Tibetan
ང་དུ་ཐོས་པའི་མཆོག། སྨྲ་བ་རྣམས ནི་ཉམས་པའི་སྨྲས་པ་དག་ལ་དེ་བཞིན་ཡོངས་མི་གནས།། བཤད་དུ་ཡེ་ནས་མེད་པས་བཤད་པ་འཁྲུལ་པ་སྟེ།། ཡང་དག་ཉིད་ལ་བཤད་དུ་མཚོན་པའི་ཡི་གེ་མེད།། འཕུང་བར་རྒྱུ་བྱེད་རྣམས་ནི་བཤད་ལ་མོས་ཤིང དགའ་བར་འགྱུར།། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་ཡོངས་མི་འགྱུར།། རྣམ་དག་ཐིག་ལེ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཡབ་ཆེན་པོ།། ཚིག་ཏུ་ཐོས་པས་དེ་ཉིད་རྙེད་པར་ག་ལ་འགྱུར།། ཡེ་ནས་བྱ་མེད་བྱ་མི་དགོས པའི་ལམ་མཆོག་འདི།། རྒྱུ་རྐྱེན་ཟད་པའི་བྱང་ཆུབ་རྩ་བ་རྣམ་པར་དག། མཐོང་བས་དོན་ལ་མཁས་པ་ཐོས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ།། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཚིག་གི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ཆོས་གཅིག་དབང་བསྒྱུར་ན།། ཆོས རྣམས་ཐམས་ཅད་ཐོས་ཤིང་ཤེས་པའི་རབ་ཏུ་གསུངས།། ཁྲུས་ཆུས་ལུས་ལ་རེག་ཏུ་ཚ་བ་ཇི་བཞིན་གནས།། མི་སྐྱེ་མི་འགག་དངོས་པོར་ཅིར་ཡང་དགོངས་སུ་མེད།། དྲང་སྲོང་ཐིག་ལེའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་རྣལ འབྱོར་པས།། ཡིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་ཀྱི་ཐིག་ལེར་ཐིམ།། ཐིག་ལེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཐོས་པའི་མཆོག། ཡིད་ཀྱི་ཐིག་ལེ་མ་ཉམས་ཆོས་ཉིད་ཐིག་ལེར་གསལ།། ཡིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་ཀྱི་ཐིག ལེ་ཐིག་ལེར་ཐིམ།། ཐིག་ལེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉམས་སུ་ལོན་པ་ཐོབ་པའི་མཆོག། ཡིད་ཀྱི་མ་ཉམས་ཐིག་ལེའི་ཆོས་ཉིད་ཐིག་ལེར་གསལ།། ཟབ་མོ་གཏིང་མཐའ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་དེ་ལ་བསྐོར།། དེ་ལས་འགྱུར མེད་དེ་བཞིན་དེ་གནས་པ།། ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་ཚོར་བས་ཐོས་པའི་མཆོག་ཏུ་ཁྱད་པར་གྱུར།། མང་དུ་ཐོས་པའི་མཆོག་ནི་དེ་བཞིན་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འུབ་པའོ།། ཚིག་ཏུ་ཐོས་པ་དོན་ལས་ཉམས་སུ་མྱངས ཤིང་ཐེ་ཚོམ་གནས།། སྙིང་པོ་ཉིད་དུ་སེམས་མི་གཡོ་བ་ལམ་གྱི་གཏེར།། དེ་ལྟའི་ལམ་ལ་གནས་པས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་འདུས།། གང་དུའང་སེམས་མི་གཡོ་བ་སྦྱིན་པའི་མཆོག། གང་ལའང་ཡིད་མི་གནས་པ་ཚུལ ཁྲིམས་དག་པ་ཡིན།། སྣ་ཚོགས་བྱེ་བྲལ་མི་མཇེད་བཟོད་པ་དཔའ།། བཟང་ངན་བླང་དོར་མི་འབྱེད་བརྩོན་འགྲུས་མྱུར།། ཡང་དག་ཡང་དག་དག་ལ་མ་ཆགས་བསམ་གཏན་ལྡན།། གང་རྗེས་མི་འགྲོ་མི་གཡོ་བ་ནི ཤེས་རབ་གསལ།། མི་གཡོ་བརྟན་པ་ཆེ་ཐོབ་བདེ་བའི་ཀློང་ཆེན་ཡིན།། ལམ་གྱི་ནང་ན་ལམ་རྒན་ལམ་པོ་ཆེ།། ཡེ་ཤེས་ལམ་ཡང་ཡིན་ཏེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལམ་དུ་བཤད།། བཟོད་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ཞེས་ཀྱང་ནི་དེ་ལ གདགས།། མི་གཡོ་ལམ་གྱི་གཏེར་ཆེན་འདིར་ནི་མ་ལུས་ཆོས་རྣམས་མེད།། རྣམ་དག་ལམ་ཆེན་འདི་ཡིས་མ་བསྒྲལ་གང་ཡང་མེད།། དེ་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་
Chinese
我听闻之殊胜， 宣说者， 不安住于已逝之言说中。 因本无宣说，故宣说乃谬误， 真实本身，无以言说象征之文字。 趋向衰败之因者，喜好乐于言说， 终不能得证真实菩提。 遍布一切清净明点之大父， 仅凭言语听闻，何能证得彼？ 本无所作，亦无需作为之此殊胜道， 乃是因缘止息之菩提根本，极清净。 见而精通其义者，乃听闻之殊胜。 若不分别，不随逐言辞，唯一法自在， 则一切法，皆被说为听闻且知晓。 如沐浴之水触及身体般恒常， 不生不灭，于事物无任何思虑。 正直之瑜伽士，步入明点道， 将意之坛城融入自身明点。 修持明点坛城，乃听闻之殊胜， 意之明点不灭，法性明点显现。 意之坛城，融入自身明点， 明点融入明点。 修持明点坛城，乃获得之殊胜， 意之不灭，明点之法性于明点中显现。 于甚深无底之如是者，如是回旋， 从彼不变，如是安住。 以觉知一切诸法，成为听闻之殊胜。 多闻之殊胜，即如是融入心之坛城。 以言语听闻，于义理上有所体验，心存疑惑， 于精要本身，心不动摇，乃道路之宝藏。 安住于如是道，则具足六度波罗蜜。 于任何处心不摇动，乃布施之殊胜， 于任何事物心不住留，乃戒律清净。 不执着于种种差别，乃忍辱之勇猛， 不分别好坏取舍，乃精进之迅速。 于真实、真实、清净不执着，具足禅定， 不随逐任何事物，不动摇，乃智慧之明晰。 不动摇，获得稳固，乃安乐之广大虚空。 于诸道之中，此乃古老且伟大之道， 亦是智慧之道，亦被说为戒律之道。 亦被称之为大忍辱之道， 此不动摇之道之大宝藏中，无有任何诸法。 以此清净大道，无有任何未被救度者， 因此，智慧
English
I heard the supreme. Those who speak do not dwell entirely in the words of the past. Because there is no speaking from the beginning, speaking is delusion. For reality itself, there is no letter to represent speaking. Those who cause ruin are fond of and delighted in speaking. They will never attain true enlightenment. How can the great father, who pervades all pure bindus, be attained by hearing words? This supreme path, which is without action from the beginning and requires no action, is the root of enlightenment, which is the exhaustion of causes and conditions, and is perfectly pure. To be skilled in meaning through seeing is the supreme of hearing. If one does not discriminate, does not follow after words, and controls the one Dharma, then all Dharmas are said to be heard and known. Just as the heat of bathwater touches the body, it remains. There is no thought of anything as being born or ceasing. The righteous yogi who enters the path of the bindu dissolves the mandala of the mind into his own bindu. Practicing the mandala of the bindu is the supreme of hearing. The bindu of the mind does not diminish, and the Dharmata bindu is clear. The mandala of the mind dissolves into its own bindu, the bindu dissolves into the bindu. Practicing the mandala of the bindu is the supreme of attainment. The mind does not diminish, and the Dharmata of the bindu is clear in the bindu. In the profound and bottomless Thusness, it revolves. From that unchanging, Thusness abides. By perceiving all Dharmas without exception, it becomes the supreme of hearing. The supreme of much hearing is to be absorbed into the mandala of the heart in such a way. Hearing in words, experiencing from meaning, and remaining in doubt. The mind does not waver in the essence itself, it is the treasure of the path. By abiding on such a path, the six perfections are gathered. Not moving the mind in anything is the supreme of generosity. Not dwelling the mind on anything is pure morality. Not clinging to various distinctions is the courage of patience. Not distinguishing between good and bad, accepting and rejecting, is the swiftness of diligence. Not clinging to what is true, true, and pure is to possess meditation. Not following after anything, not moving, is the clarity of wisdom. Not moving, obtaining great stability, is the great expanse of bliss. Among the paths, this is the old and great path. It is also the path of wisdom, and it is also said to be the path of morality. It is also called the path of great patience. In this great treasure of the unmoving path, there are no Dharmas that are not included. By this pure great path, there is nothing that is not liberated. Therefore, wisdom