Tibetan
བྱ་བྲལ་ལྷུན་གྲུབ་རྫོགས་ཆེན་ཤར་གྲོལ་ལ།། གྲོལ་དང་མ་གྲོལ་གཉིས མེད་རྒྱན་དུ་ཆེ།། དཔེར་ན་འདབ་ཆགས་རྒྱལ་པོ་ཁྱུང་ཆེན་དེ།། མངལ་ན་གནས་ཀྱང་ཀླུ་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན།། སྒོ་ངའི་ནང་དུ་འདབ་གཤོག་ཚད་དུ་ཕྱིན།། སྒོང་རྒྱ་རལ་ནས་ཕྱི་རྒྱ་རླབས་ཀྱིས་ཆོད།། འདབ ཆགས་གཞན་ལ་ཅི་སྟེ་ག་ལ་རིགས།ཁྱུང་ཆེན་རང་ལ་རིགས་ཏེ་མཁའ་ལ་བདེ།། ཨ་ཏི་ཆེན་པོ་ཀློང་ཆེན་བརྡལ་ཁྱབ་པ།། རང་སྐད་སྟོན་ཀྱང་ཐེག་དགུ་ཟིལ་གྱིས་གནོན།། ཀུན་བཟང་ཀློང་དུ་ས་ལམ་སྦྱང་བགྲོད་ གྲོལ།། འཁོར་བའི་ཀློང་ན་ལུས་རྒྱ་མ་བྲལ་ཀྱང།། གོལ་ས་གཡང་ཆོད་ཀ་དག་ཀློང་ན་ཡིན།། ཐེག་དམན་གཞན་ལ་མ་སྤངས་རྒྱན་མི་མཛེས།། ཅི་ཕྱིར་སྤང་ལེན་མདུད་པས་བསྡམས་པའི་ཕྱིར།། ཨ་ཏི་ཀློང་ཆེན་ཏི ལའི་ཀློང་ན་བདེ།། ཨ་ནུ་མ་སྤངས་རྫོགས་ཆེན་རྒྱན་དུ་མཛེས།། རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་མེད་པར་གྲོལ་བ་དང།། འདི་དང་ཕྱི་མ་མེད་པར་མཉམ་པ་དང།། ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པར་ཡལ་བ་དང།། སྐུ་གདུང་རིང བསྲེལ་མ་བསྒྲུབས་གྲུབ་པ་དང།། མཉམ་ཉིད་ངང་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་དང།། དུག་ལྔ་མ་སྤངས་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱན་ཉིད་དང།། སྡུག་བསྔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་ཤར་བ་དང།། ཐེག་དམན་དགུ་པོ་ཨ་ཏིའི་སོ་ནམ ཙམ།། ཟླ་བདུན་ཙམ་གྱིས་ཟད་པའི་སར་གནས་རྣམས།། ཐེག་དགུར་བརྒྱུད་ནས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་དང།། ཤིན་ཏུ་སྦྱང་དང་སྤང་དང་བསྒྱུར་འདོད་པ།། ག་ལ་རིགས་ཏེ་ཀློང་ཆེན་ང་ལ་བདེ།། ཅི་བདེ་ཐམས་ཅད བདེ་ཆེན་ཆོས་སྐུའི་ཀློང།། ཀློང་ཆེན་འདི་ལ་མ་བརྡལ་གང་ཡང་མེད།། ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་སྐུ།། བག་ཆགས་ལས་ལ་སྙིང་པོའི་རྩལ་རྫཽགས་པས།། སྐྱེ་ཤིའི་བར་དོ་མེད་པར་རང་ཡལ་ཏེ།། རིག་པ གཅིག་པོ་ཀུན་དང་དབྱེར་མེད་ཅིང།། རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་སྤྲུལ་པ་འབྱུང་བ་དང།། ཐོགས་པ་མེད་པར་ཀུན་ལ་འཇུག་པ་དང།། བྱར་མེད་རླུང་ཞོན་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་ཡུལ་ནི།། དམན་པའི་ཐེག་པ་ཀུན་ལ་མི་འཚམ སྟེ།། ཨ་ཏི་ཀློང་ཆེན་ང་ལ་རིགས་པ་ཡིན།། སྐྱེ་མེད་སྐྱེ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་རང་ཤར་ལ།། རྒྱུ་འབྲས་མཚན་མར་འཛིན་པ་འཁྲུལ་པའི་བློ།། ཨ་ཏི་རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི།། འོག་མ་རྣམས་ལ་མི་རིགས་སྦུབས་ཆེ སྟེ།། ཀློང་ཆེན་ཡངས་པ་ང་ལ་རིགས་པ་ཡིན།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དགོངས་སྤྱོད་དབྱེར་མེད་ལ།། འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་འཁྲུལ་པའི་བློ།། ཨ་ཏི་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྟོན་པ་སྟེ།། གཞན ལ་མི་རིགས་ཨ་ཏིའི་རྒྱན་དུ་མཛེས།། རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་མེད་པར་གྲོལ
Chinese
离戏任运大圆满，自然解脱啊！解脱与未解脱，无二乃庄严。譬如飞禽之王大鹏鸟，虽处胎中，亦能威慑诸龙。在蛋中，羽翼已丰满。蛋壳破裂，外面的束缚亦被浪潮冲破。对于其他飞禽有何相干？唯大鹏鸟自适于天空。大阿底，广大无垠，纵然自语，亦能威慑九乘。于普贤界中，地道修习解脱。轮回之中，纵然身缚未解脱，然已处于远离歧途、断绝悬崖的原始清净界中。对于其他低劣之乘，不舍弃则不庄严。为何？因舍弃与取舍被执着的结所束缚。阿底广大，于寂止之界中安乐。阿努不舍弃，大圆满乃庄严。无证悟与非证悟而解脱，无此世与彼世而平等，无余蕴而消逝，不需修持舍利子而成就，于平等性中，相续不断，不舍弃五毒，即是法界之庄严，痛苦显现为大乐，九乘低劣之法，仅为阿底之耕耘。仅以七个月左右耗尽之处，欲经由九乘而解脱，以及想要彻底修习、舍弃与转变者，有何相干？于广大中我自安乐。一切安乐皆是大乐法身之界。于此广大中，无有不遍及者。法性自性金刚藏身，习气业力中，心要之力量圆满，无生死的中有而自灭，唯一觉性与一切无别，相续不断而化身显现，无有阻碍而融入一切，无作风乘瑜伽士之行境，不适合一切低劣之乘，阿底广大与我相宜。无生而生之神变自然显现，执著因果之相乃是错谬之心。阿底无因无缘而宣说，对于下等者而言，不相宜，胸襟狭隘，广大宽阔与我相宜。佛与有情之意行无别，执著轮涅二元乃是错谬之心。阿底宣说无二，于其他不相宜，乃阿底之庄严。无证悟与非证悟而解脱。
English
Free from effort, spontaneously accomplished, Dzogchen, naturally liberated! Liberation and non-liberation, non-duality is the great adornment. For example, the king of birds, the great Garuda, Even while dwelling in the womb, it overpowers the Nagas with its splendor. Inside the egg, its wings reach their full measure. The eggshell cracks, and the outer constraints are broken by the waves. What relation is there to other birds? The great Garuda itself is at ease in the sky. Great Ati, vast and all-pervading, Even when uttering its own sound, it overpowers the nine vehicles with its splendor. In the expanse of Kuntuzangpo (Samantabhadra), the grounds and paths are purified and traversed, liberated. In the expanse of samsara, even if the body's bonds are not severed, The place of straying, the sheer cliff, is in the expanse of primordial purity (kadag). Without abandoning other inferior vehicles, there is no adornment. Why? Because abandoning and adopting are bound by the knot of attachment. Ati, the great expanse, is at ease in the expanse of stillness (ti la). Anu, without abandoning, Dzogchen is the adornment. Liberated without realization or non-realization, Equal without this life or the next, Vanishing without remaining aggregates, Accomplished without striving for relics, In the nature of equality, without interruption, Without abandoning the five poisons, the adornment of the expanse itself, Suffering arising as great bliss, The nine inferior vehicles are merely the cultivation of Ati. Those who dwell in places exhausted in about seven months, Those who desire to be liberated through the nine vehicles, And those who desire to thoroughly purify, abandon, and transform, What relation is there? In the great expanse, I am at ease. All ease is the expanse of the great bliss Dharmakaya. In this great expanse, there is nothing that is not pervasive. The Dharmata, the Svabhava, the Vajra Essence Body, With the power of the essence perfected in the karmic imprints, Without the bardo of birth and death, it vanishes on its own, The single awareness is inseparable from all, And without interruption, emanations arise, And without obstruction, it enters into all, The realm of the unmade, wind-riding yogis, Is not suitable for all inferior vehicles, Ati, the great expanse, is suitable for me. In the spontaneous arising of the miraculous display of the unborn, Holding onto cause and effect as signs is a deluded mind. Ati, the teaching without cause or condition, Is not suitable for those below, it is too vast, The vast expanse is suitable for me. The intention and conduct of Buddhas and sentient beings are inseparable, Holding onto samsara and nirvana as two is a deluded mind. Ati teaches non-duality, It is not suitable for others, it is the adornment of Ati. Liberated without realization or non-realization.
Tibetan
་བ་དང།། རྟོགས་ནས་གྲོལ་བར་འདོད་པ་སྙེམ་པའི་དགྲ།། ཨ་ཏི་མཉམ་ཉིད་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་དེ།། གཞན་ལ་མི་རིགས་ཨ་ཏིའི་རྒྱན་དུ མཛེས།། མཚོན་པ་ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་སྤངས་པར།། བརྗོད་དུ་མེད་ལ་བདེན་འཛིན་བསླུ་བའི་ཚིག། ཨ་ཏི་དོན་དམ་དབྱེར་མེད་བསྟན་པ་དེ།། འོག་མ་རྣམས་ལ་མི་རིགས་ཨ་ཏིའི་རྒྱན།། རྫོགས་ཆེན་ཡེ་བརྡལ གཏིང་མཐའ་མེད་པ་ལ།། ཐུག་པ་མེད་ཅེས་ཟེར་བ་མུན་པའི་ཀློང།། ཨ་ཏི་མུ་མེད་ཆིག་ཆོད་བསྟན་པ་དེ།། གཞན་ལ་མི་རིགས་ཨ་ཏིའི་རྒྱན་དུ་མཛེས།། འབྱུང་ལ་འགྲོ་དྲུག་ཐེག་དགུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང།། དབྱིངས་ལ དབྱིངས་ཤར་ཆོ་འཕྲུལ་ཡིན་པས་ན།། དེ་ཡི་རྒྱན་ཡིན་བདག་དང་མཐོང་མཛེས་བྲལ།། ཡོ་ག་མདུད་པ་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་དེ།། དོན་དམ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ།། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་སྣང་ལྷ་དང་ལྷ་མོ་ཡང།། མཚན་མ ཡེ་མེད་མཉམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ།། ལྷ་དང་ལྷ་མོར་འཛིན་པ་མཆོག་འཛིན་བདུད།། གཉིས་ཀར་རང་ཤར་གཉིས་ཀར་རང་གྲོལ་བས།། ཡོ་ག་མ་སྤངས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱན།། མ་ཧཱ་མདུད་པ་ཅན་གྱི་ལྟ་བ ནི།། ཐབས་ཀྱི་མཆོག་གྱུར་ལྷག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལ།། ཤེས་རབ་མཆོག་གྱུར་ལྷག་པའི་དོན་དམ་པས།། གཉིས་མེད་མཆོག་གྱུར་བདེན་པ་མཆོག་ཏུ་བལྟ།། དབྱེ་རུ་ཡོད་ཀྱང་མཉམ་ཡང་མཉམ་ཉིད་ལ།། དབྱེར མེད་སྤྱོད་ཡུལ་བྲལ་བ་ཕྱོགས་འཛིན་བདུད།། ཨ་ཏི་མཉམ་པ་རིས་མེད་ཆོས་ཉིད་ལ།། གཉིས་ཀར་རང་ཤར་གཉིས་ཀར་རང་གྲོལ་བས།། མ་ཧཱ་མ་སྤངས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱན།། ཨ་ནུ་མདུད་པ་ཅན་གྱི་ལྟ་བ ནི།། ཕར་སྣང་ཤེས་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་མོའི་ཀློང།། ཚུར་སྣང་ཡུལ་ནི་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་ཡུལ།། གཉིས་སུ་མེད་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་བལྟ།། གཉིས་དང་སྡུག་བསྔལ་མཉམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ།། གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་ཡིད དཔྱོད་རེ་བའི་བདུད།། ཨ་ཏི་རྒྱ་ཆད་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ།། གཉིས་ཀར་རང་ཤར་གཉིས་ཀར་རང་གྲོལ་བས།། ཨ་ནུ་མ་སྤངས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱན།། རྫོགས་ཆེན་ཨ་ཏིའི་རྣལ་འབྱོར་བརྡལ་བ་ན།། འཇུག་སྒོ གཞན་དུ་མི་བལྟ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ཀློང།། ཐམས་ཅད་རང་དུ་ཤེས་པས་གོལ་ས་ཤུགས་ཀྱིས་ཆོད།། གོལ་ས་ཆོད་པས་གཡང་ས་ག་ལ་ཡོད།། གཡང་ས་ཉིད་ཀྱང་རིག་པའི་ཀློང་ཆེན་དང།། སེམས་ཀྱི་མདུད་པ་དེ་ནི མ་གྲོལ་བར།། འཕགས་པའི་ལམ་ལོགས་འཚོལ་བ་ནི།། སྤྱང་མོ་དོང་ནས་འབྲོས་པ་བཞིན།། ཐར་དུ་རེ་སྟེ་ག་ལ་ཐར།། འདོད་ན་གང་འདོད་མཐའ་ཡིན་ཏེ།། ཡོད་པར་འདོད་ན་རྟག་པའི་མཐའ།། མེད་པར་འདོད ན་ཆད་པའི་མཐའ།། རྟག་ཆད་གཉིས་ཀྱི་མདུད་པ
Chinese
以及，以为了悟而解脱为傲慢的敌人。阿底平等性一体显现，对于他人，是阿底种姓的庄严。不舍弃象征方便的差别，对于不可言说之处，以实执迷惑的言辞。阿底胜义无别显现，对于下等者，是阿底种姓的庄严。大圆满原始清净，对于无有边际者，说没有尽头，是黑暗之境。阿底无边一决显现，对于他人，是阿底种姓的庄严。生起时，六道九乘一切，于法界中，法界显现是幻化，是它的庄严，远离我和所见之美。瑜伽结缚者的见解，胜义显现而自性无有，世俗仅显现天神和天女，名相，本无平等之法性，执着天神和天女是殊胜执着的魔。二者皆自显，二者皆自解脱，不舍瑜伽，是大圆满的庄严。嘛哈结缚者的见解是，方便之殊胜是增上的世俗，智慧之殊胜是增上的胜义，以无二之殊胜视为殊胜之真谛。虽有分别，然平等亦是平等性，无别，离于行境，是偏执之魔。阿底平等无偏之法性，二者皆自显，二者皆自解脱，不舍嘛哈，是大圆满的庄严。阿努结缚者的见解是，外显之觉性是普贤佛母之境，内显之境是普贤佛之境，视为无二大乐。二者与痛苦平等之法性，无二大乐，是心，希求之魔。阿底无有边际之法性，二者皆自显，二者皆自解脱，不舍阿努，是大圆满的庄严。大圆满阿底瑜伽展开时，入门不观待他处，一切皆是自之境。一切皆知为自，故歧途自然断绝。歧途断绝故，悬崖何处有？悬崖本身也是觉性之大境，心的结缚若未解脱，寻求其他圣道，如母狐从洞中逃脱，期望解脱，何处能解脱？欲求则任何欲求皆是边，认为有则是常边，认为无则是断边，常断二者的结缚
English
And, the enemy who is proud of desiring to be liberated by realization. Ati equality is shown as one, for others, it is the adornment of the Ati lineage. Without abandoning the distinction of symbolic means, words that deceive with clinging to truth in the unspeakable. Ati ultimate inseparability appears, for the lower ones, it is the adornment of the Ati lineage. Dzogchen primordial purity, for those without depth or end, saying there is no end is a realm of darkness. Ati limitless one-cut appears, for others, it is the adornment of the Ati lineage. When arising, all six realms and nine vehicles, in the Dharmadhatu, the appearance of the Dharmadhatu is an illusion, it is its adornment, free from self and the beauty of sight. The view of the yoga knot, ultimate appearance but without self-nature, mundane mere appearance of gods and goddesses, names, the nature of equality without inherent existence, clinging to gods and goddesses is the demon of supreme clinging. Both are self-arisen, both are self-liberated, without abandoning yoga, it is the adornment of the Great Perfection. The view of the Maha knot is, the supreme of means is the increasing mundane, the supreme of wisdom is the increasing ultimate, the supreme of non-duality is seen as the supreme truth. Although there are distinctions, equality is also equality, inseparable, separated from the field of action, it is the demon of partiality. Ati equality, the impartial nature of Dharma, both are self-arisen, both are self-liberated, without abandoning Maha, it is the adornment of the Great Perfection. The view of the Anu knot is, the outward appearing awareness is the realm of Samantabhadri, the inward appearing realm is the realm of Samantabhadra, it is seen as non-dual great bliss. The nature of equality between the two and suffering, non-dual great bliss, is the mind, the demon of hope. Ati the nature of Dharma without limit, both are self-arisen, both are self-liberated, without abandoning Anu, it is the adornment of the Great Perfection. When the Dzogchen Ati yoga unfolds, the entrance does not look to others, everything is one's own realm. Knowing everything as oneself, therefore the wrong path is naturally cut off. Because the wrong path is cut off, where is the cliff? The cliff itself is also the great realm of awareness, if the knot of the mind is not liberated, seeking other holy paths, like a vixen escaping from a hole, hoping for liberation, where can it be liberated? If desire, then any desire is an extreme, if believing in existence, then it is the extreme of permanence, if believing in non-existence, then it is the extreme of annihilation, the knot of permanence and annihilation.