གནས་པས།། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་ཉིད་མཆོད། པའི་གནས་ཡིན་པས།། བརྗོད་ཅིང་སྨྲ་བསམ་ཡུལ་ མེད་པས།། ཐམས་ཅད་རང་གི་སྨྲས་ཚད་གསུང་སྔགས་ཀྱི་ཚིག། བསྐྱོད་ཅིང་བསྒྱུར་བ་རང་ཡིན་པས།། ཡན་ལག་མ་བསྒྱུར་ཕྱག་རྒྱ་རྫོགས།། བསམ་པས་ཆོས་ཉིད་སྟོང་ཉིད་རང་སངས་པས། རིག་པ་ལ། རྫོགས་པས་ཏིང འཛིན་བསྒོམ་དུ་མེད།། རིག་པའི་རྩལ་དབང་ཡེ་ནས་རང་དབང་དུ་གཞིར་གནས་པས།། རྫས་ནི་མི་དགོས་དབང་བསྐུར་ཐོབ།། བསྲུང་བའི་མཚམས་མེད་ཡེ་ནས་གདེང་དང་ལྡན་པས་འདའ་ཉམས་བྲལ།། ཚིག་བརྗོད རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་དམ་ཚིག་བསྲུང་ལས་འདས།། སྣང་བ་ཉིད་ནི་རང་གྲོལ་བས།། ཚིག་གིས་མཚཽན་པ་མན་ངག་རང་རིག་ཀློང།། རང་ལས་བྱུང་བས་རང་གྲོལ་བས།། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྡུག་བཙིར་བྱ་མི་དགོས་ཡེ་ནས གདེང།། སྐུ་གསུམ་རང་གི་སྙིང་ལ་མ་བསྐྱེད་ཡེ་རྫོགས་པས།། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཡེ་ནས་རྫོགས་པ་རང་བྱུང་བའོ།། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་སྣང་བ་ཡི།། ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ།། སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་སྒྲ་རྣམས ནི།། ཆོས་ཉིད་བརྗོད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ཚིག་གིས་མི་རྟོགས་དྲན་པའི་བློ་ཡིན་པས།། བརྗོད་མེད་རང་རིག་བདེ་ཆེན་པོ།། རང་རིག་བསམ་པས་མི་མཐོང་ཕྱིར།། བསམ་གཞིག་བརྟགས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས།། རིག་པའི་ཡེ ཤེས་ཡེ་གདངས་པས།། བསྒོམ་ཞིང་བཅོས་པའི་ཚིག་ལས་གྲོལ། བྱས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་མི་རྒྱ།། འཁོར་འདས་གཉིས་ནི་རང་རྫོགས་པས། རིག་པ་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པས་འཁོར་བ་མ་རྙེད།། རིག་སྟོང་རང་གྲོལ་ལྟ་བ ཆེ།། སྣང་བ་རྣམས་ནི་ཅེར་རང་སོར་བཞག་པས།།
Chinese
于等同虚空的法界中，那些超越痛苦的法，是觉性智慧的显现。那些象征涅槃的法，身与心，自己的身心如何安住？如何安住？实相于自性中如何显现？薄伽梵（bhagavan，梵文天城体：भगवन्，梵文罗马拟音：bhagavan，具 भग bga 功 ga 德 va 有 n 的 an 人）对我宣说。金刚持（Vajradhara，梵文天城体：वज्रधर，梵文罗马拟音：vajradhara，持金刚者）赐予教言。从基和事物的差别中，一切皆于法界中清净。身心二者皆是空性的缘故，本来未成立，事物本身即是因染污而空。自己的显现觉性在何处？如此显现的诸法皆圆满。五蕴是觉性本来清净的缘故，是法性坛城和智慧轮。自明，为了转变成供养的处所，若能证悟觉性的自性即是天神，自己的天神即是自己。大安住处安住于自身，自己的坛城自己供养，是供养的处所。言说思议皆不可及，一切自己所说之语皆是语金刚咒的词句。行动和转变皆是自己，不改变支分即是手印圆满。以思惟法性空性而自己成佛，于觉性中，圆满故无须修持禅定。觉性的力量本来就自在地安住于基中，无需物质即可获得灌顶。无须守护的界限，本来就具足信心，故无有退失和衰损。言语表达，超越了根本和支分的誓言守护。显现本身即是自解脱，以言语表达的口诀是自明之界。从自身产生故而自解脱，无需经历痛苦的压迫，本来就具足信心。三身未在自心中生起，本来就圆满，生起次第本来就是圆满自生的。如此这般对自性显现的法性进行辨别。各种显现的声音，因为法性离于言说，无法以言语理解，是忆念的智慧。无言自明大乐。自明无法以思惟见及，超越了思虑考察的范畴。觉性的智慧本来敞开，从修饰和造作的言语中解脱。无法以造作之法成佛。轮回和涅槃二者本来圆满，于觉性中本来成佛故而未曾寻得轮回。觉空自解脱是伟大的见地。诸显现皆是直视并安住于本然。
English
In the Dharmadhatu, which is equal to space, those dharmas that transcend suffering are the manifestation of awareness and wisdom. Those dharmas that symbolize Nirvana, how do body and mind, one's own body and mind, abide? How do they abide? How does reality manifest in its own nature? The Bhagavan (bhagavan, Devanagari: भगवन्, Roman transliteration: bhagavan, possessor of bhaga, qualities) spoke to me. Vajradhara (Vajradhara, Devanagari: वज्रधर, Roman transliteration: vajradhara, the holder of the vajra) bestowed the teachings. From the difference between the ground and the objects, everything is purified in the Dharmadhatu. Because both body and mind are emptiness, they are primordially unestablished. The objects themselves are empty due to defilement. Where is the manifestation of one's own awareness? All the dharmas that appear in this way are complete. The five aggregates are primordially pure awareness, hence they are the Dharmata Mandala and the Wisdom Wheel. Self-awareness, in order to transform into a place of offering, if one realizes the nature of awareness, one is a deity. One's own deity is oneself. The great abiding place abides within oneself. One's own mandala is offered by oneself, it is the place of offering. Speech and thought are beyond expression. All the words one speaks are the words of the mantra of speech. Action and transformation are oneself. Without changing the limbs, the mudra is complete. By contemplating the emptiness of Dharmata, one becomes a Buddha oneself. In awareness, because of completeness, there is no need to meditate on samadhi. The power of awareness is primordially and naturally established in the ground. One obtains empowerment without needing substances. There is no need for a boundary to protect, one is inherently confident, therefore there is no decline or deterioration. Verbal expression transcends the vows of guarding the root and branches. Appearance itself is self-liberated. The pith instructions expressed in words are the realm of self-awareness. Because it arises from oneself, it is self-liberated. There is no need to experience the oppression of suffering, one is inherently confident. The three kayas are not generated in one's own heart, they are primordially complete. The generation stage is primordially complete and self-arisen. In this way, one should discriminate the Dharmata of the nature of appearance. The various sounds of appearance, because Dharmata is beyond expression, cannot be understood by words, it is the wisdom of remembrance. Inexpressible self-aware great bliss. Self-awareness cannot be seen by thought, it transcends the realm of thought and examination. The wisdom of awareness is primordially open, liberated from the words of embellishment and fabrication. One cannot attain Buddhahood through fabricated dharmas. Samsara and Nirvana are both primordially complete. In awareness, one is primordially enlightened, therefore one has not found samsara. Self-liberation of awareness and emptiness is the great view. All appearances are left as they are, staring and remaining in their own place.
Tibetan
མ་བཅོས་རང་བྱུང་སྤྱོད་པ་ཆེ།། ཡེ་ནས་ཏིང་འཛིན་འདུ་འབྲལ་མེད་རང་གསལ་ནས།། ཡེངས་པ་མེད་པ་དོན་དེ་ཉིད་ལས་མི་འགྱུར་ནས་བསྒོམས་པའི་གདེང།། རིག་པའི ངོ་བོ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དམིགས་མེད་པས།འབད་མེད་དུ། གཏང་གཞག་མེད་པའི་ཡུལ་གཞན་ལ་མི་དམིགས་པས་སྦྱིན་པ་རྫོགས།། རང་རིག་ཡེ་ནས་ཀ་དག་ཏུ་ཡོད་པས་རྣམ་རྟོག་དྲི་མེད་ཕྱིར།། མ་བསྒྲིབས་པར་ཆོས་ལས་འདས་པའི་ ཡེ་ནས་བསྲུང་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རང་ལུས་ཡིན།། ཆོས་སྐུ་གདངས་དང་བྲལ་བས་ན།། བསྒོམ་པའི་རྒྱུ་མེད་གཞན་གྱི་ཡུལ་རང་དུ་གྲོལ་བས་བཟོད་པ་ཉིད། བྱ་བྱེད་འབད་པ་ལས་འདས་པས། འབྲལ་མ་མྱོང་བའི་རིག་པ ལ།། འགྱུར་བ་མེད་པའི་རྩོལ་མི་དགོས་པས་བརྩོན་འགྲུས་སོ།། ཡེ་ནས་རིག་ཅིང་དེའི་དོན་ལ་བསམ་དུ་མེད་བསམ་བྲལ་བས།། ཡོན་ཏན་ཡེ་ནས་རང་རྫོགས་སེམས་ཉིད་བསྟན།། ལུ་གུ་རྒྱུད་ནི་མངོན་སུམ་དུ་ཡོད་པས་ཐོགས་མེད པས།། ཐོགས་མེད་གསལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ཀྱང་དེ་མི་རྙེད། ཉིད། ཉོན་མོངས་པས། ཟིལ་གྱིས་མི་གནོན་རིག་པ་ལ།། ཆོས་སྐུ་རང་རྫོགས་ཡེ་ནས་གཞི་ལ་ཡོད་པས་སྟོབས་དང་ལྡན།། ཡེ་ནས་རང བཞིན་ལྷུབ་གྲུབ་ལ་ཡོད་པས།། མ་བཏབ་རང་རྫོགས་གཞན་ལ་ཡིད་མི་སྨོན་སྨོན་ལམ་ཉིད།། སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རིག་པ་གནས་ཕྱིར།། འཛིན་མེད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་བདག་ཏུ་མ་བཟུང་བས རང།། རིག་པས་རིག་པའི་དབང་དུ་འདུས་སྣང་བ་དབང་བསྒྱུར་བས།། སེམས་ཉིད་སྟོང་པའི་ཐབས་དང་ལྡན།། འདས་པ་ཡེ་ཤེས་རིག་པ་བག་ཆགས་ལ་མི་གནས་པས་དགེ་བ་བཅུ་ཡིས་སྐྱོབ་ཏུ་མེད་ངོ་བོ་བཅུ།། བྱ་དང་བྱེད་པའི་ཆོས རྣམས་རྫོགས།། ཐབས་ནི་རང་གསང་ཡེ་ནས་རང་ལ་ཡོད་པས་བླ་མའི་གདམས་ངག་གིས་མཚོན་མི་དགོས་ཡེ་ཤེས་ལ།། ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་རང་ཤར་ཡིན་པས་རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ཀྱང་ཕུང་པོའི་གཏེང་མི་རྙེད། ཀྱི་སྐུ།། དབྱིངས་ནི་ཁྱབ ཆེན་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཤར་ཡེ་ཤེས་ཡུལ།། རིག་པ་ཤེས་བྱ་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རིག་པའི་སྐུ་རུ་སྣང་བར་གྲོལ།། སྐུ་གསུམ་གསུམ་མམ་ལྔའི་གྲངས་ལས་འདས་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་པོ།། ཡེ་ཤེས་མཚན་ཉིད ལྔ་ལྡན་ཉིད།ཡེ་ཐོག་མ་ནས་དེ་ལྟར་གནས་པའི། འདུག་ཚུལ་ཤེས་བྱ་བབས་ཀྱིས་གྲུབ།། གཞི་ནི་ཀུན་གྱི་བྱུང་ཁུངས་སྤྱི་ས་ཉིད།། ལམ་ནི་རང་སྣང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བར་དོ་ལ་དབང་པོ་འབྲིང་སངས་རྒྱ། བར་དོའི་ཡུལ།། འབྲས་བུ་སྐུ་ གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔ།། རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་འཁོར་འད
Chinese
未造作任运自然行，本来禅定无离合，自明之中。 无有散乱，不离彼义而修之定解。 觉性之体性，无有境与有境之执着，无勤作。 无有舍弃之，不缘于他境，故布施圆满。 自觉本来即是清净故，无有分别垢染故。 无有遮蔽，超越于法之，本来即是远离守护之，戒律自性。 法身离于光明故。 无有修持之因，他境自解脱故，安忍也。 超越于作与不作之勤作故。 于未曾分离之觉性。 无有变异，不需勤作故，精进也。 本来即觉知，且其义不可思，离思故。 功德本来任运自成，开示心性。 种姓乃是现量故，无有阻碍故。 无碍光明之智慧所观察亦不可得。 烦恼不能够，以威力压制觉性。 法身任运自成，本来即在于基故，具有力量。 本来即在于自性任运成就故。 无需造作，任运自成，不希求于他，乃是愿望。 空性之智慧，自性无有事物之觉性安住故。 无有执着，光明之智慧，不执着境与有境故。 觉性以觉性而自在，显现自在故。 心性具有空性之方便。 超越之智慧觉性，不住于习气故，十善亦不可救护，十种体性。 作与不作之法，皆圆满。 方便乃是自密，本来即在于自故，不需上师之口诀来指示，智慧也。 智慧空性自显现故，以自之智慧观察亦不可得蕴之底。 之身。 界乃是广大，一切显现皆于法界中显现，智慧境。 觉性所知，显现为色法一切皆解脱为觉性之身。 三身或三或五之数量超越，唯一之佛陀。 智慧具有五种特征。本来即是如是安住之。 安住之方式，所知自然成就。 基乃是一切之生源，总地也。 道乃是自显现法性之中阴，中等根器成佛。 中阴之境。 果乃是三身五智。 证悟智慧轮
English
Unfabricated, naturally arising conduct is great. From the beginning, Samadhi is self-illuminating, without separation or union. Without distraction, there is confidence in meditating without changing from that very meaning. The essence of awareness, without the object and the subject, is effortless. Without abandoning or retaining, not focusing on other objects, generosity is perfected. Since self-awareness is pure from the beginning, without the defilement of thoughts. Without obscuration, beyond Dharma, from the beginning, the self-nature of discipline is free from protection. Since the Dharmakaya is free from radiance. Without the cause of meditation, other realms are liberated on their own, it is patience. Transcending the effort of doing and not doing. In the awareness that has never been separated. Without change, without the need for effort, it is diligence. Knowing from the beginning, and its meaning is unthinkable, beyond thought. Qualities are naturally perfect from the beginning, revealing the nature of mind. The lineage is directly present, without obstruction. Even if examined by unobstructed, clear wisdom, it cannot be found. Afflictions cannot overpower awareness with force. The Dharmakaya is naturally perfect, inherently present in the ground, possessing strength. From the beginning, it is present in the spontaneously accomplished nature. Without cultivation, naturally perfect, not desiring others, it is aspiration. The wisdom of emptiness, the awareness of selflessness abides. Without grasping, clear wisdom, not grasping the object as self. Awareness is empowered by awareness, appearances are empowered. The nature of mind possesses the means of emptiness. Transcendent wisdom-awareness, not abiding in habits, cannot be saved by the ten virtues, the ten essences. The laws of doing and not doing are all perfected. The means are self-secret, inherently present within oneself, not needing to be indicated by the guru's instructions, it is wisdom. Since the wisdom of emptiness arises on its own, even if examined with one's own wisdom, the bottom of the aggregates cannot be found. The body of. The sphere is vast, all appearances arise in the Dharmadhatu, the realm of wisdom. All that appears as the object of awareness, form, is liberated as the body of awareness. The three bodies, beyond the number of three or five, the only Buddha. Wisdom possesses five characteristics. From the very beginning, it has been abiding as such. The way of abiding, the knowable is naturally accomplished. The ground is the source of all, the general basis. The path is the Bardo of self-appearing Dharmata, the intermediate faculty attains Buddhahood. The realm of Bardo. The result is the three bodies and five wisdoms. Realization of the wisdom wheel.