Tibetan
www.rkts.org/etexts/completeu.php?coll=G&id=Gpb007.005 Gpb007.005 །། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མ་ཧཱ་ཨཱ་བརྟྟ་པྲ་སཱ་ར་ཎི་རཱ་ཛ་ཏནྟྲ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ།། ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན ཏུ་བཟང་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། འདི་སྐད་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ལ་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་གྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་ཡོན་ཏན་དང་ཕྲིན ལས་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་དེ།ཐིག་ལེ་གཅིག་ལས་མ་གཡོས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་པ་ལས། ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་དུ་གཅིག་ཀྱང་དེའི་དོན་མངོན་དུ་གྱུར་པར་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འོག་མིན་གྱི་གནས་ཁམས་གསུམ་གྱི་གཞི་རྟེན་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ཞིང་དེར། དབྱེར་མེད་རང་ལས་སྣང་བའི་འཁོར་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐ་མི་དད་པ་དང། འཇིག་རྟེན་པ དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འཁོར་དང་ཐབས་གཅིག་པ་དང།ཉིད་དང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་པ་དང། ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་ལས་སྤྲུལ་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་ པ་རྣམས་ལ་སེང་གེའི་ང་རོ་དོན་གྱི་གསུང་དབྱངས་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱས་ཏེ།སེམས་ཉིད་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་རྒྱལ་པོའི་དོན་འདི་རབ་ཏུ་བཤད་དོ།། ཇི་སྙེད་ཆོས་རྣམས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཀུན།། ཡེ་ནས་གདག་ གཞི་མེད་པའི་ཀློང་དུ་གཅིག།ཀློང་ཆེན་གཅིག་ལ་འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས།། རྐྱེན་གྱིས་ཅིར་ཡང་འཆར་ཕྱིར་གློ་བུར་ཆོས།། ནམ་མཁའ་སྤྲིན་དང་འཇའ་ཚོན་མཁའ་སྣང་བཞིན།། རིག་པ་རང་ལ་འཆར་པས་ དབྱིངས་ཀྱི་ངང།། རང་རིག་སྒྲིབ་མེད་སྐྱོན་བྲལ་མུ་མཐའ་མེད།། རྟོག་པ་མི་མངའ་ཡེ་ཤེས་རིན་པོ་ཆེ།། རང་བཞིན་མེད་ལས་ཅིར་ཡང་སྣང།། ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཀློང།། བདེ་གཤེགས་རྒྱལ་བའི དཀྱིལ་འཁོར་དང།། མ་རིག་འཁྲུལ་པས་དབང་བསྒྱུར་བའི།། ལོག་རྟོག་ཆེར་རྒྱས་འཁོར་བའི་ཆོས།། ཇི་སྙེད་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན།། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་གཅིག་པ་ལ།། ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་རྟོག་པ དང།། བཟང་ངན་གཉིས་སུ་བལྟ་བས་ནོར།། མཉམ་ཉིད་གཅིག་ལ་མཐའ་རུ་འཛིན།། བདག་གཞན་རྐྱེན་གྱིས་སོ་སོར་སྣང།། མེད་ལ་ཡོད་པའི་བློ་ཞུགས་པས།། ཞེན་པ་བརྟས་ཕྱིར་ལུས་སུ་སྣང།། བདག་ཏུ་འཛིན པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས།། རང་ལ་གནས་པའི་དོན་མ་རིག། ཡང་དག་དོན་ལ་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་མེད།། སྟོང་པའི་བག་ལ་དངོས་པོར་ཆགས།། བརྟགས་ན
Chinese
།།印度语：玛哈阿瓦尔达扎拉尼惹扎丹扎拉玛。藏语：名为《广大无垠王续》。 顶礼薄伽梵吉祥普贤王如来！ 像这样，我亲耳听到：在某个时候，十方三世一切善逝的身体、语言、意、功德和事业都无有分别，安住在未曾离开一个明点的自性中。为了将一切平等性之界中，唯一者的意义显现出来而作决定。在非凡之境，与三界之基无别的刹土中，从无别自性显现的眷属，三世诸佛与三界有情无有差别，与世间和出世间的眷属为一体，与自身和自身的自性无别，从自身的体性和自性中化现，为了利益众生而永不断绝者们，以狮子吼般意义之语调宣说，甚深阐述心性广大无垠王之意义。 所有无量名相之诸法， 本来无有可立足之界中唯一。 广大唯一者，轮涅无别离， 以缘起现何亦是刹那法。 犹如虚空云彩虹霓空显现， 觉性自显本性法界之状态。 自明无障无垢无有边无际， 无有分别念之智慧如意宝。 无自性中显现任何诸事物， 一切皆是菩提心之法界。 善逝诸佛之坛城， 以及无明迷惑所掌控， 邪念增长轮回之诸法。 所有显现之诸法， 在佛性中唯一， 执着有无二元对立， 以好坏二者观察而迷误。 平等性中执为边见， 自他以缘起而各自分离显现。 无有中生起有之念头， 执着增长故显现为身体。 执着于我的痛苦， 未能了知安住于自之意义。 真实义中无有乐与苦， 于空性习气中执着为实物。 若观察
English
|| In the language of India: Mahā Āvarta Prasāraṇī Rājatantra Nāma. In Tibetan: Called "The Tantra of the King of Vast Expanse." Homage to the Bhagavan, glorious Samantabhadra! Thus, I heard myself: At one time, the body, speech, mind, qualities, and activities of all the Sugatas of the ten directions and three times were inseparable, residing in the nature that had not moved from a single bindu. In order to definitively establish the meaning of the one in the expanse of all equality, in that extraordinary realm, in a field inseparable from the basis of the three realms, the retinue appearing from inseparable self-nature, the Buddhas of the three times and the sentient beings of the three realms are not different, and the retinue of the mundane and supramundane are of one means, and inseparable from oneself and one's own nature, and emanations from one's own essence and nature, who continuously perform the benefit of beings, are praised with the lion's roar, the voice of meaning, and this meaning of the King of Vast Expanse of Mind is thoroughly explained. All phenomena, all categories of names, Are one in the expanse where there is no basis from the beginning. In the vast one, saṃsāra and nirvāṇa are inseparable, Since whatever arises through conditions is an adventitious phenomenon. Just as clouds in the sky and rainbows are appearances in the sky, Awareness arises in itself, in the state of the dharmadhātu. Self-awareness is unobstructed, flawless, and without limit. The precious jewel of wisdom is without conceptualization. From no-self-nature, anything appears. Everything is the expanse of bodhicitta. The maṇḍala of the Sugata Buddhas, And the phenomena of saṃsāra, which are controlled by ignorance and delusion and in which wrong thoughts greatly increase. All phenomena that appear Are one in Buddhahood, Mistakingly thinking of existence and nonexistence as two, And wrongly viewing good and bad as two. Holding to the extreme in the one equality, Self and other appear separately through conditions. Since the mind enters into the nonexistent as existent, Attachment increases, so it appears as a body. By the suffering of clinging to self, The meaning of abiding in oneself is not understood. In the true meaning, there is neither happiness nor suffering, Clinging to emptiness as a real thing. If examined
Tibetan
་དངོས་པོ་ཉིད་མི་གནས།། མེད་པའི་དོན་ལ་གང་ཡང སྣང།། རང་རིག་ཀློང་ན་སྟོང་དང་དངོས་པོར་མེད།། མེད་པར་ཤེས་ན་འཁོར་བའི་ལམ་ལས་གྲོལ།། རྟོགས་ལྡན་མཆོག་གི་དགོངས་པའོ།། མཚན་ཉིད་གཅིག་པའི་རང་བཞིན་ཀུན་ཏུ་སྣང།། མཚན་མ་མེད་པར་ཀུན ཏུ་ཁྱབ་པའི་སྐུ།། དབྱིངས་ལས་རྒྱལ་བའི་སྐུ་རུ་བཞེངས།། མ་ལུས་འདུས་པ་དབྱིངས་གཅིག་ལ།། བྱེད་པ་མེད་པར་ཀུན་ཏུ་འཆར།། དངོས་པོ་མེད་པར་ཅིར་ཡང་སྣང།། སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས།། རང བཞིན་སྙིང་པོ་མེད་པར་ཡིན།། རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས།། མཚན་ཉིད་མེད་དེ་ཕྱོགས་དང་བྲལ།། ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་དཔེར་མེད་ཆོས།། དེ་ལ་གང་ཞིག་དེར་འཛིན་པ།། ཕྱོགས་སུ་བལྟ་བ་འཁྲུལ་པའི སེམས།། ཡང་དག་དོན་ལ་སྨད་པའི་བློ།། འཛིན་པའི་ཞགས་པ་འཆིང་བའི་སྒྲོག། ཅེས་གསུངས་སོ།། ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ལས། གླིང་གཞིའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ།འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་འདི།། སྐེམ་པར་འདོད་པ་གང་ཞིག་གིས།། ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རང་དུ་བལྟ།། ཕྱི་ནང་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀུན།། ཇི་བཞིན་ཉིད་དུ་སོན་པའི་ཕྱིར།། བདག་དང་གཞན་ ཡང་གཉིས་སུ་མེད།། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱང་བདག་ཏུ་གཅིག། བདག་ལས་གཞན་པར་བྱ་བའི་ཆོས།། སྤུ་ཡི་ཆ་ཙམ་ཡོད་མ་ཡིན།། མ་ལུས་རྣམ་གྲངས་བསམ་ཡས་ཀྱང།། ཇི་བཞིན་ཉིད་དེ་དམིགས་སུ མེད།། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པའི་བློས།། དབང་པོ་ཡུལ་དུ་ཟག་པ་ཡིན།། བདེ་རིགས་གནས་སུ་མ་སྐྱོལ་པས།། མེད་པར་ངེས་པའི་དོན་གཅིག་ལ།། ཡོད་པར་མཐོང་བའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང།། ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་ཆོས ཉིད་ཀློང།། རང་བྱུང་རང་བཞིན་ནམ་མཁའི་ངང།། འཇིག་རྟེན་འདས་དང་འཇིག་རྟེན་པའི།། ཐབས་དང་ཐུགས་རྗེའི་སྤྲུལ་པ་ཡང།། ཡེ་ཤེས་དབྱིངས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ཏེ།། ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རང་གི་མཐུ།། ངན་སོང གསུམ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱང།། ཐ་དད་སོ་སོར་ཡོངས་མི་གནས།། བདག་བླཽས་དེ་བཞིན་བརྟགས་པ་ཡིན།། དེ་བཞིན་ཤེས་ན་དགོངས་པའི་མཆོག། སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་བཙལ་དུ་མེད།། ཡེ་སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས ཉིད་ལ།། རང་རྒྱུད་སྦྱངས་པས་ཅི་ཞིག་ཕན།། སྤང་བླང་བྱས་པས་ག་ལ་འགྲུབ།། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱང།། སངས་རྒྱས་ཞིང་དང་ཡོན་ཏན་ཆོས།། དབྱེར་མེད་ཡེ་ནས་མཉམ་པའི་ཀློང།། འགྲོ་བ་རིགས དྲུག་སྐྱེ་གནས་བཞི།། ཡེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ལམ་དུ་ཞུགས།། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མ་གཏོགས་པའི།། སེམས་ཅན་བྱ་བ་གུད་ན་མེད།།
Chinese
事物自性不住留，于无之义现诸相，自明界中空与实皆无，若知无性即脱轮回道，此乃证悟者之胜解。一性之自性周遍显现，无相之身周遍广大，从法界中建立胜者之身，一切汇集于一法界中，无作而任运显现，无事物而现一切相，种种显现即法界，自性无有心要而存在，无间断之菩提心，无有相状，远离方所，一切自性乃无譬喻之法，于此之中若有执着，偏颇之见乃迷乱之心，诽谤真实义之愚昧，执着之索乃束缚之枷锁。如是说。出于《广大无垠王续》，洲地品第一。 复次，薄伽梵言：欲使此轮回大海干涸者，当自观法之精要，为使内外一切皆如实，我与他者亦无二，身语意亦唯一，于我之外所作之法，丝毫亦不存在，一切名相虽无数，然如实而无所缘，以如幻之智，诸根漏于对境，不安住于安乐之境，于一确定之无义中，生起见有之痛苦。无论显现为何，皆法性界，自生自性虚空之状态，出世间与世间之，方便与悲心之化身亦，乃智慧界之神变，法之精要乃自力，三恶道与佛陀亦，不存有各别差异，乃以我执分别之，如是知乃胜解之最，佛陀无需向外寻，于本自成佛之法性中，勤修自续有何益，断舍取舍有何成就，蕴界处亦，佛刹与功德法，无别本初平等之界，六道四生，本初已入菩提道，除法界外，无有他众生之行。
English
The very nature of things does not abide. In the meaning of non-existence, everything appears. In the expanse of self-awareness, there is neither emptiness nor substance. Knowing it as non-existent liberates from the path of samsara. This is the realization of the supreme accomplished one. The nature of oneness appears everywhere. The formless body pervades all. The body of the victorious one is established from the expanse. Everything is gathered in the one expanse. Without action, it arises everywhere. Without substance, everything appears. The various appearances are the realm of dharma. Its nature is without essence. The uninterrupted mind of enlightenment, Is without characteristics, separate from directions. All is naturally incomparable dharma. Whoever grasps onto that, Looking at it from a biased viewpoint is a confused mind. The intellect that slanders the true meaning. The snare of grasping is the fetter of bondage. Thus it was said. From the Tantra of the King of Vast Expanse, The first chapter, the chapter on the basis of the continent. Then again, the Bhagavan spoke: "Whoever wishes to dry up this great ocean of samsara, Should look within at the essence of dharma. In order for everything, internal and external, to be just as it is, Self and other are not two. Body, speech, and mind are one within oneself. A dharma to be done apart from oneself, Not even a fraction of a hair exists. Though all phenomena are countless, They are just as they are, without an object of focus. With an intellect that understands it as like an illusion, The senses leak into their objects. Not carrying happiness to its place, Suffering arises from seeing existence in the one meaning that is determined as non-existence. However it arises, it is the expanse of dharmata. Self-arisen, self-nature, in the state of space. The emanations of means and compassion, Of the transcendent and the mundane, Are also the magic of the wisdom expanse. The essence of dharma is the power of oneself. The three lower realms and the Buddhas, Do not abide entirely as separate and distinct. It is examined in that way by self-grasping. Knowing it in that way is the supreme of understanding. Buddhas are not to be sought from elsewhere. In the dharmata that is primordially enlightened, What benefit is there in training one's own continuum? What accomplishment is there in abandoning and adopting? The aggregates, elements, and sense bases also, The Buddha-fields and the qualities of dharma, Are the expanse of inseparable, primordially equal. The six classes of beings, the four modes of birth, Primordially have entered the path of enlightenment. Apart from the realm of dharma, There is no separate activity of sentient beings."