Tibetan
ཆོས་ཀུན་རྒྱ་མཚོ་དག་པའི་གསུང།། གཉིས་མེད་དོན་དམ་བཀོད་པའི་རྒྱན།། རྣམ་རྟོག་མི་མངའ་ཡེ ཤེས་ཐུགས།། ངོ་མཚར་དམ་པ་སེངྒེའི་སྒྲ།། ཀུན་ལ་སྙོམས་མཛད་ཡེ་ཤེས་ངང།། དམིགས་པ་མེད་པས་ནམ་མཁའ་འདྲ།། ཀུན་ལ་སྙོམས་པས་ཉི་ཟླ་འདྲ།། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་དམིགས་པ་མེད།། གཏེར་གྱི་བཅུད འཛིན་སེངྒེའི་སྒྲ།། སྦས་པའི་དོན་སྟོན་གསུང་གི་མཆོག། སྨྲ་བའི་དམ་པ་དེ་ལ་བདག་ཅག་འདུད།། ཅེས་གསོལ་ཏོ།། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལུངཆེན་པོའི་མདོ་ལས། གཞན་པས་ཆེ་བའི་རང བཞིན་གྱིས་ཆེ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ།།།། དེ་ནས་འཁོར་དེར་འདུས་པ་རྣམས་ཀྱིས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ།། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དོན་འདི་དག་བཙལ་ལམ་མི་བཙལ། མ བཙལ་ན་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བུ།། དོན་གང་ལ་སྒྲིབ། ཆོས་ཉིད་ལ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མར་མི་འགྱུར་རམ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དོན་འདི་དག་བཤད་དུ་གསོལ། དེ་ནས་སྨྲ་བའི་དམ་པས་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ ཏོ།། ཆོས་ཉིད་ངང་གི་ཆོ་འཕྲུལ་འབྱུང།། ནམ་མཁའི་ངང་གིས་གཟུགས་རྣམས་མཐོང།། ཆོས་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་གནས།། ནམ་མཁའི་ཁམས་ལ་བཙལ་དུ་མེད།། དེ་བཞིན་ཆོས་དབྱིངས་བཙལ་དུ མེད།། ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་དཀའ་བ་མིན།། ཇི་བཞིན་ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ཞི།། ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་མི་འགྱུར།། དེ་ནི་ཆོ་འཕྲུལ་དམ་པའོ།། ཐོབ་པར་བྱ་བའི་རྒྱུ་མེད་དེ།། ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པ ཡང།། ཐེག་དམན་རྣམས་ལ་བསྟན་པར་ཟད།། དཔེར་ན་བྱིས་པའི་རང་བཞིན་ལ།། སྒྱུ་མ་བསླུ་བས་བྲིད་པ་ལྟར།། ཐེག་པ་དམན་ལ་བདེ་གཤེགས་ཡོན་ཏན་བསྟན།། ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་སྟོབས་ཀྱི་རྣམས།། ཐོབ་པར བྱ་བ་ཡོད་མ་ཡིན།། མི་དམིགས་པ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ལ།། དམིགས་པར་བྱ་བ་ཡོད་མ་ཡིན།། ཡང་དག་མ་མཐོང་ཐེག་དམན་དང།། འཇིག་རྟེན་པ་དང་ལོག་ལྟ་དང།། མི་ཤེས་བླུན་རྨོངས་རྨོངས་རྣམས་ཀྱིས།། འཇིག རྟེན་སྒྱུ་མར་སྦྱོར་བ་ལ།། བདེ་སྡུག་འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས།། དེ་ལྟར་གཉིས་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ།། ལྟ་དམན་རྣམས་ཀྱིས་གཉིས་སུ་མཐོང།། ཟབ་མོའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པར་དཀའ།། ཟབ་མོའི་རང་བཞིན་དམིགས་པ མེད།། ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་ནམ་མཁའི་ཚུལ།། རྟོག་པ་ཀུན་དང་ཡང་དག་བྲལ།། ཇི་བཞིན་རྟོག་པ་ཕྲ་བ་ཡིས།། རྟོག་པ་དེ་ཡི་མཚན་མ་ཞི།། རྟོག་པ་ཕྲ་རགས་ཉིད་ལས་འབྱུང།། དེ་བཞིན་རྟོག་པའི མཚན་མ་དེས།། དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་ལས་བྱུང།། བྱ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི།། ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁའ
Chinese
诸法皆是清净大海之语，无二胜义谛庄严，无分别智慧之心，稀有殊胜狮子吼。于一切平等作，智慧之自性，无所缘故如虚空，于一切平等故如日月。如虚空般无所缘，持有宝藏精华之狮子吼，开示隐秘之义语之殊胜，于说法之殊胜者我等敬礼。如是祈请。出自《大乘菩提心大论》之续部之王，第四品为以他者而伟大，以自性而伟大之章节。之后，聚集于彼处之眷属们，向菩提心金刚如是祈请：大心菩萨，这些义理寻觅或不寻觅？若不寻觅，则义之体性为何？于何义而有障碍？法性于初始与终结不会改变吗？大心菩萨，请您开示这些义理。之后，说法之殊胜者如是开示：法性自性之神变生起，以虚空之自性而见诸色，法界安住如虚空，于虚空之界中无寻觅，如是法界无寻觅，大神变非艰难，如是甚深大神变，法界如是自性不变异，此乃殊胜之神变。无有可获得之因，然所获得之功德，亦仅为小乘者所宣说。譬如于孩童之自性，如以幻术欺骗而诱惑般，为小乘者宣说如来功德。一切功德之力量，无有可获得者。于不可思议之法性中，无有可思议者。未能如实见之小乘者，与世间人及邪见者，以及无知愚昧者们，于世间幻化之结合中，乐苦轮回与寂灭。如是无有二者存在，然劣见者们见为二。甚深之自性难以证悟，甚深之自性无所缘。法性自性如虚空之状态，与一切分别完全分离。如是微细之分别念，彼分别之相寂灭。分别念由粗细而生起，如是分别之相，随即从自身而生。无有作为之法性，诸法如虚空
English
The speech that purifies all dharmas into an ocean, the ornament that arranges the non-dual ultimate truth, the mind of wisdom free from conceptual thoughts, the wondrous and supreme lion's roar. Acting equally towards all, the nature of wisdom, like the sky because of being without object of focus, like the sun and moon because of being equal to all. Like the sky, there is no object of focus, the lion's roar that holds the essence of treasures, the supreme speech that reveals the hidden meaning, to the supreme speaker, we prostrate. Thus it was requested. From the great king of tantras, the great discourse on the mind of enlightenment, the fourth chapter is the chapter on being great by others and being great by oneself. Then, the assembly gathered there requested the Vajra of the Mind of Enlightenment as follows: Great-hearted Bodhisattva, are these meanings sought or not sought? If not sought, what is the nature of the meaning? What meaning is obscured? Does the nature of reality not change at the beginning and the end? Great-hearted Bodhisattva, please explain these meanings. Then, the supreme speaker spoke as follows: The miraculous manifestation of the nature of reality arises from itself, through the nature of space, all forms are seen, the realm of reality abides like space, there is no seeking in the realm of space, likewise, there is no seeking in the realm of reality, great miraculous manifestations are not difficult, just like that, great miraculous manifestations are peaceful, the realm of reality, just like that, its nature does not change, this is the supreme miraculous manifestation. There is no cause to be obtained, but the qualities that are obtained are only taught to those of the lesser vehicle. For example, to the nature of a child, like being deceived and lured by illusion, the qualities of the Sugata are taught to those of the lesser vehicle. The powers of all qualities, there is nothing to be obtained. In the nature of reality that is not focused upon, there is nothing to be focused upon. Those of the lesser vehicle who have not truly seen, and worldly people and those with wrong views, and the ignorant and deluded ones, in the combination of worldly illusion, happiness and suffering, samsara and nirvana. Thus, there are not two, but those with inferior views see them as two. The profound nature is difficult to realize, the profound nature has no object of focus. The nature of reality is like the nature of space, completely separated from all thoughts. Just like that, with subtle thoughts, the characteristics of those thoughts are pacified. Thoughts arise from subtlety and grossness, likewise, the characteristics of those thoughts, immediately arise from themselves. The nature of reality without action, all dharmas are like space
Tibetan
་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉིད་ནི།། དེ་ལ་བཙལ་བར་བྱ་བ་མིན།། རྩོལ་བར་བྱེད་ན་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ བརྒལ་བར་དཀའ།། བཙལ་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི།། མ་བཙལ་བཞག་པས་བསྒོམ་པ་ཡིན།། ཆོས་ཉིད་ཇི་བཞིན་མཉམ་པའི་ཚུལ།། དམིགས་པ་མེད་པས་ཀུན་ཏུ་བཟང།། མ་ཉམས་ངང་བཞག་བསྒོམས་པ ཡིན།། དེ་དང་དེར་ནི་རྣམ་བཙལ་ན།། དེ་ཡང་སྐྱེས་བུ་རྩལ་ཅན་གྱིས།། ཉིད་ལ་ཉིད་ཀྱིས་ག་ལ་དགོངས།། ཇི་ལྟར་མིག་གི་དབང་པོས་ཀྱང།། དབང་པོ་རང་ཐད་ག་ལ་མཐོང།། དེ་བཞིན་ཡང་དག་ཟབ་མོ ཡང།། དེ་ལས་དེ་བཞིན་དེ་མི་འབྱུང།། མཚན་མའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ།། མཚན་མའི་ཡུལ་རྣམས་བརྗོད་དུ་མེད།། གཞན་གྱིས་རྟོགས་དཀའ་ཟབ་མོའི་དོན།། མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་ཆོས་ཉིད་ནི།། མི་དམིགས རང་བཞིན་སྟོང་པའི་ངང།། དེ་ཕྱིར་གསང་བ་དམ་པ་ཡིན།། མི་དམིགས་ཆོས་དབྱིངས་ཟབ་མོ་འདི།། རྣ་དབང་གཞན་ལས་ཐོས་མི་འགྱུར།། དེ་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་ཐོས་རྒྱུ་མེད།། དེ་བཞིན་ལྕེ་ཡི་དབང་པོས་ཀྱང།། དེ་ལ བརྗོད་དུ་རྡུལ་ཙམ་མེད།། ཆོས་ཉིད་དམ་པ་བརྗོད་མེད་ལ།། བརྗོད་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ།། བྱིས་པ་བླུན་རྨོངས་མི་ཤེས་པས།། ནམ་མཁའ་དག་ལ་གནས་འདོད་འདྲ།། དེ་ཕྱིར་རྩོལ་མེད་བསྒོམ་པ་ཡིན།། ཞེས གསུངས་སོ།། དེ་ནས་འཁོར་རྣམས་དམ་པར་གྱུར་ཏེ།། ཨེ་མ་ཧོ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དམ་པའི་མཆོག། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱབས་མཛད་པ།། ཇི་ལྟར་ནད་པ་གདུངས་པ་ལ།། ཇི་བཞིན་སྨན་པ་དོན་ལྡན་གྱིས།། ནད ཀྱི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པར།། སྨན་དཔྱད་གཉེན་པོ་བཏང་བ་བཞིན།། ཇི་ལྟར་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ།། འཁོར་བ་དག་ཕྱིར་རྣམ་གྲོལ་བཤད།། དག་པ་ཆེན་པོ་ཨ་ཨ་ལ་ལ།། ཞེས་གསོལ་ཏོ།། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལུང་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས།བཙལ་བ་མེད་པའི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་པའོ།།།། དེ་ནས་འཁོར་དེར་འདུས་པ་རྣམས་ཀྱིས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ།། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས།། འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་གང་ལགས། དེ་ནས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་བཀའ་སྩལ་པ།། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ལ།། དངོས་པོར་བརྗོད་པ་ལྟ་བ་དམན།། དཔེར་ན དམུས་ལོང་འཐིབས་པ་ཡིས།། བལྟ་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་མི་མཐོང།། ཇི་ལྟར་གཟུང་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིས།། དོན་ཉིད་མཐོང་བར་ག་ལ་འགྱུར།། འགྲོ་བ་གང་ཡིན་བྱང་ཆུབ་སྟེ།། འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བྱང་ཆུབ སེམས།། བྱང་ཆུབ་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པས།། རྟོག་པ་ཕྲ་རགས་རྣམ
Chinese
如是之法性，不应于彼寻。若勤作则为痛苦，轮回之海极难渡。不可寻之法性，不寻而住即为修。法性如是平等之相，无所缘故即是普贤。不坏安住即是修，于此于彼若寻觅，彼亦勇猛丈夫者，岂能以自证自耶？如眼之根，岂能见其自根耶？如是甚深真实义，不从彼生如是彼。离一切相之分别，相之境皆不可说。他人难悟甚深义，至极秘密之法性，无所缘，自性空性中，是故是为胜秘密。此无所缘深法界，不从他耳根而闻。是故法性无所闻。如是舌之根，于彼不可说，丝毫亦无。于法性胜义不可说，欲说者，如孩童愚昧无知，欲住于虚空。是故无勤即是修。如是说。其后眷属皆成圣，唉玛火，大菩萨，胜圣者，大悲救护者。如痛苦之病者，如是具义之医者，于何病之相，施以医药对治。如轮回之痛苦，为轮回者说解脱。大清净啊啊啦啦。如是祈请。续部之王大菩提心大教诫经中，无寻觅品第五。其后聚集于彼之眷属众，向菩提心金刚如是请问。大菩萨，菩提心之义为何？众生之痛苦为何？其后大菩萨开示，心之法性空性中，说为实有是为下劣见。譬如盲人被黑暗所蔽，不见应见之境。如是能取所取之分别，岂能见真实义？何为众生即菩提，众生之痛苦即菩提心。未悟菩提自性故，分别粗细等。
English
Such is the nature of Dharma, it should not be sought therein. If you strive, it is suffering, the ocean of Samsara is extremely difficult to cross. The nature of Dharma that cannot be sought, meditating by not seeking and abiding. The nature of Dharma is the same as it is, without any object, it is Samantabhadra. Undisturbed abiding is meditation, if you seek here and there, even that brave man, how can he realize himself with himself? Just like the eye root, how can it see its own root? Likewise, the profound and true meaning, it does not arise from it as it is. Free from all conceptualizations of characteristics, the realms of characteristics are all unspeakable. The profound meaning that is difficult for others to understand, the supremely secret nature of Dharma, without any object, in the nature of emptiness, therefore it is the supreme secret. This profound Dharma realm without any object, it will not be heard from other ears. Therefore, the nature of Dharma cannot be heard. Likewise, the tongue root, there is nothing to say about it, not even a bit. In the supreme meaning of Dharma, which is unspeakable, whoever wants to speak, like a child who is foolish and ignorant, wants to live in the sky. Therefore, effortless is meditation. Thus it was said. After that, all the retinues became holy, Emaho, great Bodhisattva, supreme saint, great compassionate protector. Just like a sick person suffering, just like a meaningful doctor, for whatever kind of disease, medicine is given to treat it. Just like the suffering of Samsara, liberation is explained for those in Samsara. Great purity, Ah Ah Lala. Thus he prayed. From the Sutra of the Great King of Tantras, the Great Admonition of Bodhicitta, the fifth chapter, the chapter on not seeking. After that, the assembled retinues there asked Bodhicitta Vajra as follows: Great Bodhisattva, what is the meaning of Bodhicitta? What is the suffering of sentient beings? Then the Great Bodhisattva taught, in the emptiness of the Dharma nature of the mind, to say that it is real is an inferior view. For example, a blind person is obscured by darkness, and cannot see the object to be seen. Likewise, with the conceptualization of grasping and clinging, how can one see the true meaning? What is sentient beings is Bodhi, the suffering of sentient beings is Bodhicitta. Because the self-nature of Bodhi is not realized, the distinctions are subtle and coarse.