Tibetan
མ་མཆོད་དང་མཉམ་པ་ནི། །བླང་དོར་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ཀྱིས། །ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར། །མཉམ་པས་གོང་འོག་རིམ་པ་མེད། །གཅིག་ལ་གཉིས་སུ་བྱ་རུ་མེད། །སེམས་ལ་བླང་དོར་བྱ་རུ་མེད། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་མེད་ལ། །བླ་མ་མཆོད་པ་གཉིས་མེད་མཉམ། །དེས་ན་བླ་མ་མཆོད་པར་མཉམ། །མཆོད་པ་བསྔོ་རུ་མེད་པ་ནི། །སེམས་ཉིད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ལ། །ཐམས་ཅད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །བསྔོ་བར་བྱ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཡེ་ནས་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་ལ། །ཏིང་འཛིན་དབང་བ་པོས་ཀྱང་སྦྱང་དུ་མེད། །དཀའ་སླ་མཚོན་དུ་མེད་པ་ནི། །ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་ལ། །ངོ་བོ་ཡེ་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར། །མིང་ཙམ་འདི་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་མཚོན་དུ་མེད། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མཐུན་ནི། །སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འདིས་ནི། །རྒྱུ་གཉིས་ཡེ་ནས་བྱས་པའི་ཕྱིར། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མཐུན་ངེས། །ཞེས་བསྟན། ངེས་པ་ལྔ་ཞེས་བྱ་བར་བཤད། །མ་ངེས་པ་ནི་རྣམ་གསུམ་སྟེ། །དེ་ཡང་གང་དང་གང་ཞེ་ན། །ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ལ། །ཇི་ལྟར་བལྟས་པ་དེར་སྣང་བས། །དེ་ལ་འདི་ཞེས་ངེས་པ་མེད། །བྱིས་པའི་བློ་ལ་ངེས་མེད་པས། །རང་སེམས་ གཞན་དུ་ཚོལ་བར་བྱེད། །དེས་ན་ངེས་པ་མེད་པ་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་མ་ངེས་པས། །ཡཱ་ན་རྣམ་པ་རེ་རེ་ལ། །གྲངས་དང་རྣམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། །སེམས་གཅིག་ཡུལ་ལ་སོ་སོར་རྟོགས། །དེས་ན་ཡེ་ཤེས་ངེས་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ངེས་པར་སྟོན་པའི་མདོར་བསྟན་པའི་ལེའུའོ།། །།དེ་ནས་ཡང་འདུས་པའི་ཚོགས་ཆེན་དེ་རྣམས་ལ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེས། ངེས་པའི་མདོ་དོན་གྱི་འགྲེལ་པ་འདི་གསུངས་སོ། །ཀྱེ་འདུས་པའི་ཚོགས་ཆེན་ད་ཉོན་ཅིག །སེམས་ལ་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པས་ན། །དོན་ལ་བསྒོམ་དུ་མ་མཆིས་ཏེ། །སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་ལ། །ཏིང་འཛིན་བསམ་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངང་ལ་གནས། །དེ་ལྟར་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །སྟོན་པའི་སྒྲོན་མར་གྱུར་པས་ན། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་རབ་ཏུ་བསྔགས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་བས། །མཁྱེན་རབ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུ་ཉིད། །བྱ་བྱེད་རྩོལ་བསྒྲུབ་མི་མངའ་བར། །བདེ་ཆེན་ཀློང་ན་ཇི་བཞིན་གནས། །ལམ་ལ་བགྲོད་དུ་མེད་པ་ནི། །ཚུལ་ཁྲིམས་སྡོམ་པ་དམ་ཚིག་དང་། །སྤྱོད་པ་རྒྱ་མཚོའི་གཞིར་གྱུར་བས་ཀྱང་། །ཇི་སྙེད་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ། །དེ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཡུམ།
Chinese
不供养与供养相等，以无取舍之心性故，一切法性一故，平等故无上下次第，一无可作二，心无可作取舍，佛与有情无二，上师供养无二平等，因此上师与供养平等。供养无可回向，以心性大圆满故，一切任运成就故，无可作回向。本来甘露之自性，禅定自在者亦无可净化，难易无可表示，此法性菩提心，本体本来无有故，仅以名言指示此，三世诸佛一切与金刚萨埵无可表示。乐与苦为同因，此心髓菩提心，以二因本来已作故，乐与苦定为同因，如是说示，说为五决定。不决定者有三种，彼等为何耶？以法之自性一故，如何观待即显现彼，故于彼无有此之决定。以孩童之心无有决定故，自心于他处寻觅，因此为不决定。以智慧自性不决定故，于各个乘之相，以数量与相之智慧，一心思维于各个境，因此智慧不决定。如是说。是为宣说决定之经义品。之后，于彼等聚集之大集会中，彼大菩萨宣说了此决定经义之解释。诸位聚集之大集会，现在谛听！以心无生灭故，于义无有可修，此心髓菩提心，超离禅定思虑之境，安住于不可言说之状态。如是心髓菩提心，以成为开示之明灯故，为诸佛所赞叹。诸法一切之精髓，智慧文殊童子，无有作为勤作之事，如是安住于大乐之中。于道无有可行，以戒律律仪三昧耶与行持成为大海之基故，无论多少解脱之道，彼为善逝之母。
English
Non-offering is equal to offering, because of the mind's nature without acceptance or rejection. Because all phenomena are of one nature, equality means there is no hierarchy of high and low. There is no making one into two, and there is no making acceptance or rejection in the mind. Buddhas and sentient beings are non-dual, and the guru's offering is non-dual and equal. Therefore, the guru is equal to the offering. There is no need to dedicate the offering, because the mind's nature is the Great Perfection, and because everything is spontaneously accomplished, there is nothing to dedicate. In the nature of primordial nectar, even those who have mastery over samadhi cannot purify it. Difficult and easy cannot be indicated, because this Dharma-nature Bodhicitta has no essence from the beginning. Merely indicating this with a name, all Buddhas of the three times and Vajrasattva cannot indicate it. Happiness and suffering have a common cause, because this heart-essence Bodhicitta has made two causes from the beginning. Happiness and suffering are definitely of the same cause. Thus it is shown, and it is said to be the five certainties. Uncertainties are of three kinds. What are they? Because the nature of Dharma is one, it appears as it is viewed. Therefore, there is no certainty of this in it. Because the mind of a child has no certainty, it seeks its own mind elsewhere. Therefore, it is uncertain. Because the nature of wisdom is uncertain, in each aspect of Yana, with the wisdom of number and aspect, one mind discerns each object separately. Therefore, wisdom is uncertain. Thus it is said. This is the chapter on explaining the meaning of the Sutra of Certainty. Then, in that great gathering of assemblies, that great Bodhisattva spoke this explanation of the meaning of the Sutra of Certainty. Listen now, great assembly of gatherings! Because there is no birth or death in the mind, there is nothing to meditate on in meaning. This heart-essence Bodhicitta transcends the realm of samadhi and thought, and abides in an unspeakable state. Thus, the heart-essence Bodhicitta, because it has become a lamp of instruction, is praised by all Buddhas. The essence of all Dharmas, the youthful Manjushri of wisdom, without action or effort, abides as it is in the realm of great bliss. There is no path to travel on, because the discipline of morality, vows, and conduct have become the basis of the ocean. However many paths of liberation there are, that is the mother of the Sugatas.
Tibetan
།འགྲོ་བ་ཀུན་དང་མཚུངས་པའི་ལམ། །ཚུལ་ཁྲིམས་སྡོམ་པ་དེ་མེད་པས། །བདེ་གཤེགས་ཡུལ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་རྣམ་གྲོལ་མཆོག་གི་ལམ། །ཚུལ་ཁྲིམས་སྡོམ་པ་མེད་པར་བཤད། །སེམས་ལ་ངོ་བོ་མེད་པ་ནི། །ཕྲ་ཞིང་ཤེས་དཀའ་ཀུན་གྱི་ལམ། །མི་རྟོག་དེ་ནི་རྟོག་ལས་འདས། །དངོས་པོ་མཚན་མ་དམིགས་སུ་མེད། །སྤྲོས་མེད་བསམ་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །ཚིག་གིས་གཏན་ལ་མི་ཕེབ་སྟེ། །དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བསྟན་ཅིང་བརྟགས་པར་དཀའ་ལ་བརྗོད་དུ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །ཆོས་ཉིད་མཚོན་དུ་མེད་པ་ནི། །སྔོན་གྱི་དྲང་སྲོང་འགྲུབ་ལམ་དེར། །ད་ལྟར་གང་དུ་འཇུག་པ་ནི། །བསྒོམ་ཆགས་ལམ་གྱི་ནད་ཀྱིས་ཟིན། །སྟོན་པའི་ལུང་གི་ཚིག་རྣམས་ལ། །ལམ་དུ་དེ་མཐོང་ འཇུག་པ་ནི། །རྟོག་པའི་ལམ་ཞུགས་སྨིག་རྒྱུར་བསྙེགས། །ཡང་དག་ལམ་ནི་འདི་ཡིན་ཞེས། །ཚིག་དང་ཡི་གེས་མཚོན་དུ་མེད། །ཡང་དག་འདི་ཡིན་སྟོན་པ་ནི། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ང་ཉིད་འཁྲུལ། །དག་པ་དང་ནི་མ་དག་པ། །ཡེ་ནས་གཉིས་མེད་འདྲེས་ཤིང་མཚུངས། །སེམས་ཉིད་ཀུན་གྱི་གནས་སུའོ། །དག་མ་དག་ནི་རྣམ་པ་ནི། །དབྱེར་མེད་ཡེ་ཤེས་གཏི་མུག་དང་། །ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །བསམ་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བ་ཡིན། །ངང་གིས་མི་གཡོ་རྨུགས་པ་དེ། །ཏིང་འཛིན་དག་གི་རྒྱལ་པོར་གནས། །ཏིང་འཛིན་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་སྤྱན། །མཐོང་བས་དམིགས་པའི་ཡུལ་དང་བྲལ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སྤྱན་ཞེས་བྱ། །མཐའ་དང་དབུས་མེད་ཡངས་པ་ནི། །རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་གཞལ་ཡས་སོ། །སྒྲོ་སྐུར་གདགས་སུ་མེད་པ་ནི། །བླང་དོར་མེད་པའི་རྒྱལ་པོ་ནི། །ཐམས་ཅད་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །སེམས་དང་བག་ཆགས་འདྲེས་མཚུངས་ལ། །སེམས་ཀྱི་དབང་པོ་སྒོ་ལྔ་ཡིས། །སྣང་བའི་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་ལྔ། །དབང་པོ་སྒོ་ལྔ་རང་རྐྱེན་གྱིས། །སྤང་ཞིང་དོར་བར་ཡོངས་མི་བྱེད། །ཅི་ཡང་མི་དགོངས་ཐབས་ཀྱིས་རོལ། །ཀུན་དང་མི་མཐུན་སྤང་བའི་ཆོས། །ཉོན་མོངས་ལྔ་དང་མཚུངས་མེད་ལྔ། །དེ་ནི་རྣམ་དག་ཆེན་པོ་སྟེ། །གར་བཞུགས་མཉམ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཐོབ། །བུད་མེད་ལ་སོགས་ཆགས་པའི་གནས། །ཀུན་ཀྱང་སྤང་བར་མི་བྱེད་དོ། །ལོ་རྒྱུས་ཚད་མའི་བློར་བཞག་ནས། །ཏིང་འཛིན་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ། །བརྟན་ནས་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྤྱོད་པ། །རྩོལ་བྲལ་ལུང་ལས་གོལ་ཞེས་བཤད། །བྱ་བྲལ་བདེ་བའི་ལྷུན་ལ་གནས། །ཡེ་ནས་རང་བྱུང་སྙིང་པོ་ཉིད། །ཡེ་ནས་བྱས་ཟིན་བདུད་རྩི་ཡིས། །རྩོལ་བ་དག་གི་སྡུག་བསྔལ་འཇོམས། །ཡེ་ནས་མི་གཡོ་མི་འགྱུར་
Chinese
与众生皆同之道，若无彼等持戒律仪，则无善逝之境。是故解脱胜道，谓无持戒律仪。心无自性，是为 सूक्ष्म 且难知之众生道。无分别即超越分别，无事物之相，离戏论，离一切思，不能以言语定论，非形状颜色之所行境，难示且难察，无丝毫可言说之处。法性不可诠释，乃昔日仙人成就之道。如今若入于何处，则为禅修执着之路病所困。于导师之教言中，若见其为道，则是步入分别之路，追逐海市蜃楼。真实之道不可用言语文字诠释，指示真实之道者，金刚萨埵我亦迷妄。清净与不清净，本即无二，混合且相同，乃心性一切之所住处。清净与不清净之相，无别之智慧与愚痴，无碍之智慧，离一切思。自性不动之寂静，安住于禅定之王中。禅定智慧现量眼，见而离所缘境，名为一切智眼。无边无际之广阔，乃自性法界宫。不可妄加增损，无取舍之王，一切之精华为菩提心。心与习气混合相同，心之五根，显现之法为五种相。五根由自因，不完全舍弃。不作任何思虑，以方便享用。与众不同之舍弃之法，五烦恼与无等五者，此乃极大清净，无论何处安住，皆得平等之王位。对于女性等贪着之处，皆不应舍弃。将历史置于衡量之智中，彼三种禅定之相，稳固后行成就之边，谓为离勤作而违背教言。安住于无为安乐之山，本即自生之精华，本即已成之甘露，摧毁勤作之痛苦，本即不动不摇。
English
The path common to all beings, without the discipline of moral conduct, there is no realm of the Sugatas. Therefore, the supreme path of liberation is said to be without the discipline of moral conduct. The mind has no essence, it is the subtle and difficult to know path of all. Non-conceptualization transcends conceptualization, there is no object of characteristics, free from elaboration, free from all thoughts, it cannot be definitively stated in words, it is not the realm of shapes and colors, it is difficult to show and examine, there is not a speck to be said. The nature of reality cannot be expressed, it is the path of accomplishment of the ancient sages. Now, if one enters into what, one is seized by the disease of attachment to meditation. In the words of the teacher's teachings, if one sees it as the path, then one is entering the path of conceptualization, pursuing a mirage. The true path cannot be expressed in words and letters, the one who shows the true path, Vajrasattva, even I am confused. Purity and impurity, from the beginning are non-dual, mixed and the same, it is the abode of the nature of all minds. The aspect of purity and impurity, undifferentiated wisdom and ignorance, unobstructed wisdom, is free from all thoughts. The naturally unmoving stillness abides in the king of samadhi. Samadhi wisdom is the manifest eye, seeing and being free from the object of focus, it is called the eye of omniscience. The vastness without end or middle is the palace of the nature of reality. What cannot be added or subtracted, the king without acceptance or rejection, the essence of all is bodhicitta. Mind and habit are mixed and the same, the five senses of the mind, the appearing phenomena are five aspects. The five senses by their own causes, do not completely abandon. Do not think anything, enjoy with skillful means. The Dharma of abandonment that is different from all, the five afflictions and the five unequaled ones, this is great purity, wherever one abides, one obtains the kingdom of equality. One should not abandon the places of attachment such as women. Having placed history in the measuring intelligence, those three aspects of samadhi, practicing the extreme of accomplishment after stability, is said to be straying from the teachings without effort. Abiding on the mountain of effortless bliss, the essence is naturally self-arisen from the beginning, the nectar is already made from the beginning, destroying the suffering of effort, it is unmoving and unchanging from the beginning.