Chinese
心的自性无生。 心的自性无事物。 心的果实未被造作。 心的身是佛。 心的语是考察。 心的意是理解。 心的业是任运成就。 于彼亦不变金刚。 圣者之圣者金刚身。 身之金刚威严之身。 语之金刚稳固大。 意之金刚执持大。 功德金刚贤善大。 事业金刚成就大。 于彼之上无有佛。 伟大此中谁安住？ 瑜伽彼乃福分善。 非善即是彼。 决定之佛唯有一。 于义决定之地上。 心之相如何？ 于彼无造作而住。 于彼之上无伟大。 于真实决定彼而住。 身语意功德事业之本初伟大品第六。 其后，过失与功德本初伟大如是宣说。 于极清净之行境中。 过失与功德二者皆无。 若未了知过失自性清净。 功德清净从何而生？ 若知过失自性即功德。 则无须断除与寻觅。 断除诸过失之彼岸。 佛之名亦无有。 三世佛从过失而生。 金刚萨埵过失之子。 若知过失自性即是佛。 则无有非佛之一。 功德自性亦是过失。 则无有任何须断除。 无论显现为何佛之行。 于彼为何而诽谤？ 若知魔即是佛。 于彼有何对治之物？ 无明亦是菩提心。 无明亦清净。 所有愚昧亦是菩提心，故愚昧亦清净。 所有错乱亦是心，故错乱亦清净。 所有欺骗亦是菩提心。 佛亦是菩提心。 有情亦是菩提心。 天界与涅槃亦是菩提心。 于无过失与功德之先前。 佛之名亦无有。 若知无明即是无明。 则从何寻觅明？ 若知不净自性即是清净。 则从何寻觅清净？ 罪过自性即善。
English
The nature of mind is unborn. The nature of mind is without things. The fruit of mind is uncreated. The body of mind is the Buddha. The speech of mind is investigation. The mind's intention is understanding. The action of mind is spontaneous accomplishment. In that, too, is the immutable Vajra. The noble one of noble ones, the Vajra body. The Vajra of body, the majestic body. The Vajra of speech is greatly stable. The Vajra of mind is greatly holding. The Vajra of qualities is greatly virtuous. The Vajra of activity is greatly accomplished. Above that, there is no Buddha. Who abides in this greatness? That yogi is of good fortune. Not good, it is that itself. The definitive Buddha is only one. On the ground of definitive meaning. What is the nature of mind like? Leave it without fabrication. Above that, there is no greatness. Truly establish it there. The sixth chapter, the greatness of body, speech, mind, qualities, and activity from the beginning. Then, the greatness of faults and virtues from the beginning was spoken as follows. In the realm of perfectly pure conduct. Faults and virtues are both absent. If one does not realize the purity of the nature of faults. From where does pure virtue arise? If one knows that the nature of faults is virtue. Then there is no need to abandon and seek. Beyond the abandonment of all faults. There is not even the name of Buddha. The Buddhas of the three times arise from faults. Vajrasattva is the son of faults. If one knows that the nature of faults is Buddha. Then there is not even one who is not a Buddha. If the nature of virtue is also a fault. Then there is nothing to abandon. Whatever appears as the activity of the Buddha. Why does one criticize it? If one knows that Mara is Buddha. What antidote is there for that? Ignorance is also the mind of enlightenment. Ignorance is also pure. All delusion is also the mind of enlightenment, therefore delusion is also pure. All confusion is also the mind, therefore confusion is also pure. All deception is also the mind of enlightenment. The Buddha is also the mind of enlightenment. Sentient beings are also the mind of enlightenment. Higher realms and Nirvana are also the mind of enlightenment. Before the absence of faults and virtues. There is not even the name of Buddha. If one knows that ignorance is ignorance. Then from where does one seek knowledge? If one knows that impurity is purity. Then from where does one seek purity? The nature of fault is good.
Tibetan
ས་པར་ཤེས་ན། ལེགས་པ་གང་ ལས་བཙལ།འཁོར་བ་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་ན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གང་ལས་བཙལ། ངན་སོང་ཉིད་མཐོ་རིས་ཡིན་པར་ཤེས་ན། མཐོ་རིས་གང་ནས་བཙལ། སེམས་ཅན་ཉིད་ སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ཤེས་ན།སངས་རྒྱས་གང་ནས་བཙལ། རྒྱུ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་ཤེས་ན། འབྲས་བུ་གང་ནས་བཙལ། རྟོག་པ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་པར་ཤེས་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གང་ནས་བཙལ། སྐྱོན་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཡིན་པར་ཤེས་ན། ཡོན་ཏན་གང་ནས་བཙལ། དེ་ཡང་རང་རིག་གི་སེམས་ཡིན། དེ་ཡང་སྤང་ཞིང་དོར་བ་དང། བླང་ཞིང་སྤྱོད་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཡོད་དེ། སྐྱོན་ཡེ་ནས་ཆེ་བས་འབྲས་བུ་ལ་རག་མ་ལུས སོ།། ཡོན་ཏན་ཡེ་ནས་ཆེ་བ་ནི། འབྲས་བུ་ལ་རྟེན་མི་བཅའོ།། ཆེ་བའི་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་ཆུང་ངུའི་མིང་མེད་དོ།། བཟང་པོའི་བཟང་པོ་དང་རྒྱལ་པོའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པས། ངན་པ་དང་ཞན་པའི་མིང་མེད་དོ།། བདེའོ་སྐྱེས བུ་ཆེན་པོའི་ཐུགས།། དག་གོ་རྣམ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས།། རང་གི་དོན་དུ་རང་སྦྱོར་བས།། མཆོད་པ་བཀུར་སྟི་རང་ལ་བྱ།། རང་གི་དགོངས་པ་རང་ལགས་པས།། རྣམ་དག་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ངང།། རྣལ་འབྱོར་རྣམ དག་ངེས་པ་ཞེས།། འདི་ལ་བསྐྱར་ནས་ངེས་པར་བསྟན།། འདི་ནི་རྣམ་དག་ངེས་པའི་ས།། གང་གིས་ཚོལ་འདོད་འདི་ལ་ཉོན།། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཡེ་ནས་ཆེ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བདུན་པའོ།།།། དེ་ནས་འཁོར་བ་དང ངན་སོང་ཡེ་ནས་ཆེ་བ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ།། འཁོར་བ་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན།། སངས་རྒྱས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མིན།། ངན་སོང་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་མི་བཞུགས།། སངས་རྒྱས་ཡང དག་བསྟན་པ་ནི།། འཁོར་བ་ངན་སོང་ནང་ན་ཡོད།། སངས་རྒྱས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཡང།། འཁོར་བ་འདི་ལ་བཏགས་པ་ལས།། གཞན་དུ་སངས་རྒྱས་ཡོད་མ་ཡིན།། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང།། ཁམས གསུམ་འཁོར་བ་མ་ཡིན་པ།། གཞན་དུ་སངས་རྒྱས་གང་ལ་བསྒོམས།། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་མ་ཡིན་པ།། སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་གང་ནས་འབྱུང།། དེ་དག་འབྱུང་བར་ངས་མ་བསྟན།། ངན་སོང་འདི་དག་སུས ཤེས་པ།། སྤྱོད་དང་རྣམ་དག་སེམས་ལ་ཕྱེ།། རྣལ་འབྱོར་གང་ཞིག་འདི་འདྲར་བྱེད།། ངན་སོང་འཁོར་བར་མི་ཉན་པར།། ངན་སོང་འཁོར་བར་ལིང་བོར་ནས།། དེ་དག་སྤངས་པའི་ཕ་རོལ་ན།། མཉན་ཞིང་རྟོག་པའི སངས་རྒྱས་དང།། བདེ་ཞིང་སྐྱིད་པའི་སངས་རྒྱས་དང།། ལོགས་ལས་བདག་གིས་ཐོབ་འདོད་པས།། ཐར་དུ་རེ་སྟེ་མི་ཐར་རོ།། འགྲུབ་པར་རེ་སྟེ་མི་འགྲུབ་བོ།། འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ན།
Chinese
如果認識到地，還尋找什麼好的呢？如果認識到輪迴本身就是涅槃，還尋找什麼涅槃呢？如果認識到惡趣本身就是天界，還從哪裡尋找天界呢？如果認識到有情本身就是佛，還從哪裡尋找佛呢？如果認識到因本身就是果，還從哪裡尋找果呢？如果認識到分別念本身就是法界，還從哪裡尋找法界呢？如果認識到缺點本身就是優點，還從哪裡尋找優點呢？那也是自明的覺性之心。那也捨棄和拋棄，以及接受和行持的原因是什麼呢？因為缺點本來就大，所以完全不依賴於果。優點本來就大，所以不依賴於果。因為是大的偉大，所以沒有小的名稱。因為是好的好和國王的國王，所以沒有壞的和差的名稱。快樂啊！偉大之子的心。清淨啊！完全清淨的菩提心。因為自己為了自己的利益而努力，所以對自己供養和恭敬。因為自己的想法是自己，所以在完全清淨的偉大之子的狀態中。瑜伽完全清淨是確定的。對此再三確定地指示。這是完全清淨確定的地方。誰想要尋找，就聽這個。缺點和優點本來就大的章節，是第七。然後關於輪迴和惡趣本來就大的，這樣說道：在沒有輪迴之前，沒有叫做佛的事情。在沒有惡趣之前，也沒有如來住留。佛完全指示的是，在輪迴惡趣之中有。佛被命名的也是，從這個輪迴上命名的。其他地方沒有佛。蘊、界和處，以及三界不是輪迴。其他地方要觀修哪個佛呢？不是身語意三者，身語意三者從哪裡產生呢？我沒有指示那些產生。誰知道這些惡趣？在行持和完全清淨的心中分開。哪個瑜伽士這樣做？不聽惡趣是輪迴，惡趣變成輪迴。捨棄那些的彼岸，想要獲得聽聞和思維的佛，以及安樂和幸福的佛，從其他地方想要獲得，希望解脫卻不解脫，希望成就卻不成就。完全知道輪迴時，
English
If you know the ground, what good is there to seek? If you know that samsara itself is nirvana, what nirvana is there to seek? If you know that the lower realms themselves are the heavens, where do you seek the heavens? If you know that sentient beings themselves are Buddhas, where do you seek Buddhas? If you know that the cause itself is the result, where do you seek the result? If you know that conceptual thought itself is the dharmadhatu, where do you seek the dharmadhatu? If you know that faults themselves are qualities, where do you seek qualities? That is also the self-aware mind. What is the reason for abandoning and discarding, and accepting and practicing? Because faults are inherently great, they do not depend on the result at all. Qualities are inherently great, so they do not rely on the result. Because it is the great of the great, there is no name for the small. Because it is the good of the good and the king of kings, there is no name for the bad and the inferior. Happy! The mind of the great son. Pure! Completely pure bodhicitta. Because one strives for one's own benefit, one makes offerings and shows respect to oneself. Because one's own thought is oneself, in the state of the completely pure great son. Yoga is completely pure and certain. This is repeatedly and certainly indicated. This is the place of completely pure certainty. Whoever wants to seek, listen to this. The chapter on faults and qualities being inherently great is the seventh. Then, concerning samsara and the lower realms being inherently great, it was said thus: Before there was samsara, there was no such thing as a Buddha. Before there were the lower realms, the Tathagata did not dwell either. What the Buddha fully indicates is that it is within samsara and the lower realms. What is named Buddha is also named from this samsara. There is no Buddha elsewhere. The aggregates, elements, and sense bases, and the three realms are not samsara. Where else would you meditate on the Buddha? If not the three of body, speech, and mind, where do the three of body, speech, and mind arise from? I have not indicated those arising. Who knows these lower realms? Separate them in practice and the completely pure mind. What yogi does this? Not listening to the lower realms as samsara, the lower realms become samsara. Beyond abandoning those, wanting to obtain the Buddha of hearing and thinking, and the Buddha of ease and happiness, wanting to obtain from elsewhere, hoping for liberation but not being liberated, hoping for accomplishment but not accomplishing. When samsara is fully known,