Tibetan
རྣམ པར་སྤྱོད།། བྱང་ཆུབ་ཉིད་ཀྱང་མི་འདོད་བལྟ་བའི་མཆོག། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་མི་མཐོང་བདེ་བའི་ཤུལ།། ཡེ་བསྲུངས་རྣམ་པར་དག་པའམ་ཕྱལ་པ་དང།། བླང་དོར་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་སྤྱོད་པ་དང།། བལྟ བའི་ཡུལ་མེད་སྟོང་པ་དམ་པ་དང།། དེ་བཞིན་ཉིད་དུའང་མ་མཐོང་བསྒོམ་པའི་མཆོག། རྨད་བྱུང་རྫོགས་ཆེན་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གསུངས།། ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་པོ་མཁའ་འདྲ་མཐའ་ལས་འདས།། དྲང་སྲོང་དེ་འཛིན་པ་ལ བསྒོམ་ཞེས་བྱ།། དམིགས་པས་དོན་ལ་འཇུག་པས་དགོས་པ་གོལ།། དམིགས་པས་གཟའ་གཏད་འཆའ་བ་གཏན་ནས་ཉམས།། སྟོང་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་བལྟ་ལྟ་བ་ལྐུགས།། བདེ་བའི་ཤུལ་ལམ་འདོད་པ་ལམ་ཐག རིང།། བསྲུང་དང་མི་བསྲུང་གཉིས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཉམས།། སྤྱད་དང་མི་སྤྱད་འཛིན་པས་ཐར་ལམ་འགགས།། བལྟ་དང་མི་བལྟར་མཐོང་བའི་དམ་པ་བརླག། བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་གཉིས་ཀྱི་རྟོག་མཐའ་མེད།། རྨད བྱུང་འདི་ལ་འདི་རྣམས་སྤྱིར་གྱུར་པས།། རྨད་བྱུང་མཛོད་ཆེན་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཉམས།། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི།། ཆོས་ལམ་མི་འཛིན་ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས།། འདས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡེ་ཤེས ཉིད་ཡིན་པས།། འདས་དང་མ་འོངས་ཀུན་ལས་ཡེ་ནས་འདས།། སྟོན་པའི་བསྟན་པ་འདི་ཡི་དོན་མི་རྙེད།། གཞན་ལས་རྣ་བའི་ཐོས་སུ་དངོས་པོ་དག། ལྕེ་ཡི་དབང་པོས་བརྗོད་དུ་ཐ་སྙད་བྲལ།། སྟོན་པའི་གསུངས་པ ཆོས་ལམ་འཁྲུལ་པ་སྟེ།། ཇི་ལྟར་བཤད་ཀྱང་རྨད་བྱུང་དོན་མི་རྙེད།། ཟླ་བ་ཚེས་གཅིག་མཁའ་ལ་ཤར་བ་ལ།། མཛུབ་མོས་མཚོན་པས་མཐོང་ཚུལ་ཙམ་དུ་འཛིན།། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་སྤྱད་པ།། ཚིག་ཏུ བརྗོད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཉམས།། ཡིད་ལ་བསམས་པས་ཆད་པའི་མཐར་ཡང་འགྲོ།། མེད་པའི་སྙིང་པོ་ལས་ནི་ཡོད་པའི་སྙིང།། དེ་བཞིན་དེ་བཞིན་དེ་བཞིན་གྱི་ནར་བཞག། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སྐུ་ཡི་རང་བཞིན ཏེ།། འདི་ལྟའི་དོན་ལ་སངས་རྒྱས་རྟག་ཏུ་བཞུགས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་རྒྱུད་ལས། དོན་དམ་པའི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང། མདོ་སྡེའི་མཛོད་དང། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མཛོད། ལྟ་སྤྱོད་དང་གོལ་ས གཅད་པ་དང།ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བདུན་པའོ།།།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས། སྐྱོན་གྱིས་མི་གོས་པའི་དོན་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱས་པ། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ མཉམ་འཇོག་ཚེ།། ལུས་སེམས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་བྱ་དགོས་ཤིང།། ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་རྟོག་སངས་རྒྱས་ཉིད།། མཚན་དཔེས་བརྒྱན་པ་མ་ཡིན་ནམ་མཁའི་ཚུལ།།
Chinese
行持。证悟本身也不欲，是见解之最胜。不见佛与有情，是安乐之迹。原始守护，完全清净或庸常，不行取舍聚散，无有观看之境，空性殊胜，如是性中亦不见，是禅修之最胜。说是奇妙大圆满自性。智慧之王如虚空，超越边际。执持彼者，名为禅修。以目标入于义，则所需皆错。以目标设立誓言，则全然毁坏。空性如是性，观看是哑巴。安乐之迹或欲望，道路遥远。守护与不守护，二者之誓言皆毁坏。行与不行，执着则解脱道断绝。观与不观，见之殊胜者丧失。禅修与不禅修，二者之分别无有尽头。奇妙此中，此等皆成共同，奇妙大宝藏，从自性中失坏。奇妙菩提心之自性，不执着法道，超越有无之边际。超越本身亦是智慧，故超越过去与未来一切。不能寻得导师之教义，从他处听闻之事物。以舌之权能说出，远离言语。导师所说之法道是错乱，无论如何说，亦不能寻得奇妙之义。如月亮初一升于空中，以手指指认，仅执持为见之方式。大修行者们所行持之义，以言语说出，则从自性中失坏。以意念思，亦将走向断灭之边。从无有之精华中，生出有之精华。如是如是如是地安放。奇妙菩提身之自性，于如此之义中，佛陀恒常安住。从奇妙之菩提心续中，胜义谛之心之自性，与经藏，及大乘藏。见行与谬误之决断，及宣说自性之品第七。之后，薄伽梵吉祥普贤王如来，以无垢之义宣说。于奇妙菩提心中入定时，身心必须成为佛陀，不思外境，即是佛陀本身。非以妙相庄严，乃如虚空之体性。
English
Practice. Even enlightenment itself is not desired, it is the best of views. Not seeing Buddha and sentient beings is the trace of bliss. Primordially guarded, completely pure or ordinary, acting without taking or rejecting, gathering or dispersing, without an object of view, emptiness is supreme, not even seeing in suchness, it is the best of meditation. It is said to be the wonderful Great Perfection of self-nature. The King of Wisdom is like the sky, beyond limits. Holding onto that is called meditation. By focusing on the meaning, the purpose is missed. By setting a vow with a target, it is completely ruined. Emptiness, suchness, looking is dumb. The path of bliss or desire is a long way off. The vows of guarding and not guarding are both broken. Acting and not acting, clinging blocks the path to liberation. Seeing and not seeing, the supreme of seeing is lost. Meditating and not meditating, the thoughts of both are endless. In this wonderful, these all become common, the wonderful great treasure is lost from its own nature. The self-nature of the wonderful Bodhicitta does not cling to the Dharma path, it transcends the limits of existence and non-existence. Transcendence itself is also wisdom, therefore it transcends all past and future. The meaning of the teacher's teachings cannot be found, things heard from others. Speaking with the power of the tongue, it is free from words. The Dharma path spoken by the teacher is confused, no matter how it is said, the wonderful meaning cannot be found. Like the first day of the moon rising in the sky, pointing with a finger, only holding it as a way of seeing. The meaning practiced by the great practitioners, speaking in words, is lost from its own nature. Thinking in the mind will also go to the extreme of annihilation. From the essence of non-existence, the essence of existence is born. Thus, thus, thus it is placed. The self-nature of the wonderful Bodhi body, in such a meaning, the Buddha always abides. From the wonderful Bodhicitta lineage, the self-nature of the ultimate mind, and the Sutra Pitaka, and the Mahayana Pitaka. The chapter on cutting off views and practices and errors, and explaining the self-nature is the seventh. Then, the Bhagavan, the glorious Samantabhadra, spoke with the meaning of being unstained by faults. When meditating on the wonderful Bodhicitta, the body and mind must become Buddha, not thinking about external objects, it is Buddha himself. Not adorned with marks and examples, but like the nature of the sky.
Tibetan
དེ་འདས་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་གང་ཡང མིན།། དབང་པོའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལྟ་དེ་བཞིན་དུ།། དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་གསུམ་པོ།། ཡུལ་དང་མི་འབྱེད་དེ་བཞིན་ལྷུག་པར་བཞག། གསུམ་པོ་ཡུལ་ལ་ཡན་པ་མི་ལྟུང་བར།། གང་ཡང་མིན པའི་རང་བཞིན་དེ་ཙམ་ལ།། ལུས་སེམས་མི་བཅོས་ཀློང་དེར་རང་བཞིན་བཞག། དེ་འདྲའི་ཀློང་ལ་རྨད་བྱུང་ཉིད་གནས་པས།། མཐའ་གཉིས་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པར་ཡོངས་མི་འགྱུར།། སྔ་ཕྱིའི་རྒྱལ་བ་སེམས་ཅན་ལུས གནས་ཚེ།། འཆི་བའི་དུས་ཚེ་བག་ཆགས་འདི་ལྡན་པས།། དེ་མཐུས་སེམས་ཅན་སྙིང་པོ་རྒྱལ་བར་འགྱུར།། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་བདག་ལྡན་ན།། རིགས་དྲུག་ཉན་ཐོས་དག་ཏུ་མི་མཐོང་བས།། རིགས་དྲུག ཉན་ཐོས་དག་ཏུ་བསད་པ་མེད།། སེམས་ཅན་ཉན་ཐོས་དག་ཏུ་སུས་མཐོང་བ།། དེ་ལ་སྐྱོན་གོས་སྡིག་ཀྱང་ཡོད་པར་གསུངས།། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ན་ནི་མི་བསད་ཚེ།། བསད་པའི་ཚེ་ན་སྡིག་གིས་མི་འཇིགས ལ།། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དོན་ཤེས་ན།། དོན་དེ་བདག་ལ་ལྡན་པར་གྱུར་པའི་ཚེ།། རྨི་ལམ་སད་འདྲ་སྡིག་པས་གོས་མི་འགྱུར།། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཐུར་ལྡན་ན།། མ་དང་སྲིང་མོ་བུ་མོ་ལ་སོགས རྣམས།། རྨད་བྱུང་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་མིན།། དེ་འདྲ་སྦྱར་བ་དམ་ལ་ཉིད་ལ་སྦྱར།། མ་སྲིང་བུ་མོར་མཐོང་བ་འཆིང་བའི་རྒྱུ།། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ན་ནི་མ་སྲིང་སྦྱར་བྱས་པས།། སད་པའི་ཚེ་ན་ལན་གྱིས་མི འཇིགས་སོ།། ཡང་དག་དོན་ཤེས་རྨི་ལམ་སད་འདྲ་སྟེ།། ཡུལ་དུ་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པར་འགྱུར་མི་སྲིད།། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དོན་ལྡན་ན།། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་མཐོང་མི་འགྱུར།། དཀྱིལ་འཁོར ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་སུས་མཐོང་བ།། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན་པས་ན།། རྨད་བྱུང་དེ་ལ་མཚུངས་པར་ཡོངས་མ་གསུངས།། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་སྐུ་མཐོང།། སད་པས་བདག་ཏུ སྣང་ལས་གཞན་མེད་དེ།། དེ་བཞིན་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བས།། མཚན་མ་ཉིད་ལས་བྱང་ཆུབ་གཏིང་མ་རྙེད།། དཀྱིལ་འཁོར་མ་ཡིན་རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་ལ།། དཀྱིལ་འཁོར་མཚན་མའི་སྐྱོན་གྱིས་གོས་མི འགྱུར།། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་སུ་ལྡན་པ།། དགེ་རྩར་མི་སྤྱོད་དགེ་བར་མཐོང་མི་འགྱུར།། དགེ་རྩར་མཐོང་བ་དེ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་འགྱུར།། དགེ་རྩར་མ་མཐོང་བ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་མཆོག། རྨི་ལམ་ན་ནི་དགྲ་དང འགྲོགས་པ་མཐོང།། སད་པའི་དུས་ན་དེ་དང་འགྲོགས་མི་འགྱུར།། དགེ་རྩས་འཇིག་རྟེན
Chinese
彼已超越感官之境，无任何可及。 感官之识，如是这般。 感官之显现，此三者。 不分境与非境，如是安住。 此三者不堕于境之歧途。 仅于非任何之自性中。 身心不作矫饰，于彼虚空中安住自性。 如是虚空中，奇哉自性安住故。 永不为二边之过患所染。 往昔之胜者，有情身安住时。 临终之时，以此习气所具故。 彼力故，有情心要转为胜者。 若具奇哉菩提心与我。 不视六道为声闻。 故于六道中，无有声闻之杀戮。 谁视有情为声闻？ 言彼为过患所染，亦有罪。 譬如梦中杀人时。 杀之时，不惧罪。 若知奇哉菩提心之义。 彼义于我具足之时。 如梦醒般，不为罪所染。 若具奇哉菩提心之威力。 母与姊妹，女儿等。 不视奇哉之外。 如是结合，于誓言自身结合。 视母姊妹女儿为束缚之因。 譬如梦中与母姊结合。 醒时亦不惧罪。 如实知义，如梦醒般。 于境中，不可能为过患所染。 若具奇哉菩提心之义。 则不见四圆满之坛城手印。 谁见坛城手印之坛城？ 彼具手印坛城故。 未曾言彼与奇哉相等。 譬如梦中见如来之身。 醒时除自显现外，别无他物。 如是观修手印之坛城。 仅有名相，不得菩提之深义。 非坛城，于奇哉菩提中。 不为坛城名相之过患所染。 谁具奇哉菩提心？ 不用于善根，不见为善。 见为善根，则有过患。 不见善根，即为殊胜菩提。 梦中见与敌同行。 醒时则不与之同行。 善根于世间。
English
That has passed beyond the realm of the senses, nothing can reach it. The consciousness of the senses, just like that. The manifestation of the senses, these three. Without distinguishing between realm and non-realm, abide thus freely. These three do not fall into the wrong path of the realm. Only in the nature of not being anything. Body and mind without artificiality, abide in that space as nature. In such space, the wonder of nature abides. Never completely changed by the faults of the two extremes. Past and future victors, when sentient beings abide in the body. At the time of death, possessing this habit. By that power, the essence of sentient beings will turn into victors. If possessing the wondrous Bodhicitta and self. Not seeing the six realms as Shravakas. Therefore, in the six realms, there is no killing of Shravakas. Who sees sentient beings as Shravakas? It is said that they are stained by faults and also have sins. For example, when killing someone in a dream. At the time of killing, not fearing sin. If one knows the meaning of the wondrous Bodhicitta. When that meaning is possessed by me. Like waking from a dream, not stained by sin. If possessing the power of the wondrous Bodhicitta. Mother and sisters, daughters, etc. Not seeing other than the wondrous itself. Such union, unite with the vow itself. Seeing mother, sisters, and daughters as the cause of bondage. For example, in a dream, uniting with mother and sisters. Upon waking, one is not afraid of sin. Knowing the true meaning, like waking from a dream. In the realm, it is impossible to be stained by faults. If possessing the meaning of the wondrous Bodhicitta. Then the four complete mandalas and mudras will not be seen. Who sees the mandala of the mudras? Because they possess the mandala of the mudras. It has never been said that they are equal to the wondrous. For example, in a dream, seeing the body of the Tathagata. Upon waking, there is nothing other than self-manifestation. Likewise, contemplating the mandala of the mudras. Only having names, one does not find the deep meaning of Bodhi. Not a mandala, in the wondrous Bodhi. Not stained by the faults of the names of the mandala. Who possesses the wondrous Bodhicitta? Not using it for merit, not seeing it as good. Seeing it as merit, there will be faults. Not seeing merit, that is the supreme Bodhi. In a dream, seeing oneself walking with an enemy. Upon waking, one will not walk with them. Merit in the world.