Tibetan
གཅིག་ཏུ་མི་གནས་ཀུན་ལ་ཁྱབ།། ཆགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཉམ་པར་གནས།། ཀུན ལ་ཉེ་རིང་མེད་པས་ན།། གཉིས་མེད་ཀློང་ན་རྟག་པར་བཞུགས།། འདི་རུ་མ་འདུས་གང་ཡང་མེད།། ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་རྫོགས་པས་ན།། ཐེག་པའི་ཡང་ཐོག་སྤྱི་ཡི་རྒྱན།། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀུན་འདུས དཔལ།། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའི་མཆོག། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་མེད་པས།། གང་ལ་བརྟག་ཅིང་ཅི་ལ་འཇུག། གང་གིས་གང་ལ་ཕན་གདགས་སམ།། སུ་ཡིས་སུ་ལ་གནོད་པ་བསྐྱལ།། འབྱུང་འཇུག་མེད པའི་ཏིང་འཛིན་ལ།། ཡེ་ནས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར།། དམིགས་སུ་མེད་ཅིང་འདུ་འབྲལ་མེད།། རང་བཞིན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས།། རིན་ཆེན་ལྟ་བུར་ཅིར་ཡང་སྣང།། སུས་ཀྱང་མ་བཅོས་ངང་གིས དག།མིང་དང་ཐ་སྙད་འཛིན་པའི་ཆོས།། ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་པས།། རབ་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རང་གི་ཀློང།། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་བཏང་སྙོམས་ཀྱང།། རང་བྱུང་རང་ཞི་ཉིད་དུ་གསལ།། རང་རིག་ཀློང་དུ་ རྣམ་པར་དག།དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་བཅོས་སུ་མེད།། སྐྱེ་བ་མེད་ལས་སྣ་ཚོགས་སྐྱེས།། སྐྱེས་པ་ཉིད་ནས་མ་སྐྱེས་ཏེ།། མཚན་མར་གྱུར་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད།། གཡོས་པ་ཉིད་ནས་མ་གཡོས་ཏེ།། ཅིས་ཀྱང་མི་འགྱུར་མི་ བསྐྱོད་པས།། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རང་གི་མཐུ།། ཅིས་ཀྱང་མ་གོས་མི་ཤིགས་པས།། པདྨའི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ།། ཕྱི་དང་ནང་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད།། སངས་རྒྱས་ཞིང་ཁམས་མཐའ་ཡས་ཀྱང།། བཀོད་པ་ཆེན་པོ་རང་གི རྒྱན།། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་བཞི་དུས་གསུམ་ཀྱང།། མི་འབྱེད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཀློང།། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དབྱེར་མེད་པས།། གཞི་རྩ་མེད་ལས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང།། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས།། ལོག རྟོག་འཁྲུལ་པས་བསླད་པས་ན།། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་རྣམ་པར་བརྟགས།། དེ་ཡི་དོན་ལ་མི་གནས་པའི།། འཇུག་ལྡོག་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ།། འཁྲུལ་འཁོར་མེད་ཅིང་མ་རིག་མེད།། རྟག་པར་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ ལམ།། ཉོན་མོངས་རང་སར་དག་པའི་ཕྱིར།། ཞི་བ་ཆེན་པོ་མཉམ་ཉིད་སྐུ།། སྟོབས་དང་ལྡན་པ་དགོངས་པའི་མཆོག། རྒྱུད་ལྟར་སྣང་བའི་སེམས་ཅན་ཀྱང།། ཉིད་ལས་སྣང་བའི་སྤྲུལ་པ་སྟེ།། ཁྲི་མུན་གནས་ཀྱང སངས་རྒྱས་ཞིང།། སྦྱང་བགྲོད་རྩོལ་བས་ག་ལ་རྙེད།། རྟོག་དང་མི་རྟོག་གཉིས་ཀ་ཡང།། གཅིག་སྤངས་གཅིག་ལ་གནས་སུ་མེད།། གཉིས་མེད་ཡང་དག་བདེ་ཆེན་ལམ།། མཚན་བཅས་མཚན་མེད་བསྒོམ་པ དང།། ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་གཉིས་སྦྱོར་བ།། འདི་མིན་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར།། ཏིང་འཛིན་ཀུན་གྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག། རྡོ་
Chinese
一处不住而遍一切， 以染著之相而平等住， 对一切无有远近之分， 故于无二虚空中恒常安住。 此处无有未集之物， 以一切圆满为一故， 乃是乘之顶峰，共同之庄严， 大自在者，一切聚集之吉祥。 乃是诸佛之意之精华， 除此之外别无他法， 当于何者观察又当入于何者？ 何者以何者利益之？ 谁又对谁加以损害？ 于无有生入之禅定中， 从本以来即已平等进入之故， 无有对境亦无聚集分离。 无有自性之菩提心， 如珍宝般显现为任何事物。 谁亦未曾造作，自然而善。 名与概念执持之法， 一切自性无有差别故， 乃是觉慧自性之虚空。 乐与苦虽是舍弃与平等， 然于自生自寂中显明。 于自证虚空中，完全清净。 真实性乃是不可改造。 从无生之中生出种种， 然于生出之当下即未曾生， 成为相状者，丝毫也无有。 于摇动之当下即未曾摇动， 无论如何亦不改变不动摇， 金刚精华乃是自性之力。 无论如何亦不沾染不破灭， 莲花精华乃是自性之身。 无有内外，即是如是性。 虽有无量佛土， 然大庄严乃是自性之庄严。 十方四时与三时， 不分别，乃是平等性之虚空。 因与果无有差别故， 从无根之中生出种种。 如何显现乃是菩提心。 以邪分别妄念所迷惑故， 于因与果上加以分别。 彼之义不住于， 无有进入与返回之法性中。 无有错乱之轮亦无无明。 恒常乃是真实菩提道。 以烦恼于自处清净之故， 乃是大寂灭平等性身。 具有力量乃是意之精华。 如续部般显现之有情， 亦是从自性中显现之化身。 虽住于黑暗中，然乃是佛土。 以清净行持勤奋又于何处能得？ 分别与不分别二者， 既不能舍弃一者而安住于另一者。 无二真实大乐道。 有相与无相之禅修， 以及止观二者之结合。 除此之外别无他法之故， 乃是禅定中之王，至高无上。
English
Not abiding in one place, pervading all, Abiding equally in the manner of attachment, Since there is no near or far to all, Therefore, always dwells in the space of non-duality. There is nothing uncollected here, Since all are perfected as one, It is the pinnacle of the vehicle, the common adornment, The great self, the glory of all gathered. It is the essence of the intention of the Buddhas, Since there is no other Dharma than that, What should be examined and what should be entered? Who benefits whom? Who harms whom? In the Samadhi without arising and ceasing, Since it has been equally entered from the beginning, There is no object and no gathering or separation. The Bodhicitta without inherent existence, Appears as anything like a jewel. Not fabricated by anyone, naturally good. The Dharma that holds names and concepts, Since all are without distinction in nature, It is the space of self-arisen wisdom. Even though happiness and suffering are equanimity, It is clear in its self-arising and self-pacifying nature. Completely pure in the space of self-awareness. Suchness is unalterable. From the unborn, various things arise, But from the moment of arising, it is unborn, There is not even a speck of becoming a sign. From the moment of moving, it is unmoved, Because it does not change or move in any way, The Vajra essence is the power of its own nature. Because it is not stained or destroyed in any way, The essence of the lotus is its own form. Without outer and inner, it is suchness. Although there are infinite Buddha-fields, The great arrangement is the adornment of its own nature. The ten directions, four times, and three times, Without distinction, it is the space of equality. Since there is no difference between cause and effect, Various things arise from the rootless ground. How it appears is Bodhicitta. Because it is defiled by wrong thoughts and delusions, It is distinguished into cause and effect. Its meaning does not abide in, The Dharma nature without entering and returning. There is no wheel of confusion and no ignorance. Always the true path to enlightenment. Because defilements are purified in their own place, It is the great peace, the body of equality. Possessing strength is the essence of intention. Even sentient beings who appear like a continuum, Are emanations appearing from their own nature. Even though dwelling in the darkness of ignorance, it is a Buddha-field. Where can it be found by purification, practice, and effort? Both thought and non-thought, Neither can one be abandoned and dwell in the other. The non-dual, true, great bliss path. Meditation with and without signs, And the union of Shamatha and Vipassana. Since there is nothing else other than this, It is the king of all Samadhis, the supreme.
Tibetan
རྗེའི་ཐེག་པ་བླ་ན་མེད།། གང་ལ་སྤྱད་ཅིང་ཅི་ལ་བསྒོམ།། བར་སྣང་ཁམས་སུ་བཟོ་བྱེད འདྲ།། དེ་ཕྱིར་འདི་ལས་འདའ་བ་མེད།། ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པ་དང།། ཉིད་ལ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་སྤྱོད།། རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་དོན།། དེ་ལྟར་གནས་པ་དགོངས་པའི་ཀློང།། མི་དམིགས་བྱང ཆུབ་སེམས་འདི་ལ།། བཙལ་དུ་མེད་པ་སྤྱོད་པའི་ཀློང།། དེ་ལས་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་དང།། ཆོས་དང་དགེ་འདུན་བྱེ་བྲག་མེད།། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང།། ཁམས་གསུམ་སྲིད་གསུམ་མ་ལུས པ།། འཛིན་པའི་ཤེས་པས་བརྟགས་གྱུར་པའི།། གཉིས་སྣང་ཐམས་ཅད་བྱེ་བྲག་མེད།། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང།། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་དུ་གཅིག། མཚན་ཉིད་མེད་པར་དབྱིངས་སུ་ཐིམ།། འདི་ལ་གང ཡང་དམིགས་པ་མེད།། སྙིང་པོ་མཆོག་གི་རང་བཞིན་ལ།། མ་བཅོས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རུ་གྲགས།། ཞེས་གསུངས་སོ།། ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ལས། འབྱུང་འཇུག་མེད་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། འཇིག་རྟེན་འདས་དང་འཇིག་རྟེན་ཐ་དད་པའི།། རྣམ་གྲངས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཀུན།། རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་མ་ཤེས་པས།། གྲངས་སུ་བརྗོད པས་དོན་ལས་ཉམས།། མིང་དུ་བཏགས་པས་རྣམ་རྟོག་སྐྱེས།། ཡུལ་དུ་བཟུང་བས་ཞེན་བློ་བྱུང།། ཞེན་པའི་འབྲས་བུ་བརྟས་པ་ལས།། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང།། ཡུལ་དང་དུས་དང་ཕྱོགས་དང་ནི།། ཁ་དོག དབྱིབས་ལ་སོགས་པར་སྣང།། མཉམ་པའི་དབྱིངས་ལ་གང་ཡང་མེད།། རྟོག་པ་ཕྲ་རགས་ཁྱད་པར་ལས།། ཐེག་པའི་གྲངས་སུ་བརྗོད་པ་ཡང།། མཉམ་ཉིད་མི་རྟོག་སྐྱོན་དུ་འགྱུར།། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཉིས མེད་ལ།། འདི་ཞེས་བརྗོད་པ་འཁྲུལ་པའི་བློ།། འདུལ་བ་མདོ་སྡེ་མངོན་པ་དང།། སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་བཏགས་པ་ཡང།། མིང་ཙམ་དོན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར།། སྟོན་པས་ཆོས་སུ་བཏགས་པར་ཟད།། ཆོས ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ།། ཚིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས།། འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་མི་ནུས།། འདས་དང་མ་འདས་སངས་རྒྱས་དང།། སླད་ཀྱིས་འབྱོན་པའི་རྒྱལ་བ་རྣམས།། ཀུན་བཟང་རྡོ་རྗེ་ལྷ་ཡི་ལྷ། དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར།། རང་བཞིན་དོན་ལས་གཡོས་པ་མེད།། སྣ་ཚོགས་ཆོས་སུ་སྣང་བ་ཀུན།། གཅིག་ལས་གྲངས་སུ་ཕྱེ་བས་ན།། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱེ་བྲག་མེད།། གཅིག་ཤེས་ཀུན་ཀྱང ཤེས་པ་ཡིན།། གཅིག་རྟོགས་ཀུན་ཀྱང་དུས་གཅིག་རྟོགས།། ཀུན་ཀྱང་དབྱེར་མེད་ནམ་མཁའི་ངང།། བདག་འཛིན་ཀུན་དང་བྲལ་
Chinese
至尊之乘无与伦比，于何而行，于何而修？犹如虚空界中之工匠，故无越此之法。以法如何修持于法？以自身如何行持于自身？自性如何安住之义？如是安住乃意之虚空。于此无所缘之菩提心，无寻觅之行持虚空。由此众生佛陀与，法与僧伽无差别。一切智智与，三界三有无余者，以执著之识所测度之，二取诸相皆无差别。一切智智与，如是性之虚空中为一，无相于法界中融。于此无有任何所缘。胜义精华之自性，无为法身而称之。如是说。出自《龙钦饶绛巴王之续》，无生灭之品第二。之后，世尊复说：超离世间与世间各异之，种种名相施设之，以未识自性为一故，以数而说则离于义。施设名相则生起分别念，执为对境则生起贪执心。由贪执之果增长故，显现蕴、界与处，境与时、方与，色、形等。于平等之法界中无有任何，由粗细分别之差别故，虽说乘之数量，然平等不思则成过失。于法之自性无二元中，说此则为错谬之识。调伏、经藏、论藏与，虽施设为三藏，然以唯名而无实义故，导师仅施设为法而已。法界之自性彼，非是言词之境故，错谬者不能知。已逝与未逝之佛陀与，未来将至之胜者们，普贤金刚，天中之天，以无别一体而安住故，自性不离于义。显现种种法者，由一而分出数量故，诸法皆无差别。知一亦即知一切，悟一亦即一时悟一切。一切皆无别于虚空之中，远离一切我执。
English
The supreme vehicle is unparalleled. In what should one practice, and upon what should one meditate? It is like a craftsman in the realm of space. Therefore, there is no going beyond this. How does one meditate on Dharma with Dharma? How does one act with oneself upon oneself? The meaning of how the nature abides? Abiding thus is the expanse of intention. Upon this non-objectifying Bodhicitta, the expanse of practice is without searching. From this, sentient beings, Buddhas, and the Dharma and Sangha are without distinction. Omniscient wisdom and the three realms, the three existences, without exception, all that is examined by the consciousness of grasping, all dualistic appearances are without distinction. Omniscient wisdom and the suchness are one in the expanse. Without characteristics, it dissolves into the sphere of reality. In this, there is no object of focus whatsoever. The nature of the supreme essence is known as the unconditioned Dharmakaya. Thus it is said. From the Tantra of Longchen Rabjampa, the chapter on non-arising and non-ceasing is the second. Then again, the Bhagavan said: All the various names given to what is beyond the world and what is different from the world, because the nature is not known as one, speaking in numbers diminishes the meaning. Giving names gives rise to conceptual thoughts. Grasping as an object gives rise to attachment. From the growth of the fruit of attachment, the aggregates, elements, and sense bases appear, as well as objects, times, directions, colors, shapes, and so on. In the sphere of equality, there is nothing. From the difference between subtle and coarse thoughts, even speaking of the number of vehicles becomes a fault of non-conceptual equality. In the non-dual nature of Dharma, saying "this" is a mistaken mind. The Vinaya, Sutra, and Abhidharma, even though they are designated as the three baskets, are merely names without real meaning. Therefore, the teacher only designated them as Dharma. The nature of the sphere of Dharma is not an object of words, so those who are deluded cannot know it. The Buddhas who have passed away and those who have not, and the victorious ones who will come in the future, Samantabhadra Vajra, the god of gods, because they abide in inseparable oneness, the nature does not deviate from the meaning. All the various phenomena that appear as Dharma, because they are divided into numbers from one, all phenomena are without distinction. Knowing one is also knowing all. Realizing one is also realizing all at once. All are inseparable in the state of space, free from all self-grasping.