Tibetan
ས་ཀྱང།། ཅིར་ཡང་མི་སྙམ་གྲུབ་པ་མེད།། བདེ་བ་མི་འདོད་དང་མ་ཆགས།། ཆགས་སྡང་གཏན་ནས་མ་གྲུབ་པས།། གཉེན་པོ་མེད་དེ་དབྱིངས་སུ་དག། དབྱིངས་སུ་མ་དག་གང་ཡང མེད།། ཀློང་དུ་མ་གྲོལ་ཅི་ཡང་མེད།། བརྟགས་པས་དབྱིངས་ཀྱང་དབྱིངས་སུ་སྟོར།། འཁོར་བའི་ཆོས་ཀྱང་དབྱིངས་སུ་སྟོར།། མྱ་ངན་འདས་པ་ཀློང་དུ་ཐིམ།། འཁོར་བའི་ཆོས་ཀྱང་དབྱིངས་སུ་ཤར།། མྱ་ངན་འདས པ་ཀློང་ནས་བྱུང།། ཀློང་ལས་དབྱིངས་ཤར་ངོ་མཚར་ཆེ།། ཐོག་མར་གང་ནས་མ་འོངས་པས།། གཞི་གནས་ཡིན་ཏེ་འཕོ་འགྱུར་མེད།། ད་ལྟར་གང་དུ་མི་གནས་པས།། ངེས་མེད་ཡིན་ཏེ་བྱ་བཙལ་བྲལ།། ཐ་མར་གང དུ་མི་འགྲོ་བས།། ཐིག་ལེ་གཅིག་ལ་དུས་གསུམ་མེད།། དུས་གསུམ་མེད་པས་སྐྱེ་འགག་མེད།། སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་རིག་པ་དེ།། ཅིར་ཡང་འཆར་བས་གདལ་ཁྱབ་ཡིན།། གདལ་ཁྱབ་ཡིན་པས་རྒྱ་མ་ཆད།། ཕྱོགས་སུ ལྷུང་བ་མེད་པས་ན།། གང་གིས་གང་ལ་ཕན་གདགས་སམ།། གནོད་པ་སུ་ལ་སུ་ཡིས་སྐྱེལ།། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གང་གིས་བྱེད།། སྔ་ཕྱི་མེད་པས་རྒྱུ་འབྲས་མེད།། རྒྱུ་འབྲས་མེད་པས་འཁོར་འདས མེད།། འཁོར་འདས་མེད་པས་བྱང་ཆུབ་མེད།། དེ་ལ་འབྲས་བུ་གང་འདོད་པ།། ཡང་དག་དོན་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས།། སྔ་ཕྱི་ཐོག་མཐར་མ་སྐྱེས་པས།། གནས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གནས།། ཤར་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པར ཤར།། ཡིན་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཡིན།། གྲོལ་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གྲོལ།། དེ་ལ་སྐྱེ་བར་སྒྲོ་འདོགས་པ།། རང་ངོ་མ་ཤེས་སྙིང་རེ་རྗེ།། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་ཡོད་གྱུར་ན།། ཁམས་གསུམ་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཡི།། སེམས་ཅན མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི།། ཤ་རུས་བསགས་ཀྱང་མཁར་མི་ཤོངས།། སྐྱེ་མེད་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་བས་ན།། འགྲོ་བའི་ལམ་ཆེན་མཁའ་ཡི་དབྱིངས།། ནམ་མཁའི་ངང་ལ་ཀུན་སྤྱོད་པས།། འགག་པ་མེད་པར་ཤར་བ ཡིན།། རང་བྱུང་རང་ཞི་སྐྱེའགག་མེད།། ཆིག་ཆོད་ཡིན་པས་འཇུག་ལྡོག་མེད།། འོ་ན་འདི་ལྟར་སྣང་བ་འདི།། རྒྱུ་རྐྱེན་ཅི་ལས་བྱུང་ཞེ་ན།། རང་བྱུང་ཡིན་པས་རྒྱུ་རྐྱེན་བྲལ།། ནམ་མཁའ་དངོས་པོར་མི་འགྱུར བཞིན།། སྐྱེ་ཤི་མེད་པའི་རིག་པ་ལ།། མཚན་མས་བཤིག་པའི་གོ་སྐབས་མེད།། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན།། ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ངོ་བོ་ལས།། ཅིར་ཡང་རྣམ་པར་རང་ཤར་བས།། རྟག་དང་ཆད་པའི་སྒྲོ་སྐུར མེད།། ཅེས་གསུངས་སོ།། ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ལས། མཐའ་འགྲོལ་གསང་བའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྟོན་པའི་རྒྱལ་པོས་ཡང་དག་པའི་དོན བ
Chinese
地界啊！什么也不想，没有成就。 不贪求安乐，也不执着。 因为贪恋憎恨根本没有成立， 所以没有对治，于法界中清净。 法界中没有不净。 于空性中没有不解脱。 如果考察，法界也消失在法界中。 轮回的法也消失在法界中。 涅槃融入空性。 轮回的法也显现在法界中。 涅槃从空性中产生。 从空性中显现法界，非常稀奇。 最初从何处未来， 是基位，没有变动。 现在不住于何处， 是无定，没有作为和寻找。 最终不去往何处， 一个明点上没有三时。 没有三时，所以没有生灭。 没有生灭的觉性， 显现一切，所以广大遍布。 因为广大遍布，所以没有边际。 因为没有落入任何一方， 谁对谁施加利益呢？ 谁将损害带给谁呢？ 谁做原因和结果呢？ 因为没有先后，所以没有因果。 因为没有因果，所以没有轮回和涅槃。 因为没有轮回和涅槃，所以没有菩提。 如果有人想要那个果， 就是背离了真正的意义。 因为没有先后、初始和终结， 安住也是无生地安住。 显现也是无生地显现。 存在也是无生地存在。 解脱也是无生地解脱。 对它强加生， 是不认识自己，真可怜。 如果真的有生， 那么名为三界的一切 所有众生， 即使堆积血肉骨骼也装不下。 因为在无生法界中解脱， 所以众生的大道是虚空法界。 因为在虚空的自性中行持， 所以是无碍地显现。 自生自灭，没有生灭。 因为是独一，所以没有进入和返回。 那么像这样显现的这些， 是从什么原因和条件产生的呢？ 因为是自生，所以没有原因和条件。 就像虚空不会变成事物一样， 对于没有生死的觉性， 没有用相来破坏的机会。 像这样显现的一切法， 从什么也不是的自性中， 以各种方式自然显现， 所以没有常断的诽谤。 如是说。 出自《广大无垠王续》，是第二十五品，终结边际秘密品。 然后，世尊导师之王，为了真实的意义
English
The earth, without thinking of anything, there is no accomplishment. Not desiring happiness, and not attached. Since attachment and hatred are never established, Therefore, there is no antidote, it is pure in the Dharmadhatu. There is nothing impure in the Dharmadhatu. There is nothing not liberated in the expanse. If examined, even the Dharmadhatu is lost in the Dharmadhatu. The phenomena of samsara are also lost in the Dharmadhatu. Nirvana dissolves into the expanse. The phenomena of samsara also arise in the Dharmadhatu. Nirvana arises from the expanse. The arising of the Dharmadhatu from the expanse is very wonderful. Since it does not come from anywhere in the beginning, It is the ground, without change. Since it does not abide anywhere now, It is uncertain, free from action and seeking. Since it does not go anywhere in the end, There are no three times in a single bindu. Since there are no three times, there is no arising and ceasing. That awareness without arising and ceasing, Since it appears in everything, it is vast and pervasive. Since it is vast and pervasive, there is no limit. Since it does not fall into any side, Who benefits whom? Who brings harm to whom? Who makes cause and effect? Since there is no before and after, there is no cause and effect. Since there is no cause and effect, there is no samsara and nirvana. Since there is no samsara and nirvana, there is no enlightenment. If someone desires that fruit, They turn their back on the true meaning. Since it is unborn in the beginning and end, Abiding, it abides without birth. Appearing, it appears without birth. Being, it is without birth. Liberating, it liberates without birth. To impute birth to it, Is not knowing oneself, how pitiful. If there were truly birth, Then all sentient beings named the three realms, Even if accumulating flesh and bones, the city would not fit. Since liberation is in the unborn Dharmadhatu, Therefore, the great path of beings is the space of the sky. Since practicing in the nature of the sky, It is appearing without obstruction. Self-arising, self-pacifying, without arising and ceasing. Since it is unique, there is no entering and returning. Then, from what cause and condition do these appearances arise? Since it is self-arising, it is free from cause and condition. Just as the sky does not turn into things, For the awareness without birth and death, There is no opportunity to destroy with characteristics. All these phenomena that appear, From the nature of being nothing, Naturally appearing in various ways, Therefore, there is no imputation of permanence and annihilation. Thus it is said. From the Tantra of the King of Vast Expanse, it is the twenty-fifth chapter, the secret chapter on ending extremes. Then again, the Bhagavan, the King of Teachers, for the true meaning
Tibetan
ཀའ་སྩལ་པ།གང་ལས་གྱུར་དང་མ་གྱུར་པའི།། ཆོས་སུ་བཏགས་པ་ཇི་སྙེད་པ།། གང་ཕྱིར་གང་གིས་བཏགས་པ་ཡིན།། འདོགས་པའི་མཁན་པོ་སུ་ཞིག་ཡིན།། གདགས་པའི་གཞི་ནི་གང་ལ་ཡོད།། ཡུལ་དང་ གནས་ནི་སུ་ལ་བརྟེན།། གང་ལས་གྱུར་ན་རང་ལས་གྱུར།། མ་གྱུར་པ་ཡང་རང་ཡིན་ཏེ།། རང་ངོ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།། རང་གིས་རང་ལ་མིང་དུ་བཏགས།། འདོགས་པའི་མཁན་པོ་རང་ཉིད་ཀྱིས།། གདགས་གཞི མེད་པའི་དོན་ལ་གདགས།། རང་གིས་ཆགས་པར་གྱུར་པ་ཡིས།། ཤུགས་ཀྱིས་དེ་ལ་བལྟས་གྱུར་ནས།། མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་ཆེར་རྒྱས་པས།། བུ་མོ་མིང་མེད་མིང་དུ་སོང།། ཡུལ་མེད་ཡུལ་ཞེས་མིང་དུ བཏགས།། གནས་མེད་གནས་ཞེས་མིད་དུ་བཏགས།། ཡུལ་དང་གནས་སུ་གཅིག་པ་ལ།། ལས་དང་བག་ཆགས་ཐ་དད་བྱུང།། རང་རང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཏགས།། རྒྱུ་ལ་ཞེན་པ་བརྟས་པ་ལས།། འབྲས བུ་མཚན་མའི་ཡུལ་དུ་བྱེད།། རྒྱུ་འབྲས་མེད་པའི་དོན་ལས་ལོག། རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ།། རྒྱུ་ཉིད་འབྲས་བུར་རང་སྣང་བས།། རྒྱུ་ལ་ཞེན་དུ་མེད་པ་སྟེ།། མ་ཞེན་འབྲས་བུ་དེར་རྫོགས་པས།། ཡུལ་ལ བརྟེན་ཡང་མི་དགོས་ཏེ།། གནས་ལ་བཙལ་བའི་ཡུལ་དང་བྲལ།། ཐབས་དང་ཐབས་ལས་བྱུང་བ་ཡི།། རྒྱུ་མཚན་ཐད་ཀའི་འབྲས་བུ་དེ།། ཐབས་ལས་བྱུང་ཕྱིར་རང་བྱུང་མིན།། རང་བྱུང་ཐབས་ལ་མི ལྟོས་ཏེ།། ཤེས་རབ་རྩལ་ལའང་དེ་མི་ལྟོས།། རང་བཞིན་བཅོས་བསྒྱུར་མེད་པ་ལ།། མ་བཅོས་པ་ཡི་འབྲས་བུ་གནས་པ་ཡིན།། རིག་པས་དཔྱད་དུ་དེ་ལ་མེད།། ཤེས་རིག་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པས།། མ་རིག་མ་ཤེས་མེད པའི་ཕྱིར།། མ་རིག་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ།། མིང་ལ་ཐ་དད་དོན་དུ་གཅིག། ལས་ལས་བྱུང་བས་སེམས་ཅན་གྱིས།། མ་རིག་པ་རུ་བཏགས་པ་ཡིན།། ཡེ་ཤེས་དག་ལས་གྲུབ་པ་ཡི།། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་སྐུར བཏགས།། ལས་དང་ཐུགས་རྗེ་དབྱེ་བ་མེད།། མ་རིག་ཆོས་སྐུ་རང་བཞིན་གཅིག། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དོན་དུ་གཅིག། རྒྱུར་གྱུར་པ་དང་རྐྱེན་དུ་གྱུར།། འབྲས་བུར་གྱུར་དང་གཉེན་པོའི་མཐུ།། ལས་ཀྱིས བརྟགས་དང་རྟོགས་པས་བརྟགས།། མིང་གིས་བརྟགས་དང་ནུས་པས་བརྟགས།། སེམས་ཅན་ལས་ཀྱིས་བརྟགས་པ་དང།། ལམ་པ་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་དང།། སངས་རྒྱས་མིང་གིས་བརྟགས་པ་ཡིན།། གང་དུ བརྟགས་ཀྱང་རྟོག་པ་ལ།། གང་དུ་དཔྱད་ཀྱང་འཛིན་པའི་བློ།། རྟོག་དཔྱོད་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་དེ།། ནམ་མཁའི་ཀློང་ལྟར་མཉམ་པར་གནས།། ནམ་མཁའ་དེ་ལ་མཐའ་མེད་བཞིན།། ཆོས་ཉིད་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལས འདས།། ནམ་མཁའ་དེ་ལ་དབུས་མེད་བཞིན།། ཆོ
Chinese
请开示，从何而生和非生的一切，凡是被称为法的有多少？为了什么，被谁安立？安立的导师是谁？安立的基础存在于何处？处所和居所依赖于谁？如果从何而生，则从自性而生。非生也是自性，为了认识自性之故，自己给自己安立名称。安立的导师是自己，在无有安立之义上安立。自己所执著的事物，以力量注视着它，各种各样的相状大大增长，无名之女有了名字。无处称为处，无居称为居。处所和居所虽然是一，但业和习气却不同。各自被安立为因和果，由于对因的执著增长，将果视为相状的境。远离无有因果之义，因果是一体的法性，因本身显现为果，因此对因没有执著，不执著则果在那里圆满，所以即使依赖处所也不需要，在居所寻找则远离了处所。方法和从方法中产生的，理由直接的果，因为从方法中产生所以不是自生。自生不依赖于方法，也不依赖于智慧的力量。在自性没有改造变化上，安住着未改造的果。智慧无法对它进行分析，因为没有成为知识的境，所以没有无明和无知。无明和法身，名称上不同，意义上相同。从业产生，因此众生安立为无明。从清净智慧成就，因此诸佛安立为法身。业和慈悲没有区别，无明和法身自性相同。佛和众生意义相同。成为因的和成为缘的，成为果的和对治的力量，以业来衡量和以证悟来衡量，以名称来衡量和以能力来衡量。众生以业来衡量，修行者以证悟来衡量，佛以名称来衡量。无论在哪里衡量都是在分别念上，无论在哪里分析都是在执着的意识上。远离分别念分析的法性，如虚空般平等安住。如虚空没有边际一样，法性超越了分别念的境。如虚空没有中心一样，法
English
Please explain, from what arises and what does not arise, how many are called Dharma? For what reason, and by whom are they established? Who is the teacher who establishes? Where does the basis of establishment exist? Upon whom do the place and abode depend? If it arises from something, it arises from its own nature. Non-arising is also its own nature, for the sake of recognizing its own nature, one gives oneself a name. The teacher who establishes is oneself, establishing upon the meaning of no establishment. The things to which one is attached, gazing at them with power, various appearances greatly increase, the nameless girl has a name. No place is called place, no abode is called abode. Although place and abode are one, karma and habitual tendencies are different. Each is established as cause and effect, because attachment to the cause increases, the effect is regarded as the realm of appearances. It is separate from the meaning of no cause and effect, the nature of cause and effect is one, the cause itself appears as the effect, therefore there is no attachment to the cause, without attachment the effect is perfected there, so even if relying on a place is not necessary, seeking in the abode is separated from the place. The method and what arises from the method, the direct result of the reason, because it arises from the method it is not self-arisen. Self-arisen does not depend on the method, nor does it depend on the power of wisdom. In the nature of no transformation or change, the untransformed result abides. Wisdom cannot analyze it, because it has not become the realm of knowledge, therefore there is no ignorance and no unknowing. Ignorance and Dharmakaya, different in name, the same in meaning. Arising from karma, therefore sentient beings establish it as ignorance. Accomplished from pure wisdom, therefore the Buddhas establish it as Dharmakaya. Karma and compassion are not different, ignorance and Dharmakaya are the same in nature. Buddha and sentient beings are the same in meaning. What becomes the cause and what becomes the condition, what becomes the result and the power of the antidote, measured by karma and measured by realization, measured by name and measured by ability. Sentient beings are measured by karma, practitioners are measured by realization, Buddhas are measured by name. Wherever it is measured it is on conceptual thought, wherever it is analyzed it is on clinging consciousness. The nature of Dharma is free from conceptual thought and analysis, abiding equally like the expanse of space. Just as space has no boundary, the nature of Dharma transcends the realm of conceptual thought. Just as space has no center,