Tibetan
ངས་ལ་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་ཕྱིར།། ཕྱི་ནང་མེད་པས་ཤར་ནུབ མེད།། དངོས་གཞི་མེད་པས་འཁོར་འདས་མེད།། རྒྱུ་འབྲས་མེད་པས་དགེ་སྡིག་མེད།། དེ་སྟེ་དགེ་སྡིག་མཚན་མའི་ཆོས།། གློ་བུར་ཡིན་ཕྱིར་དོན་དུ་མེད།། རྒྱུ་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཐིག་ལེ་ཆེ།། རྩ་བ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ སེམས།། ཐམས་ཅད་རང་སེམས་རིག་པའི་རྒྱན།། ཡང་དག་ལམ་གཅིག་བདེ་བའི་མཆོག། བདེ་ཆེན་ལམ་ལ་འཇུག་ལྡོག་མེད།། དབྱིངས་ལ་དབྱིངས་ཤར་རིག་པའི་སྟོབས།། མི་རྟོག་བསྒོམ་པ་བཟང་རྟོག ཡིན།། རྣམ་པར་རྟོག་དང་ཁྱད་མེད་དེ།། གཉིས་ཀ་བཟང་ངན་མེད་པར་མཉམ།། དེ་ཡང་རིག་པ་རང་གི་སྟོབས།། དེ་ལ་བསྒོམ་དང་མ་བསྒོམས་དང།། གཉིས་སུ་ལྟ་བའི་ཆོས་མེད་དེ།། གཉིས་མེད་རང་གྲོལ་ཡེ་ཀློང དང།། ཁམས་གསུམ་སྣང་སྲིད་མ་ལུས་པ།། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དངོས་ཡིན་པས།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཀློང་དུ་གྲོལ།། མཉམ་པའི་ཀླུང་ལ་ངང་གིས་གནས།། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཀུན།། གདོས་པ་ཅན་གྱི ཆོས་མིན་ཏེ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རོལ་པ་ཡིན།། སེམས་ནི་རང་རིག་སྐྱེ་མེད་དེ།། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་མཐའ་ལས་འདས།། སྐྱེ་མེད་དབྱིངས་ལ་ཟད་མཐའ་མེད།། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལ་ཐུག་པ མེད།། གཟུང་འཛིན་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་ས་མེད།། སྐྱེ་མེད་དབྱིངས་ལས་ཐལ་དྲགས་པས།། བསམ་ལས་འདས་པས་ཡུལ་མེད་གསལ།། ཕྱོགས་དུས་ཡུལ་དང་དབང་པོའི་ཆོས།། ལྷུན་གྲུབ་ཀློང་དུ་ཡེ་ནས་མཉམ།། ཐིག་ལེ གཅིག་ལ་དབྱེར་མི་ཕྱེད།། ཀློང་ཆེན་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ལ།། ཀློང་ཕྲན་མཐའ་ཡས་ཀུན་ཤར་ཡང།། ཀུན་ནས་ཟླུམ་པས་དབྱེ་བསལ་མེད།། དེས་ན་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི།། ལམ་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི ཀློང།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཀློང་ཆེན་ལ།། གདགས་གཞི་ཕྱོགས་སུ་མ་གྲུབ་ཀྱང།། གདགས་བྱ་ཅིར་ཡང་མ་འབབ་པས།། བཏགས་ལྟར་སྣང་བས་དབྱིངས་ཞེས་བྱ།། གཞི་མེད་ཆོས་ལ་བཏགས་པའི་ཕྱིར།། དེ་ལ ཟད་མཐའ་ག་ལ་ཡོད།། མཁའ་འདྲ་རིན་ཆེན་གཏེར་བཞིན་དུ།། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་མཐུ་ཡིས།། ཅིར་ཡང་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད།། དམིགས་སུ་མེད་ཅིང་ཡུལ་ལས་འདས།། སྤྱོད་ཡུལ་མེད་ཅིང་འདི་འདྲར མེད།། བསྟན་དུ་མེད་ཅིང་དཔྱད་དུ་མེད།། སྐྱེ་འགག་མེད་ཅིང་བརྗོད་བྱ་མེད།། མཐའ་ལས་འདས་པས་རང་བཞིན་མེད།། མཐའ་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཀློང།། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀློང་དཀྱིལ་ནས།། སྟོན་པ་བསྟན པ་འཁོར་དུས་གནས།། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བཏགས་པ་ཀུན།། སྣ་ཚོགས་ཆོས་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ།། རང་གི་མཐུ་ལས་ཡེ་ནས་ཤར།། ཐེག་དགུ་སྐུ
Chinese
因为我和它没有分离，所以没有内外，没有东西。因为没有实体，所以没有轮回和涅槃。因为没有因果，所以没有善恶。那就是善恶名相之法，因为是暂时的，所以没有意义。因果无别大明点，无根菩提心。一切都是自心觉性的庄严，唯一正道是安乐之源。大乐道上没有进入和返回，法界中法界生起觉性的力量。不分别的禅修是好的分别，和分别没有差别，两者无好无坏是平等的。这也是觉性自身的力量，对于它，修与不修，没有二取之法，无二自解脱原始界。三界有寂一切，是心的自性真实，所以在菩提心的界中解脱，自然安住于平等之界。如此显现的一切事物，不是有碍之法，而是菩提心的游舞。心是自明无生的，超越了境和有境的边际。无生法界没有穷尽，虚空法界没有边际，能取所取境没有着落。因为超越了无生法界，所以是超乎想象的无境光明。方时处和根境之法，在任运成就的界中本来平等。明点一味不可分，在大界一性的自性中，无量小界一切显现，但因为一切圆满所以没有分别。因此一切众生的，大路是菩提心的界。在菩提心的广阔界中，虽然没有可以安立的基础，但也没有什么可以安立的，所以如所安立般显现，称为法界。因为在无基之法上安立，所以它怎么会有穷尽呢？如虚空般的珍宝藏，以自性的力量，显现一切却没有自性，没有对境且超越了境，没有行境且不像这样，不可指示且不可分析，没有生灭且不可言说，因为超越了边际所以没有自性，无边菩提心的界。从自生智慧的界中，导师教法眷属时处，一切圆满安立，自在驾驭各种法，从自己的力量本来显现，九乘身
English
Because I and it are inseparable, there is no inside and outside, no east and west. Because there is no entity, there is no samsara and nirvana. Because there is no cause and effect, there is no good and evil. That is the dharma of good and evil characteristics, because it is temporary, it has no meaning. Cause and effect are inseparable, great bindu, rootless bodhicitta. Everything is the adornment of one's own mind's awareness, the only true path is the source of happiness. On the path of great bliss, there is no entering and returning, in the dharmadhatu, the power of awareness arises. Non-conceptual meditation is good conceptualization, and there is no difference from conceptualization, both are equal without good or bad. This is also the power of awareness itself, for it, meditating or not meditating, there is no dharma of duality, non-dual self-liberation primordial space. All of the three realms of existence and peace, is the true nature of mind, so it is liberated in the realm of bodhicitta, naturally abiding in the realm of equality. Thus, all things that appear, are not obstructive dharmas, but the play of bodhicitta. Mind is self-luminous and unborn, beyond the limits of object and subject. The unborn dharmadhatu has no end, the space dharmadhatu has no boundary, the object of grasping and the grasped has no place to rest. Because it transcends the unborn dharmadhatu, it is the unimaginable, objectless luminosity. The dharmas of direction, time, place, and sense faculties, are originally equal in the spontaneously accomplished realm. Bindu is one taste and indivisible, in the nature of the great realm of oneness, countless small realms all appear, but because everything is complete, there is no distinction. Therefore, for all sentient beings, the great path is the realm of bodhicitta. In the vast realm of bodhicitta, although there is no basis to establish, there is nothing to establish, so it appears as established, called dharmadhatu. Because it is established on the baseless dharma, how can it have an end? Like a sky-like treasure trove, with the power of its own nature, it manifests everything but has no nature, has no object and transcends the object, has no field of activity and is not like this, cannot be indicated and cannot be analyzed, has no birth and death and cannot be spoken, because it transcends the limits, it has no nature, the boundless realm of bodhicitta. From the center of the realm of self-born wisdom, the teacher, teachings, retinue, time, and place, all perfectly established, freely wielding various dharmas, from one's own power, they originally arise, nine vehicles of the body
Tibetan
་གསུམ་བསྟན་པ་ཡང།། གདུལ་བྱའི་བློ་ལ་ཐ་དད་ཀྱང།། བྱང ཆུབ་སེམས་གཅིག་ཡོན་ཏན་ལས།། ཕྱེ་བས་དགུ་དང་གསུམ་དུ་བྱུང།། གདུལ་བྱའི་ཞིང་དང་འདུལ་བྱེད་དང།། གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་རགས་དང།། བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཐེག་པའི་གྲངས།། མཉམ་པའི་ཀློང་ལས་མ གཡོས་ཏེ།། ཐ་དད་མེད་པར་དབྱིངས་སུ་གཅིག། མདོ་སྡེ་འདུལ་བ་མངོན་པ་དང།། སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཡི།། བསྟན་པ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ཡང།། ལོགས་སུ་བཏགས་པ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ།། ཅིར་སྣང་ཆོས་ཀྱི དབྱིངས་ཉིད་ལས།། གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར།། དབྱིངས་ཉིད་གཅིག་གིས་ཀུན་བྱས་ཏེ།། བྱེད་མཁན་རང་ལ་དངོས་གཞི་མེད།། ཅིར་ཡང་བྱར་མེད་རིག་པའི་ཀླུང།། བྱས་དང་མ་བྱས་མཉམ་པའི ཀློང།། མཉམ་དང་མ་མཉམ་གཉིས་མི་དམིགས།། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཡུལ་མེད་པས།། ཡུལ་ཅན་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་མེད།། སྣ་ཚོགས་ཆོས་ལ་སོ་སོར་བཏགས།། ཆོས་ཉིད་གཅིག་པུ་ཡེ་ནས་དབེན།། སྣང་ཞིང་སྲིད་པ་མ ལུས་དང།། ཁམས་གསུམ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན།། བདེ་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་སྤྲོས།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་སྤྲོས་མེད་པས།། ཐམས་ཅད་ཐེག་ལེ་གཅིག་གི་ཀློང།། ཐིག་ལེ་ཀློང་ཆེན་གདལ་བ་ལ།། ཕྲ་བའི ཀློང་ཕྲན་བཞི་བྱུང་སྟེ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་གནས་ཡིན་ཏེ།། ཅིར་ཡང་གནས་ཤིང་ཅིར་ཡང་བལྟ།། ལྟ་བ་ཕྱོགས་མེད་ཀློང་ཆེན་ཡིན།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཤར་ལུགས་དེ།། ཅིར་ཡང་ཤར་ཞིང་ཅིར ཡང་སྤྱོད།། སྤྱོད་པ་ངེས་མེད་ཀློང་ཆེན་ཡིན།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་དེ།། ཅིར་ཡང་ཡིན་ལ་ཅིར་ཡང་བསྒོམ།། བསྒོམ་པ་དམིགས་མེད་ཀློང་ཆེན་ཡིན།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་གྲོལ་ལུགས་དེ།། ཅིར་ཡང གྲོལ་ལ་ཅིར་ཡང་གྲུབ།། འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་མེད་ཡེ་གྲུབ་ཀློང།། གཅིག་ལས་བཞི་རུ་བྱུང་བས་ན།། རང་བྱུང་རང་ཤར་ཡོན་ཏན་ཡིན།། གཅིག་གི་ཀློང་ནས་ཀུན་ཤར་བས།། དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི ཕྱིར།། གཉིས་འཛིན་ཐ་དད་ཀློང་དུ་ཟད།། ལུས་སེམས་གྲུབ་དང་མ་གྲུབ་མེད།། སྔ་ཕྱི་མེད་པར་མཉམ་པ་ལས།། མ་སྐྱེས་སྐྱེས་མཉམ་གཞི་རྩ་མེད།། བག་ཆགས་བསགས་དང་མ་བསགས་པའི།། ཆགས་པའི་གནས ལ་རྟེན་མེད་པས།། ནམ་མཁའི་ཚུལ་དུ་རང་བྱུང་བའོ།། དོན་ལ་འདི་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས།། དམིགས་གཏད་བཅའ་བ་མེད་མོད་ཀྱང།། སྣང་གྲགས་ཆོས་ཀུན་རང་བྱུང་བས།། སྟོང་ཉིད་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱན་དུ་ཆེ།། བྱུང་ཚོར བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཀྱང།། དེ་ཉིད་དབྱིངས་སུ་དབྱེར་མེད་པས།། རང་བྱུང་རང་ཞི་རང་གི་མཐུ།། དེས་ན་དེ་ལས་ཉམས་པ་མེད
Chinese
三乘教法亦如是，然于所化众生智，由一菩提心功德，分出九乘与三乘。所化之境与调伏，对治智慧细与粗，八万四千法蕴数，不离平等之界中，无有差别于界一。经律论与三藏等，教法上中下三品，若执各异乃迷乱。显现诸法即法界，无有转变为异故，一界即成一切事，然彼作者无实体。无作任运之觉性，已作未作平等界，平等不平等不观待，如是真如无有境，故无有境之实体。种种诸法各安立，然法性一向本自寂。显现世间及有身，三界一切诸法皆，大乐菩提心所生。菩提心外无生故，一切皆为一界中。明点广大界开展，生出微细四界分，乃是菩提心之处，然亦安住然亦观。见乃无偏广大界，菩提心之生起相，然亦生起然亦用，用乃无定广大界。菩提心之体性者，然亦是然然亦修，修乃无缘广大界。菩提心之解脱相，然亦解脱然亦成，果乃无作本成界。一中生四之因故，自生自显乃功德。由一界中生一切，无别融于一性故，二取分别尽于界。身心成与未成无，无有先后平等中，无生生平等无基。习气积与未积之，贪著之处无所依，如虚空般自生起。然于意义此等法，虽无设立所缘境，然显声诸法皆自生，空性界之庄严大。生觉不可思议然，然于彼性无别故，自生自寂自之力，是故不离于彼性。
English
The three vehicles of teachings are also like that, yet in the minds of those to be tamed, from the single merit of Bodhicitta, they are divided into nine and three vehicles. The field of those to be tamed and the taming, the antidote wisdom, subtle and coarse, the number of eighty-four thousand Dharma aggregates, do not move from the realm of equality, without difference, one in the realm. Sutra, Vinaya, Abhidhamma, and the like of the three baskets, the teachings, high, medium, and low, if they are separately established, it is the cause of confusion. Whatever appears is the realm of Dharma itself, because there is no change to other, one realm accomplishes all things, but that maker has no substance. Unmade, spontaneous awareness, made and unmade, equal realm, equal and unequal, not observed, thusness has no object, therefore there is no substance of object. Various Dharmas are separately established, but the Dharma nature is always inherently silent. Appearing world and having body, all these three realms, are all born from the great bliss Bodhicitta. Because there is no arising from Bodhicitta, all are in one realm. The sphere of the great expanse of Thigle (藏文：ཐིག་ལེ་, 天城体：बिन्दु, 罗马转写：bindu，汉语字面意思：明点) expands, giving rise to four subtle sphere divisions, which are the place of Bodhicitta, yet also abide, yet also see. Seeing is the impartial great realm, the manner of arising of Bodhicitta, yet also arises, yet also uses, use is the undetermined great realm. The nature of Bodhicitta, yet also is, yet also meditates, meditation is the unobjective great realm. The aspect of liberation of Bodhicitta, yet also liberates, yet also accomplishes, the fruit is the unmade, inherently accomplished realm. Because of the cause of one giving rise to four, self-born, self-manifest is merit. From one realm, all arise, without separation, merging into one nature, dualistic grasping ends in the realm. Body and mind, accomplished and unaccomplished, are without, without before and after, in equality, unborn, born, equal, without basis. Habits accumulated and unaccumulated, the place of attachment has no support, self-arising like the nature of the sky. But in meaning, these Dharmas, although there is no establishment of object, yet appearing sound, all Dharmas are self-born, the adornment of the emptiness realm is great. Arising awareness is inconceivable, yet in that nature, without separation, self-born, self-pacified, self-power, therefore, does not depart from that nature.