Tibetan
་འོད་ཉིད་ཀྱང།། ཐུགས་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་རྟོགས།། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཉིད་ཀྱང།། རྒྱལ་བ་ཉིད་ལས་མེད་པར་གསུངས།། སྐུ་གསུང་ཡོན་ཏན་རྒྱལ་བ་མིན།། སྐུ གསུང་ཐུགས་ལ་མཚན་མ་ཡོད།། མཚན་མ་ཡོད་པས་གྲོལ་མི་འགྱུར།། དེ་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་སྐུ་ལས་འདས།། ཡང་དག་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཉིད་ཀྱང།། ངེས་པ་རྙེད་པའི་ས་ལ་གནས།། ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཆོད་ས་ལ་ཡང་དག འདས།། འདས་པ་ཉིད་ལ་དཔེ་མཚོན་ཕྱོགས་དང་བྲལ།། དཔེ་ཟླའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་མེད།། དཔེ་ཉིད་ཕྱོགས་དང་མཚོན་མེད་ན། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཡུལ་ལ་སྐུ་ཉིད་མེད།། སངས་རྒྱས་སྐུ་ལ་ཚིག་གིས་མཚོན་དུ མེད།། མུན་པས་བསྒྲིབས་པའི་སྣང་བ་རྣམས།། མུན་པ་བསལ་ན་སྣང་བ་གསལ། ཉིན་མོའི་ཕྱོགས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད།། མཚན་མོའི་ཕྱོགས་ལ་སྣང་བ་གསལ།། དངོས་པོ་ཉིད་ལ་དངོས་པོ་མེད།། སྟོང པའི་ཕྱོགས་ལ་སྟོང་པ་མེད།། སྟོང་པ་ཡོད་ན་ཕྱལ་པ་ཡིན།། གསལ་བ་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་ན།། སྟོང་དང་དངོས་པོའི་ཆོས་དང་བྲལ།། སྟོང་དང་དངོས་པོ་ཡོད་གྱུར་ན།། ཡེ་ཤེས་ཡུལ་ལ་མེད་པར་འགྱུར།། བརྟགས པའི་ཡེ་ཤེས་མཚོ་ན་པའི་དཔེ།། དྲི་མ་བཞི་དང་བྲལ་བར་གསུངས།། འདོད་པའི་སེམས་ལ་ཆགས་པ་མེད།། ཆགས་པ་ཡོད་ན་འདོད་པ་ཉིད།། མཚན་མ་གཞན་ལ་ལྟོས་པར་འགྱུར།། སྟོང་པ་མཚན་མས་སྟོང་པའི ཕྱིར།། དྲི་མེད་དག་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱང།། ཡུལ་ལ་གྲོལ་ནས་ས་ལ་གནས།། ས་ལམ་དངོས་པོའི་ཆོས་མེད་ཀྱང།། འཛིན་པའི་ཡུལ་ལ་ས་ལམ་སྣང།། བགྲོད་པའི་ཐ་སྙད་ཆོས་དང་བྲལ།། ཆོས་ནི་འཁོར་བའི སྡུག་བསྔལ་ཏེ།། ཆོས་རྣམས་སྤངས་ན་བདེ་བ་ཐོབ།། གང་ལ་དཔེ་དང་དོན་ཡོད་ཕྱིར།། དཔེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འདོད།། དཔེ་ལ་བརྟེན་ཅིང་དོན་ལ་ཡང་དག་སྤྱོད།། སྤྱད་ཀྱང་དེ་ཉིད་འགྱུར་བ་མེད།། ཡོད་དང མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན།། ཡོད་པས་ཡེ་ཤེས་དོན་ལ་སྣང།། མེད་པས་འཁོར་བའི་ཡུལ་ལས་ཐར།། ཐར་པ་ཉིད་ནས་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བའི་དོན།། དེ་ལས་འདས་ན་རིག་པ་མེད་པར་འགྱུར། འདོད། དཔེར་ན་སྒྱུ མའི་སྐྱེས་བུ་ཡིས།། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ལྟར།། ཡང་དག་རིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས།། སྣ་ཚོགས་སྡུད་པའི་སེམས་བྱུང་བས།། ཉོན་མོངས་ཡུལ་དུ་ལྷུག་པར་ཤར།། དེ་ཡི་དབང་དུ་མ་གྱུར་པར།། རིག་པ་ནམ མཁའི་མཐོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱ།། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་པོ་ཉིད།། ཡང་ནས་ཡང་དུ་གོམས་ཤིང་མཐར་ཕྱིན་བྱེད།། རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་མཚན་མ་ཚིག་གི་ལམ།། ལམ་ལ་གནས་ན་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་མེད།། ཡེ ཤེས་ཉིད་ལ་ཚིག་དང་འཛིན་པ་མེད
Chinese
光芒本身也，于心识超越之界中证悟。身语意三者，言说唯有胜者。身语功德非胜者，身语意有相，有相故不得解脱，是故胜者超出身。真实金刚身本身，处于获得定解之地。智慧一决断之地亦超越，超越本身离比喻象征之方，无有比对之方所。若比喻本身无方无象征，则名与相好境无身本身。佛身无法以言词象征，为黑暗所蔽之诸显现，除暗则显现明。白昼之方无有智慧，夜晚之方显现明。事物本身无事物，空性之方无空性，若有空性则为闲谈。若不离光明本身，则离空与事物之法。若有空与事物，则智慧于境中不生。分别之智慧如海市蜃楼之喻，宣说远离四垢。欲念之心无有贪著，若有贪著则为欲念本身，相状将依赖于他者。空性以相状为空性之故，无垢清净之境本身也，于境中解脱而住于地。虽无地道事物之法，然于执取之境显现地道。行进之名言离于法，法乃轮回之痛苦，舍弃诸法则得安乐。何者有比喻与意义之故，比喻即是佛陀本身。依于比喻且于意义中如实行持，虽行持然彼不变异。有与无之诸法皆，以有故智慧于意义中显现，以无故从轮回之境中解脱。从解脱本身见智慧之义，若超越此则将变得无明。譬如幻化之士夫，如是行持一切所作，从真实明智之坛城中，由聚集种种之心生起，于烦恼境中盛大地显现。莫成为彼之掌控，明智应持于虚空之广阔中。真实智慧之王本身，一次又一次地串习且究竟圆满。证悟与未证悟，相状言词之道，若住于道则不见智慧。智慧本身无有言词与执取。
English
Even light itself, is realized in the realm beyond mind. Body, speech, and mind themselves, are said to be none other than the Victorious One. Body, speech, and qualities are not the Victorious One, body, speech, and mind have characteristics. Because there are characteristics, there is no liberation, therefore the Victorious One transcends the body. The very body of the true Vajra, abides on the ground of finding certainty. The ground of one decisive wisdom is also transcendent. Transcendence itself is devoid of example, symbol, and direction. There is no abiding in the direction of comparison. If the example itself has no direction and no symbol, then the body itself is not in the realm of name and attributes. The body of the Buddha cannot be symbolized by words. All appearances obscured by darkness, when darkness is dispelled, appearance is clear. In the direction of day there is no wisdom, in the direction of night appearance is clear. In reality itself there is no reality, in the direction of emptiness there is no emptiness. If there is emptiness, it is idle talk. If one does not move from clarity itself, then one is free from the qualities of emptiness and reality. If there is emptiness and reality, then wisdom will not arise in the realm of wisdom. The example of discriminating wisdom is like a mirage, it is said to be free from four stains. The mind of desire has no attachment, if there is attachment, then it is desire itself. Characteristics will depend on others. Because emptiness is empty with characteristics, the very realm of stainless purity also, is liberated in the realm and abides on the ground. Although there are no qualities of ground and path as things, ground and path appear in the realm of grasping. The expression of going is free from Dharma, Dharma is the suffering of Samsara, if one abandons all Dharmas, one obtains happiness. Because there is example and meaning in what, the example itself is considered to be the Buddha himself. Relying on the example and truly practicing in the meaning, even if practiced, it does not change. All the qualities of existence and non-existence, because of existence, wisdom appears in meaning, because of non-existence, one is liberated from the realm of Samsara. From liberation itself, the meaning of seeing wisdom, if one transcends that, one will become ignorant. For example, a magical person, just as he performs all actions, from the mandala of true intelligence, by the arising of minds that gather various things, it arises abundantly in the realm of afflictions. Without becoming under its control, intelligence should be held in the expanse of the sky. The very king of true wisdom, practices again and again and perfects completely. Realization and non-realization, the path of characteristic words, if one abides on the path, one does not see wisdom. Wisdom itself has no words and no grasping.
Tibetan
།། འཛིན་པ་སྤངས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀུན་ལ་རོལ།། རོལ་པ་རྒྱ་ཆེ་ཡང་དག་ཐུགས་ལས་བྱུང།། འབྱུང་བའི་རྒྱལ་པོ་ཚིག་དང་འདྲེས་ཤིང་མཚུངས།། དཔེ་ཟླ་མེད་པའི་ཉག གཅིག་ཐུགས་ལ་རོལ།། ཡེ་ཤེས་རོལ་པས་སོ་སོ་ཐ་དད་མཐོང།། མཐོང་བ་ཉིད་ལ་དཔེ་ཡིས་མཚོན་དུ་མེད།། དཔེ་དང་ཡེ་ཤེས་ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་མེད།། ཕྱོགས་སུ་འཛིན་པས་ཡེ་ཤེས་མཐོང་དུ་མེད།། ཕྲ་རགས དྲི་མས་ཡང་དག་བདེ་བ་མེད།། ཡང་དག་ཆོས་སྤྱོད་རྟོག་པས་རྙེད་མི་འགྱུར།། བདེ་བ་འདོད་པས་བདེ་བར་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས།། དེ་བཞིན་ལྟ་དང་སྒོམ་པ་འདོད་པས་ལྟ་སྒོམ་ག་ལ་རྙེད།། ཡེ་ཤེས་དྲི་མ་སྤངས་ན་ཡང དག་བདེ་བ་རྙེད།། དེ་ཕྱིར་ཕྲ་རགས་གཉིས་ཀྱི་དྲི་མ་སྤང་བར་བྱའོ།། ཞེས་རིག་པ་རང་ཤར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། ཕྲ་རགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དྲི་མ་སྤང་བའི་ལེའུ་སྟེ་དོན་གསུམ་པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་གསང་བའི བདག་པོས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ།། ཀྱེ་ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ། བདག་ཅག་མོས་པའི་འཁོར་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ། ཆོས་སྐུ་དང། ལོངས་སྐུ་དང། སྤྲུལ་སྐུ གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་གསུང་དུ་གསོལ།། ཞེས་ཞུས་སོ།། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་སྟོབས་ཆེན་བདག་པོ་དེས། འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ།། ཀྱེ་འདུས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཉོན་ཅིག། ངས་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྒྱས་པར བསྟན་གྱིས།ལེགས་པར་ཉོན་ཅིག། སྐུ་ལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཀྱང་བསྡུ་ན་གསུམ་དུ་འདུས་སོ།། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མཚན་མའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་དང།། ལོངས་སྤྱོད་རྫོག་ས་པའི་སྐུ་གཟུང་བའི་ཡུལ་ ལས་འདས་པ་དང།སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཆགས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའོ།། དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཡང་གསུམ་སྟེ།། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཆོས་སྐུ་དང།། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ལོངས་སྐུ་དང། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་སྤྲུལ་སྐུའོ།། དེ་ལ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་ སྐུའི་ཆོས་སྐུ་ནི་རིག་པ་ཆོས་ནི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ།སྐུ་ནི་རིག་པའི་ངོ་བོ་མ་འགགས་པའོ།། ཆོས་སྐུའི་ལོངས་སྐུ་ནི་འོད་ལྔའོ།། ཆོས་སྐུའི་སྤྲུལ་སྐུ་ནི་མིག་ནི་དབང་པོ་མཐོང་བ་མ་འགགས་པའོ།། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡུལ་ནི་ ནམ་མཁའ་རྣམ་པར་དག་པ།། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་གནས་ནི་ཙིཏྟ།། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ལམ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ཤེལ་གྱི་སྦུ་གུ་ཅན་ནི།། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་ཆོས་སྐུ་དང། ལོངས་སྐུའི་ལོངས་སྐུ་དང། ལོངས་སྐུའི་སྤྲུལ་སྐུའོ།། དེ་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་ཆོས་སྐུ་ནི། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་སྣང་བ་མ
Chinese
།། 断绝执着的法性中尽情嬉戏， 嬉戏广大真实从心中生出， 生出的君王与言辞交融且相同， 无与伦比的唯一在心中嬉戏。 智慧的嬉戏中见到各自的差别， 见到的本身无法用比喻来象征， 比喻和智慧不住于任何一方， 执着于一方就无法见到智慧。 细微粗大，污垢中没有真实安乐， 真实行法无法通过分别念获得， 希求安乐之人背离安乐， 同样，希求见和修之人又怎能获得见和修？ 断绝智慧的污垢就能获得真实安乐， 因此，应当断绝细微和粗大二者的污垢。 如是《智慧自生大续》中，断绝细微粗大智慧污垢之品，即第三品。 之后，又秘密的主尊如此禀告道： “奇哉！奇哉！具足大悲的薄伽梵，为了我等信奉的眷属空行母等众，请宣说 法身、报身、化身三者的差别。”如是祈请。 之后，薄伽梵大力主尊又如此说道： “喂！集会的众人谛听！我将广说方便的支分，好好谛听！身虽不可思议，但归纳起来可归于三身。 那又是哪些呢？法身是超越名相之境，报身是超越能取的境，化身是超越生灭之境。 法身又分三种：法身的法身，法身的报身，法身的化身。 其中，法身的法身是觉性，法显现为境，身是觉性的体性不灭。 法身的报身是五光。 法身的化身是眼为根，见不灭。 法身的境是虚空清净。 法身的处所是心。 法身的道是具有珍宝琉璃管。 报身有三种：报身的法身，报身的报身，报身的化身。 其中，报身的法身是五种智慧的显现。
English
|| Enjoying all the dharmata by abandoning clinging, The vast enjoyment arises from the true heart, The king of arising is mixed and equal to words, The unique one, without comparison, enjoys the heart. Seeing individual differences through the play of wisdom, The seeing itself cannot be symbolized by metaphors, Metaphors and wisdom do not reside in any direction, Clinging to a direction makes wisdom invisible. Subtle and coarse, there is no true bliss in impurity, True Dharma practice cannot be found through conceptualization, Desiring bliss turns one's back on bliss, Likewise, how can one find view and meditation by desiring view and meditation? If the impurity of wisdom is abandoned, true bliss is found, Therefore, the impurities of both subtle and coarse should be abandoned. Thus, from the Tantra of the Great Self-Arisen Awareness, the chapter on abandoning the impurities of subtle and coarse wisdom is the third chapter. Then, the Lord of Secrets again requested thus: "Obeisances, obeisances, Blessed One, endowed with great compassion, for us, the assembly of devoted attendants, including the dakinis, please explain the distinctions of the Dharmakaya, Sambhogakaya, and Nirmanakaya." Then, the Blessed One, the powerful Lord, spoke thus: "Hey, listen, all you assembled! I will explain the branches of skillful means in detail. Listen well! Although the kaya is inconceivable, it is condensed into three. What are they? The Dharmakaya is beyond the realm of signs, the Sambhogakaya is beyond the realm of grasping, and the Nirmanakaya is beyond the realm of arising. Furthermore, the Dharmakaya also has three: the Dharmakaya of the Dharmakaya, the Sambhogakaya of the Dharmakaya, and the Nirmanakaya of the Dharmakaya. Among these, the Dharmakaya of the Dharmakaya is awareness, Dharma appearing as an object, and kaya is the essence of awareness, unceasing. The Sambhogakaya of the Dharmakaya is the five lights. The Nirmanakaya of the Dharmakaya is the eye as the faculty, seeing unceasing. The realm of the Dharmakaya is the completely pure sky. The place of the Dharmakaya is citta (mind). The path of the Dharmakaya is a precious crystal tube. The Sambhogakaya has three: the Dharmakaya of the Sambhogakaya, the Sambhogakaya of the Sambhogakaya, and the Nirmanakaya of the Sambhogakaya. Among these, the Dharmakaya of the Sambhogakaya is the appearance of the five wisdoms.