Tibetan
བསྐྱེད་རིམ་གྱིས། །སྣ་ཚོགས་ཅི་སྒོམ་འདོད་ཁམས་གནས་སུ་སྐྱེ། །འདོད་པ་མ་ཟད་བར་དུ་ཁམས་གསུམ་སྟེ། །དྲང་བའི་དོན་དུ་རང་རང་གྲོལ་བར་གསུངས། །རེ་རེས་འབྲས་བུའི་མིང་རེ་བཏགས་ནས་སུ། །ཐམས་ཅད་གྲོལ་བར་ཐེག་པ་ཀུན་སྨྲ་ཡང་། །བྱ་བྱེད་མ་བྲལ་འཁོར་བ་ལས་མི་འདའ། །འཁོར་འདས་གཉིས་ལས་མེད་པར་ཐམས་ཅད་དགོངས་པ་མཐུན། །བྱ་བ་བྲལ་བས་ལྷུན་གྲུབ་སངས་རྒྱས་ལ། །ཉེ་རིང་ཡོད་ཅེས་བློ་དམན་ཁ་ཅིག་སྨྲ། །ཕ་རབ་རྡུལ་གྱིས་གཟུགས་འཛིན་ཟུག་རྔུས་ཀྱང་། །འཁོར་བ་འབའ་ཞིག་མྱ་ངན་དེ་མི་འདའ། ཁྲེས་རབ་བྲལ་ཏེ་མྱ་ངན་འདས་པ་མེད། །མྱ་ངན་འདས་ན་ཤེས་རབ་སྤྱི་ཕྱིར་བྲལ། །ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་བསྟན་པ་ཡང་། །ཐེག་པའི་ངོ་བོ་འཛིན་མེད་པས། །འཛིན་པ་ཆུང་ན་ཐེག་པ་ཆེ། །འཛིན་པ་ཆེ་ན་ཐེག་པ་ཆུང་། །ཆེ་གྲོལ་ཆུང་གྲོལ་ངེས་མེད་དེ། །དཔེར་ན་མར་མེ་འབར་བ་ཡིས། །མུན་པ་ཆེ་232ཆུང་འཇོམས་པར་འདྲ། །དཔེར་ན་འདོད་པའི་གནས་སུ་ཡང་། །ཉེ་འགྲོ་རིང་འགྲོ་ངེས་མེད་བཞིན། །ཐེག་སྒོ་གང་དུ་ཞུགས་གྱུར་ཀྱང་། །བྱ་བ་མ་བྲལ་ཐེག་པ་དེ། །ཁམས་གསུམ་གར་སྐྱེ་ངེས་མེད་དེ། །ཁམས་གསུམ་རང་རང་ཁྱད་པར་ཆེ། །གཟུགས་འདོད་གཟུགས་མེད་ཇི་བཞིན་དུ། །ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་རེ་ཞིག་འདོད། །སྡེ་མཚན་གསུམ་གསུམ་བསྟན་པ་ཡང་། །དུག་གསུམ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དང་། །ཁམས་གསུམ་སྐུ་གསུམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས། །དེ་ཡི་ཤེས་རབ་ཆེ་ཆུང་སྟེ། །མདོར་ན་ཤེས་རབ་ཡོད་མེད་གཉིས། །ཡོད་པ་བྱ་བ་བྱེད་པ་བྲལ། །མེད་པ་གཟུང་འཛིན་བློ་ཡུལ་ཏེ། །གཟུང་འཛིན་ཕྲ་རགས་དབྱེ་ན་འདིའོ། །འཛིན་པ་བྲལ་བ་ཤེས་རབ་སྟེ། །གཟུང་བ་ལྷོད་འཕྲ་སྙིང་རྗེ་ཡིན། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་མཚན་ཉིད་ལ། །འཕྲ་བ་ཙམ་ནི་བཏགས་པ་སྟེ། །བཏགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཡང་དག་རྟོགས་ལ་ཕན་མི་འགྱུར། །རང་གི་བདེ་བ་གནས་སྐབས་འབྱིན། །ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་ཤེས་པ་སྟེ། །དོན་དམ་ཤེས་པ་ཤེས་རབ་ཡིན། །དེས་ཟིན་མི་རྟོག་ཁྱབ་པ་རྗེ། །དབང་པོ་དམན་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས། །ཡུལ་ནི་ཕྲ་རགས་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་རྟོགས། །གང་ཟག་བདག་མེད་དེ་ཡང་རབ་འབྲིང་གསུམ། །ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་འདོད་ཆགས་གཟིར། །སྙིང་རྗེ་དེ་ཡི་གཉེན་པོར་མི་སྡུག་སྒོམ། །འབྲིང་གིས་རྣམ་རྟོག་གཉེན་པོར་རླུ་་འགོག་233༄༅། །པའོ། །རབ་ནི་བདག་ཚོལ་བདག་མེད་སྟོང་པ་སྒོམ། །མདོ་སྡེ་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་བརྙན་དངོས་སུ་མིན། །བདག་འཚོལ་བ་ལས་ཁྱད་པར་སེམས་འཚོལ་ཏེ། །ཁྱིམ་པར་གྱུར་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་རྩེ་གསུམ་སྒོམ། །ཀུན་རྫོབ་ཡུལ་སེམས་སོ་སོར་འགྲོ་དོན་རབ་བརྩོན་པས། །དེ་དང་ཚུལ་མཐུན་པས་ན་མདོ་སྡེའོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ཀུན་རྫོབ་སེམས་སུ་ལྟ། །རང་རྒྱལ་གང་ཟག་བདག་མེད་ཁྱད་པར་དུ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་ནི་ཡོད་མེད་བསམ་མི་ཁྱབ། །རང་གི་རིག་པ་གསལ་ལ་མ་ཞེན་བསྒོམ། སེམས་ཙམ་སེམས་ལས་ཡུལ་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །སེམས་གཞན་མ་ལྷོས་སྣ་ཚོགས་རང་ཉིད་གསལ། །དེ་ནི་རྣམ་བཅས་རྣམ་མེད་སྣ་ཚོགས་ཞབྲུལ། །རང་རིག་མཐའ་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ལྟ། །གསལ་ལ་མི་རྟོག་སྐྱེས་ལ་མ་འགགས་སྒོམ། །དབུ་མ་ཡུལ་སེམས་སོ་སོར་ལྟ་མི་ལྟ། །མདོ་སྡེ་སྤྱོད་དང་རྣལ་འབྱོར་བའི། །རྣལ་འབྱོར་སྒྱུ་མ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའོ། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་དེ་དོན་ནམ་ཅིར་མ་གྲུབ། །གང་དུ་མ་ཞེན་མི་འཛིན་བསམ་གཏན་ནོ། །ཀྲི་ཡས་རང་བཞིན་མེད་པར་འདྲ་བ་ལས། །ཀུན་རྫོབ་ལྷ་དང་ལྷ་མོར་འདོད་པ་དང་། །དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་འབྲས་བུ་ལམ། །དེ་ཡང་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནས་མངོན་སངས་རྒྱས། །གཉིས་ཀྱི་རྒྱུད་ནི་ལྟ་སྤྱོད་འཛོམ་ཐོབ་འདོད། །རྣལ་འབྱོར་རྟོགས་གཙོ་སྤྱོད་པ་ཕན་གནོད་མེད། །མ་ཧྭ་ཐབས་དང་སྤྱོད་པས་རྟོགས་པ་བཙན་བཅོམ་234སྤགས། །ཨ་ནུ་ཆོས་སྐུ་ཡེ་ནས་གཅིག་པ་ལ། །གཉིས་སུ་རང་ཤར་གཉིས་མེད་རང་མཆོད་དོ། །ཨ་ཏི་སྤངས་པ་དེ་ཡི་བསོགས་དང་བྲལ། །སོང་གྱུར་རྒྱས་གྲུབ་ཐོབ་བྱང་དབྱེ་བ་མེད། །ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་དོན་དམ་སེམས་ཅན་དམིགས། །མདོ་སྡེ་སེམས་ཙམ་གཞན་དོན་ཆོས་ལ་དམིགས། །དབུ་མ་ཡན་ཆོད་དོན་ལ་བདག་གཞན་མེད། །དམིགས་པ་མེད་དེ་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་ལྟ་བའི་ཁྱད་ཀྱི་གསང་ཐིག་སྟེ་བརྒྱད་པའོ།། །།བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱ་བྲལ་ངང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཨེ་མ་བདག་འཛིན་མ་བྲལ་བར་དུ་བུ་ན། །རྟོགས་ཀྱང་འཆིང་ལ་མ་རྟོགས་འཆིང་། །སྒོམས་ཀྱང་འཆིང་ལ་མ་སྒོམས་འཆིང་། །བདག་འཛིན་མ་བྲལ་བར་དུ་ནི། །བསྐལ་པའི་བར་དུ་དཀའ་སྤྱད་ཀྱང་། །གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རྩོལ་བས་རླགས། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པ་ན། །སེམས་ཆོས་འདྲེས་ཏེ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །བདག་འཛིན་གྲོལ་བ་རང་ཉིད་ལ། །རྟོགས་དང་ལྟ་སྒོམ་ལ་སོགས་རྫོགས། །གཞན་ནི་ཅི་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཡོད་ན་འཆིང་བའི་དངོས། །བདག་མེད་རྟོགས་ལྟ་སུ་ཡི་སྒོམ། །བདག་ཡོད་འཆིང་བའི་དངོས་པོ་མེད། །རང་བྱུང་ངོ་བོ་བཞིན་གནས་ཏེ། །དང་པོ་ངང་གིས་གནས་པའི་གནས་ལུགས་ཀྱང་། །གནས་པར་བྱ་དང་བྱེད་མེད་གནས་རྒྱུ་མེད། །གཉིས་པ་་བྲུལ་ཏེ་འཁོརབསྣཚོགསཀྱང། །ཞབྲུལ་བ་བྱ་དང་བྱེ
Chinese
生起次第说： 各种如何修，生于欲界处。 欲未尽之间，即为三界也。 为正直之义，说为各自解脱。 各自以果之名而名之。 虽一切宗派皆说一切解脱， 然不离能作所作，不超脱轮回。 皆一致认为，无有轮回涅槃之外。 因离能作，故对任运成就佛， 有远近之说，某些劣慧者说。 纵然以极微之尘执持色，以剧烈之苦， 亦唯轮回，不超脱彼涅槃。 极度远离贪婪，则无涅槃。 若涅槃，则智慧全无。 宣说大乘小乘， 然因无有执持乘之自性， 执持小则乘大， 执持大则乘小。 大解脱小解脱，无有定准也。 譬如燃烧之灯火， 如同摧毁大小黑暗。 譬如于欲之处， 亦如无有定准近行远行。 无论进入何乘之门， 然未离能作，彼乘则， 于三界何处生，无有定准也。 三界各自差别大。 如同色界欲界无色界一般， 暂时认为有大乘小乘。 宣说三三之宗派， 亦即三毒、身语意三者， 以及三界、三身、身语意。 彼之智慧有大小。 总之，智慧有无二者。 有者，远离能作所作。 无者，所取能取心之境。 若分别所取能取之粗细，即是此。 离执持即是智慧， 所取放松微细即是慈悲。 于所取能取二者不二之体性上， 仅有微细者，即是假立。 一切假立之宗派， 对真实证悟，无有助益。 仅生自之安乐于暂时。 世俗之知即是知， 胜义之知即是智慧。 彼所摄持，无分别周遍之后。 根器低劣之声闻， 于境之粗细，知于刹那间。 补特伽罗无我，彼亦有上中下三等。 三界轮回为贪欲所困。 为彼慈悲之对治，修不净观。 中等者，为对治分别念，断除散乱。 上等者，寻我修无我空性。 经部境之影像非真实。 较之寻我，尤为殊胜者，寻心也。 纵然成为居家士，亦无有罪过，顶髻清净。
English
According to the generation stage: Whatever variety one meditates on, one is born in the desire realm. Until desire is exhausted, it is the three realms. For the sake of straightforwardness, it is said that each is liberated on their own. Each one names it with the name of a result. Although all vehicles say that all are liberated, Without separation from action and agent, one does not transcend samsara. Everyone agrees that there is nothing other than samsara and nirvana. Because of being free from action, some with inferior intellect say that there is nearness or distance to the spontaneously accomplished Buddha. Even if one grasps form with the finest dust, even with intense suffering, It is only samsara, one does not transcend that nirvana. By completely separating from greed, there is no nirvana. If there is nirvana, then wisdom is completely absent. Even when the Great and Small Vehicles are taught, Because there is no grasping of the essence of the Vehicle, If grasping is small, the Vehicle is great. If grasping is great, the Vehicle is small. There is no certainty of great liberation or small liberation. For example, with a burning lamp, It is similar to destroying great and small darkness. For example, even in the realm of desire, Just as there is no certainty of going near or far. Whichever Vehicle's door one enters, But without separation from action, that Vehicle, In which of the three realms one is born, there is no certainty. The three realms each have great differences. Just as with the form realm, desire realm, and formless realm, For the time being, it is considered that there are Great and Small Vehicles. Even when the three sets of schools are taught, Also the three poisons, the three of body, speech, and mind, And the three realms, the three kayas, body, speech, and mind. The wisdom of that is great or small. In short, there are two: wisdom and non-wisdom. The one with wisdom is free from action and agent. The one without wisdom is the object of grasping and the mind. If one distinguishes the subtle and coarse of grasping and being grasped, it is this. Being free from grasping is wisdom, Relaxing what is grasped, being subtle, is compassion. On the nature of the non-duality of grasping and being grasped, Only the subtle is imputation. All imputed philosophical tenets Do not help in realizing the truth. One only produces one's own happiness temporarily. Conventional knowledge is knowledge, Ultimate knowledge is wisdom. After that is seized, non-conceptual pervasive. A Hearer with inferior faculties, In an instant knows the subtle and coarse of objects. The selflessness of the individual, that also has three: superior, middling, and inferior. The three realms of samsara are afflicted by desire. As an antidote to that compassion, one meditates on ugliness. The middling one, as an antidote to conceptual thought, stops distraction. The superior one seeks the self and meditates on selflessness and emptiness. The image of the object in the Sutra Pitaka is not real. More excellent than seeking the self is seeking the mind. Even if one becomes a householder, there is no fault, the crown is pure.
Chinese
嗡，禅修。 以世俗的境和心各自努力成办利益， 因此，与其相符故为经部。 瑜伽行派视世俗为心， 缘觉补特伽罗于无我之差别处， 法之我，有无皆不可思议。 自之觉性，于明晰而不执着中禅修。 唯识宗，境非心外有， 不依赖他心，种种自性明。 此乃有相、无相种种幻化， 自明离边，视如虚空。 于明晰而不分别，生起而不停滞中禅修。 中观宗，境心各自，观与不观。 经部行与瑜伽者， 瑜伽如幻，不住也。 世俗心，彼于真实中不成任何。 于何处不执着，不取舍，乃为禅定。 克里亚，从相似于无自性中， 视世俗为天神与天女， 如是了知，果即是道。 彼亦从行持之门而现证菩提。 二续，欲得见修行圆满。 瑜伽以证悟为主，行持无利害。 玛哈，以方便与行持，证悟强力摧毁。 阿努，法身本初即一， 显现为二，无二自供养。 阿底，舍弃远离彼之积聚， 已逝、广大、成就、获得、菩提无差别。 声闻、缘觉，以实有为众生所缘， 经部、唯识，以利他为法所缘， 中观以上，于实有无自他， 无所缘，当知此二。 此为见解差别之窍诀，即第八。 顶礼薄伽梵离戏之自性！ 唉玛，若未离我执， 证悟亦束缚，未证悟亦束缚， 修亦束缚，未修亦束缚。 若未离我执， 纵经劫修苦行， 亦不解脱，徒劳无益。 能取所取若无二， 心法交融任运成。 我执解脱于自身， 证悟见修等皆圆满， 其他一无所有。 若有即是束缚之物。 无我之证悟，谁之见，谁之修？ 有我即无束缚之物。 自生之体性如是安住， 初时，自然安住之实相亦， 无安住之能所，无安住之因。 二者，幻化之轮回种种亦， 幻化之能所
English
Om, meditation. By diligently striving to benefit beings through the separate conventional realms and minds, Therefore, being in accordance with that, it is the Sutra Pitaka. The Yoga school views the conventional as mind, The Pratyekabuddha individual in the distinction of selflessness, The self of Dharma, existence and non-existence are inconceivable. Meditate on your own awareness, clear and without attachment. In the Mind-Only school, objects do not exist outside the mind, Without relying on other minds, various natures are clear in themselves. These are various manifestations with and without characteristics, View your own awareness, free from extremes, like the sky. Meditate on clarity without conceptualization, arising without ceasing. The Madhyamaka school, realms and minds are separate, viewing and not viewing. The conduct of the Sutra and the Yogin, The Yoga is like illusion, not abiding. The conventional mind does not become anything in reality. Where there is no attachment, no acceptance or rejection, that is meditation. Kriya, from similarity to no self-nature, Viewing the conventional as gods and goddesses, Understanding it as such, the result is the path. That also manifests enlightenment through the door of practice. The two tantras desire to obtain the perfection of view and practice. Yoga emphasizes realization, practice has no benefit or harm. Maha, with skillful means and practice, realization forcefully destroys. Anu, the Dharmakaya is originally one, Appearing as two, non-dual self-offering. Ati, abandoning and separating from its accumulation, Gone, vast, accomplished, attained, Bodhi are without difference. The Shravakas and Pratyekabuddhas focus on sentient beings as real, The Sutra and Mind-Only schools focus on benefiting others as Dharma, Above Madhyamaka, in reality there is no self or other, There is no object of focus, know these two. This is the pith of the difference in views, the eighth. Homage to the Bhagavan, the nature of detachment from activity! Alas, if self-grasping is not abandoned, Even realization is bondage, non-realization is bondage, Meditation is bondage, non-meditation is bondage. If self-grasping is not abandoned, Even if one practices austerities for eons, One will not be liberated, effort is in vain. If the grasper and the grasped are non-dual, The mind and Dharma merge and are spontaneously accomplished. Liberation from self-grasping is within oneself, Realization, view, meditation, etc., are all perfected, Nothing else exists. If there is, it is an object of bondage. Selflessness realization, whose view, whose meditation? If there is self, there is no object of bondage. The self-born essence abides as it is, Initially, the reality of naturally abiding also, There is no agent or object of abiding, no cause of abiding. Secondly, the various illusions of samsara also, The agent and object of illusion