Tibetan
མི་བཟང་པ་ཡང་བཟང་པོར་གཅིག། བཟང་ངན་མེད་པར་ཀུན་ཏུ་བཟང།། མི་གཅིག་པ་ཡང་གཅིག་པར་གནས།། ཐམས་ཅད ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འདུས།། མ་གྲུབ་པ་ཡང་གྲུབ་པར་འདུས།། མཉམ་ཉིད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ།། གྲུབ་དང་མ་གྲུབ་མེད་པར་གཅིག། གཅིག་ལས་ཀུན་ཏུ་ཤར་བས་ན།། ཀུན་ཤར་རིས་མེད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས།། ཆོས་ཀྱི དབྱིངས་ལ་བྱ་རུ་མེད།། དབྱིངས་ཉིད་གཅིག་ལ་བཙལ་དུ་མེད།། རྩོལ་བསྒྲུབ་རང་གི་དབྱིངས་ནས་ཤར།། གཞན་ནས་བཙལ་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར།། གང་ལ་རྩོལ་ཞིང་གང་དུ་བསྒྲུབ།། བསྒྲུབ་ཅིང རྩོལ་བར་རང་གི་སེམས།། བཙལ་བའི་ཡུལ་མེད་རང་སྣང་ལ།། བསྒོམས་པས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་མེད།། བསྒྲུབ་པའི་གཞི་མེད་གནས་མེད་པས།། གཞན་ནས་འོང་བ་གང་ཡང་མེད།། འགྲོ་འོང་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི སྐུ།། མཉམ་པའི་དོན་ལས་ཉམས་པ་མེད།། མཐའ་དང་བྲལ་བས་བདག་གཞན་མེད།། ཅེས་གསུངས་སོ།། ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ལས། ཚོགས་དྲུག་འཇུག་པ་མེད་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་བཅུ པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་ལ་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ།། ཆོ་འཕྲུལ་ཆོ་འཕྲུལ་ཞེས་བྱ་བ།། བསྒྲུབ་པ་དོན་དུ་གཉེར་ལས་འབྱུང།། ངེས་པར་བསྒྲུབས་ན་གཅིག་ལས་མེད།། སངས་རྒྱས་རང ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར།། རང་གི་འབྲས་བུ་རང་གིས་བསྒྲུབ།། བསྒྲུབས་པས་གཞན་ནས་མི་འགྲུབ་ཕྱིར།། རང་གི་འབྲས་བུ་རང་གིས་གྲུབ།། བདག་གཞན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར།། རང་གི་འབྲས་བུ་རང་གིས གྲུབ།། ཡོན་ཏན་རང་ལ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར།། རང་གི་འབྲས་བུ་རང་གིས་གྲུབ།། གཉེན་པོ་གཞན་ན་མེད་པའི་ཕྱིར།། རང་གི་འབྲས་བུ་རང་གིས་གྲུབ།། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཐབས་དེ་ལ།། བསྙེན་དང་ཉེ་བའི་བསྙེན་པ དང།། སྒྲུབ་དང་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོར་བཏགས།། བསྙེན་པའི་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི།། ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་བྱང་ཆུབ་སེམས།། འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར།། སངས་རྒྱས་ས་ལ་ཡེ་ནས་བསྙེན།། རང་བྱུང ཡེ་ཤེས་རང་ཤར་བས།། རྟོགས་པའི་ངང་ལ་ཡེ་ནས་བསྙེན།། སྐུ་གསུམ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ན།། གོ་འཕང་མཆོག་ལ་ཡེ་ནས་བསྙེན།། ཆོས་ལ་བླང་དོར་མི་བྱེད་པས།། མཉམ་པ་ཉིད་ལ་ཡེ་ནས་བསྙེན།། སྣང་སྟོང རིས་སུ་མི་འཛིན་པས།། དབྱེར་མེད་པ་ལ་ཡེ་ནས་བསྙེན།། ངེས་པར་རྟོགས་ན་གཞན་མེད་པས།། དགོངས་པ་མཆོག་ལ་ཡེ་ནས་བསྙེན།། ཨ་ཏི་རང་བྱུང་བསྙེན་པ་ཡིན།། ཉེ་བསྙེན་ཞེས་སུ་བཏགས་པ་ནི།། བརྗོད དུ་མེད་པའི་བཟླས་པ་ཡིས།། སྨྲར་མེད་ཀློང་དུ་ཉེ་བར་བསྙེན།། དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཏིང་འཛིན་
Chinese
好人也是好中之一，无好无坏一切皆好。不一之人也安住于一，一切皆汇集于任运成就中，未成就者也汇集于成就中。于平等任运成就中，无成就与未成就，唯一。从一中生起一切，一切生起，无有分别，乃是法界。法界之中无所作为，法界本性唯一，无须寻觅。努力修持从自性中显现，因为无须从他处寻觅。于何处努力，于何处修持？修持与努力，乃是自心。无有寻觅之处，于自显现中，修习亦不见他处。无有修持之基，无有处所，故无从他处而来。无有来去，乃是法身，不离平等之义，无有边际，故无自他。如是说。出自《龙钦饶绛巴（ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་རྒྱལ་པོ།）之续》，第四十章，无六聚之入。之后，导师亲自向自己的眷属开示：所谓“神变，神变”，从努力修持中产生。若能确定修持，则无有二，因为是从佛陀自身产生。自己的果实自己修持，因为修持后无法从他处成就。自己的果实自己成就，因为无有自他之分。自己的果实自己成就，因为功德在自身圆满。自己的果实自己成就，因为没有其他的对治。对于修持的方法，称为近修和近近修，以及修和大的修持。所谓近修之业，乃是阿底瑜伽的菩提心，因为无有轮回与涅槃之分，故于佛地本来就近修。自生智慧自然显现，故于证悟之境本来就近修。三身显现之故，故于殊胜果位本来就近修。于法不取舍，故于平等性本来就近修。不执著显空之别，故于无分别本来就近修。若能确定证悟，则无有其他，故于殊胜见解本来就近修。阿底乃是自生近修。所谓近近修，以不可言说的念诵，于不可言说的虚空中近修。于无有对境的禅定
English
The good person is also one among the good, without good or bad, all is good. The non-one also abides in one, all gather in spontaneous accomplishment, the unaccomplished also gather in accomplishment. In equality and spontaneous accomplishment, there is no accomplished or unaccomplished, only one. Since all arises from one, all arises without distinction, it is the realm of Dharma. In the realm of Dharma, there is no doing, the nature of the realm is one, there is no need to seek. Effort and practice arise from one's own nature, because there is no need to seek from elsewhere. Where to strive and where to practice? Practice and effort are one's own mind. There is no place to seek, in self-appearance, practice does not see elsewhere. There is no basis for practice, no place to abide, therefore nothing comes from elsewhere. There is no going or coming, it is the Dharmakaya, not deviating from the meaning of equality, without boundaries, therefore there is no self or other. Thus it is said. From the Tantra of Longchen Rabjampa, the fortieth chapter, the non-entry of the six aggregates. Then, the Teacher himself spoke to his retinue: The so-called "miraculous transformation, miraculous transformation" arises from diligent practice. If one can definitely practice, there is no other, because it arises from the Buddha himself. One's own fruit is cultivated by oneself, because after cultivation, it cannot be accomplished from elsewhere. One's own fruit is accomplished by oneself, because there is no self or other. One's own fruit is accomplished by oneself, because merit is complete in oneself. One's own fruit is accomplished by oneself, because there is no other antidote. For the method of practice, it is called approach and close approach, as well as practice and great practice. The so-called activity of approach is the Bodhicitta of Atiyoga, because there is no distinction between samsara and nirvana, therefore one has always approached the Buddha-ground. Self-born wisdom naturally arises, therefore one has always approached the state of realization. Because the three bodies manifest, therefore one has always approached the supreme state. Because one does not accept or reject the Dharma, therefore one has always approached equality. Because one does not cling to the distinction between appearance and emptiness, therefore one has always approached non-duality. If one can definitely realize, there is no other, therefore one has always approached the supreme view. Ati is self-born approach. The so-called close approach is, with inexpressible recitation, one closely approaches in the inexpressible space. In the samadhi without object
Tibetan
གྱིས།། གནས་སུ་མེད་ལ་ཉེ་བར་བསྙེན།། ཅིར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས།། འཛིན་ཆགས་མེད་ལ་ཉེ་བར བསྙེན།། རང་ལུགས་ཆེན་པོའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས།། རྒྱུན་ཆད་མེད་ལ་ཉེ་བར་བསྙེན།། རོལ་པ་ཆེན་པོའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས།། མངོན་པར་མཐོང་བ་ཉེ་བར་བསྙེན།། མྱོང་བ་མེད་པའི་དྲོད་རྟགས་ཀྱིས།། འདོད་པ་མེད་པར ཉེ་བར་བསྙེན།། ཨ་ཏི་རང་བྱུང་ཉེ་བསྙེན་ཡིན།། སྒྲུབ་པ་ཞེས་སུ་བཏགས་པ་ནི།། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ།། རང་སྣང་རོལ་པའི་ལྷ་བཀོད་དེ།། རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པའི་རྫས་བསོགས་ནས།། གཞི་རྩ་མེད་པར རྟོགས་པ་ཡིས།། བྱ་བྲལ་ཀློང་ཆེན་བསྒྲུབ་པ་བྱ།། ཆོས་ཉིད་ཀློང་ཡངས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ།། མ་འགགས་རོལ་པའི་ལྷ་བཀོད་དེ།། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་རྫས་བསོགས་ནས།། དབྱེར་མེད་དོན་གྱི་བསྒྲུབ་པ་བྱ།། རང བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ།། སྐྱེ་མེད་དབྱིངས་ཀྱི་ལྷ་བཀོད་ནས།། སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་རྫས་བསོགས་ཏེ།། དམིགས་སུ་མེད་པའི་བསྒྲུབ་པ་བྱ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ།། ཆོས་སྐུ་བདེ་ཆེན་ལྷ བཀོད་དེ།། འདུས་མ་བྱས་པའི་རྫས་བསོགས་ནས།། སྐྱེ་ཤི་མེད་པའི་བསྒྲུབ་པ་བྱ།། སྣང་སྲིད་འབྱུང་བ་ལྔ་ཡི་ཆོས།། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས།། འདོད་དགུར་འབྱུང་བས་རིན་པོ་ཆེ།། འབྱུང་བ་ལྔ ཡི་ཐུགས་རྗེ་ཡིས།། རྩི་འཁྲུངས་ལོ་ཐོག་སྣ་ཚོགས་སྨིན།། གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་འདོད་ཡོན་ལྔ།། ཐུན་མོང་འགྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན།། ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་ནི།། སྐུ་གསུམ་སྐྱེ་འཆི་མེད་པའི་ཀློང།། ཡེ་ནས གནས་པས་བསྒྲུབ་མི་དགོས།། མ་བསྒྲུབས་ལྷུན་གྲུབ་འབྲས་བུ་ལ།། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་སུ་བཏགས།། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྒོར་ཞུགས་ནས།། བསྐལ་པ་བྱེ་བར་སྦྱངས་པ་ཡི།། ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱང་དེ་ལ འགྲུབ།། ཕྱི་ནང་སྒྲིབ་གཡོགས་མི་མངའ་བས།། དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་ཀུན་ཏུ་འོད།། མ་བསྒྲུབས་ལྷུན་གྲུབ་འབྲས་བུར་གནས།། བྱ་བ་རྒྱུད་ཀྱི་སྒོར་ཞུགས་ནས།། མི་ཚེ་བདུན་དུ་བསྒྲུབས་པ་ཡི།། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཡང་དེ་ལ འགྲུབ།། འདུ་འབྲལ་མེད་ཅིང་མི་ཤིགས་པས།། དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་འཆར།། མ་བསྒྲུབས་ལྷུན་གྲུབ་འབྲས་བུར་གནས།། གཉིས་ཀ་རྒྱུད་ཀྱི་སྒོར་ཞུགས་ནས།། ལྟ་སྤྱོད་གོང་འོག་འབྲེལ་བ་ཡིས།། རྡོ རྗེ་འཛིན་པ་བསྒྲུབས་པ་ཡང།། མི་གཏོང་འཛིན་གོམས་འབྲལ་མེད་པས།། དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་འཛིན།། མ་བསྒྲུབས་ལྷུན་གྲུབ་འབྲས་བུར་གནས།། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱི་སྒོར
Chinese
以。于无处而近修持。以任运变化之手印。于无执著而近修持。以自宗大之加持。于无间断而近修持。以大游戏之神变。于现见而近修持。以无体验之暖相。于无欲求而近修持。阿底自生近修持。名之为修持者。于自生智慧坛城中。自显游戏之天尊安立。积聚无因缘之物。以无根基之证悟。行离戏广大之修持。于法性广阔坛城中。无碍游戏之天尊安立。积聚轮涅二者之物。行无别意义之修持。于自性任运成就坛城中。安立无生虚空之天尊。积聚种种显现之物。行无所缘之修持。于菩提心之坛城中。安立法身大乐之天尊。积聚无为之物。行无生无死之修持。显有五大之法。大种世尊。随欲而生故为珍宝。以五大之悲悯。令草木庄稼种种成熟。成就之果为五妙欲。是共同成就之功德。特殊修持之果乃。三身无生无死之界。本来自在故不需修。于未修任运成就之果上。名之为大修持。入菩萨之门后。于无数劫中所修习之。普贤亦于此成就。内外无有遮障故。彼之功德为普贤。处于未修任运成就之果。入事续之门后。于七世中所修持之。金刚持亦于此成就。无有聚散且不可坏故。彼之功德为金刚持。处于未修任运成就之果。入二俱续之门后。以见行上下相联之。所修持之金刚萨埵亦。不舍执著串习无分离故。彼之功德为金刚萨埵。处于未修任运成就之果。入瑜伽续之门
English
With. Approaching and attending to the absence of a place. With the mudra of whatever changes. Approaching and attending to the absence of attachment. With the blessings of the great self-tradition. Approaching and attending to the uninterrupted. With the miraculous power of the great play. Approaching and attending to the manifest vision. With the warm signs of no experience. Approaching and attending to the desirelessness. Ati self-arising approaching and attending. What is labeled as accomplishment is. In the mandala of self-arising wisdom. The deity arrangement of self-appearance play. Accumulating substances without cause or condition. With the realization of no basis. Practice the actionless great expanse. In the vast mandala of the nature of reality. The deity arrangement of unceasing play. Accumulating the substances of samsara and nirvana. Practice the meaning of non-duality. In the mandala of self-nature spontaneous accomplishment. Establishing the deity of unborn space. Accumulating various appearing substances. Practice the objectless. In the mandala of the mind of enlightenment. The Dharmakaya great bliss deity arrangement. Accumulating unconditioned substances. Practice the unborn and undying. The phenomena of the five elements of existence. The great elements, the Bhagavan. Precious because it arises as desired. With the compassion of the five elements. Various kinds of plants and crops ripen. The fruit of accomplishment is the five desirable qualities. It is the quality of common accomplishment. The fruit of special practice is. The realm of the three bodies without birth or death. Since it exists from the beginning, there is no need to practice. On the fruit of uncultivated spontaneous accomplishment. It is called great practice. Having entered the door of the Bodhisattva. What has been practiced for billions of kalpas. Samantabhadra is also accomplished in this. Because there is no outer or inner obscuration. His quality is Samantabhadra. Abides in the fruit of uncultivated spontaneous accomplishment. Having entered the door of Kriya Tantra. What has been practiced for seven lifetimes. Vajradhara is also accomplished in this. Because there is no gathering or dispersal and it is indestructible. His quality is Vajradhara. Abides in the fruit of uncultivated spontaneous accomplishment. Having entered the door of both Kriya and Yoga Tantras. With the connection between the view and conduct above and below. Even the Vajrasattva who has been practiced. Because there is no abandonment, clinging, habituation, or separation. His quality is Vajrasattva. Abides in the fruit of uncultivated spontaneous accomplishment. Entering the door of Yoga Tantra