Tibetan
མེད་སྨྲ། །བདག་མེད་ཤེས་པ་སུ་ཡི་ཡིན། །ཡུལ་མེད་ཅི་ཞིག་ཉམས་སུ་མྱོང་། །ཉམས་མྱོང་སྤྲོས་པ་ཅི་ཕྱིར་བྲལ། །བླུན་པོ་དེ་ནི་མུན་པ་འཇལ། །དེ་ནི་ནམ་ཡང་ཐརང་པ་མེད། །དེ་བས་སྐལ་ལྡན་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། །མ་བཅོས་ཕྱེད་ལྔའི་དོན་ལ་ལྟོས། །མ་བསྒྲིབས་ཡེ་ཤེས་དོན་ཡི་ལྟོས། །འགྱུར་མེད་གནས་ལུགས་དོན་ལ་ལྷོས། །སེམས་མེད་དམིགས་མེད་དོན་ལ་ལྷོས། །ཞེས་ཆེ་བ་ལྔའི་གསང་ཐིགས་བསྟན་པ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱ་བྲལ་གཉིས་མེད་ངང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །བྱ་བྲལ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡང་། །གཏན་ལ་ཅིས་འབེབས་ཅི་ཡེ་ཤེས། །གཞན་གྱི་བློ་ལ་ཅི་ཡིས་སྒྲུབ། །སྒྲུབ་ཏུ་ཡོད་ན་བྱ་བྲལ་མིན། །མེད་ན་གཏེ་ཆད་ངལ་དོན་མེད། །ཞེས་ན་གཏན་ལ་དབབ་དང་ཤེས་ཡོད་ན། །བྱ་བྲལ་གཉིས་མེད་ནམ་དུ་མེད། །བློ་ལ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡང་། །འདོད་པས་བྱེ་བྲལ་གཉིས་མེད་བསྲིངས། །མ་གྲུབ་རྣམ་རྟོགས་འཁྲུལ་པས་བཅིངས བཅིངས་པ་ཅི་གྲོལ་ཞེས་ན་ཡང་། །རྣམ་རྟོག་རང་བྱུང་རང་ཞི་སྟེ། །བླུན་པས་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པས། །ལུང་དང་མན་ངག་རང་རིག་ཏུ། །སེམས་དཔས་ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་ཕྱིར་བཤད། །གཉིས་མེད་མི་གནོད་རང་སྣང་ཡིན། །དེ་བས་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་གྱིས། །ལུང་ནི་ངང་སྟེ་མནརངབཞིན། །རངརིག་243༄༅། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོའོ། །རང་བྱུང་ངང་སྟེ་རང་བཞིན་ངང་། །གཉིས་མེད་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའོ། །བྱ་བ་བྲལ་བ་ངང་ཉིད་དེ། །བྱེད་པ་བྲལ་བ་རང་བཞིན་ནོ། །གཉིས་སུ་མེད་པས་བདག་ཉིད་ཆེ། ཁྲེས་བྱ་ཡོད་པས་ངང་དང་བྲལ། །འབེབས་པོ་ཡོད་པས་རང་བཞིན་བྲལ། །དེ་གཉིས་ཡོད་པས་བདག་ཉིད་བྲལ། །སྐུ་གསུམ་བྲལ་བར་མཁས་པས་རིག །རང་བྱུང་ལ་ཡང་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །འབྱུང་བྱ་འབྱུང་བྱེད་ཡོད་པ་དང་། །འབྱུང་བྱ་འབྱུང་བྱེད་མེད་པ་ཡིས། །འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་མཁས་པས་རིག །འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཕྱིར་མི་བདེན་དང་། །དངོས་གཤིས་ཡིན་ཕྱིར་བདེན་པ་སོ། །མ་བྱུང་རང་བྱུང་ཅི་ཕྱིར་ན། །བྱ་བྱེད་མེད་པས་རང་བྱུང་ཡིན། །འཁྲུལ་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་ཞེས་ན། །འཁྲུལ་པ་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ཡོད། །མདོར་ན་སྐྱེས་པའི་རང་བྱུང་དང་། །མ་སྐྱེས་པ་ཡི་རང་བྱུང་ངོ་། །སྐྱེས་པ་འགག་དང་སྐྱེ་འགག་མེད། །རྣམ་རྟོག་རང་འབྱུང་རང་ཞིག །འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་བཏགས་པ་ལས། །གཞན་ནི་ཅི་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །མ་སྐྱེས་པ་ཡི་རང་བྱུང་ལ། །ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །བློ་སྐྱེས་པ་ཡི་རང་བྱུང་ལ། །འཁྲུལ་པ་ཞེས་ཏེ་འཁོར་བ་ཡིན། །རྣམ་རྟོག་རང་ཉིད་ཞིབ་ལ། །རྟོགས་པ
Chinese
无说。无我之识是谁的？无境体验什么？体验为何离戏论？愚者衡量黑暗，彼者永无解脱。故具缘者汝，观无造作五半之义。观无障蔽智慧之义。观无变迁之实相义。观无心无缘之义。如是示五大之秘密滴，此乃第十一。顶礼薄伽梵离作二取之性。离作亦无二取，如何定，何为智慧？以何于他者之意乐中成办？若可成办则非离作。若无则断灭无义。如是若有定与知，离作二取何时无？意乐欲成立者，以欲增广离作二取。未成则为分别念之错乱所缚，若问缚者如何解脱？分别念自生自灭故。愚者未如是了悟故，为令具心者生信，于经与口诀自心中宣说。无二无害乃自显现。故当如是知。经乃自性，如其自性。自证乃大本体。自生乃自性，自性乃自性。无二乃大本体。离作乃自性，离作乃自性。无二故大本体。有可为之事故离自性。有可定立者故离自性。有彼二者故离本体。智者知三身离。自生亦有二种，有生与能生，有生与能生无。智者知轮回涅槃二者。是错乱故非真实，是事物之体性故是真实等。未生为何是自生？无作故是自生。若云错乱亦如是，错乱有可识与能识。总而言之，有生之自生与，无生之自生也。有生有灭与无生无灭。分别念自生自灭。从轮回涅槃二者假立，此外什么也没有。于未生之自生，法性自生是智慧。于意乐生之自生，名曰错乱是轮回。分别念自性寂灭，证悟
English
The nihilist speaks: Whose is the knowledge of no-self? What is experienced without an object? Why is experience devoid of elaboration? That fool measures the darkness, he will never be liberated. Therefore, fortunate one, look at the meaning of the five and a half uncreated. Look at the meaning of unobscured wisdom. Look at the meaning of unchanging reality. Look at the meaning of no-mind, no-object. Thus, the secret essence of the five great ones is taught, this is the eleventh. I prostrate to the Bhagavan, the nature of non-duality, free from action. Even the freedom from action is non-dual, how is it determined, what is wisdom? By what is it accomplished in the minds of others? If it can be accomplished, it is not freedom from action. If there is nothing, then cutting off is meaningless. Thus, if there is determination and knowledge, when is there no freedom from action and non-duality? Those who wish to establish it in the mind, with desire, extend the freedom from action and non-duality. If it is not established, it is bound by the confusion of conceptual thought. If asked how the bound are liberated? Conceptual thought is self-arising and self-pacifying. Because fools do not understand it in this way, in order to generate faith in those with minds, it is explained in the scriptures and secret instructions in one's own mind. Non-duality is harmless, it is self-manifestation. Therefore, know it in this way. Scripture is nature, like its own nature. Self-awareness is the great essence. Self-arising is nature, nature is nature. Non-duality is the great essence. Freedom from action is nature, freedom from action is nature. Because it is non-dual, it is the great essence. Because there is something to be done, it is separate from nature. Because there is someone to establish, it is separate from nature. Because there are those two, it is separate from the essence. The wise know that the three bodies are separate. Self-arising also has two aspects, there is arising and causing to arise, there is arising and causing to arise without. The wise know the two, samsara and nirvana. Because it is confusion, it is not true, because it is the nature of things, it is true, and so on. Why is the unarisen self-arisen? Because there is no action, it is self-arisen. If it is said that confusion is also like that, confusion has what can be known and what can know. In short, there is the self-arising of the born and the self-arising of the unborn. The born has cessation and no arising and cessation. Conceptual thought is self-arising and self-pacifying. From the two, samsara and nirvana, are imputed, other than that there is nothing. In the self-arising of the unborn, the nature of phenomena, self-arising, is wisdom. In the self-arising of the mind-born, it is called confusion, it is samsara. Conceptual thought is self-pacifying, realization.
Tibetan
འི་ཡེ་ཤེས་མྱ་ངན་འདས། །རྟོགས་མེད་རྟོགས་པ་ཅི་ཕྱིར་ན། །དོན་དང་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ལྟ་བ་མེད་པར་ལྟ་བ་དང་། །རིག་པ་མེད་པར་རིག་པ་ནི། །ཡང་དག་རིག་པར་244སེམས་པས་སྔགས། །འདི་ནི་སྦྲུལ་གྱི་དུག་བཞིན་ཏེ། །དབྱུང་བར་རིག་པ་མིན་པར་ཁོག །རང་བྱུང་རང་ཞི་བ་རྒྱུ་དང་གཉེན་པོ་ཅི་ཡང་མེད། །དེ་བས་མཁས་པ་བློ་ལྡན་གྱིས། །གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ཤེས་པར་གྱིས། །གཉིས་པ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པའི་བློ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པར་གྱིས། །དེ་ལས་གཞན་ཡོད་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་རང་བཞིན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་གསང་ཐིག་སྟེ་བཅུ་གཉིས་པའོ།། །།བཅོམ་ལན་འདས་སྐུ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཆེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །མ་འདྲེས་ཡོངས་རྫོགས་ཚུལ་བཞི་འདི་ལ་སྟེ། །རྫོགས་ཆེན་གནས་ཚུལ་འཁྲུལ་ཚུལ་རྟོགས་ཚུལ་ཚུལ་བརྟན་ཚུལ་བཞི། །སྐུ་བཞིའི་ངོ་བོར་འབྱུང་བའོ། །མཚོན་ཚོད་མི་སྤོང་མཚོན་པ་འདུས། །གནས་ཚུལ་ཡོད་པར་གནས་པ་དང་། །མེད་པར་གནས་དང་གཉིས་ཀར་གནས། །དབྱེར་མེད་གནས་པ་རྫོགས་པ་ཆེ། །འཁྲུལ་ཚུལ་རྣམ་རྟོག་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །རང་བཞིན་རྟོགས་དང་ཆེད་བྱས་རྟོགས། །ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ལོག་པ་རྫོབ། ཁྲེས་རབ་རྣམ་གསུམ་ལ་སོགས་པའོ། །རྟོགས་ཚུལ་རྟོགས་སུ་ཡོད་པ་དང་། །རྟོགས་སུ་མེད་དང་གཉིས་ཀ་དང་། །གཉིས་ཀ་མེད་དང་གཉིས་མེད་དོ། །རྟོགས་ཡོད་རྫས་དེ་རྟག་པ་ཉིད། །རྟོགས་མེད་ཆད་དེ་རྟུག་པོའོ། །གཅིག་ཡོད་གཅིག་མེད་བེམ་པོ་སྟེ། །གཉིས་ཀ་ཡོད་ན་རིག་པ་ཉིད། །གཉིས་སུ་མེད་པ་བྱ་བ་བྲལ། །དེ་ལ་མཚོན་ན་ཆོས་ཉིད་རྟོགས། །གཞན་ནི་ཆོས་ཅན་245༄༅། །རྟོགས་པའོ། །འཁྲུལ་པས་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ནུས་ན། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཅི་ཕྱིར་ཡིན། །ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟར་རྟོགས། །རྟོགས་ན་སྤྲོས་བྲལ་ཇི་ལྟར་ཡིན། །བརྟན་ཚུལ་ལ་ཡང་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །བློ་ཡོད་པ་ཡི་བརྟན་པ་དང་། །བློ་མེད་པ་ཡི་བརྟན་པ་སྟེ། །མདོར་ན་བརྟན་དུ་ཡོད་པ་དང་། །བརྟན་དུ་མེད་དག་གཉིས་ཀ་དང་། །གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་དབྱེར་མེད་ལ། །མཚོན་ཚོད་བརྟག་ཅེས་མཁས་པས་རིག །མདོར་ན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན། །ཀུན་རྫོབ་རྣམ་གཉིས་འཁྲུལ་པ་སྟེ། །ཡང་དག་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་མེད། །དོན་དམ་བདེན་པ་རྣམ་གཉིས་ལ། །རྗེས་ཐོབ་མཉམ་བཞག་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །མཉམ་བཞག་མི་འགྱུར་རྒྱུན་དུ་གནས། །རྗེས་ཐོབ་དུམ་བུ་རྒྱུན་ལ་སྦྱོར། །ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་མ་འདྲེས་ཚུལ་བཞིའི་གསང་ཐིག་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ།། །།བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐྱེ་མེད་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་
Chinese
的智慧涅槃。不证悟为何证悟？因为是意义和真实。无见之见，无识之识，以真实之识思维咒语。此如蛇之毒，若非以智慧取出则伤身。自生自寂，无因亦无缘。因此，智者应知彼一。二者皆为错乱之识。知自之本性，除此之外别无他物。如是说，乃自性大自在之秘密明点第十二。顶礼薄伽梵超越者，四大身性之大主宰。不杂圆满之四法在此，大圆满之住法、迷乱法、证悟法、坚固法四者，于四身之自性中生起。不舍表征之尺度，表征聚集。住法住于有，住于无，住于二者。无别而住乃大圆满。迷乱法乃分别念之世俗，自性证悟与造作证悟，真实世俗与虚假世俗，贪嗔痴三者等。证悟法，有可证悟，无有可证悟与二者，非二者与无二。有可证悟之物即是常，无有可证悟即是断灭。一有有一无乃顽冥，二者皆有乃觉性。无二则离于作为。若以此譬喻，乃证悟法性。其他则是法相之证悟。若以迷乱能证悟法性，为何会有迷乱本身？法性法性如何证悟？若证悟又如何是无戏论？坚固法亦有二种，有心之坚固与无心之坚固。总而言之，有坚固与无坚固，二者与非二者，无别。智者知晓衡量表征之尺度。总而言之，一切诸法皆是世俗二者之迷乱，不能获得真实之果。胜义谛有二，后得与等持二者。等持不变，恒常安住。后得乃片段，与恒常结合。汝应如是知晓。如是不杂四法之秘密明点第十三。顶礼薄伽梵无生金刚身。
English
Of wisdom, nirvana. Why is there realization without realization? Because it is meaning and truth. Seeing without seeing, knowing without knowing, thinking of mantras with true knowing. This is like snake venom; if not extracted with wisdom, it harms the body. Self-born, self-pacified, without cause or condition. Therefore, the wise and intelligent should know that one. All duality is the mind of delusion. Know your own nature; there is nothing else besides that. Thus it is said, the twelfth secret thigle of the great self-nature. Homage to the Bhagavan, the great master of the four kayas who has passed beyond. The four unmingled and complete modes are here: the abiding mode, the deluded mode, the realized mode, and the stable mode of Dzogchen. They arise as the nature of the four kayas. The measure of signs does not abandon; signs are gathered. The abiding mode abides in existence, abides in non-existence, and abides in both. Abiding without separation is great perfection. The deluded mode is the conventional of conceptual thought, self-nature realization and contrived realization, true conventional and false conventional, the three poisons of desire, anger, and ignorance, and so forth. The realized mode: there is something to be realized, there is nothing to be realized, both, neither, and non-duality. If there is something to be realized, that substance is permanent. If there is nothing to be realized, that is annihilation. If one exists and one does not, that is matter. If both exist, that is awareness. Non-duality is free from action. If one illustrates it, it is realizing the nature of phenomena. The other is realizing the characteristics of phenomena. If delusion can realize the nature of phenomena, why is there delusion itself? How is the nature of phenomena realized? If realized, how is it free from elaboration? The stable mode also has two aspects: the stability of having mind and the stability of not having mind. In short, there is stability and there is no stability, both, neither, and non-duality. The wise know to examine the measure of signs. In short, all phenomena are the delusion of the two conventionals, and the true result is not obtained. The ultimate truth has two aspects: subsequent attainment and equipoise. Equipoise is unchanging and constantly abides. Subsequent attainment is fragmented and joined to continuity. You should know it in this way. Thus, the thirteenth secret thigle of the four unmingled modes. Homage to the Bhagavan, the unborn vajra body.