Tibetan
འདུལ་བྱེད་དབང་གིས་ཐབས་སྣ་ཚོགས།། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས རྣམས་ཀྱིས་གསུངས།། མན་ངག་དོན་གྱི་གཏེར་ཆེན་ཡིན།། དམ་ཚིག་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ།། གུད་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།། རང་གི་ལྟ་བ་དམ་ཚིག་ཡིན།། ཇི་སྲིད་སྣང་གྲག་ཆོས་རྣམས་ཀུན།། རང་གི་སེམས་སུ་འདུས པའི་ཕྱིར།། དེ་ལས་མི་འདའ་རང་དབང་ཐོབ།། འདས་ཉམས་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཚེ།། ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་བཞིན་དུ་སྣང།། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་ཀུན་གྱི་ཡང།། གཞིའམ་རྒྱུ་རུ་གྱུར་པས་ན།། རང་གི་བྱང་ཆུབ་སེམས དེ་ནི།། འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་དངོས་གཞིའམ།། འབྱུང་གནས་དག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ།། རང་དབང་རང་གིས་ཐོབ་པའི་དུས།། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་བྱང་ཆུབ་སེམས།། རང་གི་ཆོ་འཕྲུལ་ཡིན་པས་ན།། འཁོར བ་དག་ལ་ཉམ་ང་མེད།། དེ་ལས་མི་འདའ་དམ་ཚིག་ཡིན།། དེ་ཡི་དོན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར།། ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞིང་ཇི་ལྟར་གྲག། ཇི་ལྟར་བཏགས་ཤིང་ཇི་ལྟར་ཆགས།། ཇི་ལྟར་བསྒོམས་ཤིང་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབས།། གང ལྟར་གནས་ཤིང་འདུག་ན་ཡང།། དེ་ཡི་དོན་ལས་མི་འདའ་བས།། དམ་ཚིག་ཅེས་སུ་བཏགས་པ་ཡིན།། མེད་པ་དང་ནི་ཕྱལ་པ་དང།། གཅིག་པུ་དང་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། མེད་པའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ།། ཡུལ་དང ཡུལ་ཅན་མེད་པ་ལ།། བསྲུང་དང་བསྲུང་མཚམས་མེད་པ་ཡིན།། ཕྱལ་པ་དག་གི་དམ་ཚིག་ནི།། བསྲུང་མཚམས་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས།། དགེ་དང་མི་དགེའི་རྟོག་མེད་དེ།། ཉམས་པ་དག་གི་སྐྱོན་དང་ནི།། མ ཉམས་པ་ཡི་ཡོན་ཏན་མེད།། སྐྱོན་ཡོན་མེད་པས་ཕྱལ་པ་ཡིན།། གཅིག་པུ་དག་གི་དམ་ཚིག་ནི།། ཉམས་དང་མ་ཉམས་མེད་པའི་ཕྱིར།། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་གཉིས་སུ་མེད།། ཐམས་ཅད་རང་དུ་གཅིག་པས ན།། བསྲུང་བྱ་ཡུལ་ཡང་གཅིག་པུ་རང།། བསྲུང་བའི་བདག་ཀྱང་གཅིག་པུ་རང།། ཉམས་པའི་སྐྱོན་ཀྱང་གཅིག་པུ་རང།། མ་ཉམས་ཡོན་ཏན་གཅིག་པུ་རང།། ཐམས་ཅད་རང་ལས་མི་འདའ་བས།། གཅིག་པུའི དམ་ཚིག་ཅེས་སུ་བཏགས།། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དམ་ཚིག་ནི།། ཐམས་ཅད་རང་དུ་འདུག་ཙམ་ན།། ཡུལ་གཞན་མེད་པས་མཐའ་མི་དམིགས།། མཐའ་བྲལ་ཆོས་ཉིད་ཕྱོགས་མེད་དེར།། བསྲུང་དུ་ཡོད་ཀྱང་དེ་རུ འདུས།། བསྲུང་དུ་མེད་ཀྱང་དེ་རུ་འདུས།། ཉམས་དང་མ་ཉམས་སྐྱོན་ཡོན་ཀྱང།། དེ་རུ་འདུས་པས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། དེ་ལས་མི་འདའ་དམ་ཚིག་མཆོག། དུས་གསུམ་དེ་དང་མི་འབྲལ་བས།། ཐ་ཚིག་མིང་དུ བཏགས་པ་མེད།། ཆོས་ལ་སྐྱོན་ཡོན་རིས་མེད་ཀྱང།། གང་ཟག་བློ་ལ་འཛིན་པ་བྱུང།། དེ་ཕྱིར་བསླབ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱང།། གཟུང་འཛིན་གཉེན་པོར་གསུངས་པ་ཡིན།།
Chinese
调伏者以威力，施设种种方便法， 三世诸佛皆宣说，乃是口诀义之大宝藏。 所谓誓言、誓言者，并非存在于他处， 自己的见解即是誓言。只要显现、声响、诸法一切， 都汇集于自己的心中，因此不离此而获得自主。 当知无有迁变衰损之时，便如所缘而显现。 一切无余众生之，基或因缘所变成， 自己的菩提心即是，轮涅一切之本体， 成为生起之处者，自己获得自主之时， 一切无余菩提心，乃是自己的神变故， 对于轮回无有怖畏。不离此即是誓言， 为了安住于彼义，如何见及如何闻， 如何命名如何成，如何修习如何成， 无论如何安住而住，不离彼义之故， 故名之为誓言也。无有以及散乱者， 唯一以及任运成。所谓无有之誓言， 对于无有境及有境，无有守护及守护处。 散乱者之誓言乃，以无守护处之自性， 无有善与非善之分别，衰损者之过患及， 无衰损之功德亦无。无有过患功德故，乃是散乱者。 唯一者之誓言乃，以无衰损与不衰故， 无有过患与功德二者。一切于自唯一故， 所守护之境亦唯一自，守护之主亦唯一自， 衰损之过亦唯一自，不衰损功德唯一自， 一切不离于自故，名之为唯一之誓言。 任运成就之誓言乃，一切安住于自之时， 以无他境故不观待边。离边法性无有方， 虽有可守护亦集于此，虽无有可守护亦集于此， 衰损与不衰损过患功德亦，集于此故任运成。 不离此乃殊胜誓言，三世不离于彼故， 无有立名之为誓言。法无过患功德之分别， 然于补特伽罗心中生起执着。因此种种之教诫， 乃为对治能取所取而宣说。
English
The subduer, with power, establishes various methods, All Buddhas of the three times have spoken, it is a great treasure of pith instructions. What is called 'Samaya, Samaya,' it is not something that exists elsewhere, One's own view is the Samaya. As long as all appearances, sounds, and phenomena, are gathered in one's own mind, therefore, not departing from that, one attains self-mastery. When one knows there is no change or deterioration, then it appears as one has focused on it. Since it has become the basis or cause of everything without exception, one's own Bodhicitta is the very essence of Samsara and Nirvana, That which has become the source of arising, when one obtains self-mastery, all Bodhicitta without exception, is one's own magical display, therefore, there is no fear in Samsara. Not departing from that is Samaya, Because of abiding in its meaning, how one sees and how one hears, how one names and how one creates, how one meditates and how one accomplishes, no matter how one dwells and abides, because one does not depart from its meaning, therefore, it is named Samaya. Non-existence and distraction, Oneness and spontaneous accomplishment. What is called the Samaya of non-existence, for those without object and subject, there is no guarding and no boundary to guard. The Samaya of distraction is, by its nature of having no boundary to guard, there is no thought of good and non-good, the faults of those who have deteriorated and, the qualities of those who have not deteriorated are also absent. Because there are no faults or qualities, it is distraction. The Samaya of oneness is, because there is no deterioration or non-deterioration, there are no faults or qualities as two. Since everything is one in oneself, the object to be guarded is also only oneself, the master of guarding is also only oneself, the fault of deterioration is also only oneself, the quality of non-deterioration is only oneself, Since everything does not depart from oneself, it is named the Samaya of oneness. The Samaya of spontaneous accomplishment is, when everything abides in oneself, because there is no other object, one does not look for an extreme. In that nature of reality free from extremes, without direction, even if there is something to guard, it is gathered there, even if there is nothing to guard, it is gathered there, deterioration and non-deterioration, faults and qualities also, are gathered there, therefore, it is spontaneously accomplished. Not departing from that is the supreme Samaya, since the three times do not separate from it, there is no name given as Samaya. Although there is no distinction of faults and qualities in Dharma, attachment arises in the minds of individuals. Therefore, various teachings, are taught as the antidote to grasping and the grasped.