Tibetan
གོངས་དགོངས་པ་དགོངས་པའི་ནད།། གང་ལ བལྟ་བ་མེད་པ་དེ་ལ་ལྟ་བ་གནས།། སྤྱོད་མེད་ཏིང་འཛིན་མེད་པའང་དེ་བཞིན་ནོ།། བསྒོམ་པའི་དོན་མ་རྙེད་པའི་དྲང་སྲོང་རྣམས།། བསྒོམ་ཆགས་ནད་དང་བྲལ་བ་དགོངས་པའི་ཀླུང།། མི་འགྱུར་ཞ་ཉེའི་གཟོད བརྡབ་བཞིན་དུ་གནས།། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདི།། དྲང་སྲོང་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་མཆོག། དུས་གསུམ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལ་འདི་ལྷག་མེད། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་རྒྱུད ལས།ལུང་གི་དཔེས་མཚོན་པ་དང་ལྟ་སྤྱོད་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ།།།། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ་ཕྱག་བཙལ་ཏེ། ཤིན་ཏུ་འཛུམ་པའི་ མདངས་དང་བཅས་པས་སྤྱན་གདངས་ནས།བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། ཆོས་རྣམ་པ་དུ་བཤད། ཆོས་ཞེས་བགྱི་བ་ཇི་ལྟར་ལགས། བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ་དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང། ཡངས་པ་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྐྱེ་ཤི་ཐ་དད་མ་ཡིན་གཞུང་གཅིག་སྟེ།། འཁོར་བ་མེད་པར་མྱ་ངན་ཡོངས་མི་འདའ།། མྱ་ངན་འདས་དང་འཁོར་བ་ཐ་མི་དད།། དེ་བཞིན་སྐྱེ་ཤི་གཉིས་ནི མིང་ཉིད་ཐ་དད་ཀྱང།། རང་བཞིན་གཅིག་ལས་མིང་བཏགས་ཐ་དད་སྣང།། དེ་བཞིན་སྙིང་པོ་སྒོ་ཕུག་མི་འབྱེད་པ།། ཐེག་པ་རྣམ་རྟོག་གྲངས་སུ་ཐ་དད་ཀྱང།། རང་བཞིན་ཉིད་ལས་མ་ཉམས་རང་བཞིན་ཉིད།། སྐྱེ དང་ཤི་དང་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡང།། ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གཅིག་པས་འཁོར་བ་ཉིད།། མི་སྤོང་མི་གཡོ་བག་ལ་གནས་མེད་དེ།། གནས་མེད་པ་ལ་གནས་པ་གནས་མེད་གནས།། མི་མཚུངས་རྡོ་རྗེ་སེམས དཔའི་ཐུགས་ཉིད་ནི།། ཐམས་ཅད་ཡེ་རྒྱས་བཏབ་པས་ཁམས་གསུམ་འུབ།། ཚིག་གི་མཐའ་ལས་འདས་པས་ཅང་མ་མཐོང།། སྐྱེ་བ་ཞེས་པ་ཆོས་རྣམས་འབྱུང་བའི་གཞི།། མྱ་ངན་འདས་འཁོར་ལྡན་པས་མེད་པ ཡིན།། མི་སྤོང་གནས་མེད་གནས་པ་ལས་ཀྱང་འདས།། སྤྱོད་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་པོས་འཕགས།། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་མི་འབྱེད་དོན་དམ་མེད།། དོན་དམ་འདོད་པས་དམ་པའི་དོན་མི་རྙེད།། དོན་དམ་མེད པ་དེ་ལ་དོན་ཡང་གནས།། སྒྲོ་དང་སྐུར་ཞིང་རྡོ་རྗེ་སྲ་བའི་མཆོག། མི་གཡོ་མི་འགྱུར་བླུན་པོའི་ཚུལ་དུ་གནས།། འདི་ལ་གནས་པའི་རྒྱལ་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས།། མ་དང་སྲིང་མོའི་གཟིགས་པ་དེ་བཞིན དབྱིངས།། དབྱིངས་དང་དབྱིངས་རོལ་མཉམ་ཉིད་ལྷུན་གནས་པས།། མ་དང་སྲིང་མོར་སྦྱོར་བ་རོལ་པའི་མཆོག། དགེ་དང་སྡིག་ཏུ་མ་མཐོང་ཡེ་རྒྱས་པས།། སྡིག་པ་སྦྱང་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དཀྱིལ་འཁོར ལྡན།། སངས་རྒྱས་རྣམ་པ་བཞི་ཡི་ཆོས་བཤད་པས།། ཐོག་མེད་འདུ་ཤེས་མི་བདེན་ཚོར་བ་བྲལ།། སྤྲུལ་པས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་གསུང་བར་འགྱུར།། ཚིག་ཏུ་བཤད་པས་རྨད་བྱུང་དོན་མི་རྙེད།། ཡི་གེའི་མཆོག་ཉིད ཡང་དག་གསལ་བ་ཉིད།། ཡི་གེས་ཐེག་བཞིར་བརྟགས་པ་རྨད་བྱུང་ཉམས།། སྟོན་པས་བཤད་པ་དོན་རྟོགས་འཁྲུལ་པའི་ལམ།། ནད་མེད་པ་ན་སྨན་ཀྱང་མི་དགོས་ན།། ནད་ཀྱི་དོན་ཕྱིར་སྨན་དགོས་ཇི་བཞིན དུ།། ཐེག་པ་གཞན་མེད་པ་ན་བླ་མེད་འདི།། བསྟན་ཀྱང་མི་དགོས་དེ་བཞིན་གཞིར་གནས་ན།། བླ་མེད་ཐེག་ཀྱང་བླ་མེད་དག་ལ་སྣང།། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཡངས་པའི་རྒྱལ་པོས་ཀྱང།། མ་གསུངས་གསུང་དུ་བརྗོད དུ་རྡུལ་ཙམ་མེད།། དོན་འདི་གང་ལ་སྣང་བ་རྒྱལ་བའི་རྒྱལ།། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐེ་ཚོམ་ཤིན་ཏུ་ཆོད་ནས་ཡང་གསོལ་བའི་ཚིག་བཏབ་པ། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་མ་མཐོང་ན།། ཆོས་སོ་ཅོག་པ་ཆོས་ཀྱི ལམ་ལ་གནས།། བྱིས་པའི་ལམ་བཞིན་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་དཀའ།། རྒྱལ་པོའི་རིགས་སྐྱེས་པས་ནི་རྨད་བྱུང་ཉིད་བལྟའོ།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས། ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་འདི་བརྗོད་དོ།། རྨད བྱུང་བདག་ཉིད་སེམས་ཅན་ཕྱི་མོའི་ཆོས།། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཉིད་ནི།། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ།། ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་འདྲ་སྟེ་རྟེན་ཡང་མེད།། མིང་ཡང་མེད་པས་སེམས་ལ གནས་པས་ན།། སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་ཞེས་སུ་རབ་ཏུ་གྲགས།། དཀའ་ཐུབ་དཀའ་བས་ལུས་གདུང་ཕྱག་བཙལ་ཀློག། འཆང་དང་འཛིན་པས་ཤེས་ཤིང་རྙེད་མིན་ཏེ།། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་རྙེད་པ ནི།། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ནོར་གསལ་ན་གོ། དཀའ་ཐུབ་ལ་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་གེགས།། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ།། ཇི་ལྟར་ལས་སྤྱོད་ཅི་ཡང་མི་དགོས་ན།། དེ་འདྲར་སྤྱད དུ་མེད་པ་ཐོབ་པར་གྲགས།། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་དེས་ཀྱི་བསྐྱེད།། རྨད་བྱུང་འདི་ནི་བདེ་གཤེགས་ལས་ཀྱང་འདས།། རྒྱལ་བས་མི་གཟིགས་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའི་ཀློང།། ཡེ་ཤེས་ཏིང་འཛིན་རྫོགས་པའི་རྨད པོ་ཆེ།། གཞན་ནས་མི་འབྱེད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་སྐུ།། ཐམས་ཅད་མེད་པའི་སྔོན་དུ་ཡེ་སངས་རྒྱས།། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མེས་ཆེན་པོ།། དམིགས་གནས་བསྒོམ་དུ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་དག། ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད དུ་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་ཞི།། བསྙེན་བཀུར་བསྟོད་དུ་རྣམ་དག་ཡོན་ཏན་མེད།། མི་དམིགས་དག་པའི་ངོ་བོ་ཐ
Chinese
觉悟，觉悟的疾病。对于没有观看的事物，观看就存在。没有行为，没有禅定，也是如此。没有找到禅修意义的苦行者们，远离禅修执着的疾病，觉悟的空旷之处，如不改变的铅块般撞击而存在。这奇妙的菩提心自性，是苦行者胜者们的殊胜觉悟。过去、现在、未来圆满正等觉，没有比这更殊胜的了。出自奇妙菩提心续，以圣言为例证，开示见、行、禅定的章节，即第四品。之后，金刚持大尊，向薄伽梵吉祥普贤菩萨顶礼，以极其微笑的光彩，睁开眼睛，请问：薄伽梵，生与死是怎样的？法有多少种说法？所谓的法是怎样的？请赐予开示。这样祈请后，广大无边的薄伽梵开示道：生死不是他异，本体是一。没有轮回，就不能完全超越涅槃。涅槃与轮回不是他异。同样，生与死二者，仅仅是名称不同，自性相同，只是名称施设不同显现。同样，心要没有内外之分，乘的分别念虽然数量众多，但从自性上没有退失，仍然是自性。生、死和涅槃，本体上是一，就是轮回。不舍弃，不动摇，没有处所安住，对于没有处所安住的，安住于无处所。无与伦比的金刚萨埵心性，一切皆已圆满，三界充满。超越言语的边际，所以什么也看不见。所谓生，是诸法生起的基础。涅槃具有轮回，所以不是没有。不舍弃，超越无处所安住。超越行为的智慧之王殊胜。胜义谛和世俗谛不分别，没有胜义谛。想要胜义谛，就不能找到殊胜的意义。没有胜义谛，意义也存在。诽谤和诋毁，金刚最为坚固。不动摇，不改变，如愚人般存在。安住于此的国王即是如来。如母如姊的观看，即是法界。法界与法界嬉戏，平等任运存在，如母如姊的结合，是嬉戏的殊胜。不视善与恶，一切圆满，罪恶
English
The disease of enlightenment, enlightenment. For that which has no looking, looking exists. Without action, without samadhi, it is the same. Those hermits who have not found the meaning of meditation, free from the disease of attachment to meditation, the expanse of enlightenment, exist like the striking of unchanging lead. This wondrous nature of bodhicitta is the supreme enlightenment of the victorious hermits. Past, present, and future perfect Buddhas have nothing more than this. From the wondrous lineage of bodhicitta, the fourth chapter, which illustrates the view, conduct, and samadhi, is exemplified by scriptural examples. Then, the great Vajradhara prostrated to the Bhagavan, glorious Samantabhadra, and with a very smiling radiance, opened his eyes and asked: Bhagavan, what is the nature of birth and death? How many kinds of Dharma are taught? What is meant by the term Dharma? Please grant an explanation. After this request, the vast and boundless Bhagavan replied: Birth and death are not different, the essence is one. Without samsara, one cannot completely transcend nirvana. Nirvana and samsara are not different. Likewise, birth and death are merely different names, but their nature is the same, only different names are applied. Similarly, the essence has no inside or outside, and although the vehicles of conceptual thought are numerous, they do not diminish from their own nature, they remain their own nature. Birth, death, and nirvana are all one in essence, which is samsara itself. It does not abandon, it does not move, it has no place to abide, and for that which has no place to abide, abiding is in the absence of place. The incomparable mind of Vajrasattva is all-encompassing, filling the three realms. Transcending the limits of words, nothing is seen. Birth is the basis from which all things arise. Nirvana possesses samsara, so it is not non-existent. It does not abandon, it transcends abiding in no place. The wisdom king who transcends action is supreme. Ultimate truth and conventional truth are not separate, there is no ultimate truth. By desiring ultimate truth, one cannot find the ultimate meaning. Where there is no ultimate truth, meaning also exists. Slandering and denigrating, the vajra is the most solid. Unmoving, unchanging, it exists in the manner of a fool. The king who abides in this is the Tathagata. The vision of mother and sister is the same as the dharmadhatu. The dharmadhatu and the play of the dharmadhatu exist spontaneously in equality, the union of mother and sister is the supreme play. Not seeing good and evil, everything is complete, sin
Chinese
修习圆满坛城，因佛陀宣说四种法，故无始之妄念，离不真之感受。化身将宣说六度彼岸。若以言辞宣说，则不得稀有之义。文字之殊胜，乃真正之明晰。文字于四乘之考察，乃稀有之体验。导师之宣说，乃领悟意义之迷惑之路。若无病，则亦无需药，如为病之故，需药一般。若无他乘，则此无上乘，亦无需宣说，如是安住于基。然无上乘，唯于无上者显现。普贤广阔之王亦未曾说，言说之中，无有丝毫尘埃。此义于何者显现，乃胜者之王。尔后金刚持，极度断除疑惑后，又作祈请之语：若未见稀有菩提心性，则一切法皆安住于法道。如孩童之路，成果成就甚难。国王种姓所生者，当见此稀有之性。尔后，薄伽梵普贤，宣说此自身之语：稀有自性，乃众生本初之法。三世诸佛之心性，乃稀有菩提心之自性。犹如虚空，无有所依。亦无有名称，以其安住于心，故名为佛陀佛陀。以苦行等，身体受苦，顶礼诵读，持诵与执持，非知亦非得。然稀有菩提心性之获得，若心之自性无谬显现，则知晓。苦行等乃大菩提之障碍。本体即是如来之相。如是不需任何作为，如是不行持亦得成就之名。稀有菩提心乃由此而生。此稀有超越善逝之行境。胜者不见，乃广大尸陀林之空。圆满智慧禅定之大稀有。不从他处分别，乃如是之身。于一切皆无有之前，本初即已成佛。乃三世诸佛之大祖。于所缘处修习，事物之本体清净。于手印中生起，自性本初寂灭。于承侍赞颂中，无有清净功德。无所缘清净之本体。
English
By practicing, the mandala is full of mandalas. Because the Buddha taught the four kinds of Dharma, there is no beginning of delusion, and it is free from untrue feelings. The emanation will speak of the six perfections. If spoken in words, the wonderful meaning cannot be found. The supreme of letters is the very clear truth. The letters' examination of the four vehicles is a wonderful experience. The teacher's teaching is the confusing path of understanding the meaning. If there is no sickness, then there is no need for medicine. Just as medicine is needed for the sake of sickness. If there is no other vehicle, then this supreme vehicle is not needed to be taught, just as it abides in the base. However, the supreme vehicle appears only to the supreme ones. Even the vast king Samantabhadra did not speak, and there is not a speck of dust in the speech. To whom does this meaning appear, the king of victors. Then Vajradhara, having completely dispelled his doubts, again made a prayer: If the wonderful Bodhicitta nature is not seen, then all dharmas abide on the path of Dharma. Like the path of a child, it is difficult to achieve results. One born of the royal lineage should see this wonderful nature. Then, the Bhagavan Samantabhadra spoke these words of himself: The wonderful self-nature is the original Dharma of sentient beings. The mind-nature of the Buddhas of the three times is the self-nature of the wonderful Bodhicitta. It is like empty space, without any support. It also has no name, because it abides in the mind, therefore it is widely known as Buddha Buddha. Through asceticism and hardship, the body suffers, prostrations are made, reading, holding and grasping, it is not knowing or attaining. But the attainment of the wonderful Bodhicitta nature is known when the self-nature of the mind appears without error. Asceticism and so on are obstacles to great Bodhi. The essence is the form of the Tathagata. Just as no action is needed, it is said that attainment is achieved without practice. The wonderful Bodhicitta is born from this. This wonderful transcends even the Sugata's realm. The Victorious Ones do not see it, it is the emptiness of the great charnel ground. The great wonder of perfect wisdom Samadhi. It is not separated from others, it is the body of Suchness. Before all is nothing, it is originally enlightened. It is the great ancestor of all the Buddhas of the three times. Meditating on the object of focus, the essence of things is pure. Arising in mudras, the nature is originally peaceful. In service and praise, there are no pure qualities. The essence of non-objective purity.