Tibetan
ག །ལྷུན་གྲུབ་བྱ་བྲལ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ངང་། །ཡེ་ནས་མ་བཅོས་རང་བྱུང་རང་ཞི་སྟེ། །བྱ་དང་བྱེད་མེད་འདུ་མ་བྱས་པ་ལ། །བྱིས་པའི་བློ་ཅན་ལྡོངས་པས་མ་རྟོགས་ཏེ། །འཁོར་བ་སྤོངས་ཤིང་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་མཐོང་། །དོན་ལ་བཙལ་ཞིང་བསྒྲུབ་པར་གང་མཐོང་བ། །ལྡོངས་པས་ནམ་མཁའ་ཚོལ་ཏེ་རྙེད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྙེད་ན་དེ་221༄༅། །ཉིད་འདུས་བྱས་ཡིན། །ཅི་ཕྱིར་ཐོབ་འདོད་ཆོས་དང་གང་ཟག་སྟེ། །དོན་གྱི་དོན་དམ་ཐོབ་བམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས། །འོན་ཏེ་འཁྲུལ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ས་ཐོབ་བམ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་ཐོག །དོན་གྱིས་དོན་ཉིད་ཐོབ་ན་དོན་མ་ཡིན། །ཐོབ་དང་ཐོབ་བྱ་ཡོད་ཕྱིར་རྫས་ཡོད་མོད། །ཐོབ་དང་ཐོབ་བྱ་ངང་གིས་དག་པ་ལ། །བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཅེས་རྒྱལ་བས་གསུངས་པ་ལས། །སྒྲ་ཕྱིར་འབྲངས་ནས་ཐོབ་ཏུ་ཡོད་འདོད་པ། །མ་རིག་དེ་ནི་འཐོམས་ཏེ་འཁོར་བར་འ་ས། །གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་ནས། །རྒྱུ་འབྲས་མི་མཐུན་འགལ་ཏེ་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན། །ཡང་དག་དོན་རྟོགས་ནུས་ཕྱིར་འཁྲུལ་མ་ཡིན། །དོན་ལ་ཕན་འདོགས་ཀུན་རྫོབ་ཅི་ཕྱིར་ཡིན། །གདགས་ཡོད་ཡང་ན་དོན་དམ་ཅི་ཕྱིར་ཡིན། །དོན་དམ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་རྟོགས་གྱུར་ན། །རྟོགས་བྱེད་དོན་དམ་མ་ཡིན་རྟོགས་ཡང་ཀུན་རྫོབ་མོད། །གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཅིག་གིས་རྐྱེན་བྱས་ནས། །དོན་དེ་རྟོགས་ན་དེ་ཡང་གཉེན་པོར་འཇིག །ཁ་ཅིག་རྐྱེན་མེད་པར་ནི་རྟོགས་འགྱུར་ན། །ཐོག་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཅི་ཕྱིར་མིན། །རྐྱེན་ལ་རྐྱེན་ཅིག་གམ་ཏེ་ཡོད་མིན་ན། །རྐྱེན་གྱིས་མེད་དུས་སུ་ཞིག་ཅི་ཕྱིར་མིན། །དེ་བས་རྟོག་བྱ་རྟོགས་བྱེད་དག་པ་ལ། །ཡང་དག་དོན་རྟོགས་བདེ་ཆེན་འགྲུབ། །ཅེས་གསུངས། བྱང་སེམས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་ལ། །ལྡོངས་པ་བདག་ཅིག་ཆོས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་འདོད། ཁུ་222རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་གཉེན་པོས་ཅི་ཕྱིར་མིན། །བདག་དང་ཆོས་དང་འབྲས་བུར་དབྱེར་མེད་དང་། ཁྲེས་དང་གནས་དང་བརྟན་པ་ཐོབ་པ་ལ། །གཞི་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུར་རྒྱལ་བས་བསྔགས། ཁྲེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ངང་གིས་དག་པ་དང་། །གནས་བྱ་གནས་བྱེད་ངང་གིས་དག་པ་དང་། །བདག་གཞན་འདུ་ཤེས་དག་ནས་མི་འབྱུང་ན། །བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཅེས་རྒྱལ་བས་གསུངས་པ་ལ། །སྒྲ་ཕྱིར་འབྲངས་ནས་ཐོབ་དང་རྟོགས་འདོད་པ། །ལྡོངས་པས་དེ་ཡང་འཁོར་བའི་ཆིངས་མས་བཅིངས། །དེ་བས་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་དག་པ་ལ། །ཕ་རོལ་པྱིན་དང་ས་བཅུ་ལམ་ལྔ་རྫོགས། །སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་རྫོགས། །མ་སྤངས་མཚན་དང་མི་གནས
Chinese
嗡！任运自成，无为大圆满之境，本初未作，自然本寂。无作无为，无有造作，孩童心识之盲者未证悟，见轮回当舍，菩提当修。于义中寻觅，于修中见者，如盲者寻觅虚空，不可得也。若得之，则彼乃有为法。何以故，欲得之法与补特伽罗，以义之胜义谛得之耶？抑或以世俗谛得之耶？抑或以错觉得菩提地耶？菩提之错觉生起。若以义得义性，则非义也。有能得与所得故，实有也。然能得与所得自性清净，如是菩提可得，胜者如是宣说。随声逐影，欲得之者，无明者迷乱，于轮回中漂泊。若以世俗谛证悟义，因果相违，相违故乃缘起。能证悟真实义故，非错觉也。于义有益，何以故乃世俗谛？假有耶？抑或胜义谛耶？若以胜义谛证悟世俗谛，能证者非胜义谛，所证亦世俗谛也。若以一世俗谛为缘，证悟彼义，则彼亦坏灭为对治。某些无缘而证悟者，何以最初不证悟？于缘更需一缘，抑或非有耶？缘于无时，何以不坏灭？是故，所证与能证清净，证悟真实义，大乐成就。如是说。菩提心与诸法皆无别，盲者一我，欲以法成佛。何以故非缘、缘起、对治耶？于我、法、果无别，信、住、证得坚固，胜者赞叹为地、道、果。能信所信自性清净，能住所住自性清净，若我他之执着清净不生，如是菩提可得，胜者如是宣说。随声逐影，欲得与证悟者，盲者彼亦为轮回之锁所缚。是故，所知与能知清净，度与十地五道圆满。身与智慧功德无余圆满，不舍弃相与不住。
English
Om! In the state of spontaneously accomplished, uncreated Great Perfection, Primordially unmade, naturally self-pacified. Without action or agent, without contrivance, The blind, childish mind does not realize it, Seeing samsara as something to abandon and enlightenment as something to achieve. Those who seek in meaning and see in practice, Are like the blind seeking the sky, they cannot find it. If they were to find it, it would be a conditioned thing. Why is it that dharma and individuals desire to attain? Do they attain the ultimate truth of meaning, or through conventional truth? Or do they attain the ground of enlightenment through delusion? The delusion of enlightenment arises. If one attains the very essence of meaning through meaning, then it is not meaning. Because there is an attainable and something to be attained, it is substantial. But when the attainable and something to be attained are naturally pure, When the Victorious Ones say that enlightenment is attained, Those who follow after sounds and desire to attain it, That ignorance is confused and wanders in samsara. If one realizes the meaning of conventional truth, Cause and effect are contradictory, and it is dependent origination. Because one can realize the true meaning, it is not delusion. If it benefits meaning, why is it conventional truth? Is it nominally existent, or is it ultimate truth? If one realizes conventional truth through ultimate truth, The one who realizes is not ultimate truth, and what is realized is also conventional truth. If one realizes that meaning through a conventional cause, Then that too will be destroyed as an antidote. If some realize it without a cause, Why do they not realize it in the very beginning? Does a cause need a cause, or is it non-existent? Why does it not perish when the cause is absent? Therefore, when what is to be realized and the one who realizes are pure, One realizes the true meaning and great bliss is accomplished. Thus it is said. Bodhicitta and all dharmas are without distinction, A blind self desires to attain Buddhahood through dharma. Why is it not through causes, dependent origination, and antidotes? When self, dharma, and result are without distinction, And faith, abiding, and steadfastness are attained, The Victorious Ones praise them as ground, path, and fruit. The object of faith and the subject of knowledge are naturally pure, The place of abiding and the one who abides are naturally pure, If the perception of self and other is purified and does not arise, When the Victorious Ones say that enlightenment is attained, Those who follow after sounds and desire to attain and realize it, The blind are bound by the chains of samsara. Therefore, when what is to be known and the one who knows are pure, The perfections and the ten grounds and five paths are complete. Form and wisdom and qualities are completely perfected, Without abandoning characteristics and without abiding.
Tibetan
་དཔེ་བྱད་རྫོགས། །དེ་ལས་གཞན་ནི་ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་ཏེ། །གཟུང་འཛིན་སྒྲིབ་པ་ཡེ་ཤེས་ག་ལ་ཡིན། །བྱ་བྱེད་འདུ་བྱས་བྱེད་ཡེ་ཤེས་ག་ལ་ཡིན། །རེ་དོག་དུག་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ག་ལ་ཡིན། །སྤྱན་དང་ཡེ་ཤེས་དོན་ནི་མ་སྒྲིབ་པའི། །སྒྲིབ་པའི་དོན་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ལས་མེད། །དོན་ལ་ལྟ་དང་མཐོང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །འཁྲུལ་པའི་བློ་ལ་བལྟ་དང་མཐོང་བ་ཡོད། །བྱ་བྱེད་མེད་པ་ལྟ་སྒོམ་ལ་སོགས་མཆོག །རྟག་པར་འདོད་ན་འཁྲུལ་དེ་རྟོགས་མི་འགྱུར། །རྟག་ཡུལ་མེད་པར་རྟོགས་འགྱུར་ག་ལ་སྲིད། །དགའ་རབ་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀྱི་ཐིག་པ་བབས། །ཞེས་བརྟེན་འབྲེལ་བཅད་པའི་223༄༅། །གསང་ཐིག་སྟེ་བཞི་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེ་ཆེན་ངང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཨེ་མ་འཁྲུལ་པ་ཟད་པའི་མཁས་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། །ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཏེ་མཚན་ཉིད་རྟགས། །མཚན་ཉིད་ཐོག་མཐའ་སྐྱེ་འཇིག་མེད། །བརྟགས་པས་འཁྲུལ་པ་ཟད་པའོ། །རང་བྱུང་དེ་ཉིད་ཐོག་མེད་དང་། །བློ་བུར་བྱུང་བ་གཉིས་ཡིན་ནོ། །ཐོག་མེད་མི་འགག་བློ་བུར་འགག །རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འགག་ཅེ་ན། །རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ། །འཁྲུལ་པ་ཟད་པ་རྩ་མ་སྟེ། །གང་ལ་སྐྱེ་དང་འགག་པ་མེད། །ཟད་ཡོད་འཕེལ་བ་ཡོད་ཅེ་ན། །དོན་མཐོང་ཟད་དང་འཕེལ་བ་མེད། །ཇི་སྲིད་ཚིག་ཡོད་འཁྲུལ་པའི་སེམས། །ཉན་བཤད་དགོས་པ་མེད་ཅེ་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ཕན་གནོད་མེད། །འཁྲུལ་སེམས་དགོས་མེད་ཅི་ཡི་ཕྱིར། །འཁྲུལ་པ་ཟད་ཅིང་འཁྲུལ་ལ་ཕན། །ཁ་ཅིག་སྔགས་པ་འདི་སྐད་ཟེར། །ཉོན་མོངས་མི་སྤོངས་འཕགས་པར་འདོད། །སྙིང་རྗེ་ལྡན་ཕྱིར་བྱམས་ཕྱིར་དང་། །སེམས་དགེ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད། །ཆོས་འཕགས་ལ་སོགས་ཅི་ཕྱིར་མིན། །དེ་ནས་ཉོན་མོངས་ལམ་ཞེ་ན། །སྔགས་པ་དམ་ཚིག་བསྲུང་མི་བསྲུང་། །ཉམས་ན་དམྱལ་བར་འགྲོ་མི་འགྲོ། །འགྲོ་ན་ཉོན་མོངས་མེད་༢གྲོའམ། །ཡོད་འགྲོ་ཉོན་མོངས་ཅི་ཕྱིར་ལམ། །དེ་ལ་དེ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་བས་གསང་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ། །འཁྲུལ་པ་ཟད་དང་བློ་ཡུལ་མིན། །བྱ་བ་བྲལ་དང་འབྲས་བུའམ འབྲས་བུ་ལམ་224དུ་འདོད་པ་ཡང་། །འདོད་ན་བློ་ཡུལ་བྱ་བྱེད་ནི། །བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ་ཡང་དག་མེད། །བསམ་མི་ཁྱབ་ལ་འཁྲུལ་པ་བྱུང་། །འཁྲུལ་པ་ཟད་ལ་བསམ་མི་ཁྱབ། །དེ་ལ་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །མདོར་ན་བྱ་བྲལ་འབྲས་བུ་སྟེ། །རྣམ་པར་དག་པ་ལམ་ཞེས་ཏེ། །འབྲས་བུ་ལམ་ཞེས་དེ་ལ་བྱ། །བྱ་བྱེད་ཡོད་པ་ག་ལ་ཡིན། །དུམ་བུར་གནས་པ་ལམ་ཞེས་ཏེ། །དཔེར་ན་བྱོལ་སོ
Chinese
相好圆满。除此之外没有其他的智慧，执著的障碍怎么会是智慧？行为和造作怎么会是智慧？希望、恐惧和三种毒药怎么会是智慧？眼睛和智慧的意义是没有遮蔽的，遮蔽的意义除了执著之外没有其他的。对于意义来说，看和见是不存在的，对于迷惑的心来说，看和见是存在的。没有行为，观修等等是殊胜的，如果想要恒常，那么迷惑就不会被证悟，没有恒常的境，怎么可能被证悟？在嘎饶多吉（དགའ་རབ་རྡོ་རྗེ།）的心之坛城中，金刚萨埵的心之明点降临。这样断绝了缘起的223。是秘密明点，即第四个。顶礼薄伽梵大乐自性。唉玛！迷惑耗尽的智者真是稀有！有两种智慧，即自性和特征。自性没有开始、结束、生和灭，通过观察，迷惑就会耗尽。自生本性是无始的，突然产生的有两种。无始不会停止，突然产生的会停止。如果说分别的智慧会停止，那么所谓的分别的智慧，就是迷惑耗尽的根本，对于什么来说没有生和灭？如果说有耗尽和增长，那么见到了意义就没有耗尽和增长。只要有语言，就有迷惑的心。如果说没有听闻和讲述的必要，那么菩提心就没有利益和损害。迷惑的心没有必要是为了什么？迷惑耗尽并且利益迷惑。有些人，念咒者这样说：不舍弃烦恼，认为是圣者，因为具有慈悲，因为具有爱心，心善良就没有过错。为什么不是法圣等等？那么烦恼是道吗？念咒者守护不守护誓言？如果违背誓言，会去不去地狱？如果去，是没有烦恼而去的吗？如果存在，那么烦恼为什么是道？对于那个，那个也是不存在的。因此，所谓的秘密咒语，是迷惑耗尽并且不是心之境。没有行为并且是果，或者认为果是道224也是，如果认为心之境是行为，那么就是分别，不是真实。在不可思议中产生了迷惑，在迷惑耗尽中不可思议。那个被称为果，总之没有行为就是果，完全清净被称为道，果被称为道。行为存在怎么可能？存在于部分被称为道，例如旁生等等。
English
Perfect with signs and examples. Other than that, there is no wisdom, how could grasping and clinging be wisdom? Actions and fabricated deeds, how could they be wisdom? Hope, fear, and the three poisons, how could they be wisdom? The meaning of eyes and wisdom is without obscuration, the meaning of obscuration is nothing other than grasping and clinging. For meaning, seeing and vision do not exist, for the deluded mind, seeing and vision exist. Without actions, contemplation and so on are supreme, if you want permanence, then delusion will not be realized, without a permanent object, how could realization be possible? In the mandala of the heart of Garab Dorje, the essence of Vajrasattva's heart descended. Thus severing dependent origination 223. It is the secret essence, the fourth one. Homage to the Bhagavan, the nature of great bliss. Ema! The scholar who has exhausted delusion is truly wondrous! There are two kinds of wisdom, namely nature and characteristics. Nature has no beginning, end, birth, or death. Through investigation, delusion is exhausted. Self-arisen nature is without beginning, and suddenly arising are two. Without beginning, it does not cease; suddenly arising, it ceases. If it is said that conceptual wisdom ceases, then what is called conceptual wisdom is the root of exhausted delusion, for what does not have birth and death? If it is said that there is exhaustion and increase, then seeing the meaning has no exhaustion and increase. As long as there are words, there is a deluded mind. If it is said that there is no need for listening and explaining, then the mind of enlightenment has no benefit or harm. Why is a deluded mind unnecessary? Delusion is exhausted and benefits delusion. Some mantra practitioners say this: not abandoning afflictions, they consider themselves noble, because they have compassion, because they have love, and there is no fault in a virtuous mind. Why are they not Dharma nobles and so on? Then is affliction the path? Do mantra practitioners keep or not keep their vows? If they break their vows, will they go to hell or not? If they go, do they go without afflictions? If they exist, why are afflictions the path? For that, that also does not exist. Therefore, what is called secret mantra is the exhaustion of delusion and not the object of the mind. Without action and is the result, or considering the result as the path 224 is also, if you consider the object of the mind as action, then it is discrimination, not reality. In the inconceivable, delusion arises, in the exhaustion of delusion, it is inconceivable. That is called the result, in short, without action is the result, completely pure is called the path, the result is called the path. How can action exist? Existing in parts is called the path, for example, animals and so on.