Tibetan
སེམས་ཞེས་བདེ་གཤེགས་གསུང་། །ཡུལ་སེམས་གཉིས་སུ་འདོད་པ་དང་། །ཡུལ་མེད་སེམས་ལ་གསལ་སྟོང་དང་། །ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་འཁྲུལ་པའི་སེམས། །འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་གཉིས་མེད་ལ། །མ་འཁྲུལ་དགོས་ཆེད་གཉིས་ཡོད་འཁྲུལ། །དེ་དེ་ཉིད་དགོས་ཆེད་ཀྱིས། །དེ་མཚོན་འཁྲུལ་པ་བློ་བུར་དང་། །མེད་པ་དང་ནི་ཅིར་མི་རུང་། །སྐབས་ཀྱིས་རེ་ཞིག་བརྗོད་པར་ཟད། །ཡུལ་སེམས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ན། །དེ་མན་ཆོས་མེད་གཉིས་སུ་མེད། །སྣོད་བཅུད་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ཡིས། །བཤད་དུ་ཡོད་དང་བཤད་དུ་མེད། །བཤད་བྱ་བཤད་བྱེད་214གཉིས་སུ་མེད། །རྟོགས་སུ་ཡོད་དང་རྟོགས་སུ་མེད། །རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད། སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་མཚུངས། །བྱ་བ་མེད་པས་གྲོལ་བ་གྲོལ། །བྱ་མེད་ལྷུན་གྲུབ་རྫོགས་པ་ཆེ། །རྟོག་སྒོམ་འབྲས་བུ་འདོད་པ་དང་། །ཐར་པར་འདོད་པའི་ཡིད་ཅན་ལ། །བྱང་ཆུབ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གསང་བའི་ཐིགས་པ་འདི། །དགའ་རབ་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ལ་དབྱེར་མེད་ཐིམ། །ཞེས་ལྷ་བ་ལྷག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་གསང་བའི་ཐིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དང་པོའོ།། །།བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འཁོར་འདས་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ཡང་། །ཆོས་ཅན་རྟོགས་དང་ཆོས་ཉིད་རྟོགས། །བྱ་བ་ཡོད་དང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །དོན་རྟོགས་རྟགས་རྟོགས་འདུས་མ་བྱས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་འཕྲུལ་པའི་སེམས། །རང་བྱུང་རྟེན་བྱུང་ལ་སོགས་ཀྱིས། །འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་ཤེས་མེད་ཤེས། །སྨན་བདོ་ཙམ་ན་དུག་བདོ་སྤང་། །སྨན་བདོ་ཙམ་ན་དུག་མི་གནས། །སྨན་བདོ་ཙམ་ན་དུག་ཀྱང་མེད། །སྨན་བདོ་ཙམ་ན་དུག་མ་སྤངས། །དེ་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །སྣང་བདོ་ཙམ་ན་སྟོང་བདོ་སྟེ། །སྣང་བདོ་ཙམ་ན་སྣང་མི་གནས། །གཉིས་དང་གཉིས་མེད་ལ་སོགས་དག །ཀུན་ཡིན་གང་ཡང་མ་ཡིན་དང་། །གང་མ་ཡིན་ན་ཀུན་མི་གནས། །ཀུན་ཡིན་ན་ནི་གང་མིན་མན། །དེ་བས་བྱ་བྲལ་ཤེས་མེད་215༄༅། །དང་། །བརྗོད་མེད་ཀུན་བཟང་རྡོ་རྗེ་དགྱེ། ཁྲེས་བརྗོད་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་མེད། །བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ལ་སོགས་དང་། ཁྲེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་གཉིས་མེད་ན། །ཆད་མེད་ཐམས་ཅད་ལྷུན་གྲུབ་སྐུ། །མཉམ་ཉིད་བསམ་འདས་གཉིས་མེད་དུ། །རང་ཉིད་ཤེས་ཤིང་མ་གྱུར་ན། །ཚིག་ཏུ་ཇི་སྐད་བརྗོད་གྱུར་ཡང་། །དབུལ་བོས་ཕྱུག་པོའི་ནོར་འགྲངས་འདྲ། །རང་ལ་མ་ཕན་གདུང་བས་འཛིན། །དེ་བས་རང་ཉིད་གཉིས་མེད་ན། ཁེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ལ་སོགས་མེད། །སྦྱངས་ནས་རྟོགས་ཐོབ
Chinese
心即是善逝所说。 执著境与心为二者， 无境之心乃明空， 有无常断颠倒之心。 于颠倒与非颠倒无二， 为非颠倒之故，有二者乃颠倒。 以彼即彼之故， 彼所表之颠倒乃忽然而生， 若无则任何皆不应理。 仅于时机而略作言说。 于境心无二之时， 其下亦无法无二。 以器情上下好坏之分， 有可说与不可说， 所说能说无二。 有可悟与不可悟， 所悟能悟无二。 修持行果等亦相同。 以无作而解脱即解脱， 无作任运成就大圆满。 对于希求思悟修持果， 以及希求解脱之有情， 菩提永不存在。 此金刚萨埵之秘密明点， 与喜金刚之意无别融为一体。 名为拉瓦拉巴菩提心之秘密明点，此为第一品。 顶礼薄伽梵吉祥金刚萨埵！ 于轮回涅槃二者之中， 亦有法相之悟与法性之悟。 有作为与任运成就， 意义之悟与表相之悟，有为与无为。 以菩提心与错觉之心， 自生与缘起等， 于轮回涅槃二者，无知而知。 药量少许，毒量即应舍弃， 药量少许，毒即不存， 药量少许，毒亦不存， 药量少许，毒亦未舍。 如是诸法一切亦， 显现少许，空性亦少许， 显现少许，显现亦不存。 二与无二等一切， 皆是，任何亦非， 任何非，则一切不住， 一切是，则任何非亦不存。 因此，离作意无知， 不可言说普贤金刚喜。 无有如诽谤之罪恶。 若所说能说等， 以及所诽谤能知无二， 则无断一切任运成就身。 于平等不可思议无二之中， 若未能自知， 则无论口中如何言说， 亦如贫者数他人之财宝， 于己无益，徒增痛苦。 因此，若自性无二， 则无有能知所知等。 修习而得证悟。
English
Mind, as the Sugata said. Holding to the duality of object and mind, Mind without object is clear emptiness, The mind of delusion, existence, non-existence, permanence, and annihilation. In delusion and non-delusion, there is no duality, For the sake of non-delusion, there is delusion with two purposes. For the sake of that very thing, The delusion that represents it is sudden, And it is not right to be without anything. It is only spoken of briefly according to the occasion. When there is no duality of object and mind, Below that, there is no duality of lawlessness. With the best, middle, and worst of vessel and essence, There is speaking and not speaking, There is no duality of what is spoken and what speaks. There is understanding and not understanding, There is no duality of what is understood and what understands. Practice, conduct, fruit, and so on are the same. Liberation is liberated by non-action, Non-action is spontaneously accomplished, the Great Perfection. For sentient beings who desire contemplation, meditation, and fruit, And who desire liberation, Enlightenment will never exist. This secret drop of Vajrasattva, Indistinguishably merges into the heart of Garab Dorje. This is called the Secret Drop of Lhawa Lhagpa Bodhicitta, the first. Homage to the Bhagavan Glorious Vajrasattva! Even in the two aspects of samsara and nirvana, There is the realization of phenomena and the realization of dharmata. There is action and spontaneous accomplishment, The realization of meaning and the realization of signs, conditioned and unconditioned. With the mind of enlightenment and the mind of delusion, Self-arisen and interdependent, and so on, In the duality of samsara and nirvana, unknowing knowing. When the dose of medicine is a little, the dose of poison should be abandoned, When the dose of medicine is a little, the poison does not remain, When the dose of medicine is a little, the poison is also not there, When the dose of medicine is a little, the poison is not abandoned. Likewise, all dharmas, When appearance is a little, emptiness is also a little, When appearance is a little, appearance does not remain. All of two and non-duality, and so on, Everything is, nothing is, If nothing is, then everything does not remain, If everything is, then nothing is not. Therefore, without action, unknowing, Unspeakable Samantabhadra Vajra Joy. There is no sin like slander. If what is said and what says, and so on, And what is slandered and what knows are non-dual, Then the uninterrupted, all spontaneously accomplished body. In the equality of inconceivable non-duality, If you do not know yourself, Then no matter what you say in words, It is like a poor person counting the wealth of the rich, It does not benefit oneself, but holds on with suffering. Therefore, if self-nature is non-dual, Then there is no knower, known, and so on. Having practiced, attain realization.
Tibetan
་ཕྱིར་འདོད་དང་། །རྟོགས་ཐོབ་ཐབས་ལ་བརྟེན་པ་དང་། །བྱ་བ་མ་བྲལ་ཐབས་ཀྱིས་ཀྱང་། །ཡང་དག་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་མེད། །བྱ་མེད་བྱེད་བྲལ་འབྲས་བུ་དེ། །ཆོས་ཉིད་དོན་རྟོགས་བདེ་ཆེན་འགྲུབ། །འདོད་པ་མ་ཟད་འབྲས་བུ་དང་། །འདོད་པས་གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་དང་། །འདོད་པ་མེད་པས་ལེན་པ་ནི། །བྱ་བྲལ་ལྷུན་གྲུབ་ཤེས་པར་གྱིས། །མདོར་ན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས་པ་སྟེ། །འཁོར་བའི་སེམས་རིག་འཁྲུལ་བའི་སེམས། །མྱ་ངན་འདས་རིག་བྱང་ཆུབ་སེམས། །སེམས་ཀྱི་ཡུལ་དང་རང་རིག་ཡུལ། །སྤྱོད་ཡུལ་དག་དང་མ་དག་གྱིས། །འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་རྒྱལ་བས་མན་ངག། །སྤྱོད་ཡུལ་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི། །འཁོར་བར་ནམ་ཡང་མི་འཁོར་ཏེ། །རྟོགས་པ་བརྟེན་པར་མ་གྱུར་ན། །རྟེན་ནི་ཁམས་གསུམ་གནས་གྱུར་ཀྱང་། །སེམས་216དགོངས་རྣམ་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །གལ་ཏེ་བརྟན་པར་མ་གྱུར་ན། །ཚོགས་དྲུག་འཇུག་པ་ལྷོད་པ་ཡིས། །དམྱལ་བའི་གནས་སུ་དེ་མི་སྐྱེ། །ཆོས་ཉིད་རྟོགས་དང་ལྡན་པ་ཡིས། །བྱོལ་སོང་གནས་སུ་དེ་མི་སྐྱེ། །འདོད་པའི་གདུང་བ་ལྷོད་པ་ཡིས། །ཡི་དྭགས་གནས་སུ་དེ་མི་སྐྱེ། །འདོད་ཡོན་ལྔ་ལ་ཆགས་མེད་ཅིང་། །སྤྱོད་ཀྱང་བསྟན་པོར་མ་མཐོང་སྟེ། །འཁྲུལ་ཞིག་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་པས། །ལྷ་ཡི་གནས་སུ་དེ་མི་སྐྱེ། །མི་ཡི་ལུས་ཀྱི་རྟོགས་མཐུ་ཡིས། །གལ་ཏེ་རྟེན་ན་མི་ལུས་ཏེ། །གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་རྣམ་དག་གསལ། །གང་དུ་གསལ་ཡང་མངོན་སངས་རྒྱས། །དེ་ལ་འཁོར་བའི་མིང་མི་གདགས། །དེ་བས་གསང་སྔགས་བདག་ཉིད་ཆེ། །དོན་མེད་སྒྲ་ཕྱིར་དེ་འབྲངས་ནས། །དེ་ནི་འཐོམས་ནས་དམྱལ་བར་འགྲོ། །དེ་རྟོགས་དམྱལ་བའི་ས་བོན་ཟད། །དེ་རིང་ཕན་ཆོད་རྒྱལ་བའི་སྲས། །གཟུང་འཛིན་དབེན་པ་རྒྱལ་བ་སྟེ། །དེ་ན་རྟོག་པའི་སྲས་ཞེས་བྱའོ། །རྟོག་པ་ཟད་ལ་རྟོགས་ཞེས་སྟེ། །རྟོག་པ་སྐྱེས་ན་འགག་པར་ངེས། །དེ་ནི་སྐྱེ་འཇིག་འཁོར་བའི་ཆོས། །མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་གཉིས། །ཆོས་ཅན་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་། །ཆོས་ཉིད་མངོན་པར་ཤེས་པ་སྟེ། ཁྲེས་པརབྱབྱེདགཅིགལསམེད། །གཅིག་པོའི་དོན་དེ་འདི་ལྟར་སྟེ། ཁྲེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་གཉིས་ཡོད་ན། །ཆོས་ཅན་ཡིན་དེ་ཆོས་ཉིད་མིན། །དེ་རང་ཉིད་ལ་བྱེ་བྲག་མང་། །ཐེག་པ་རེ་ལ་ལྟ་བ་རེ། །དེ་217༄༅། །རེ་སྒོམ་རེ་མངོན་ཤེས་ཏེ། །ཆོས་ཉིད་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི། ཁྲེས་དང་ཤེས་བྱ་གཉིས་མེད་ལ། །ཆོས་ཅན་ཤེས་བྱ་ཡང་དག་ལྡན། །དེ་སྤངས་ན་ཡང་དེ་མེད་དེ། །དེ་ཡོད་ན་ཡང་དེ་མེད་དོ། །
Chinese
因此贪欲和，依赖证悟获得之方法，以及不离行持之方法，亦不能获得真正之果。无作无为之果，乃证悟法性之义，成就大乐。贪欲不尽之果，以及由贪欲成就之果，以及无贪欲而取之，须知乃无作任运成就。总之，一切诸法，即是轮回与涅槃，轮回之识乃迷惑之识，涅槃之识乃菩提心。心之境与自识之境，行境清净与不清净。轮回涅槃二者，胜者之口诀。行境清净之瑜伽士，永不轮回于轮回中，若未成为证悟之所依，即使所依成为三界之住处，心216之意乃完全清净圆满成佛。若未成为稳固，六聚之进入松缓，彼亦不生于地狱之处。具足法性证悟，彼亦不生于旁生之处。贪欲之痛苦松缓，彼亦不生于饿鬼之处。于五欲无有贪着，虽行持亦不视为稳固，了知错乱消散自性无，彼亦不生于天界之处。以人身之证悟威力，若成为所依乃人身，无论生于何处皆清净明晰，无论于何处明晰亦现前成佛。于彼不施加轮回之名。因此密咒自性大。无意义之声音，于彼随逐之后，彼乃迷惑而堕入地狱。证悟彼则地狱之种子穷尽。自今日起直至利益，乃胜者之子。能取所取空性乃胜者，于彼称为分别之子。分别穷尽名为证悟，分别生起则必定止灭，彼乃生灭轮回之法。神通亦有二，有法神通和，法性神通也。无有能依所依一，唯一之义如下，若有能依所依二者，乃有法而非是法性。彼自身有众多差别，每一乘皆有一种见，彼217。每一皆有禅修与神通，法性神通乃，无有能依与所依二者，有法具有真实所知，若舍弃彼亦无有彼，若有彼亦无有彼。
English
Therefore, desire and relying on the means to attain realization, as well as methods that do not separate from action, will not attain the true result. The result of no action and no doing is the realization of the meaning of Dharma-nature, accomplishing great bliss. The result of unexhausted desire, as well as the result accomplished by desire, and taking without desire, know that it is spontaneous accomplishment without action. In short, all phenomena are samsara and nirvana. The consciousness of samsara is the consciousness of delusion, the consciousness of nirvana is Bodhicitta. The object of mind and the object of self-awareness, the realm of practice, pure and impure. The Victorious Ones' oral instructions on the duality of samsara and nirvana. The yogi whose realm of practice is pure will never revolve in samsara again. If it does not become the support of realization, even if the support becomes the abode of the three realms, the mind 216's intention is completely pure and perfectly enlightened. If it does not become stable, the entry of the six aggregates is relaxed, and he will not be born in the place of hell. Possessing the realization of Dharma-nature, he will not be born in the place of animals. The suffering of desire is relaxed, and he will not be born in the place of pretas. Without attachment to the five desires, even if practicing, it is not seen as stable, realizing that delusion is dispelled and self-nature is non-existent, he will not be born in the realm of the gods. By the power of realization of the human body, if it becomes the support, it is the human body, wherever it is born, it is pure and clear, wherever it is clear, it is manifest enlightenment. The name of samsara is not applied to him. Therefore, the nature of secret mantra is great. Meaningless sounds, following after them, he is deluded and falls into hell. Realizing it, the seeds of hell are exhausted. From today onwards until benefit, it is the son of the Victorious Ones. Grasping and holding emptiness is the Victorious One, and he is called the son of conceptualization. The exhaustion of conceptualization is called realization, and if conceptualization arises, it is certain to cease. It is the Dharma of arising and ceasing samsara. Abhijna also has two, the Abhijna of phenomena and the Abhijna of Dharma-nature. There is no one who relies on what is relied upon. The meaning of oneness is as follows: if there are two, the one who relies and what is relied upon, it is phenomena and not Dharma-nature. It itself has many differences, each vehicle has one view, that 217. Each has meditation and Abhijna. The Abhijna of Dharma-nature is that there are no two, the one who relies and what is relied upon. Phenomena has true knowledge. If it is abandoned, there is no it, and if there is it, there is no it.