Tibetan
་བཅའ་བའི་ཡུལ་མེད་པས། །ཆགས་སྡང་གཉིས་ཀྱི་བློ་མི་སྐྱེ། །བསམ་པའི་ཡུལ་དང་བྲལ་བ་ལ། །བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྟོགས་པའི་ཀློང་ལས་ཉམས་པ་མེད། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ཉིད་གཅིག་པ་ལ། །དབྱེ་བསལ་བླང་དོར་མེད་པའི་ཕྱིར། ། འཁྲུལ་པའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་སྟེ། །མཚན་བཅས་མཚན་མེད་བསྒོམ་པ་ལ། །དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་མེད་པས། །རྟོགས་དང་མི་རྟོག་དབྱེ་བསལ་མེད། །དང་དུ་བླང་རྒྱུ་མེད་པ་ལ། །བོར་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་མེད་པས། །བཏང་སྙོམས་ལེ་ལོའི་ཁར་མ་ལུས། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་ཀྱང་། །བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱན་ཡིན་པས། །ཆགས་སྡང་རྩད་ནས་གཅད་དུ་མེད། །གྲོལ་དང་མ་གྲོལ་བློ་ཡིན་ཏེ། །འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །གཟུང་འཛིན་མེད་ན་འཆིང་གྲོལ་མེད། །འཛིན་པའི་དགྲ་རུ་གྲོལ་བ་ཆེ། །གྲོལ་བས་གྲོལ་ན་རང་ཡིན་པས། །མ་གྲོལ་བས་ཀྱང་གྲོལ་བར་རིགས། །གཉིས་འཛིན་རྟོག་པའི་བྱེ་བྲག་དེ། །རང་སྣང་གཅིག་གི་སྟོངས་ལས་གྱུར། །རྟོགས་པས་གྲོལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །མ་རྟོགས་པས་ཀྱང་གྲོལ་བར་རིགས། །རང་སྣང་གཅིག་ཏུ་འདྲ་བའི་ཕྱིར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་འཆིང་གྲོལ་མེད། །འཆིང་གྲོལ་མཉམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་ཡེ་ནས་མེད། །མཉམ་ཉིད་དགྲ་རུ་རྟོག་པ་ཆེ། །མ་རྟོགས་སྐྱོན་དུ་བལྟ་བའི་ཕྱིར། །མཉམ་པ་རིས་མེད་དོན་ལས་ཉམས། །ཉམས་སུ་བླངས་ཀྱང་མཉམ་བྱེད་ལ། །མ་བླངས་བཞག་པ་རྟོགས་པའི་བློ། །ཀློང་ལ་ཅི་དང་ཅིར་ཤར་ཀྱང་། །བཟང་རྟོག་ངན་རྟོག་ཕྱོགས་སུ་འདྲ། །ལུས་འཆོས་སེམས་འཆོས་ཉམས་མྱོང་རྟེན། །མཉམ་པ་ཉིད་ལ་འཆོས་པ་དེ། །ནམ་མཁའ་བཟོ་ཡིས་འཆོས་པ་བཞིན། །གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་དགྲ་རུ་ཆེ། །རིམ་པ་བརྒྱད་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་ཡང་། །འབད་རྩོལ་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་འདོད། །སངས་རྒྱས་དགོངས་པ་མཉམ་ཉིད་ལ། །མི་རྟོག་རྟོག་པ་དགྲར་ལངས་པས། །མཉམ་ཉིད་མཐའ་རུ་ལྷུང་བའི་ཕྱིར། །དགྲ་བོ་བསད་པའི་ལས་བྱས་ན། །སྐྱོན་ཡོན་གཉིས་བསྡུས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །མཉམ་པ་ཆེན་པོར་ཀུན་འདུས་ཏེ། །རང་རིག་ཀློང་དུ་གནད་བཅད་ནས། །སྐྱེ་མེད་དོན་ལ་ངོ་སྤྲད་པས། །དགྲ་དང་གཉེན་ལ་ཆགས་སྡང་མེད། །ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་གཅིག ། དགྲ་དང་བུར་མཉམ་གསེར་དང་རྡོ། །གང་ནས་གཞལ་ཀྱང་མཉམ་པའི་ཕྱིར། །མཉམ་པའི་དོན་ལས་གཡོས་པ་མེད། །མཉམ་པའི་དོན་ལས་མ་གཡོས་པས། །དེ་ལ་བཟང་ངན་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་མ་རྒྱས་མེད། །ཅི་སྟེ་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་གཅིག །ཐ་དད་སྣང་ཡང་
Chinese
因无所住之地， 故不生起贪嗔之念。 远离思虑之境， 故无修与不修。 不离证悟之界。 有法与法性为一， 故无分别取舍。 不随错觉而行， 于有相无相之禅修， 因无所缘之境， 故无证与不证之分别。 因无可取之物， 故无所舍之境， 故不堕入放逸懒惰。 贪嗔痴亦然， 乃大乐之庄严， 故不可断除贪嗔。 解脱与未解脱乃心之所念， 乃执着的分别。 无能取所取则无缚解。 执着之敌乃大解脱。 以解脱而解脱乃自性， 故以未解脱亦可解脱。 二取分别之差别， 乃自显唯一之空性所化。 以证悟而解脱之故， 以未证悟亦可解脱。 因自显现唯一无别， 故菩提心无缚解。 于缚解平等之法性， 证与未证本无有。 以平等为敌乃大分别， 因视未证为过患之故。 平等无偏离意义。 虽修持亦于平等行， 不取而住乃证悟之念。 于界中无论显现何物， 好念恶念皆同等。 调身调心乃经验之所依， 于平等性中之调伏， 如以工匠调伏虚空。 二取乃大敌。 八次第之见修亦然， 努力之后欲成佛。 然佛之意乃平等性， 以不思不念为敌而起， 故平等堕入边见。 若行诛杀敌之业， 则善恶兼具之诸法， 皆汇集于大平等中， 于自明界中截断要害后， 于无生之义中相认， 故于敌友无贪嗔。 一切皆为菩提心。 敌友如一糖与石， 无论从何衡量皆平等。 不离平等之义。 因不离平等之义， 故于彼无好坏。 一切皆为佛与非佛。 何以故？生灭不二。 虽显现各异
English
Since there is no place to abide, No thoughts of attachment or aversion arise. Being separate from the realm of thought, There is no meditation or non-meditation. There is no deviation from the expanse of realization. Since phenomena and suchness are one, There is no separation of acceptance and rejection. Not following after delusion, In meditating on forms with or without characteristics, Since there is no object to focus on, There is no distinction between realization and non-realization. Since there is nothing to accept, There is no object to abandon, Therefore, one does not fall into laxity and laziness. Even desire, hatred, and ignorance, Are ornaments of great bliss, Therefore, attachment and aversion cannot be cut off at the root. Liberation and non-liberation are thoughts, They are the discriminations of clinging. If there is no grasping or being grasped, there is no bondage or liberation. The enemy of clinging is great liberation. If liberation is through liberation, it is self-nature, Therefore, liberation can also be through non-liberation. The difference of dualistic discrimination, Is transformed from the emptiness of one's own appearance. Since liberation is through realization, Liberation can also be through non-realization. Since one's own appearances are alike, There is no bondage or liberation in Bodhicitta. In the suchness of equality of bondage and liberation, There is no realization or non-realization from the beginning. To consider equality as an enemy is great discrimination, Because one sees non-realization as a fault. Equality without bias is lost from meaning. Even if practiced, it is in the act of equalizing, To leave it unaccepted is the mind of realization. Whatever arises in the expanse, Good thoughts and bad thoughts are the same in direction. Adjusting the body and adjusting the mind are the basis of experience, That adjustment in equality itself, Is like adjusting the sky with craftsmanship. Dualistic clinging is a great enemy. The view and meditation of the eight stages are also, After striving, one desires to become a Buddha. But the Buddha's intention is in equality, By taking non-thought as an enemy, Therefore, equality falls into extremes. If one performs the action of killing the enemy, Then all the dharmas that combine faults and virtues, All gather in great equality, Having cut off the key point in the expanse of self-awareness, Having recognized the meaning of unborn, Therefore, there is no attachment or aversion to enemies and friends. Everything is one in Bodhicitta. Enemies and sugar are equal, gold and stone, Wherever measured, they are equal. There is no moving from the meaning of equality. Since there is no moving from the meaning of equality, Therefore, there is no good or bad in it. Everything is Buddha and non-Buddha. Why? Because there is no birth or death as two. Although different appearances
Tibetan
མ་སྐྱེས་པས། །སྐྱེ་མེད་ཀློང་དུ་དབྱེ་བསལ་མེད། །ཀློང་ཆེན་གཅིག་པོ་ཀུན་ཡིན་པས། །ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱི་དངོས་གཞིར་ཤར། །ཕྱོགས་འཛིན་གང་ཡང་མ་སྤངས་པས། །ཕྱོགས་མེད་ཀུན་ཏུ་ཤར་བ་ཡིན། །ཟང་ཐལ་ཡིན་པས་ཀུན་ཏུ་ཤར། །མུ་མཐའ་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་ཆད་མེད། །རང་བཞིན་གཅིག་ལ་མཐའ་མེད་པས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་རྒྱ་ཆད་མེད། །མེད་པའི་ཕྱོགས་སུ་མ་འགགས་པས། །སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བར་བྱེད། །རང་བཞིན་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་པར་འཛིན་པ་བླུན་པོའི་ཚིག །དངོས་པོར་འཛིན་ན་ལོག་སྲེད་ཅན། །བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད། །གཉིས་མེད་མཉམ་པའི་ཀློང་དུ་གྲོལ། །མཉམ་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་བྱེད་ན། །མི་མཉམ་སྤངས་པས་ལོག་རྟོག་སྟེ། །དེ་ཡང་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་པའི་བློ། །ཅིར་ཡང་མ་འགགས་ཕྱོགས་མེད་པས། །མཉམ་དང་མི་མཉམ་མཐའ་ལས་གྲོལ། །རང་རིག་འཁྲུལ་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱིས། །ཕྱོགས་འཛིན་མཐའ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི། །རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ཚི་ཆད་ནས། །བཙལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཀུན་ལས་འདས། །བསམ་པའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ལས། དོན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པའོ།། །དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པའི་དོན་མ་ནོར་བའི་དོན། འཁོར་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། བྱང་ཆུབ་བདེ་བའི་ཀློང་ཆེན་ན། །ལོག་རྟོག་འཁྲུལ་པས་བརྟགས་ནས་ནི། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དོན་རྟོགས་པ། །ཡང་དག་གནས་སུ་དེ་ མི་སྐྱོལ། །དོན་མཐོང་ལམ་ནས་ལོག་པ་བཞིན། །རང་གི་སྣང་ཚུལ་མ་ཤེས་པས། །རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་ལ་དེ་ཡང་བསྒྲིབ། །རང་བཞིན་གཡོ་འགུལ་མེད་པ་ལ། །དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གནས་པ་ནི། །ཇི་ལྟར་གནས་ཀྱང་རང་གི་སེམས། །གཞན་དུ་སྣང་བ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །རང་ལས་མ་གཏོགས་གཞན་ཞིག་ཏུ། །གུད་དུ་ཅིར་ཡང་བཙལ་དུ་མེད། །སྟོང་པའི་བློ་དང་མཚན་མའི་རྟགས། །དུས་རྣམས་རྟག་ཏུ་དབྱེར་མེད་པས། །དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གནས་པས་ནི། །ཇི་ལྟར་གནས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས། །སྟོང་པའི་བཞག་ས་ལོགས་ན་མེད། །གཉིས་མེད་རིག་པའི་དོན་དེ་ལ། །ཉམས་སུ་བླངས་དང་མ་བླངས་བློ། །བསྒོམས་པས་མཚན་མའི་ཀླུང་མི་ཟློག །དེ་ཉིད་རང་བཞིན་གཞིར་བཞག་ལ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་ལ་བསྒྲུབས། །གང་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ། །སེམས་ཅན་བླང་དོར་ཅི་ལ་བྱེད། །ཏིང་འཛིན་རོ་ལ་མི་ཆགས་ཤིང་། །ཆགས་སྡང་གནས་ནས་མི་སྐྱེ་བ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་རྟོགས་ལས་བྱུང་། །སངས་རྒྱས
Chinese
未生故，于无生界无分别，广大虚空唯一故，一切皆为一切之本体显现。不舍任何偏执故，无偏遍处皆显现，通彻故而遍处显，无有边际法界中，自生智慧无有限，自性唯一无边故，菩提心亦无有限。不滞于无之方故，观为空性之体性，自性无有迁变故，执空之说乃愚者之语，若执实有则为邪见者。无有能观所观之二元对立，于无二平等之界中解脱，若于平等性中作观，舍弃不平等则为邪分别，彼亦为二取迷乱之识。于任何皆不滞留，无有偏颇故，解脱平等与不平等之边。自明迷乱之能取所取，于偏执边际中行持者，终将一无所获，耗尽精力，超越寻觅之境。于思虑之境中亦无显现。如是说。出自《广大无垠王续》，宣说意义平等性之第十四章。其后，薄伽梵为使眷属不错解其意，复开示道：菩提安乐之广大虚空中，以邪分别念测度后，若能了知因果之义，则无法于真实处安住，如于见道中误入歧途。因不识自之显现，故于无因缘处亦生遮蔽。于自性无有动摇者，如是安住，无论如何安住，自心亦不会有丝毫异于他处之显现。除自之外，于他处亦无任何可寻觅之处。空性之念与有相之相，诸时恒常无有分别，如是安住，无论如何安住，菩提心亦无有空性之立足之处。于无二智之义中，取舍之念，修习亦无法阻挡有相之境。彼即于自性之基础上安住，诸佛又何须成办？于任何皆无有执着之处，众生又何须取舍？不贪执于等持之味，贪嗔亦不从其处生起，此乃证悟彼之自性所生。 诸佛
English
Since it is unborn, there is no distinction in the realm of the unborn. Since the vast expanse is the only one, all things manifest as the essence of all. Since no partiality is abandoned, it appears everywhere without bias. Because it is transparent, it appears everywhere. The sphere of Dharma is without limit. Self-arisen wisdom is boundless. Since one's own nature is one and without limit, the mind of enlightenment is also boundless. Since it is not obstructed in the direction of non-existence, it is seen as emptiness. Since one's own nature is immutable, to cling to emptiness is the word of fools. If one clings to things as real, one is possessed by wrong views. There is no duality of observer and observed. Liberated in the realm of non-duality and equality. If one observes equality itself, abandoning inequality is wrong thought. That too is the mind deluded by dualistic appearances. Since it is not obstructed by anything and is without bias, it is liberated from the extremes of equality and inequality. The grasping and fixation of self-awareness's delusion, to engage in partiality and extremes, will not lead to attainment, exhausting one's energy, transcending the realm of seeking. It does not appear in the realm of thought. Thus it is said. From the Tantra of the King of Vast Expanse, the fourteenth chapter, which reveals the equality of meaning. Then, again, the Bhagavan, in order to ensure that the assembly did not misunderstand the meaning of his intention, spoke: In the vast expanse of the bliss of enlightenment, after examining with wrong thoughts and delusions, to understand the meaning of cause and effect, one cannot abide in the true state, just as one goes astray on the path of seeing. Because one does not know one's own appearances, one also obscures that which has no cause or condition. For that which is without movement in its own nature, abiding in that way, no matter how it abides, one's own mind does not appear even slightly different from elsewhere. Apart from oneself, there is nothing else to seek anywhere. The thought of emptiness and the signs of characteristics, since all times are always inseparable, abiding in that way, no matter how it abides, the mind of enlightenment has no separate place to stand in emptiness. In the meaning of non-dual wisdom, the thought of taking or not taking, practice cannot prevent the realm of characteristics. That itself abides on the basis of its own nature, what do the Buddhas need to accomplish? In that which has no object of focus, why do sentient beings need to accept or reject? Not clinging to the taste of samadhi, attachment and aversion do not arise from that place, this arises from realizing its own nature. Buddhas