Tibetan
རིག་སྟོང་སངས་མ་གྲོལ་ན།། འཁོར་བ་དོང་ནས་སྤྲུག་མི ནུས།། རྒྱལ་སྲས་རང་རིག་མ་ཤེས་ན།། སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་སྒྲོལ་མི་ནུས།། དོན་མེད་བསྒོམ་མེད་གཞིར་འཇོག་པ།། རང་རྒྱུད་ཐ་མལ་ལས་མི་འཕགས།། ཏིང་འཛིན་བསམ་གཏན་ལམ་འཛིན་པ།། འགྲོ་འདོད་ཆོས ཀྱིས་རང་ཉིད་འཆིངས།། ཐོག་མཐའི་རྩིས་གདབ་མ་གྲོལ་ན།། ཆོས་ཉིད་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་དུ་གོལ།། འཁོར་འདས་ཀ་ནས་མ་དག་ན།། སྣང་བ་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར།། གདེང་དུ་མ་གྱུར་ཐེ་ཚོམ ན།། གོལ་སྒྲིབ་འཁྲུལ་པའི་འཕྲང་མི་ཆོད།། རེ་དོགས་སྤང་བླང་མ་ཆོད་ན།། རྒྱུ་འབྲས་དམན་པའི་ལམ་དུ་གོལ།། གཡོ་མེད་ཕྱོགས་འཛིན་མ་སྟོངས་ན།། ཇི་ལྟར་འབད་ཀྱང་རྟག་ཆད་ཉིད།། མིང་མེད་མཐའ་སྟོངས མ་རྟོགས་པར།། རྒྱུ་འབྲས་རིམ་དགུར་སྤྱོད་པ་སྡུག། རང་དངས་འབྲལ་མེད་མི་ཤེས་པར།། མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་སྙིང་རྗེའི་ཡུལ།། སྐྱེ་ཤིའི་གཞི་རྩ་མ་ཆོད་ན།། ཚོགས་གཉིས་བསགས་སྦྱངས་བདག་འཛིན གྲོགས།། བླ་མེད་སྤྱི་ཏི་མ་རྟོགས་ན།། སྣང་བརྟགས་ཞེན་གསུམ་ལས་མི་གྲོལ།། དེ་ན་ཀུན་རིག་ཁྱེའུ་ཆུང་ཁྱོད།། ཟང་ཐལ་འཛིན་མེད་ཆོས་འདས་སུ།། ཕྱོགས་འཛིན་སྤྲོས་ཐག་ཆོད་པར་གྱིས།། གཞི་ཡི་ཆོས་རྣམས རླུང་ལ་བསྐུར།། ལམ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཕྱགས་མས་ཐོབ།། འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས་ཆུ་ལ་འཕོས།། གྲུབ་མཐའ་སྤྱི་མེས་དུར་དུ་སྐྱོལ།། ཞེས་གསུངས་སོ།། རིན་པོ་ཆེ་བདུད་རྩི་བཅུད་ཐིགས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི དགོངས་པ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས།སྤྱི་ཏི་མ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་ངོས་བཟུང་ཞིང་ལ་བཟླ་བའི་ལེའུ་སྟེ་དགུ་པའོ།།།། དེ་ནས་གསང་བདག་སྟོན་པ་ཡིས།། འདུས་པའི་འཁོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ།། ང་ཡི་བླ་མེད་སྤྱི་ཏི་ འདིར།། ཡེ་གྲོལ་ཕྱོགས་མེད་ཀ་ནས་དག། ཡེ་གྲོལ་ཀུན་རྫོབ་རང་བཞིན་ལ།། བསྟན་བྱ་སྟོན་བྱེད་གཉིས་མེད་ཀྱང།། སྐལ་ལྡན་མ་རྟོགས་དོན་མཚོན་ཕྱིར།། ངོ་སྤྲོད་གདམས་པ་བསྟན་གྱིས་ཉོན།། སེམས་ཉིད གདོད་ནས་ཆོས་སྐུ་འདི།། དང་པོའི་བྱུང་ས་མ་ཤེས་ན།། མ་བུ་རང་ངོ་མི་འཕྲོད་དེ།། དམུས་ལོང་སྣང་མེད་འཁྱམས་པ་འདྲ།། ད་ལྟ་གནས་ས་མ་ཤེས་ན།། སྙིང་པོའི་ཁྱེར་ལུགས་མི་ཤེས་པས།། བྲ་བྱི་འཚང་སྒོ་སྟོང་པ འདྲ།། ཐ་མ་ཐིམ་ས་མ་ཤེས་ན།། དོན་ལ་ངེས་ཤེས་མི་ཐོབ་སྟེ།། ཁ་དྲག་ལམ་དུ་ཕྱིན་པ་འདྲ།། དེས་ན་དང་པོ་བྱུང་ས་ནི།། ཆོས་དབྱིངས་བརྡལ་བ་ཆེན་པོ་ཡི།། རིན་ཆེན་འོད་འབར་གཞལ་ཡས་ཁང།། སྐྱེ་མེད་ཀ དག་ཉིད་དུ་བྱུང།། བར་དུ་གནས་ས་བསྟན་པ་ནི།། ཙིཏྟ་རིན་ཆེན་གཞལ་ཡས
Chinese
如果觉性空性没有解脱，就无法从轮回中彻底解脱。如果王子不认识自己的觉性，就无法从有海中解脱。将无意义的修持作为基础，无法超越平凡的自续。将禅定三摩地执为道，想要前行却被法束缚。如果不能解脱初始和终结的执着，就会误入法性变化的过失。如果轮回和涅槃从一开始就没有清净，显现就会变得不确定。如果没有成为定解，心存怀疑，就无法跨越迷途、障碍和错乱的险境。如果不能断除希望和恐惧、取舍，就会误入因果低劣的道路。如果无有动摇的偏执没有消失，无论如何努力也只是常断而已。如果不证悟无名无边的空性，在因果次第中行持是痛苦的。如果不认识自明无二，等持后得就成了悲悯的对境。如果不能断除生死的基础，积累二资粮和修持就成了我执的帮凶。如果不证悟无上普贤王如来心髓，就无法从显现、分别和执着中解脱。因此，具一切智的小朋友你啊，在通透无执、超越法的境界中，彻底断除偏执和戏论吧！将基础之法抛向风中，用扫帚扫除道之法，将果之法投入水中，将宗派的共同祖先送入坟墓。如是说。珍宝甘露精华，一切诸佛的密意汇聚之续中，未证悟普贤王如来心髓之过患，认定并反复宣说的第九品。然后，金刚手秘密主导师，对聚集的眷属宣说道：我的无上普贤王如来心髓，本来解脱，无有偏颇，从一开始就是清净的。虽然本来解脱，世俗自性中，没有能指和所指的二元对立，但为了让有缘者证悟，宣说引导的口诀，仔细听好。心性，本来就是法身，如果不认识最初的生起之处，母子就无法相认，如同盲人无目的地游荡。如果不知道现在的安住之处，就不懂得精要的取舍，如同鹞鹰钻入空洞。如果不知道最后的融入之处，就无法获得对意义的定解，如同空谈者走向歧途。因此，最初的生起之处，乃是法界广大的，珍宝光芒闪耀的宫殿，在无生本来清净中生起。中间的安住之处，乃是心珍宝的宫殿
English
If rigpa-emptiness is not liberated, one cannot completely shake off samsara from its depths. If the prince does not recognize his own rigpa, he cannot be liberated from the ocean of existence. To establish meaningless meditation as the basis, one cannot surpass ordinary self-continuum. Holding samadhi contemplation as the path, one binds oneself with dharma, wanting to go forward. If one does not liberate the reckoning of beginning and end, one will mistake it for the fault of the changing nature of reality. If samsara and nirvana are not pure from the beginning, appearances will become uncertain. If one does not have certainty and is doubtful, one cannot cross the perilous path of straying, obscurations, and confusion. If one cannot decide on hope and fear, acceptance and rejection, one will stray into the inferior path of cause and effect. If unwavering partiality is not exhausted, no matter how hard one tries, it will only be permanence and annihilation. Without realizing the nameless, boundless emptiness, practicing in the nine stages of cause and effect is suffering. Without knowing the inseparability of self-clarity, samatha and vipassana become the object of compassion. If the root of birth and death is not severed, accumulating the two accumulations and purification becomes an accomplice to self-grasping. If one does not realize the supreme Kuntuzangpo, one will not be liberated from appearances, thoughts, and clinging. Therefore, you, all-knowing little child, in the realm of thorough emptiness, ungrasping, beyond dharma, completely cut off partiality and elaboration! Throw the dharmas of the ground to the wind, sweep away the dharmas of the path with a broom, cast the dharmas of the fruit into the water, and carry the common ancestors of the philosophical systems to the cemetery. Thus it was said. From the tantra of the precious nectar essence, the union of the intentions of all the Buddhas, the ninth chapter, which identifies the faults of not realizing Kuntuzangpo and repeatedly proclaims them. Then, the secret lord, the teacher Vajrapani, spoke to the assembled retinue: My supreme Kuntuzangpo, is primordially liberated, impartial, and pure from the beginning. Although primordially liberated, in the relative nature, there is no duality of what is to be shown and what shows, but in order to represent the meaning for the fortunate ones who have not realized it, listen carefully to the instructions of introduction. Mind itself, which is primordially the dharmakaya, if one does not know the place of its first arising, the mother and child will not recognize each other, like a blind person wandering aimlessly. If one does not know the place of present abiding, one will not know how to take the essence, like a sparrow drilling into an empty hole. If one does not know the place of ultimate dissolution, one will not gain certainty about the meaning, like an empty talker going astray. Therefore, the place of first arising is the vast expanse of dharmadhatu, the precious, radiant palace, arising in unborn, primordially pure. The place of abiding in between is the citta, the precious palace.
Tibetan
་ཁང།། རྩ་བརྒྱད་དངས་མ་ལྔ་ཡི་དབུས།། ཀུན་གཞི་འོད་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང།། ཆོས་དབྱིངས་གཏིང་གསལ་གཡོ་མེད་ན།། ཕྱི་ནང གསང་བའི་འཁོར་ཚོགས་དང།། འདུ་འབྲལ་མིང་འདོགས་མི་བྱེད་པར།། དུས་གསུམ་དུས་མེད་རྒྱུན་གནས་སུ།། དོན་གྱི་སྟོན་པ་སྐུ་གསུམ་ནི།། གཡོ་མེད་རྩིས་གདབ་མེད་པར་བཞུགས།། དེ་ཉིད་རང་ངོ་སྤྲོད པའི་ཐབས།། སྣོད་བཅུད་ལྡན་པའི་དཔོན་སློབ་གྱིས།། རྐྱེན་མེད་དབེན་པའི་གནས་སུ་འགྲོ།། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བྱ་བ་བཏང།། སྣང་ཚུལ་རོལ་པའི་སྐུར་གནས་མཆོད།། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རང་རིག བཅའ།། སྒོ་ལྔ་གཡོ་མེད་ཧར་པོར་བཞག། ལྟ་སྟེངས་མཁའ་གསལ་དག་པ་ལ།། དྲན་རིག་ནམ་མཁར་འཕང་སྟེ་བོར།། ཡིད་ཀྱི་འགྱུ་བ་རོལ་ཏུ་བསད།། སེམས་ཉིད་གཏིང་གསལ་དངས་པར བཞག།ཐོག་མའི་སངས་རྒྱས་ངོ་སྤྲད་པ།། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ལྷ་ཁང་ན།། ཀུན་ཁྱབ་དངོས་མེད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ།། ཡང་དག་སངས་རྒྱས་རང་གནས་འབར།། དེ་ཉིད་རང་ངོ་སྤྲོད་པའི་ཐབས།། གཉིས་འཛིན་ཐམས་ཅད་ སྤྲོས་བཅད་ལ།། བསམ་ཡས་ངང་དངས་རིན་ཆེན་སྐུ།། ཐིག་ལེ་ཁོང་ཤར་རང་ངོ་སྤྲད།། གསལ་དག་ལོངས་སྐུ་ངོ་སྤྲད་པ།། རང་དག་ཟང་ཐལ་གཞལ་ཡས་ན།། སྙིང་པོ་དྲི་མེད་ཀ་དག་བཞུགས།། དེ་དང་རང་ངོ་སྤྲད པའི་ཐབས།། མ་རིག་མུན་པ་གཉིས་མེད་གསལ།། ཆོས་ཉིད་རིན་ཆེན་ཀ་དག་ལྷ།། རྣལ་མ་ཟང་ཀ་རང་ངོ་སྤྲད།། དེ་འདོད་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་སྤྲད།། ཐ་མའི་སངས་རྒྱས་ངོ་སྤྲད་པ།། ཆོས་དབྱིངས་སྣང་གསལ དཀྱིལ་འཁོར་ན།། གཉིས་མེད་སོར་བཞག་སྤྲུལ་སྐུ་བཞུགས།། དེ་དང་རང་ངོ་སྤྲད་པའི་ཐབས།། ཞེ་འདོད་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་བཅད་ལ།། རང་དག་རང་གྲོལ་དབྱེ་བསལ་མེད།། གང་སྣང་ཆགས་འཛིན་དགག་བསྒྲུབ བྲལ།། གཉིས་མེད་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་ཕྲད།། རེ་མེད་རང་གནས་དོན་མཐོང་ནས།། བྱ་རྩོལ་རེ་དོགས་མཐའ་ལས་གྲོལ།། ཐ་མ་ཐིམ་ས་བསྟན་པ་ནི།། ཆོས་འདས་དངོས་མེད་ཟང་ཀའི་ངང།། ཡུལ་མེད་མཁའ་གསལ ཆེན་པོའི་ཀློང།། གཞི་འདས་སྐྱེ་མེད་ཀུན་མཁྱེན་ཐུགས།། མཚོན་འདས་བསམ་རྡུགས་ཕྱོགས་བྲལ་དོན།། སྐུ་འདས་མིང་མེད་མཐའ་སྟོངས་སུ།། ཆོས་སྐུ་རྒྱ་ཆད་མེད་པར་ཐིམ།། རྩིས་གདབ་དབྱེ་བསལ་ཡུལ་ལས འདས།། ཞེས་གསུངས་སོ།། རིན་པོ་ཆེ་བདུད་རྩི་བཅུད་ཐིགས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས། ཆོས་འདས་དོན་གྱི་སྐུ་གསུམ་རང་ངོ་སྤྲད་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་པའོ།།།། དེ་ནས་གསང བདག་སྟོན་པ་ཡིས།། འདུས་པའི་འཁོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ།། སྤྱི་ཏིའི་དོན་ལ་གཞག་པ་ནི
Chinese
ཁང།། 八脉五清净之中， 昆基光之宫。 法界深邃不动摇， 外内秘密之眷属， 不作聚集分离之名， 三时无时常住于， 意义之导师三身者， 不动摇不作意而住。 彼即自面认识之方便， 具器情之师徒以， 无缘寂静之处而行。 身语意三之事业放， 显现游戏之身上而供。 身语意三自明安住， 五根不动摇而坚固安住。 观上虚空清净之上， 忆念虚空而抛弃。 意之流动游戏而杀， 自心深邃清净而安住。 最初之佛认识者， 不可思议之宫殿中， 普皆遍布无实法身， 真实佛陀自处燃。 彼即自面认识之方便， 二取一切戏论断， 无思澄澈珍宝身， 明点空显自面认识。 明净报身认识者， 自净通彻宫殿中， 精华无垢本来清净住。 彼与自面认识之方便， 无明黑暗无二明， 法性珍宝本来清净天， 真实现空自面认识。 彼欲受用圆满报身认识， 最后之佛认识者， 法界显明坛城中， 无二本住化身住。 彼与自面认识之方便， 欲求一切戏论断， 自净自解脱分别无， 何显现贪执遮立离。 无二化身相遇合， 无求自处见义后， 作为勤作希冀边解脱。 最后融入之处显示者， 法界无实空性之状态中， 无处虚空明澈大之界。 基界无生普贤意， 表征无思顽固离边义， 身界无名边际空。 法身无边融入于， 作意分别境之外。 如是说。 珍宝甘露精华滴，诸佛之意汇集之续部中，法界意义之三身自面认识之第十章。 此后秘密主导师以， 聚集之眷属而赐予教言， 总义之意义安立者。
English
Khang. In the midst of the eight channels and five purities, The palace of light, the ground of all. When the Dharmadhatu is deep, clear, and unwavering, Outer, inner, and secret retinues, Without making names of gathering and separation, In the three times, eternally abiding, The three kayas, the teachers of meaning, Reside without wavering or calculation. The means to introduce oneself to that very nature, The teacher and disciples, endowed with vessel and essence, Go to a solitary place, free from conditions. Abandoning the activities of body, speech, and mind, Offerings are made to the body that is the play of appearances. Body, speech, and mind are established as self-awareness. The five senses are kept unwavering and firm. Looking upwards into the clear and pure sky, Memory and awareness are cast into the sky and abandoned. The movements of the mind are killed as play. The nature of mind is kept deep, clear, and pure. Introducing the primordial Buddha, In the inconceivable temple, The all-pervading, insubstantial Dharmakaya, The true Buddha blazes in its own place. The means to introduce oneself to that very nature, Cutting off all dualistic clinging, The spontaneous, clear, and precious body, The essence of the bindu, self-recognition dawns. Introducing the clear and pure Sambhogakaya, In the self-pure, transparent palace, The stainless essence, primordial purity, abides. The means to introduce oneself to that very nature, The darkness of ignorance is clear and non-dual. The Dharmata, the precious primordial purity, the deity, The genuine, transparent, self-recognition dawns. Desiring that, the enjoyment of the complete Sambhogakaya is introduced. Introducing the ultimate Buddha, In the Dharmadhatu, the clear mandala of appearances, The non-dual, inherent Nirmanakaya abides. The means to introduce oneself to that very nature, Cutting off all desires and elaborations, Self-pure, self-liberated, without distinction, Whatever appears, free from attachment, clinging, rejection, and acceptance. Meeting with the non-dual Nirmanakaya, Seeing the meaning of one's own place, without hope, Liberated from the extremes of action, effort, hope, and fear. Showing the place of ultimate dissolution, In the state of the insubstantial, transcendent Dharma, In the realm of the vast, clear, and boundless sky, The mind of the all-knowing, unborn ground, beyond the base. The meaning beyond expression, thought, and partiality, In the body beyond, nameless, and empty of extremes, The Dharmakaya dissolves without limit. Beyond the realm of calculation and differentiation. Thus it was said. From the tantra, "The Precious Essence of Nectar Drops, the Union of the Intentions of All Buddhas," the tenth chapter: "Introducing Oneself to the Three Kayas of the Meaning of the Transcendent Dharma." Then, the Teacher, the Lord of Secrets, Spoke to the assembled retinue, Establishing the meaning of the general essence.