Tibetan
་སྤྲོད།། འདོད་ཞེན་ཐམས་ཅད་འདོད་མེད་ངང་དུ་སྤྲོད།། བྱ་བྱེད་གཉིས་འཛིན་རྟག་ཞེན་རྣམས།། བྱར་མེད་འཛིན་མེད་རྟག་ཞེན མེད་པར་སྤྲོད།། དཔེ་ནི་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ།། རྒྱ་མཚོ་ཆུ་བྲན་ངོ་སྤྲོད་དབྱེར་མེད་ཕྱེད།། འོ་མ་ཆུར་འདྲེས་དབྱེར་མི་ཕྱེད།། ཚཝ་དང་ཆུར་འདྲེས་དབྱེར་མི་ཕྱེད།། གཏན་ཚིགས་འདི་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ།། མཚན་ཉིད སྙིང་པོར་ཐིམ་པས་དབྱེར་མི་ཕྱེད།། སྙིང་པོ་ཡན་ལག་ཐིམ་པས་དབྱེར་མི་ཕྱེད།། འོད་དང་ཟེར་འཕྲད་དབྱེར་མི་ཕྱེད།། ཆོས་སྐུ་ལོངས་སྐུར་ཐིམ་པས་དབྱེར་མི་ཕྱེད།། རིག་པའི་སྙིང་པོར་ཐིམ་པས་དབྱེར་མི ཕྱེད།། མ་ལ་བུ་ཐིམ་དབྱེར་མི་ཕྱེད།། ཡེ་ཤེས་རང་སར་ཐིམ་པས་རྣམ་རྟོག་རང་སར་གྲོལ།། སྙིང་པོ་ཀློང་ནས་ཤར་བས་སྐུ་གསུམ་འདུ་འབྲལ་མེད།། ཆུ་དང་མེ་ལོང་ཤེལ་སྒོང་གསུམ་ལ་དཔེ་ཡི་ངོ་སྤྲོད་བྱ།། ཆོས་སྐུ ལོངས་སྐུ་སྤྲུལ་སྐུ་གསུམ་ལ་དོན་གྱི་ངོ་སྤྲོད་བྱའོ།། སེམས་ཉིད་ཆོས་ཉིད་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ལ་རྟགས་ཀྱི་ངོ་སྤྲོད་བྱ།། ཞེས་གསུངས་སོ།། སྣང་སྲིད་ཁ་སྦྱོར་བདུད་རྩི་བཅུད་ཐིགས། འཁོར་བ་ཐོག་མཐའ་གཅོད པའི་རྒྱུད་ལས།ངོ་སྤྲོད་རྣམ་གསུམ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་རེ་བདུན་པའོ།།།། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིས།། ཀུན་བཟང་ཉིད་ལ་འདི་སྐད་གསོལ།། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ངོ་སྤྲོད་ནས།། རྩོལ་བསྒྲུབ་བཅས་ བཅོས་མི་འཚལ་ལམ།། ཞེས་ཞུས་པ་དང། དེ་ནས་སྟོན་པས་འཁོར་ལ་འདི་སྐད་གསུངས།། སྙིང་པོ་མ་ཡིན་རང་བཞིན་འགྱུར་མེད་ལ།། རྩལ་སྣང་ཡན་ལག་མཚན་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སྣང།། སྣང་ཡང་སྣ་ཚོགས་ངང ལས་གཡོས་པ་མེད།། གཞན་དུ་མ་བཀོལ་སྙིང་པོའི་ཀློང་དུ་ཐིམ།། ཐིམ་ནས་དབྱེར་མེད་སྐྱེ་མེད་རྟོགས་ཙ་ན།། ཅི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་གྲོགས་སུ་འགྱུར།། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བཏང་ལ་ནི།། བྱར་མེད་ངང་ལ གནས་པར་བྱ།། ཞི་གནས་མ་བཅོས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། ཐ་མལ་རང་ལུགས་གནས་པ་ནི།། སྙིང་པོ་ཆོས་ཉིད་ཀློང་ན་གནས།། མི་བྱ་བཙལ་བའི་ལས་མི་བྱ།། གཡོ་རྩོལ་དགག་བསྒྲུབ་སྤང་ལེན་མེད།། གཉིས་མེད རྩིས་གདབ་མེད་པས་གནས་པར་གྱིས།། ཅོག་གེར་ཞོག་ཅིག་གནས་ལུགས་ལ།། བཞག་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ལ།། འགྲོ་ས་མེད་པའི་སྙིང་པོ་ལ།། རང་ཉིད་ཡིན་གྱིས་རང་སར་གནས།། བསྒྲུབ་རྒྱུ་མེད་ཀྱིས་ཡེ་ནས གྲུབ།། རེ་ས་མེད་ཀྱིས་གཞན་ལ་རེ།། དེ་ཡང་རང་བཟོ་མ་ཡིན་ནམ།། མ་ཡིན་གཏན་ཚིགས་འདི་ཡིས་ཤེས།། སེམས་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན།། འཁྲུལ་སེམས་ཅིར་ཡང་འཆར་བ་ཡིན།། དངོས མེད་ཅིར་ཡང་འཆར་བ་ཡིན།། ངོ་བོ་ཉིད་ལ་དབྱེ་རུ་མེད།། ཐ་དད་མེད་དེ་ཆོས་སྐུ་ཡིན།། སྙིང་པོ་དངོས་པོ་མེད་པ་དང།། རིག་པ་སྣ་ཚོགས་འཆར་བ་དང།། ཆོས་སྐུའི་ངང་ལ་དབྱེ་རུ་མེད།། ཐ་དད་མེད་པས་ཆོས ཉིད་ཡིན།། ངོ་བོ་མཐོང་དུ་མེད་པ་དང།། མཚན་ཉིད་སྣ་ཚོགས་མཐོང་བ་གཉིས།། ཆོས་ཉིད་ངང་ལ་དབྱེ་རུ་མེད།། ཐ་དད་མེད་དེ་ཆོས་སྐུ་ཡིན།། གནས་ལུགས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང།། ཡིད་བྱེད་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ་བ གཉིས།། གནས་ལུགས་ངང་ལ་དབྱེ་རུ་མེད།། དབྱེར་མ་ཕྱེད་དེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ།། དེས་ན་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་གྱིས།། གནས་ལུགས་ཡེ་ནས་འབྲས་བུ་ཡཻ་གྲུབ་ཡིན།། ས་རྣམས་ཡེ་བགྲོད་འབྲས་བུ་ཡེ་སྦྱངས་ཡིན།། ལས ཀྱང་བཞག་ཟིན་ལམ་ལྔ་ཐོབ་པ་ཡིན།། དེ་ལྟར་གོ་ན་འཁོར་བའི་ལས་རྣམས་ཟིན།། འདོད་པའི་སངས་རྒྱས་རང་ལ་རྙེད།། དེས་ན་དངོས་མེད་ཀུན་ཁྱབ་སྐུ།། ལུས་མེད་ལུས་ཏེ་ལུས་ཀྱི་མཆོག། རྡོ་རྗེ་གཡུང་དྲུང་ལྟ བུར་གནས་པའོ།། གནས་ནི་མཁའ་ཀློང་རྣམ་དག་གནས།། ཡུལ་ནི་སྤྱི་ཡུལ་ཀུན་གཞིའི་ཡུལ།། གོས་མེད་སྣ་ཚོགས་སྟོང་ཉིད་གོས།། ཟས་མེད་སྣ་ཚོགས་ཏིང་འཛིན་ཟས།། ཡུལ་ནི་ནམ་མཁའ་ཁྱིམ་ནི་ཆོས་ཉིད དོ།། ཕ་མ་ཀུན་བཟང་ཡབ་ཡུམ་བདེ་ཆེན་གྲོགས།། སྲས་ནི་ངང་དངས་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་འཁོར།། ཉི་ཟླ་གཟའ་སྐར་མཇའ་ཚོན་ན་བུན་ཆུ་ཟླའི་ཚོགས།། ཆོས་ཉིད་རང་རྩལ་མ་འགགས་རིག་པའི་རྒྱན།། དེ་ཙམ་ཉིད་ན འདི་ལྟ་སྟེ།། སངས་དུ་མེད་པའི་མ་རིག་མུན་པ་སངས།། ཤར་དུ་མེད་པས་ཡེ་ཤེས་ཉི་མ་ཤར།། གསལ་དུ་མེད་པའི་རང་སེམས་ཆོས་སྐུ་གསལ།། ཕྱེད་དུ་མེད་པའི་རིག་པའི་འཆར་སྒོ་ཕྱེད།། ཟིན་དུ་མེད་པའི་རང་ས ཟིན།། ཟིན་དུ་མེད་པའི་འཁོར་བའི་ལས་རྣམས་ཟིན།། ཐོང་དུ་མེད་པའི་འཁོར་བའི་བྱ་བ་ཐོང།། ཐར་དུ་མེད་པས་འཁོར་བའི་སྒྲོག་ནས་ཐར།། ཐོན་དུ་མེད་པས་འཁོར་བའི་རྫབ་ནས་ཐོན།། གྲུབ་ཏུ་མེད་པས་སྐུ གསུམ་རང་ལ་གྲུབ།། རྒྱས་སུ་མེད་པས་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་རྒྱས།། ཟིན་དུ་མེད་པས་ཆོས་ཉིད་རང་ས་ཟིན།། ཆོད་དུ་མེད་པས་འཁྲུལ་པ་རྩད་ནས་ཆོད།། སངས་དུ་མེད་པས་རྣམ་རྟོག་ཆགས་ཞེན་སངས།། གྲོལ་དུ མེད་པས་དུག་ལྔ་རང་སར་གྲོལ།། རྟོགས་སུ་མེད་པས་སྙིང་པོ་ཆོས་སྐུ་རྟོགས།། རེ་བའི་ས་མེད་དོགས་པའི་ལྟུང་ས་མེད།། རིགས་དྲུག་རྩད་བཅད་ཁམས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ས།། སྐྱེ་རྒས་ན་འཆིའི་སྒོ་བཅད་ཐོག མཐའི་དྲས་ཐག་ཆོད།། སྲིད་གསུམ་ཟིལ་གནོན་སྣང་སྲིད་རྒྱ་ནས་འདེགས།། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང།། དགོང
Chinese
舍弃！将所有贪恋都以无贪恋的状态舍弃！将能作所作二执、常执都舍弃为无作无执无常执！应如是知晓譬喻。大海与水滴的自性无别而显现差别，牛奶与水混合无法分离，灰尘与水混合无法分离，应如是知晓此理。体性融入精要而无法分离，精要融入支分而无法分离，光芒与光线相遇无法分离，法身融入报身而无法分离，觉性的精要融入而无法分离，母亲融入孩子无法分离，智慧融入自性，分别念于自性解脱。精要从虚空中显现，故三身无有聚散。以水、镜子、水晶球三者作为譬喻的自性介绍，法身、报身、化身三者作为意义的自性介绍。心性、法性、觉性之智慧三者作为表相的自性介绍。如是说。显有结合甘露精华，断除轮回初始与终结之续部中，开示自性介绍三种之章节，即第四十七品。 其后，金刚萨埵向普贤王如是祈请：如是证悟佛陀自性之后，是否需要勤作修持？如是请问之后，导师向眷属如是宣说：非为精要，自性不变，勤作显现支分，体性种种显现。虽显现种种，然从未脱离自性。不需他用，融入精要之虚空。融入之后，证悟无别无生之时，无论如何作为，皆成为法性之助伴。一切作为皆放下，于无作之状态安住。寂止安住，不造作而任运成就。于庸常自性安住，安住于精要法性之虚空。不作寻觅之行，无有动摇勤作、遮止修持、取舍。无有二取，无有分别念而安住。静止安住于实相，于无有安住之自性，于无有去处之精要，以自性而安住于自性。无有可修，故本自成就。无有可期，故依赖他者。彼亦非为自造吗？以此非为之理而知晓。心性无有实体，然迷乱之心显现种种。
English
Give away! Give away all attachments in a state of non-attachment! Give away the dualistic clinging to action and agent, and the clinging to permanence, into a state of non-action, non-clinging, and non-permanence! This analogy should be understood. The ocean and the droplet of water are inseparable in essence, yet appear distinct. Milk mixed with water cannot be separated. Dust mixed with water cannot be separated. This reasoning should be understood. Characteristics dissolve into essence and cannot be separated. Essence dissolves into limbs and cannot be separated. Light and rays of light meeting cannot be separated. The Dharmakaya dissolves into the Sambhogakaya and cannot be separated. The essence of awareness dissolves and cannot be separated. A mother dissolves into her child and cannot be separated. Wisdom dissolves into its own ground, and conceptual thoughts are liberated in their own ground. Essence arises from the expanse, so the three kayas have no coming together or separation. The introduction to the analogy is made with water, a mirror, and a crystal ball. The introduction to the meaning is made with the Dharmakaya, Sambhogakaya, and Nirmanakaya. The introduction to the signs is made with the nature of mind, the nature of phenomena, and the wisdom of awareness. Thus it is said. The nectar essence of the union of appearance and existence, from the tantra that cuts off the beginning and end of samsara, is the forty-seventh chapter, which teaches the three introductions to nature. Then, Vajrasattva addressed Samantabhadra thus: After realizing the nature of the Buddha in this way, is it necessary to engage in diligent practice? After asking this, the Teacher spoke thus to the assembly: It is not the essence, the nature is unchanging, diligent appearance manifests limbs, various characteristics appear. Although various appearances manifest, they never move from the essence. Without using anything else, dissolve into the expanse of the essence. After dissolving, when one realizes non-duality and non-arising, no matter what one does, it becomes an aid to the nature of phenomena. All actions should be abandoned, and one should abide in a state of non-action. Peaceful abiding is spontaneously accomplished without fabrication. Abiding in the ordinary, natural state is abiding in the expanse of the essence of the nature of phenomena. Do not engage in seeking actions. There is no movement, diligence, rejection, cultivation, abandonment, or acceptance. Abide without dualistic grasping or conceptual imputation. Leave it be, just as it is, in the nature of reality. In the nature of non-abiding, in the essence of no place to go, abide in your own place as yourself. There is nothing to accomplish, so it is primordially accomplished. There is nothing to hope for, so one relies on others. Is that not also self-made? Understand this with this reasoning of non-being. The nature of mind is without substance, yet deluded mind manifests in various ways.
Chinese
无思无念任运现。 本体自性无分别。 无有差别是法身。 心要无实无物与， 觉性种种显现与， 法身之中无分别。 无有差别是法性。 本体不可见与， 相状种种可见二， 法性之中无分别。 无有差别是法身。 实相无生与， 作意种种生起二， 实相之中无分别。 无有分别即法身。 因此如是当知晓。 实相本来即是果。 地道本来已超越，果位本来已修习。 业亦已止息，五道已获得。 如是了知则轮回业已尽。 所欲之佛于自心寻得。 是故无实普周身。 无身之身，是身之胜。 如金刚不坏而安住。 处所乃是虚空清净处。 境乃总境，阿赖耶之境。 无衣种种，空性为衣。 无食种种，禅定为食。 境乃虚空，家乃法性。 父母普贤父母，大乐为伴。 子乃自性清净，五智之眷属。 日月星辰虹霓雾气水月之众。 法性自力无碍，觉性之庄严。 仅此而已，如是者： 无明黑暗不需遣除自消除。 不需升起智慧之日自升起。 不需明耀自心法身自明耀。 不需开启觉性之门自开启。 不需止息自心自止息。 不需止息轮回之业自止息。 不需舍弃轮回之事自舍弃。 不需解脱轮回之缚自解脱。 不需脱离轮回之泥自脱离。 不需成就三身自成就。 不需增长智慧法性自增长。 不需止息法性自安住。 不需断除错乱自根断。 不需遣除分别执着自消除。 不需解脱五毒自解脱。 不需证悟心要法身自证悟。 无有希冀之地，无有疑虑之堕处。 断除六道之根，三界成佛刹。 关闭生老病死之门，截断有边之绳索。 威伏三有，从显有之网中解脱。 三世诸佛亦，
English
Without thought, spontaneously arising. In essence, there is no distinction. Without difference, it is the Dharmakaya. The essence, without substance or thing, and, Awareness, with various manifestations, and, In the state of Dharmakaya, there is no distinction. Without difference, it is the Dharmata. The essence is invisible, and, The various characteristics are visible, two, In the state of Dharmata, there is no distinction. Without difference, it is the Dharmakaya. The reality is unborn, and, Various mental activities arise, two, In the state of reality, there is no distinction. Without separation, it is the Dharmakaya. Therefore, know it in this way. Reality is inherently the fruit. The grounds have been inherently traversed, the fruit has been inherently cultivated. Actions have also ceased, the five paths have been attained. Understanding in this way, the actions of samsara are exhausted. The desired Buddha is found within oneself. Therefore, the insubstantial, all-pervading body. The body without a body, the supreme of bodies. Residing like an indestructible Vajra. The place is the pure space of the sky. The realm is the general realm, the realm of the Alaya. Without clothes, emptiness is the garment. Without food, various samadhis are the food. The realm is the sky, the home is Dharmata. The parents are Samantabhadra, great bliss is the companion. The son is self-luminous, the retinue of the five wisdoms. The sun, moon, stars, rainbows, mist, and assemblies of water moons. The unobstructed self-power of Dharmata, the adornment of awareness. Just that, like this: Without dispelling, the darkness of ignorance is self-cleared. Without rising, the sun of wisdom rises on its own. Without illuminating, one's own mind, the Dharmakaya, is self-illuminated. Without opening, the door of awareness opens on its own. Without ceasing, one's own mind ceases on its own. Without ceasing, the actions of samsara cease on their own. Without abandoning, the affairs of samsara are abandoned on their own. Without liberating, one is liberated from the bonds of samsara on their own. Without escaping, one escapes from the mire of samsara on their own. Without accomplishing, the three bodies are accomplished on their own. Without increasing, wisdom and Dharmata increase on their own. Without ceasing, Dharmata abides in its own place on its own. Without cutting, confusion is cut from its root on its own. Without dispelling, conceptual clinging is dispelled on its own. Without liberating, the five poisons are liberated in their own place on their own. Without realizing, the essence, the Dharmakaya, is realized on its own. There is no ground for hope, no place to fall into doubt. The root of the six realms is severed, the three realms become Buddha-fields. The door of birth, old age, sickness, and death is closed, the rope of existence is cut. Subduing the three realms, one is lifted from the net of phenomena. Even the Buddhas of the three times,