Tibetan
་མཁར་མི་ཤོངས། །སྐྱེ་མེད་དབྱིངས་སུ་གྲོལ་བས་ན། །འགྲོ་བའི་ལམ་ཆེན་མཁའ་ཡི་དབྱིངས། །ནམ་མཁའི་ངང་ལ་ཀུན་སྤྱོད་པས། །འགག་པ་མེད་པར་ཤར་བ་ཡིན། །རང་བྱུང་རང་ཞི་སྐྱེ་འགག་མེད། །ཆིག་ཆོད་ཡིན་པས་འཇུག་ལྡོག་མེད། །འོ་ན་འདི་ལྟར་སྣང་བ་འདི། །རྒྱུ་རྐྱེན་ཅི་ལས་བྱུང་ཞེ་ན། །རང་བྱུང་ཡིན་པས་རྒྱུ་རྐྱེན་བྲལ། །ནམ་མཁའ་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་བཞིན། །སྐྱེ་ཤི་མེད་པའི་རིག་པ་ལ། །མཚན་མས་བཤིག་པའི་གོ་སྐབས་མེད། །འདི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ངོ་བོ་ལས། །ཅིར་ཡང་རྣམ་པར་རང་ཤར་བས། །རྟག་དང་ཆད་པའི་སྒྲོ་སྐུར་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ལས། མཐའ་འགྲོལ་གསང་བའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པའོ།། །དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྟོན་པའི་རྒྱལ་པོས་ཡང་དག་པའི་དོན་བཀའ་སྩལ་པ། གང་ལས་གྱུར་དང་མ་གྱུར་པའི། །ཆོས་སུ་བཏགས་པ་ཇི་སྙེད་པ། །གང་ཕྱིར་གང་གིས་བཏགས་པ་ཡིན། །འདོགས་པའི་མཁན་པོ་སུ་ཞིག་ཡིན། །གདགས་པའི་གཞི་ནི་གང་ལ་ཡོད། །ཡུལ་དང་གནས་ནི་སུ་ལ་བརྟེན། །གང་ལས་གྱུར་ན་རང་ལས་གྱུར། །མ་གྱུར་པ་ཡང་རང་ཡིན་ཏེ། །རང་ངོ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །རང་གིས་རང་ལ་མིང་དུ་བཏགས། །འདོགས་པའི་མཁན་པོ་རང་ཉིད་ཀྱིས། །གདགས་གཞི་མེད་པའི་དོན་ལ་གདགས། །རང་གིས་ཆགས་པར་གྱུར་པ་ཡིས། །ཤུགས་ཀྱིས་དེ་ལ་བལྟས་གྱུར་ནས། །མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་ཆེར་རྒྱས་པས། །བུ་མོ་མིང་མེད་མིང་དུ་སོང་། །ཡུལ་མེད་ཡུལ་ཞེས་མིང་དུ་བཏགས། །གནས་མེད་གནས་ཞེས་མིང་དུ་བཏགས། །ཡུལ་དང་གནས་སུ་གཅིག་པ་ལ། །ལས་དང་བག་ཆགས་ཐ་དད་བྱུང་། །རང་རང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཏགས། །རྒྱུ་ལ་ཞེན་པ་བརྟས་པ་ལས། །འབྲས་བུ་མཚན་མའི་ཡུལ་དུ་བྱེད། །རྒྱུ་ འབྲས་མེད་པའི་དོན་ལས་ལོག །རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ། །རྒྱུ་ཉིད་འབྲས་བུ་རང་སྣང་བས། །རྒྱུ་ལ་ཞེན་དུ་མེད་པ་སྟེ། །མ་ཞེན་འབྲས་བུ་དེར་རྫོགས་པས། །ཡུལ་ལ་བརྟེན་ཀྱང་མི་དགོས་ཏེ། །གནས་ལ་བཙལ་བའི་ཡུལ་དང་བྲལ། །ཐབས་དང་ཐབས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །རྒྱུ་མཚན་ཐད་ཀའི་འབྲས་བུ་དེ། །ཐབས་ལས་བྱུང་ཕྱིར་རང་བྱུང་མིན། །རང་བྱུང་ཐབས་ལ་མི་ལྟོས་ཏེ། །ཤེས་རབ་རྩལ་ལའང་དེ་མི་ལྟོས། །རང་བཞིན་བཅོས་བསྒྱུར་མེད་པ་ལ། །མ་བཅོས་པ་ཡི་འབྲས་བུ་གནས་པ་ཡིན། །རིག་པས་དཔྱད་དུ་དེ་ལ་མེད། །ཤེས་རིག་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པས། །མ་རིག་མ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར། །མ་རིག་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །མིང་ལ་ཐ་དད་
Chinese
亦不容纳于城市中。于无生之法界解脱故，乃是众生之大道，虚空之法界。以虚空之姿态行持故，无有阻碍而显现。自生自寂，无有生灭。是为决断故，无有出入。那么如此显现之现象，由何因缘而生起耶？以是自生故，远离因缘。犹如虚空不转变为事物一般，于无有生死的觉性上，无有机会以相状摧毁之。如此显现之诸法，皆非任何事物之自性中，于任何事物皆自显现故，无有常断之诽谤。如是宣说。出自《龙钦饶绛巴之续》，终结边际之秘密品，即第二十五品。其后，世尊导师之王，复宣说真实之义。从何转变与未转变之，凡所有立名为法者，为何，由何而立名耶？立名之工匠为何人耶？安立之基础存在于何处？处所与住处依赖于何者？若从何转变，则从自转变。未转变亦是自性，为了了知自性之故。自己为自己立名。立名之工匠乃自己。于无有安立基础之义上安立。由自己执著所转变，以势力观待于彼，种种相状大为增长故，无名之女获得名字。无处所立名为处所。无住处立名为住处。于处所与住处一体之上，产生业与习气之差别。各自立名为因与果。因之执著增长之故，果成为相状之境。远离无有因果之义。因果一体之法性，因即是果之自显现故，无有执著于因，不执著则果于彼圆满故，虽依赖于境亦不需要，远离于住处寻觅之境。方法与从方法所生之，理由直接之果，从方法所生故非自生。自生不依赖于方法，亦不依赖于智慧之力量。于自性无有改造之上，安住着未改造之果。智慧无法于彼观察。以非是知识之境故，无有无明与无知之故，无明与法身，于名相上是差别
English
It is also not accommodated in the city. Since it is liberated in the unborn realm, it is the great path of beings, the realm of space. Since it is practiced in the state of space, it arises without obstruction. Self-born, self-peaceful, without arising or ceasing. Since it is decisive, there is no entering or returning. Then, from what cause and condition does this appearance arise? Since it is self-born, it is free from cause and condition. Just as space does not transform into objects, on the consciousness without birth and death, there is no opportunity to destroy it with characteristics. All the phenomena that appear in this way, from the essence of not being anything, since everything arises spontaneously, there is no slander of permanence or annihilation. Thus it was said. From the Tantra of Longchen Rabjam, the secret chapter on ending extremes, which is the twenty-fifth chapter. Then again, the Bhagavan, the king of teachers, spoke the true meaning. Whatever is transformed or not transformed, all that is designated as dharma, why and by whom is it designated? Who is the craftsman of designation? Where does the basis of designation exist? Upon whom do the place and abode depend? If it is transformed from something, it is transformed from itself. What is not transformed is also itself, for the sake of knowing oneself. One's self gives a name to oneself. The craftsman of designation is oneself. It is designated upon the meaning of having no basis for designation. Because of one's own attachment, by relying on it with power, various characteristics greatly increase, so the nameless girl gets a name. The placeless is named place. The homeless is named abode. On the oneness of place and abode, differences of karma and habit arise. Each is named cause and effect. Because attachment to the cause increases, the effect becomes the object of characteristics. It deviates from the meaning of having no cause and effect. The nature of cause and effect being one, since the cause itself is the self-appearance of the effect, there is no attachment to the cause, and since the effect is perfected there without attachment, even though it depends on the object, it is not needed, it is separated from the object sought in the abode. The reason for the method and what arises from the method, the direct result, since it arises from the method, is not self-born. The self-born does not depend on the method, nor does it depend on the power of wisdom. On the nature that has no transformation, the untransformed result abides. Wisdom cannot examine it. Since it is not an object of knowledge, since there is no ignorance and no unknowing, ignorance and the Dharmakaya, are different in name.
Tibetan
དོན་དུ་གཅིག །ལས་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་གྱིས། །མ་རིག་པ་རུ་བཏགས་པ་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་དག་ལས་གྲུབ་པ་ཡི། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་སྐུར་བཏགས། །ལས་དང་ཐུགས་རྗེ་དབྱེ་བ་མེད། །མ་རིག་ཆོས་སྐུ་རང་བཞིན་གཅིག །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དོན་དུ་གཅིག །རྒྱུར་གྱུར་པ་དང་རྐྱེན་དུ་གྱུར། །འབྲས་བུར་གྱུར་དང་གཉེན་པོའི་མཐུ། །ལས་ཀྱིས་བརྟགས་དང་རྟོགས་པས་བརྟགས། །མིང་གིས་བརྟགས་དང་ནུས་པས་བརྟགས། །སེམས་ཅན་ལས་ཀྱིས་བརྟགས་པ་དང་། །ལམ་པ་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་དང་། །སངས་རྒྱས་མིང་གིས་བརྟགས་པ་ཡིན། །གང་དུ་བརྟགས་ཀྱང་རྟོག་པ་ལ། །གང་དུ་དཔྱད་ཀྱང་འཛིན་པའི་བློ། །རྟོག་དཔྱོད་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་དེ། །ནམ་མཁའི་ཀློང་ལྟར་མཉམ་པར་གནས། །ནམ་མཁའ་དེ་ལ་མཐའ་མེད་བཞིན། །ཆོས་ཉིད་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །ནམ་མཁའ་དེ་ལ་དབུས་མེད་བཞིན། །ཆོས་ཉིད་དཔྱོད་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ། །རྟོག་དཔྱོད་བྲལ་བ་ནུས་པའི་མཐུ། །སེམས་ཀློང་དེ་ཡི་ནུས་པ་ཡིན། །དེ་ལས་མི་འདའ་རོལ་པ་དང་། །དེ་ལས་མི་འགྱུར་སྤྱོད་པ་དང་། །རང་བཞིན་གཅིག་ལ་གནས་པ་དང་། །ངོ་བོ་གཅིག་ལ་གནས་ པ་དང་། །མཚན་ཉིད་ཐ་དད་ཤར་བ་དང་། །ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་མེད་འབྱུང་བ་དང་། །སྤྲུལ་པ་ཅིར་ཡང་འགྱེད་པ་དང་། །མཁྱེན་པའི་གཟིགས་ཚུལ་ཅིར་སྣང་ཡང་། །སྐྱེ་འགག་མེད་པ་དེ་ཡི་མཐུ། །ཀློང་ཆེན་ཆགས་མེད་རང་གི་རྩལ། །སྐྱེ་མེད་ཆོས་སྐུའི་ཀློང་ཆེན་དེས། །འཁོར་འདས་ཀུན་ལ་རྒྱས་བཏབ་པས། །རང་བཞིན་མེད་པར་སྤྱོད་པ་དང་། །ཆགས་པ་མེད་པར་གནས་པ་དང་། །ཆོས་ཉིད་དོན་ལས་མི་འདའི་ཕྱིར། །དགོངས་པ་མཉམ་པར་གནས་པ་ཡིན། །མི་འགག་ལོངས་སྐུའི་ཀློང་ཆེན་དེས། །མཐའ་གཉིས་ཡུལ་དུ་མི་འཛིན་པས། །ཐེག་ཆེན་སྒྲིབ་པ་གཅོད་པ་དང་། །ཕྱི་ནང་མེད་པར་གསལ་བ་དང་། །ཟག་མེད་དགེ་བ་འཕེལ་བ་དང་། །སྐྱེ་བ་རྣམ་བཞིའི་ལམ་སྟོན་དང་། །ལམ་སྒོ་གང་གིས་འགེགས་པ་དང་། །འབྱུང་འཇུག་གནས་སུ་སྐྱེལ་བའི་ཕྱིར། །མཚན་ཉིད་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་ཡིན། །མི་གནས་སྤྲུལ་སྐུ་ངེས་མེད་དེས། །འགྲོ་དྲུག་གྱེན་དུ་འདྲེན་པ་དང་། །ཟག་བཅས་དགེ་བ་སྟོན་པ་དང་། །འགྲོ་དོན་ཕྲིན་ལས་མཛད་པ་དང་། །གདུལ་བྱའི་བསམ་པ་མཁྱེན་པ་དང་། །ཐབས་དང་ཐུགས་རྗེའི་སྦྱོར་བ་དང་། །གང་ལ་ཅི་འདུལ་ཤེས་པའི་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་སྔགས་ཏེ་ཆེ་བ་ཡིས། །སྐུ་གསུམ་སེམས་ཀློང་དེ་ཡི་རྩལ། །མི་མཐུན་གཉེན་པོ་དེ་ལ་མེད། །གཅིག་པུ་ཆེ་མཆོག་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱ
Chinese
究竟一。 业生诸有情， 立名为无明。 从诸智慧成， 诸佛立名法身。 业与悲无别， 无明法身自性一。 佛与有情义一。 成为因与成为缘， 成为果与对治力， 以业衡量与以悟衡量， 以名衡量与以力衡量。 有情以业衡量， 行者以觉衡量， 佛以名衡量。 无论于何衡量皆为分别， 无论于何观察皆为执着之识。 离分别观察之法性， 如同虚空界般平等安住。 犹如彼虚空无有边际， 法性超离分别之境。 犹如彼虚空无有中央， 法性解脱观察之边。 离分别观察乃力量之威， 乃心性空间之力量。 不离彼而嬉戏， 不变彼而行持， 安住于一自性， 安住于一本体， 种种差别显现， 种种功德无偏生起， 种种化身散布， 种种智之显现， 然无生灭乃彼之威， 浩瀚无碍自之妙用。 无生法身之浩瀚， 遍及轮涅一切， 无自性而行持， 无执着而安住， 以法性不离义故， 意念平等安住。 不灭报身之浩瀚， 不执二边为境故， 断除大乘之障碍， 无内外而明亮， 无漏功德增长， 指示四生之道， 任何道门皆可阻挡， 为送至生起融入之境故， 无有相状之障碍。 不住化身无定， 引导六道向上， 示现有漏功德， 成办利生事业， 知晓所化之意乐， 以方便与悲心之结合， 为知晓应以何调伏谁故， 以殊胜咒语之伟大， 三身乃心性空间之妙用， 彼无不共对治， 唯一大胜法身。 如是说。 浩瀚无垠。
English
Ultimately one. Sentient beings arising from karma, Are labeled as ignorance. Those accomplished from pure wisdom, Are labeled as Dharmakaya by the Victorious Ones. Karma and compassion are not separate, Ignorance and Dharmakaya are of one nature. Buddha and sentient beings are one in meaning. Becoming the cause and becoming the condition, Becoming the result and the power of antidote, Measured by karma and measured by realization, Measured by name and measured by power. Sentient beings are measured by karma, Practitioners are measured by awareness, Buddhas are measured by name. Wherever measured, it is in conceptualization, Wherever examined, it is the mind of grasping. The nature of reality, free from conceptualization and examination, Abides equally like the expanse of space. Just as that space has no end, The nature of reality transcends the realm of conceptualization. Just as that space has no center, The nature of reality is liberated from the limits of examination. Being free from conceptualization and examination is the power of ability, It is the power of that mind-space. Without straying from it, playing, Without changing it, acting, Abiding in one's own nature, Abiding in one essence, Various characteristics arise, Various qualities arise without bias, Various emanations are scattered, Various ways of seeing wisdom appear, Yet being without birth and death is its power, The vast, unobstructed, self-existing potential. The vastness of the unborn Dharmakaya, By pervading all of samsara and nirvana, Acting without inherent existence, Abiding without attachment, Because the nature of reality does not stray from meaning, The intention abides equally. The vastness of the undying Sambhogakaya, Not grasping the two extremes as objects, Cutting through the obscurations of the Great Vehicle, Being clear without inside or outside, Increasing uncontaminated virtue, Showing the path of the four births, Whatever path-door is blocked, For the sake of delivering to the place of arising and dissolving, There is no obscuration of characteristics. The unlocalized, unfixed Nirmanakaya, Leading the six realms upwards, Showing contaminated virtue, Accomplishing the welfare of beings, Knowing the thoughts of those to be tamed, With the union of skillful means and compassion, For the sake of knowing what to tame and who to tame, With the greatness of the extraordinary mantra, The three bodies are the play of that mind-space, There is no dissimilar antidote to it, The sole great supreme Dharmakaya. Thus it is said. Vast and boundless.