Tibetan
ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །མེད་དང་སྐྱེ་མེད་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ཡིན། །གཅིག་ན་ཆད་དེ་ཐ་དད་ཇི་ལྟར་དང་། །མི་སྐྱེ་བ་ཡི་རྒྱུ་གཅིག་ཡོད་དམ་མེད། །མེད་ན་ཆད་དེ་ཡོད་ན་རྟག་པར་ཐལ། །མེད་དང་སྐྱེ་མེད་མཚོན་ཚོད་མི་གཅིག་སྟེ། །ཆོས་ཉིད་ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ། །ལྷན་སྐྱེས་ཞེས་ཏེ་མཚོན་ཚོད་གཉིས་སུ་མེད། །འཁྲུལ་བློ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་འདི། །དོན་ལ་མི་བདེན་ཕྱིར་ན་སྐྱེ་བ་མེད། །འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཕྱིར་ཡོད་མེད་གཉིས་མེད་ལ། །མཚོན་ཚོད་246སྐྱེ་བ་མེད་ཅེས་དེ་ལ་གདགས། །སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡང་མ་རིག་གཟུང་འཛིན་ཏེ། །དེ་བས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལས། །ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་འཁྲུལ་བའི་ཆོས། །སྐྱེས་ཙམ་ཉིད་ན་དོན་མ་སྐྱེས། །ཁ་ཅིག་སྐྱེ་མེད་རྟོགས་སྐྱེ་ཟེར། །རྟོགས་སྐྱེ་སྐྱེ་མེད་ཅི་ཞིག་ཡིན། །རྟོགས་མེད་སྐྱེ་མེད་ཡོད་དམ་མེད། །མེད་ན་སྐྱེ་མེད་ཅི་ལ་གདགས། །ཡོད་ན་སྐྱེ་མེད་རྟག་པ་མེད། །དེ་བས་མཁས་པས་འདི་ལྟར་སྟེ། །རྟོགས་དང་བློ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་མེད་དོ། །རྟོགས་བློ་སྐྱེས་ན་འགག །རྟོགས་པར་བྱར་ཡོད་བྱ་བྲལ་ན། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་ཅི་ཕྱིར་མིན། །བསྒོམས་པས་འབྲས་ཐོབ་རྫོགས་ཆེན་ན། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་ཅི་ཕྱིར་མིན། །བརྟན་དུ་བྱར་ཡོད་བརྟན་པ་ན། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་ཅི་ཕྱིར་མིན། །བྱ་བྲལ་ངང་བརྟན་ནམ་མཁའ་བཞིན། །བརྟན་དང་མ་བརྟན་གཉིས་མེད་བརྟན། །མི་འགྱུར་དོན་གྱི་མཚོན་ཚོད་བརྟན། །རྨོངས་པ་ཁ་ཅིག་འདི་སྐད་ཟེར། །ཆོས་ཉིད་མི་སྐྱེ་རྟོགས་སྐྱེ་ཟེར། །སྐྱེ་དང་མི་སྐྱེ་སོ་སོའི་ཕྱིར། །གཉིས་ཀ་རྫས་སུ་ཡོད་པར་ཐལ། །གཉིས་སྐྱེ་ཆོས་སྐྱེ་སུ་ཡི་ལུགས། །ཡང་ན་ཆོས་ཉིད་མི་སྐྱེ་བ། །ཡོད་ནས་མེད་སྐྱེ་མེད་མི་སྐྱེ། །ཡོད་ན་རྟག་སྟེ་མེད་ན་ཆད། །གལ་ཏེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ན། །རྟོགས་དག་སྐྱེ་མེད་དམ་བཅའ་འགལ། །རྨོངས་པ་ཚད་མས་ཆོས་རྟོགས་འདོད། །ཚད་དང་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཐ་དད། །ཐ་དད་གཉིས་ཀ་རྫས་སུ་ཐལ། །གཅིག་ན་རང་རྟོགས་ཚད་མས་བྱེད། །གང་གི་དམ་བཅའ་247༄༅། །འགལ་བའོ། །གལ་ཏེ་གཅིག་མིན་ཐ་དད་མིན་པ་ན། །འབེབས་མིན་མི་འབེབས་མིན་པར་འགྲོ། །དོན་མིན་ཀུན་རྫོབ་འབེབས་ཟེར་ན། །ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་ཕན་མི་ཕན། །ཕན་གདགས་ཀུན་རྫོབ་ཅི་ཕྱིར་ཡིན། །མིང་ཀུན་་ཀུན་རྫོབ་བདེན་མེད་ཐལ། །རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་ལྷན་སྐྱེས་ལ། །བྱ་བྱེད་མེད་པས་སྐྱེ་མེད་རྟོགས། །ཆོས་རྣམས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ། །རྟོགས་བྱའི་དུས་སུ་རྟོགས་བྱེད་མེད། །རྟོགས་བྱེད་དུས་སུ་རྟོགས་བྱ་
Chinese
顶礼（ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།）！无和无生是一还是异？若一则断灭，若异又如何？不生之因，一是有还是无？若无则断灭，若有则成常。无和无生，所诠不同也；法性于有无二者皆无，是名俱生，所诠亦无二。种种错乱心识显现生起，然于实义中并不真实，故无生。因是错乱故，有无二者皆无，故名所诠为无生。生起之因即是无明与能取所取，因此，一切生法皆是错乱之法。然于生起之刹那，实则未生。有者说，证悟无生而生起（智慧）。证悟之生与无生，二者为何？无证悟之无生，是有还是无？若无，则无生又如何安立？若有，则无生不应是常。因此，智者应如是说：未生证悟与心识，是为无生。若生证悟与心识，则灭。若可修证，且无所作为，那为何声闻等不能证得？若修习可得果，如大圆满，那为何声闻等不能证得？若可令其稳固，且已稳固，那为何声闻等不能证得？无所作为之自性稳固如虚空，稳固与不稳固，无二而稳固。不转变之义，所诠为稳固。有愚者如是说：法性不生，证悟生起。生与不生，各自相异，二者皆应成实有。二生与法生，是何人之宗？或者，法性不生，从有而无，无生不生。若有则常，若无则断。若不可思议，则证悟清净与无生，自相矛盾。愚者欲以量成立法。量与法性，是一是异？若异，二者皆应成实有。若一，则自证之量成立。任何之立宗，皆是相违。若非一非异，则落入非肯定与非否定。若说名言是世俗谛，而非实义，则世俗谛与胜义谛，有益还是无益？若有益，为何安立为世俗谛？一切名言皆是世俗谛，应成无有自性。能证与所证于俱生中，因无能作与所作，故证悟无生。诸法于无二之中，于所证之时，无能证。于能证之时，无所证。
English
I prostrate to [primordial wisdom]! Are non-existence and non-arising one or different? If one, then it is annihilation; if different, how so? Is there one cause for non-arising, or is there none? If none, then it is annihilation; if there is, then it becomes permanent. Non-existence and non-arising are not the same in what they signify; in the nature of reality, there is neither existence nor non-existence, which is called co-emergent, and what it signifies is also without duality. The various confused thoughts that appear to arise are not true in reality, therefore there is no arising. Because it is confusion, there is neither existence nor non-existence, hence the term 'non-arising' is applied to it. The cause of arising is ignorance, the apprehended and the apprehender; therefore, all arising phenomena are confused dharmas. At the very moment of arising, in reality, there is no arising. Some say that one realizes non-arising and then arising occurs. What is this arising of realization and non-arising? Does non-realization of non-arising exist or not? If it does not exist, then what is non-arising predicated upon? If it exists, then non-arising is not permanent. Therefore, the wise should say this: non-arising of realization and mind is non-arising. If realization and mind arise, then they cease. If there is something to be realized and no action, why are the Shravakas and others not realized? If one attains results through meditation, as in Dzogchen, why are the Shravakas and others not realized? If there is something to stabilize and it is stable, why are the Shravakas and others not realized? The nature of non-action is stable like the sky; stable and unstable are non-dual and stable. The meaning of unchanging, what it signifies, is stable. Some ignorant people say this: the nature of reality does not arise, but realization arises. Because arising and non-arising are separate, both should be substantial. Whose system is it that two arisings and dharma arise? Or, the nature of reality does not arise, from existence to non-existence, non-arising does not arise. If it exists, it is permanent; if it does not exist, it is annihilation. If it is inconceivable, then realization and purity, non-arising, contradict the commitment. The ignorant want to realize dharma through valid cognition. Are valid cognition and the nature of reality one or different? If different, both should be substantial. If one, then self-realization is done by valid cognition. Whatever commitment is made is contradictory. If it is neither one nor different, then it falls into neither affirming nor negating. If you say that conventional truth is nominal and not real, then are conventional truth and ultimate truth beneficial or not? If beneficial, why establish it as conventional truth? All names are conventional truth, and should be without inherent existence. In co-emergence, the object of realization and the subject of realization, because there is no agent and no action, therefore non-arising is realized. In the non-duality of all dharmas, at the time of the object of realization, there is no subject of realization. At the time of the subject of realization, there is no object of realization.
Tibetan
མེད། །འཁོར་བའི་དུས་སུ་མྱང་འདས་མེད། །མྱང་འདས་དུས་སུ་འཁོར་བ་མེད། །འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་དེ་དང་མཚུངས། །རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་ཐ་དད་ལ། །རྨོངས་པ་གཉིས་མེད་རང་བྱུང་ཟེར། །འབྱུང་རྒྱུ་ཡོད་པས་འགག་རྒྱུ་ཡོད། །དེ་ནི་འཁྲུལ་པའི་རང་བྱུང་ངོ་། །རྟོགས་པར་བྱ་བྱེད་གཉིས་བྱུང་ནས། །གཉིས་མེད་ཟེར་བའི་རྨོངས་པ་དང་། །ཐབས་སྒོ་དུ་མས་རྟོགས་བྱས་ནས། །རང་བྱུང་བྱ་བྲལ་ཟེར་བ་དང་། །རྨོངས་པ་ཁ་ཅིག་འདི་སྐད་ཟེར། །རྟོགས་པ་རྐྱེན་དང་ཐབས་ལ་རབ། །རྟོགས་པའི་ཐབ་ནི་བྱ་བྲལ་ཞིང་། །རང་བྱུང་ཡིན་ནོ་ཟེར་བ་ཡོད། །རྟོགས་དང་རྟོགས་དོན་སོ་སོ་ལ། །གཅིག་ནི་རང་བྱུག་གཅིག་རྐྱེན་བྱུང་བ་དང་། །གཅིག་ནི་བྱ་བྲལ་གཅིག་བྱས་པ། །ཟེར་ཏེ་དེ་ལ་འདི་སྐད་བརྟག །དེ་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད་བརྟགས། །ཐདདགཅིགབེམགཅིག་རིག་སྟེ། །ཡང་ན་གཉིས་ཀ་རྫས་སུ་ཐལ་ལོ། །ཡང་ན་འདུས་248བྱས་འདུས་མ་བྱས། །ཡང་ན་རྒྱུ་འབྲས་འགལ་བའོ། །གཅིག་ནི་རྟོགས་རྐྱེན་རག་ལས་བཞིན། །ཆོས་ཉིད་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་འགྱུར། །དེ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་རྣམས་བྱུང་། །དེ་ནས་མི་རྟོག་ཞེས་ན་ནི། །ཆོས་ཉིད་མ་རྟོགས་གྲོལ་མེད་པས། །འཁོར་བ་སྟེ་ཆད་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ཀ་རྟོགས་པར་མེད་ཟེར་ན། །བེམ་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའོ། །ཡང་ན་ཆོས་ཉིད་བྱ་བ་བྲལ་བ་བཞིན་དུ། །རྟོགས་པ་ཡང་བྱ་བ་བྲལ་བར་ཐལ། །ཀུན་རྫོབ་རྟོགས་སུ་ཡོད་དམ་མེད། །དོན་དམ་མི་རྟོགས་དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ཀར་བསྟན། །ཨེ་མ་དོན་ཉིད་ཡེ་ནས་སྤྲོས་བྲལ་ལ། །ལྟོས་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་པ་མེད། །འཁྲུལ་ཡང་འཁྲུལ་པ་སོང་འགྱུར་མེད། །ལྟར་སྣང་རང་ངོར་རང་དག་པས། །འདས་ཆོས་ཀུན་གྲུབ་ལྟོས་པ་མེད། །ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་གསང་ཐིག་སྟེ་བཅུ་བཞི་པའོ།། །།བཅོམ་ལྡན་འདས་རང་རིག་ངང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རང་གིས་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་དང་། །གཞན་གྱིས་གཞན་རིག་རྣམ་རྟོག་གཉིས། །བླུན་པས་ནམ་ཡང་ཤེས་མི་འགྱུར། །རིག་ཏུ་ཡོད་པའི་རང་རིག་དང་། །གཉིས་མེད་བྱ་བྲལ་རང་རིག་གཉིས། །སེམས་ཀྱི་ཡུལ་དང་རང་རིག་ཡུལ། །འཁྲུལ་པའི་སེམས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས། །སེམས་མིན་ལོགས་ནས་སེམས་འདོད་དང་། །སེམས་དང་སེམས་ཉིད་རྟག་ཏུ་འདྲེས། །འབྱུང་རྒྱུ་ཡོད་པའི་རང་བྱུང་249༄༅། །ནི། །དུང་ཉིད་དཀར་པོར་རང་བྱུང་ལ། །བྱ་དང་བྱེད་པ་ག་ལ་ཡོད། །ཆུ་ཉིད་རང་རླན་ལ་སོགས་ལ། །བྱ་དང་བྱེད་པ་ཡོད་དམ་མེད། །ཡོད་ན་རང་རླན་ཅི་ཕྱི
Chinese
无。轮回之时无涅槃。涅槃之时无轮回。错觉与非错觉，与此相同。所证与能证各异。愚昧称之为无二自生。有生之因，必有灭之因。那是错觉的自生。证悟时，能所二者生起。称无二乃是愚昧。以多种方便而证悟后。称自生无为。有些愚昧者如是说。证悟依赖于缘和方便。证悟之炉，乃是无为之境。说是自生。证悟与证悟之义各异。一者是自生，一者是因生。一者是无为，一者是所为。如是说，对此如是观察。彼二是一是异？观察。异则一为物质，一为觉性。或者二者皆成实有。或者是有为与无为。或者是因果相违。一者如证悟依赖于缘。法性依赖于缘而变。如是等等诸缘生起。此后若说无分别。未证法性，无有解脱。即是轮回，成为断灭。若说胜义谛与世俗谛二者皆不可证。则成为物质之性。或者如法性是无为。证悟也应成无为。世俗谛可证否？胜义谛不可证，胜义谛与世俗谛二者皆示现。唉玛，实性本离戏论。不依赖于二者。错觉亦无错觉之变。如幻显现，自性清净。超越之法皆成就，无所依赖。汝应如是知晓。如是，无生之密诀，即第十四。顶礼薄伽梵自性觉智。自之自觉智慧，与他之他觉分别念二者。愚人永不能知。觉性中存在之自觉，与无二无为之自觉二者。心之境与自觉之境。错觉之心与菩提心。欲求心外之心，与心和心性恒常相融。有生之因的自生。是。如螺自身显白，是自生。能作与所作何在？水自身湿润等等。能作与所作存在吗？若有，为何自湿
English
None. In the time of samsara, there is no nirvana. In the time of nirvana, there is no samsara. Delusion and non-delusion are the same as this. What is to be realized and what realizes are different. Ignorance is called non-dual self-arising. Because there is a cause for arising, there must be a cause for ceasing. That is the self-arising of delusion. When the two, what is to be realized and what realizes, arise. To call it non-dual is ignorance. After realizing through various means. To call it self-arising non-action. Some ignorant ones say this. Realization is excellent through conditions and means. The furnace of realization is a state of non-action. They say it is self-arising. Realization and the meaning of realization are different. One is self-arising, one is caused by conditions. One is non-action, one is action. Saying this, one should examine it in this way. Are those two one or different? Examine. Different, then one is matter, one is awareness. Or both become substantial. Or they are conditioned and unconditioned. Or cause and effect are contradictory. One is like realization depends on conditions. The nature of phenomena changes depending on conditions. Such and other conditions arise. After that, if one says non-conceptualization. Without realizing the nature of phenomena, there is no liberation. It is samsara, becoming annihilation. If one says that neither ultimate truth nor conventional truth can be realized. Then it becomes the nature of matter. Or like the nature of phenomena is non-action. Realization should also become non-action. Can conventional truth be realized or not? Ultimate truth cannot be realized, both ultimate truth and conventional truth are shown. Alas, reality itself is primordially free from elaboration. It does not depend on two dependencies. Delusion also has no change of delusion. Like an illusion, self-nature is pure. All transcendent dharmas are accomplished, without dependence. You should know it in this way. Thus, the secret essence of no birth, the fourteenth. Homage to the Bhagavan, the wisdom of self-awareness. One's own self-aware wisdom, and another's other-aware conceptual thought. Fools will never know. The self-awareness that exists in awareness, and the non-dual non-action self-awareness. The object of mind and the object of self-awareness. Deluded mind and bodhicitta. Desiring a mind outside of mind, and mind and mind-nature are always mixed. The self-arising of the cause of arising. Is. Like a conch itself is white, it is self-arising. Where are the agent and the action? Like water itself is wet, and so on. Do the agent and the action exist? If they exist, why is it self-wet?