Tibetan
ག་ལ།། རྣམ་རྟོག་ཟད་བྲལ་མཉམ་བསྒོམ་བསྒོམ་པའི་མཆོག། ཉན་ཐོས་རང་ རྒྱལ་ཐེག་དམན་མི་དམིགས་དོན་ཐོས་མི་སྐྲག་མི་སྔངས་སྔངས་པར་མི་འགྱུར་དོན་ལ་ཞི།། དེ་ནི་ཡང་དག་དོན་རྟོགས་ཟབ་མོ་མཉམ་ཉིད་བསྒོམ་པའི་དངོས།། གནས་དང་མི་གནས་བདེ་སྡུག་རྣམ་སྤངས་པ།། དེ་ལྟར དག་པ་མཐོང་བས་མི་སྐྲག་མི་སྔངས་དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་རིན་ཆེན་ཏོག།འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་མཐོང་དང།། མི་མཐོང་མང་ཉུང་ཞི་དང་མ་ཞི་དུལ་མ་དུལ།། དེ་ལྟར་ངང་ཉིད་སྟོང་པར་མཐོང་ན་ཡང་དག་ རྫོགས་པའི་ཐེག་ཆེན་བསྒོམ་པ་ཡིན།། བདག་དང་སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་བླ་དགས་མི་དམིགས་ལ།། མ་སྐྱེས་མི་འགག་རང་བཞིན་མི་དམིགས་ཏེ།། སངས་རྒྱས་བླ་དགས་དོན་བསྒོམ་རྟོགས་པར་དཀའ།། འདུས་བྱས་འདུས་མ བྱས་སུ་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པར་དཀའ།། ཅི་ཡང་མེད་འགྱུར་ཡང་དག་སྣང་མེད་སྣང་བ་སྒོམ་པའི་མཆོག། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་བདེར་གཤེགས་རིག་པར་མི་བྱེད་ཅིང།། བདེར་གཤེགས་ཀྱང་ནི་དེ་བཞིན ཉིད་རྣམས་རིག་པར་མི་དགོངས་པས།། འགྲོ་བ་བདེར་གཤེགས་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མཉམ་སྒོམ་ན།། བདེ་བ་སྒོམ་པ་དམ་པ་མཉམ་བཞག་བདེ་བའི་ངང།། དེ་ལྟར་ལྷུན་སྒོམ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་མཆོག། བསམ་དང་མི བསམ་ལས་འདས་དོན་གྱི་གཙོ།། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཕགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་མི་འབྱེད་དང།། ཆོས་ཉིད་གནས་ནི་མ་འདྲེས་དབྱིངས།། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་དབྱིངས་ལ་གནས།། དབྱིངས་ལ་ལྟ་དམན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་མི དམིགས་ཏེ།། སྤོང་དང་མི་སྤོང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དགའ་བར་ཞི་བ་སྟེ།། དེ་ལྟར་དོན་ལ་བསྒོམས་པས་སྒོམ་པ་ཡང་དག་ཡིན།། སྒོམ་པ་ཏིང་འཛིན་སྙོམས་འཇུག་བདེ་ལྡན་ཞིང།། ཏིང་འཛིན་མཉམ་སྙོམས་བསམ་གྱིས་མི ཁྱབ་སྒོམ།། དཔེར་ན་འཕོང་གི་སློབ་དཔོན་དང་པོ་སློབ་པའི་ཚེ།། འདི་ལྟར་བ་གླང་ཕུར་པ་དག་ལ་ཕོག་བྱ་སྙམ་དུ་སེམས།། གང་ཚེ་སྐྲ་ལ་ཕོག་འགྱུར་ལེགས་ལོབས་པས།། བ་ལང་ཕུར་པ་དག་ལ་བསྒྲིམ་མི་དགོས པར་འཕོབ།། གང་ཚེ་བདག་གིས་ཏིང་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་ཞུགས་ནས།། ཏིང་འཛིན་འདིས་གནས་དེའི་ཚེ་སླར་ཡང་ཏིང་འཛིན་འདིས་གནས་སྙམ་དུ་མི་སེམས་ལ།། གང་དང་གང་གིས་ཏིང་འཛིན་འདིར་གནས ན།། གདགས་སུ་མེད་པའི་ཏིང་འཛིན་ལྷུན་གྲུབ་སྟེ།། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཏིང་འཛིན་འདི་བས་ཆེ་ཞིང་ལྷུན་གྲུབ་གཞན་ན་ཡོད་མི་འགྱུར།། དེས་ན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཏིང་འཛིན་མི་དམིགས་ཏེ།། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིས སྒོམ་པ་མ་ཐོབ་སུ་ཡང་མེད།། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཏིང་འཛིན་ལ་གནས་པ
Chinese
嘎拉。 念头止息无余，修习等持乃为殊胜。 声闻缘觉小乘不执著，闻义不怖不惊，于义不惊而寂静。 此乃如实了悟之甚深，修习平等性之实义。 止住与不住，安乐痛苦皆已断除。 如是，见清净而不怖不惊，如是修习乃珍宝之顶。 如此，显现之诸法皆得见， 不见、多寡、寂静与不寂静、调伏与不调伏。 如是，若见自性空性，即是圆满大乘之修习。 我与佛陀诸法，不执著为独立存在， 不生不灭，自性不可得。 佛陀独立存在之义，修习亦难证悟。 有为法与无为法，极难证悟。 一无所有而转变，如实无有显现，乃修习之殊胜。 如是，以如来不能了知善逝， 善逝亦不思念如来之自性。 众生、善逝、如来，若平等修习， 修习安乐乃殊胜，等持安乐之境。 如是任运修习，乃金刚顶之殊胜。 超越思与非思，乃意义之主。 凡夫与圣者之众，不作分别， 法性之境，乃不杂之界。 不可思议，安住于界中。 观界卑劣，不执著凡夫， 舍弃与不舍弃，凡夫喜乐而寂静。 如是，于义修习，乃真正之修习。 修习禅定，等至具足安乐， 禅定平等，不可思议之修习。 譬如，射箭之教师初学之时， 心想：如此射击牛毛之靶。 何时射中毛发，善于习练之后， 不需瞄准牛毛之靶而射击。 何时我入于彼禅定， 彼禅定安住之时，不再思念此禅定安住。 何者以何禅定而安住于此， 即是不可言说之任运成就之禅定。 无可思议之禅定，比此更大，他处无有任运成就。 是故，不可思议之禅定不可得， 虽是如此，然无未得修习者。 一切众生皆安住于不可思议之禅定中。
English
Gala. The supreme of meditation is to meditate on equanimity, free from the exhaustion of thoughts. Shravakas and Pratyekabuddhas do not fixate on the Lesser Vehicle, they are not afraid or terrified upon hearing the meaning, they do not become terrified and are peaceful in meaning. This is the essence of meditating on the profound equanimity that realizes the true meaning. Abandoning dwelling and not dwelling, happiness and suffering. Thus, seeing purity, one is not afraid or terrified, and meditating in this way is the crown jewel. In this way, all phenomena that appear are seen, and unseen, many and few, peaceful and unpeaceful, tamed and untamed. Thus, if one sees the emptiness of inherent nature, it is the meditation of the perfect Great Vehicle. Self, Buddhas, and all phenomena are not fixated upon as being separate, unborn, unceasing, and their inherent nature is not fixated upon. It is difficult to realize the meaning of the Buddha's separateness through meditation. It is extremely difficult to realize what is conditioned and unconditioned. The best of meditation is to meditate on appearance and non-appearance, where nothing exists and yet change occurs. The Tathagata does not recognize the Sugata through suchness, and the Sugata does not contemplate the suchness of the Tathagatas. If beings, Sugatas, and suchness are meditated upon equally, then meditating on happiness is noble, the state of equanimity and bliss. Thus, spontaneous meditation is the best of the Vajra Peak. Transcending thought and non-thought is the essence of meaning. Ordinary beings and the assemblies of noble ones are not separated, and the nature of reality is the unmixed realm. Unthinkable, abiding in the realm. Looking down upon the realm, ordinary beings are not fixated upon, abandoning and not abandoning, ordinary beings are joyful and peaceful. Thus, meditating on the meaning is true meditation. Meditation, samadhi, absorption, endowed with bliss, samadhi, equanimity, unthinkable meditation. For example, when an archery teacher first learns, he thinks, "I will hit the yak-hair target like this." When he hits the hair, he becomes skilled through practice, and he does not need to aim at the yak-hair target to shoot. When I enter into that samadhi, when that samadhi abides, I no longer think, "This samadhi abides." Whoever abides in this samadhi, it is a spontaneously accomplished samadhi that cannot be labeled. This unthinkable samadhi is greater than this, and there is no other spontaneous accomplishment elsewhere. Therefore, unthinkable samadhi is not fixated upon, but even so, there is no one who has not attained meditation. All beings abide in unthinkable samadhi.
Tibetan
ས། དེ་བས་ཏིང་འཛིན་སྒོམ་པ་དམ་པ་ཀུན་ལ་ཡོད།། མི་དམིགས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ཡུན་རིང་སྤྱད་པ་ཡིན།། བདག གིས་ཡང་དག་གནས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས་ཏེ།། གནས་མེད་ཀུན་ནས་སློང་བ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ཡིད་བཞིན་རིན་ཆེན་ས་བཅུའི་ཆོས་ཀྱིས་ཚིམ།། ཐབས་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གསང བའི་སྤྱོད་པའང་འདི་ཉིད་ཡིན།། འདི་མེད་རྒྱལ་བ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཐེག་པ་གསུམ་སྟོན་མི་སྲིད་དོ།། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་མི་རྟོག་པར།། སྤྱད་ཅིང་ཐབས་མཁས་རློམ་སེམས་འདུ་ཤེས་མི་བསྐྱེད འཇོམས་པའི་ངང།། རྟོག་དཔྱོད་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་སྤྱོད་པ་ཡིན།། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀུན་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་རབ་རྟོགས་འཇོམས་པའི་ངང།། སྐད་ཅིག་ཙམ་དུ་དད་པའི་ཤུགས་སྐྱེས་དེ་ཡང་མྱུར་དུ་འཇམ དཔལ་གཞོན་ནུར་འགྱུར།། དེ་ལྟར་ཤེས་ན་བྱིས་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དག་གིས་དེ་ཡི་ངང་མི་ཤེས།། དཀྱིལ་འཁོར་གསང་བར་ཞུགས་ཤིང་ཐེག་ཆེན་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཀྱང་བསྲུང་བ་ཡིན།། ཚུལ་ཁྲིམས་དམ་པ་ཀུན་ཀྱང བསྲུངས་ཤིང་སྦྱིན་གནས་དམ་པར་རབ་ཏུ་གནས།། དེ་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་དེ་ལ་གཟུགས་ཡོད་ན།། ནམ་མཁའ་བར་སྣང་དེ་ཡང་སྣོད་དུ་ཆུང་ཞེས་རྒྱལ་བས་མཚུངས་པར་གསུངས།། ཨེ་མ་ཧོ་འདུ བྱེད་རྟོག་མེད་སྐྱེ་ཞིང་འགགས་པའི་ཆོས་ཅན་འདི་ལ་བདེན་པར་གང་འཛིན་པ།། སྐྱེ་བོ་སྐྱེ་བ་སྣ་ཚོགས་དག་ནས་སྐྱེས་ཤིང་སྐྱེ་འགྱུར་སྐྱེ་བ་རྒྱུན་གྱི་དབང་སོང་བ།། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཆོས་ཀུན་བདག་དང བདག་གིར་འཛིན་པས་འཁྲུལ།། རྟོག་མཐའ་མི་ཤེས་རྟོག་པས་བསླུས་ཤིང་རྟོག་པ་ཡི།། རྒྱུན་འབྲངས་འཁྲུལ་པའི་རྟོག་ལས་ཕྱིར་ལོག་མེད་གྱུར་པ།། ནམ་མཁའ་སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་བྱེ་བྲག་མེད་པས་བདེ་བ དང།། སྡུག་བསྔལ་འགོག་དང་མི་འགོག་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་མིན་ལ།། སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་མི་ཤེས་སླད་ནས་རྟོགས་པ་འཁྲུལ།། སྒྱུ་མའི་སྒྱུ་ཤེས་དག་གིས་གླང་པོ་འདྲ་བར་སྒྱུ་མས་རྨོངས་པའི་སྒྱུ་མ་རྣམས།། རྨི་ལམ གྱིས་བསླད་བཞིན་དུ་མི་ཡིས་བདེན་པ་ཉམས་ཤིང་རྨི་ལམ་དབང་དུ་སོང་བའི་རྨི་ལམ་པ།། ལམ་འདི་སྤངས་ཤིང་མཐའ་དག་ལམ་གཞན་ལམ་དུ་བལྟས་པས་མ་ནོར་ལམ་ཞེས་སྟོན་པ་དེ།། དེ་དག་རྡོ་ལ་གསེར བཞིན་ཐུགས་རྗེར་རུང་ཞིང་ཐུགས་རྗེའི་ཐུགས་རྗེས་ཀྱེ་མའོ་ཕྲོག་པ་ཡིན།། ཞེས་གསུངས་སོ།། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལུང་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མ་ནོར་བར་བསྟན་པའི་ལེའུ
Chinese
萨。因此禅定修习殊胜者，皆具之。无所缘之梵行，乃长久修习。我以真正之住处，安住于法界中。从无住处生起，圆满报身如意宝，以十地之法而满足。大方便菩萨之秘密行持亦是此。无此，则不可能有如来毗卢遮那佛宣说三乘。佛陀菩提心，不作意。行持且善巧方便，不生起傲慢念头，于寂灭之状态中。以无分别之方式，行持菩提行。如是通达诸法，且极为了悟寂灭之状态。刹那间生起信心之力，彼亦迅速转为文殊童子。如是知晓，则孩童凡夫等，不了解彼之状态。进入秘密坛城，亦守护大乘殊胜菩提。亦守护一切清净戒律，且安住于殊胜布施处。因此，菩提心之福德，若有形相。虚空亦将成为狭小之容器，如是如来曾开示比喻。唉玛火！有为无作，生灭之法，对此执持真实为何？众生从各种各样之生中出生，且将生之生，为业力所控制。五蕴、十二处、十八界诸法，因执持为我及我所而迷惑。不了知分别之边际，被分别所欺骗，乃分别之。恒常跟随，从迷惑之分别中，无有返回。虚空与佛性无有差别，故而安乐。痛苦之止息与不止息，并非从空性中产生。凡夫不了解，故而领悟是错误的。幻术师知晓幻术，如大象一般，被幻术所迷惑之幻术师们。如被梦境所欺骗一般，人们失去真理，且为梦境所控制之梦中人。舍弃此道，且将一切其他道路视为正道，如是宣说无谬之道者。彼等如石头中之黄金一般，适合被慈悲所救度，且以慈悲之慈悲，夺走（其痛苦）。如是说。大乘菩提心根本续王经中，开示无谬菩提心之章节。
English
Sa. Therefore, all those who practice meditation with pure samadhi possess it. Unattached conduct is practiced for a long time. I abide in the realm of Dharma with a true abode. Arising from the absence of abode, the Sambhogakaya, like a wish-fulfilling jewel, is satisfied by the Dharma of the ten bhumis. The secret conduct of the great expedient Bodhisattva is also this. Without this, it is impossible for the Tathagata Vairochana to teach the three vehicles. Buddha's Bodhicitta, without conceptualization. Practicing and skillful in means, without generating arrogance, in a state of quiescence. Practicing the Bodhisattva conduct in a non-discriminating manner. Thus, comprehending all Dharmas, and thoroughly realizing the state of quiescence. In an instant, the power of faith arises, and it quickly transforms into Manjushri. Knowing this, children and ordinary beings do not understand its state. Entering the secret mandala, one also protects the supreme Bodhi of the Mahayana. One also protects all pure precepts, and abides in the supreme place of giving. Therefore, if the merit of Bodhicitta had form. Even the sky would be a small container, as the Tathagata has taught in comparison. Emaho! Conditioned and uncreated, the nature of arising and ceasing, what is there to grasp as real in this? Beings are born from various kinds of births, and the births that will be born are controlled by karma. The skandhas, ayatanas, and dhatus, all Dharmas, are confused by grasping as self and mine. Not knowing the limits of discrimination, deceived by discrimination, is discrimination. Constantly following, from the delusion of discrimination, there is no return. Space and Buddha-nature are indistinguishable, hence happiness. The cessation and non-cessation of suffering do not arise from emptiness. Ordinary beings do not understand, therefore realization is mistaken. Magicians who know magic, like elephants, are magicians deluded by magic. Like being deceived by dreams, people lose truth and are dreamers controlled by dreams. Abandoning this path, and regarding all other paths as the true path, those who teach the unerring path. They are like gold in stone, worthy of being saved by compassion, and with the compassion of compassion, take away (their suffering). Thus it is said. In the Great King of Tantras, the Sutra of Great Exposition on the Mind of Bodhi, the chapter on teaching the unerring Mind of Bodhi.