Tibetan
་དེ།། རྣལ་འབྱོར་འཆིང་བར་བྱེད་པའི་སྒྲོག། དེ་ཡི་མདུད་པ་ངང་གིས་འགྲོལ།། ཨ་ནུ་ལ་སོགས་ལམ་གཞན་གྱིས།། བཀྲོལ་བས་ཁྲོལ་བ་མ་ཡིན ཏེ།། ཞེན་པའི་ཐག་པས་སླར་ཡང་འཆིང།། ཨ་ཏི་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ང།། མཐའ་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་བལྟ་སྟེ།། འཆིང་གྲོལ་གཉིས་སུ་ག་ལ་འབྱེད།། མཐའ་གཉིས་མ་སྤངརང་གྲོལ་བས།། གཉིས་མེད་ཙམ་དུ་མི གནས་ཤིང།། གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་རང་ཤར་བས། མཐའ་བཞི་མ་སྤངས་རྒྱ་ཡན་ཀློང།། མུ་བཞི་ཀུན་འབྱམས་ཡངས་པའི་རྩལ།། འཆིང་གྲོལ་གཉིས་མེད་རང་སར་བདེ།། གཅིག་བདེ་གཉིས་བདེ་ཀུན་ཀྱང་བདེ། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་ཀུན་ཀྱང་བདེ།། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀུན་ཀྱང་བདེ།། རང་སྣང་ཆོས་སྐུའི་ཀློང་ན་བདེ།། ཆོས་སྐུ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ་ལ།། འཁོར་འདས་ཆོས་ཀུན་ཅི་བདེར་བཞུགས།། དེ་ལ་ངེས་པ མེད་པའི་ཕྱིར།། བྱེད་སྤྱོད་ཅིར་ཡང་མ་འགགས་པས།། ང་ཡི་ཀློང་ན་ཅི་བདེར་སྤྱོད།། སྤྱོད་ཡུལ་གང་ཡིན་མ་འགགས་པས།། ཅི་ལ་ཉམ་ང་མེད་པ་དང།། གང་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།། གང་ཞིག་གང་ལ་གང གིས་འཆིང།། སྤུ་གྲིས་སྤུ་གྲི་ཇི་ལྟར་གཅོད།། ཆུ་ཡིས་ཆུ་གཉིས་ཇི་ལྟར་བརླན།། མཁའ་ལ་མཁའ་ཉིད་ཇི་ལྟར་འཇོག། མེ་ཡིས་མེ་ཉིད་བླི་ལྟར་བསྲེག། འཆིང་གྲོལ་ཉིད་ཀྱང་རིག་པའི་ཀློང།། ས་ལེ་སྦྲམ་བཞིན འགྱུར་བ་མེད།། གཅིག་ཤེས་ཀུན་གྲོལ་ཏི་ལ་ཉིད།། ཐེག་དགུ་མ་སྤངས་ང་ཡི་རྩལ།། ཨ་ཏི་མ་བསྒྲུབས་ང་ཡི་རོལ།། མཐོ་དམན་བརྗོད་བྲལ་ང་ཡི་རྒྱན།། ཅེས་གསུངས་ནས། ཀུན་རྫོགས་རྒྱལ་པོ་མི་གཡོ་བའི་ངང ལ་ལྷན་ནེར་བཞུགས་སོ།། ཐེག་པ་ཀུན་གྱི་སྤྱི་ཕུད་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས། ཨ་ནུ་མ་སྤངས་རྫོགས་ཚུལ་གྱི་ལེའུ་སྟེ་ཉེར་ལྔ་པའོ།།།། ས་མ་ཡ། རྒྱ་རྒྱ་རྒྱ། དེ་ནས་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཡིས།། སྟོན་པ་ཉིད་ལ་ཡང་གསོལ་པ།། ཨེ་མ་ཧོ།། ཉག་གཅིག་ཟང་ཐལ་ཀུན་ཏུ་བཟང།། མེད་པ་ཕྱལ་བ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེ།། ཨ་ཏིའི་གྲུབ་མཐའ་བདག་ལ་སྟོན།། ཅེས་གསོལ་སྟོན་པས བཀའ་སྩལ་པ།། ཨ་ཧོ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཉོན།། རྫོགས་ཆེན་ཨ་ཏིའི་གྲུབ་མཐའ་ནི།། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་འབྲས་བུའོ།། ལྟ་བ་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི།། ཆོས་རྣམས་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་སྐུ།། རང་བྱུང་བྱ་བཙལ་མེད པར་འདོད།། སྒོམ་པ་ཀུན་ཁྱབ་ནམ་མཁའ་ལ།། ཅིར་ཡང་འཆར་བའི་ནོར་བུ་ལྟར།། སྣང་བཞིན་མ་གྲུབ་ངེས་པ་མེད།། བཅོས་སླད་མེད་པ་ས་ལེ་སྦྲམ།། རང་གསལ་ཆེན་པོར་འདོད་པ་ཡིན།། སྤྱོད་པ་སྤྱད་རྒྱུ་མེད་པ སྟེ།། འབྲས་བུ་ཚེ་གཅིག་ལུས་གཅིག་
Chinese
彼。（此）瑜伽是束缚的锁链，它的结会自然解开。阿努等其他道路，以解脱并非真解脱，以执着的绳索再次束缚。阿底龙钦饶降我，不视边为过患，束缚解脱如何分？不舍二边自解脱，不住于二无之境，如二显现亦自生，不舍四边广阔界。四隅皆融广阔之妙用，束缚解脱二者无别自性安乐。一乐二乐一切皆乐，三界有情一切皆乐，三世诸佛一切皆乐，自显法身界中乐。法身无有迁变中，轮涅诸法皆安住。于彼无有定故，行作何事亦无碍，我之界中随意行。所行之处皆无碍，何有恐惧与障碍？何者以何缚于何？利刃如何斩利刃？水如何润二水？空中如何置于空？火如何焚烧火？束缚解脱亦是觉性界，如萨莱树般无有变。一解知一切解脱，提拉如是。不舍九乘我之妙用，阿底不修我之嬉戏，高低言说皆离我之庄严。如是说已，圆满王于不动之状态中安住。诸乘之总集龙钦饶降之续中，不舍阿努圆满之品第二十五竟。萨玛雅，嘉嘉嘉。其后，心子金刚，再次祈请于导师，诶玛吙！唯一通彻普贤王，无有勤作任运成，阿底之宗于我示。如是祈请，导师开示道：啊吙心子金刚谛听，大圆满阿底之宗者，见修行为与果也。见者，显有轮涅之，诸法明点唯一身，自生无作如是想。修者，如是周遍虚空界，如于其中显现之宝珠，显现不实无有定，无有勤作萨莱树，如是认为自明大。行者，无有可行之事，果者，一生一世。
English
That. Yoga is the chain that binds, its knot will naturally unravel. Other paths such as Anu, liberation is not true liberation, bound again by the rope of attachment. Ati Longchen Rabjam, I do not see the edge as a fault, how can bondage and liberation be separated? Without abandoning the two extremes, self-liberation, not dwelling in the state of non-duality, like the appearance of two also self-arising, without abandoning the four extremes, the vast realm. The four corners are all integrated into the vast and expansive skill, bondage and liberation are inseparable, the self-nature is blissful. One bliss, two bliss, all bliss, all sentient beings in the three realms are all bliss, all Buddhas of the three times are all bliss, bliss in the realm of self-appearance Dharmakaya. In the Dharmakaya, which is immutable, all phenomena of samsara and nirvana abide in bliss. Because there is no certainty in that, there is no hindrance to doing anything, I act freely in my realm. Wherever I go is unobstructed, what fear and obstacles are there? Who binds what to what? How does a sharp blade cut a sharp blade? How does water moisten two waters? How does space place itself in space? How does fire burn fire? Bondage and liberation are also the realm of awareness, like the Salai tree, there is no change. One understanding liberates all, Tila is like that. Without abandoning the nine vehicles, my skill, Ati, without practice, my play, high and low words are all free from my adornment. Having said this, the perfect king abides in a state of immobility. In the continuation of Longchen Rabjam, the general collection of all vehicles, the twenty-fifth chapter on the complete method of not abandoning Anu ends. Samaya, Gya Gya Gya. After that, the heart son Vajra, again prayed to the teacher, Emaho! The only thorough Samantabhadra, without effort, spontaneously accomplished, show me the doctrine of Ati. Having prayed like this, the teacher taught: Aho heart son Vajra listen, the doctrine of the Great Perfection Ati, is view, practice, behavior and fruit. The viewer, the phenomena of existence and samsara and nirvana, all dharmas, bindu, the only body, self-born without action, so think. The practitioner, like the all-pervading realm of space, like the jewel that appears in it, the appearance is unreal and uncertain, without effort, the Salai tree, so it is considered self-illuminating. The practitioner, there is nothing to do, the fruit, one life, one body.
Tibetan
ལ།། ཀ་དག་ཟད་པའི་སར་གྲོལ་འདོད།། སེམས་སྡེ་ཀློང་སྡེ་མན་ངག་སོགས།། རང་རང་གྲུབ་མཐའ་ཕྱོགས་རེས་བཅིངས།། ཐེག་བརྒྱད་ཐམས་ཅད་ཁྱད་བསད་ནས།། ང་ནི རྩོལ་བ་བྲལ་ལོ་ཟེར།། ཕྱོགས་ཞེན་དེ་ཡིས་སངས་མི་རྒྱ།། ལྟ་བ་སྒོམ་མེད་བསྟན་པས་ཐོས།། སྒོམ་པ་ཡེ་སྒོམ་བསྟན་པས་ཐོས།། སྤྱོད་པ་སྤང་བླང་མེད་པས་ཐོས།། དམ་ཚིག་བསྲུང་མཚམས་མེད པས་ཐོས།། ལམ་ལ་རྩོལ་བགྲོད་མེད་པས་ཐོས།། ཆོས་ཉིད་གང་ཡང་ཡིན་པས་ཐོས།། དོན་ལ་དེ་ལྟར་གནས་གྱུར་ཀྱང།། ཐེག་དམན་ཐམས་ཅད་སྐྲག་ཅིང་རྒྱལ་བར་བྱེད།། དགེ་སྡིག་གཉིས་བདེན་རྒྱུ་འབྲས བྱུང།། དགེ་བཅུ་རྩོལ་བ་སྤང་མི་དགོས།། ཉན་རང་བྱང་སེམས་ཐེག་དམན་ལ། ཁྱད་གསོད་དགེ་སྡིག་མེད་དོ་ཟེར།། གཏན་ཚིག་རིགས་དྲུག་སྡུག་བསྔལ་ལྟོས།། ཡིད་སྨོན་བྱེད་པ་སེམས་ཀྱི་བདུད།། ཐེག་དམན རྣམས་ལ་ཁ་འཕེན་ཅིང།། རྒྱུ་འབྲས་ཕྱལ་བར་འཇོག་པ་ན། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་བསད་པ་བས།། ཐེག་པ་སྤང་སྨད་སྡིག་པ་ཆེ།། ཡང་དག་ང་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན།། གང་ལ་གང་འཚམས་སྟོན་བྱེད་པ།། དབང པོའི་རིམ་པར་སྦྱར་ནས་གསུངས།། མཐོ་དམན་མེད་པར་ངས་མ་གསུངས།། ཐེག་དགུ་སྐས་ཀྱི་གདང་བཞིན་བརྟེན།། སྤོང་འགེག་རྟོག་བསྒྱུར་བདེན་གཉིས་སྤྱོད།། གཙང་སྦྲ་ཏིང་འཛིན་བྱིན་རླབ་བྱེད།། རྩོལ་སྒྲུབ དམ་ཚིག་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད།། སྒྲུབ་བསྙེན་ཕྲིན་ལས་མཆོད་བསྟོད་བསྐུལ།། ཀུན་ལ་འབྲས་བུ་རེ་རེ་དང།། བདེན་པ་མཐོང་ཚུལ་ཡོན་ཏན་ཡོད།། རྒྱུ་འབྲས་འདས་པའི་ཁ་ལྟ་སྟེ།། ཆད་པའི་མུ་ལ་ཅུང་ཙམ རྟོགས།། ཉམས་ལེན་མེད་ཅེས་ཐ་མལ་སྡོད།། ཉམས་ལེན་མ་འདྲེས་དྲོད་ཚད་ཐོབ།། ཨ་ཏི་ཆེན་པོ་ང་ཉིད་ལ།། ཉན་རང་ཐེག་པ་སོ་ཐར་དང།། ཉམས་ལེན་ཀུན་ཀྱང་མ་སྤངས་ཡང།། ཆེན་པོ་ང་ལ་བཀག་པ མེད།། ཀློང་ཡངས་ང་ལ་གནས་པ་མེད།། གང་ཡང་མ་སྤངས་ཡངས་པར་བརྡལ།། མ་བཅོས་མཁའ་འདྲ་ཀུན་ལ་ཤར།། མཐོ་དམན་ཕྱོགས་རིས་ང་ལ་བྱེད།། འདོད་བློའི་ཆོས་ཆེན་མ་ཟད་ན། ཁ་ལྟ་མཐོ་ཡང་སངས མི་རྒྱ།། ཆེན་པོ་ང་ཡིས་གཏན་ལ་འབེབས།། འཁོར་བ་རུ་ནས་ང་ཡིས་བཟློག། ཐེག་པ་འོག་མས་གོང་མ་འདེགས།། རྩ་བས་རྩེ་མོ་འདེགས་བཞིན་ནོ།། མར་ལ་མར་བསྣན་དབྱེ་བསལ་མེད།། སངས་རྒྱས་སེམས ཅན་ལོགས་ན་མེད།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད།། དམ་ཚིག་ས་ལམ་རྩོལ་སྒྲུབ་མེད།། དེ་ཡིས་ཀ་དག་སྒྲུབ་ལ་ཕེབས།། རྒྱུ་འབྲས་ཞིབ་ཀྱང་འགལ་བ་མེད།། བྱར་མེད་ཀློང་དུ་གང་ཡང་ཤོང།། རྩོལ་སྒྲུབ་མི བདེ་བྱ་མི་དགོས།། རྫོགས་ཆེན་རྒྱུ་འབྲས་མེ
Chinese
拉！ 本初清净穷尽处，欲求解脱。 心部、界部、口诀等， 各自宗派互相束缚。 舍弃一切八乘差别后， 我乃无勤者，如是说。 以彼偏执不成佛。 仅闻见无观之见。 仅闻见本初之禅修。 仅闻见无取舍之行。 仅闻见无守护之誓言。 仅闻见道上无勤奋。 仅闻见任何法性。 纵然于义如是安住， 然令一切下乘畏惧且生傲慢。 善恶二者真实，因果生。 无需舍弃行持十善。 于声闻、独觉、菩萨下乘者， 舍弃差别，说无善恶。 以理六种痛苦观之。 希冀乃心之魔。 向诸下乘者唾弃， 若将因果颠倒置， 胜过杀害三界有情。 舍弃贬低乘，罪业大。 于真实我，乃是妄加。 随顺何者而示现， 依根器次第而宣说。 我未曾说有高低。 九乘如梯之阶，互相依存。 舍弃、遮止、分别、转变，行持二谛。 行持洁净、禅定、加持。 勤奋修持，生起誓言智慧。 修持、近修、事业、供赞、劝请。 一切皆有各自果， 以及见真之功德。 观望因果已逝之面， 于断灭边稍作思量。 言无修持，安住庸常。 未混杂修持，获得暖相。 于我大圆满自性， 声闻、独觉、别解脱等， 纵然一切修持皆未舍， 然于大我，无有禁锢。 于宽广我，无有住处。 未舍任何，宽广舒展。 无作如虚空，照耀一切。 于我作高低偏袒。 若不穷尽欲念之大法， 纵然口气高，亦不成佛。 大我如是定。 轮回苦难，我来遮止。 下乘扶持上乘， 如根扶持顶端。 酥油加酥油，无有分别。 佛与有情，非为异体。 大圆满之见、修、行， 无有誓言、地道、勤奋、修持。 以此趋向本初清净之修。 纵然细致因果，亦无相违。 于无为界中，一切皆容纳。 无需勤奋修持，无需作乐。 大圆满无因果。
English
La! Wanting liberation at the place where primordial purity is exhausted. The Mind Series, Space Series, pith instructions, etc., Each of their own philosophical tenets are bound by partiality. Having disregarded all eight vehicles' distinctions, "I am devoid of effort," they say. With that partiality, one does not attain Buddhahood. They hear of view without meditation being taught. They hear of meditation being primordial meditation being taught. They hear of conduct being without abandoning or adopting being taught. They hear of vows being without boundaries to protect being taught. They hear of the path being without effort or progress being taught. They hear of whatever is the nature of phenomena being taught. Even though they may abide in such a state in meaning, They frighten all the lesser vehicles and act arrogantly. Good and evil are both true; cause and effect arise. There is no need to abandon the effort of the ten virtues. Towards Hearers, Solitary Realizers, Bodhisattvas, and lesser vehicles, They disregard distinctions and say there is no good or evil. Look at the suffering of the six logical categories. Wishing and hoping is the demon of the mind. They spit on all the lesser vehicles, And if they place cause and effect in disarray, It is worse than killing sentient beings of the three realms. Abandoning and disparaging vehicles is a great sin. They falsely attribute to the true "I." Showing what is suitable for whom, It is spoken by applying the sequence of faculties. I have not spoken of high and low without distinction. The nine vehicles rely on each other like the rungs of a ladder. Abandoning, negating, conceptualizing, transforming, practicing the two truths. Practicing cleanliness, samadhi, blessings. Effortful practice generates vows and wisdom. Practice, retreat, activity, offering, praise, exhortation. Each has its own result, And there are qualities of seeing the truth. Looking at the face of the past cause and effect, They slightly contemplate the extreme of nihilism. Saying there is no practice, they remain ordinary. Without mixing practice, they obtain warmth. For me, the great Ati, Hearers, Solitary Realizers, vehicles, individual liberation, Even though all practices are not abandoned, There is no restriction for the great "I." There is no dwelling for the vast "I." Without abandoning anything, it is spread out widely. Unfabricated, like the sky, it dawns on everything. They make high and low partiality towards me. If the great Dharma of desire and intention is not exhausted, Even if the talk is high, one does not attain Buddhahood. The great "I" establishes it definitively. I turn back from the suffering of samsara. The lower vehicle supports the higher vehicle, Just as the root supports the tip. Adding butter to butter, there is no distinction. Buddhas and sentient beings are not separate. The view, meditation, and conduct of the Great Perfection, There are no vows, grounds, paths, effort, or practice. With that, one proceeds to the practice of primordial purity. Even if cause and effect are detailed, there is no contradiction. Everything is contained in the realm of non-doing. There is no need to do effortful practice, no need to make happiness. The Great Perfection has no cause and effect.