Tibetan
མཚོན་པར་མི་ནུས་སོ།། མིང་འདོགས་ཚིག་གི་མཐའ་ལས གྲོལ་བ་ཡིན།། ཐོག་མ་གཞི་ལ་དབྱེར་མེད་པས།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་མིང་ཡང་མེད།། བརྡ་དང་ཐ་སྙད་འདོགས་མཁན་མེད།། དཔེ་དང་དོན་དུ་སྟོན་མཁན་མེད།། ཚིག་དང་ཡི་གེར་འདོགས མཁན་མེད།། བདེ་སྡུག་གཉིས་སུ་མྱོང་མཁན་མེད།། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་སུ་འདོགས་མཁན་མེད།། བདག་གཞན་གཉིས་སུ་འབྱེད་མཁན་མེད།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་མེད་གྲུབ་ཙ་ན།། ཅིར་ཡང་མ་ཡིན་ངོ བོར་གནས།། ཅི་ཡང་མི་སྣང་ངོ་བོར་གནས།། མཚོན་པ་བླ་དགས་ཚིག་ལས་གྲོལ།། བསམ་བརྗོད་བློ་ཡིས་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཡིན།། ཇི་ལྟ་བུས་ཀྱང་བརྗོད་མཚན་མཐའ་ལས་འདས།། དེ་ཕྱིར་གཞི་ལ་བྱེར་མེད ཕྱིར།། བརྟགས་ཞེན་ཀུན་ལས་བྲལ་བར་གསུངས།། མཚོན་པའི་མཐའ་ལས་འདས་པར་གསུངས།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་འདི་སྐད་གསོལ།། སྟོན་པ་སེམས་ཉིད་ཀུན་བཟང་ལ།། ཀུན་གཞིའི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟར ལགས།། ཞེས་གསོལ་བ་དང།། སྟོན་པས་འཁོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ།། བང་མཛོད་ཞིང་ས་དར་ཆགས་གསུམ།། གཞི་ཡི་དཔེ་རུ་ཤེས་པར་བྱ།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཞི་མོ་ཡང།། འཁོར་བ་རུ་ཡང་རྒྱ མ་ཆད།། མྱ་ངན་འདས་པར་རྒྱ་མ་ཆད།། གཉིས་མེད་དུ་ཡང་རྒྱ་མ་ཆད།། ཐ་དད་དུ་ཡང་རྒྱ་མ་ཆད།། ཡོད་མ་མྱོང་ལ་མེད་མ་མྱོང།། སྟོང་མ་མྱོང་ལ་གསལ་མ་མྱོང།། བདེ་མ་མྱོང་ལ་སྡུག་མ་མྱོང།། སྣང་མ་མྱོང་ལ སྟོང་མ་མྱོང།། ཡིན་མ་མྱོང་ལ་མིན་མ་མྱོང།། སྟོར་མ་མྱོང་ལ་རྙེད་མ་མྱོང།། གང་མ་མྱོང་ལ་ལུད་མ་མྱོང།། བོ་མ་མྱོང་ལ་ཟད་མ་མྱོང།། འདོད་མ་མྱོང་ལ་རྩོལ་མ་མྱོང།། ཞེན་མ་མྱོང་ལ་ཆགས་མ་མྱོང།། ངན་མ་མྱོང ལ་སྤང་མ་མྱོང།། བཟང་མ་མྱོང་ལ་བསྒྲུབས་མ་མྱོང།། བསྒོམས་མ་མྱོང་འཇོགས་མ་མྱོང།། གཟུང་མ་མྱོང་ལ་འཛིན་མ་མྱོང།། འཁྲུལ་མ་མྱོང་ལ་སྒྲིབ་མ་མྱོང།། རྟོགས་མ་མྱོང་ལ་རྒྱས་མ་མྱོང།། གཉིས་སུ་རྒྱ་ཆད མེད་པ་ཡིན།། གཅིག་ཏུ་བསྡུ་མ་མྱོང་བ་ཡིན།། རྒྱུ་ཡིས་མ་བསྐྱེད་རྐྱེན་གྱིས་མི་འཇིགས་པར།། ངོ་བོ་མི་འགྱུར་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པས།། སྐྱེ་འཇིག་གང་དུ་རྒྱ་ཆད་མེད་པ་ཡིན།། མཚོན་མེད་ཚིག་གིས་སྟོན་པ མེད།། ཆོས་མེད་སྟོན་མེད་ཉན་པ་མེད།། སྨྲར་མེད་ཚིག་མེད་བརྗོད་པ་མེད།། བདེ་མེད་སྡུག་མེད་སྐྱིད་བ་མེད།། བཟང་མེད་ངན་མེད་གཉིས་ཀ་མེད།། དབུས་མེད་མཐའ་མེད་ཕྱོགས་མཚམས་མེད།། སངས་མེད ཆུབ་མེད་སེམས་ཅན་མེད།། རིགས་མེད་ཡིད་མེད་སེམས་མེད་བཏགས་པ་མེད།། གནས་མེད་ཆགས་མེད་ཞེན་མེད་བཟུང་བ་མེད།། ཅི་ཡང་མཚོ
Chinese
无法表示啊！从名言的边际解脱。因为最初与基无有分别，所以没有佛与有情之名。没有安立表诠和名言者，没有以比喻和意义来指示者，没有安立词句和文字者，没有感受痛苦和安乐二者者，没有安立因和果二者者，没有分别自和他者。一旦成立佛与有情无二，就安住于什么也不是的自性中，安住于什么也不显现的自性中。表示超离了虚妄的言词，是思维言说和智慧所不能及的境界。无论如何也超离了言说名称的边际。因此，因为与基无有分别的缘故，说是远离一切分别执着。说是超离了表示的边际。金刚萨埵如此祈请道：导师自性普贤（ཀུན་བཟང་），请问，普贤（ཀུན་བཟང་）一切之基的实相如何？如此祈请后，导师对眷属开示道：仓库、田地、绸缎三种，要知道是基的比喻。佛与有情之基界，在轮回中也没有穷尽，在涅槃中也没有穷尽，在无二中也没有穷尽，在各别中也没有穷尽。没有体验过有，也没有体验过无。没有体验过空，也没有体验过明。没有体验过乐，也没有体验过苦。没有体验过显现，也没有体验过空。没有体验过是，也没有体验过非。没有体验过失，也没有体验过得。没有体验过满，也没有体验过溢。没有体验过空，也没有体验过尽。没有体验过欲，也没有体验过勤作。没有体验过贪，也没有体验过执。没有体验过恶，也没有体验过舍。没有体验过善，也没有体验过修。没有体验过修，也没有体验过住。没有体验过取，也没有体验过执。没有体验过迷乱，也没有体验过染污。没有体验过证悟，也没有体验过增长。在二中是没有穷尽的，没有体验过归于一。不由因生，不为缘所坏，体性不变异，自性不可得，在生灭任何处是没有穷尽的。没有用能表示的言词来指示，没有法，没有导师，没有听者，没有可说，没有言词，没有表达，没有乐，没有苦，没有安乐，没有善，没有恶，二者都没有，没有中，没有边，没有方隅，没有佛，没有觉，没有有情，没有种姓，没有意，没有心，没有假立，没有处所，没有贪着，没有执着，没有取，什么也没有。
English
It cannot be expressed! It is liberated from the limits of naming words. Because there is no distinction in the beginning with the ground, there are no names of Buddha and sentient beings. There is no one who establishes symbols and terms, no one who teaches with examples and meanings, no one who establishes words and letters, no one who experiences the two, happiness and suffering, no one who establishes the two, cause and effect, no one who distinguishes self and other. Once the non-duality of Buddha and sentient beings is established, it abides in the nature of being nothing at all, it abides in the nature of not appearing at all. Expression is liberated from false words, it is beyond the realm of thought, speech, and intellect. In no way does it transcend the limits of speech and names. Therefore, because there is no separation from the ground, it is said to be free from all conceptual fixations. It is said to be beyond the limits of expression. Vajrasattva prayed thus: Teacher, Self-Nature Samantabhadra (ཀུན་བཟང་), how is the reality of the ground of all? After praying thus, the Teacher spoke to the assembly: Treasury, field, and silk, know these three as examples of the ground. The ground of Buddha and sentient beings, in samsara, is also without end, in nirvana, it is also without end, in non-duality, it is also without end, in distinctiveness, it is also without end. It has not experienced existence, nor has it experienced non-existence. It has not experienced emptiness, nor has it experienced clarity. It has not experienced happiness, nor has it experienced suffering. It has not experienced appearance, nor has it experienced emptiness. It has not experienced being, nor has it experienced non-being. It has not experienced loss, nor has it experienced gain. It has not experienced fullness, nor has it experienced overflow. It has not experienced emptiness, nor has it experienced exhaustion. It has not experienced desire, nor has it experienced effort. It has not experienced greed, nor has it experienced attachment. It has not experienced evil, nor has it experienced abandonment. It has not experienced good, nor has it experienced accomplishment. It has not experienced meditation, nor has it experienced abiding. It has not experienced grasping, nor has it experienced holding. It has not experienced delusion, nor has it experienced obscuration. It has not experienced realization, nor has it experienced increase. In duality, there is no end, it has not experienced being gathered into one. It is not born from causes, it is not destroyed by conditions, its essence does not change, its nature is not perceived, in birth and death, there is no end. There is no teaching with expressible words, there is no Dharma, no teacher, no listener, there is no speaking, no words, no expression, there is no happiness, no suffering, no bliss, there is no good, no evil, both are not, there is no center, no edge, no direction, no boundary, there is no Buddha, no awakening, no sentient being, there is no lineage, no mind, no thought, no imputation, there is no place, no attachment, no clinging, no grasping, there is nothing at all.