Tibetan
་སྒྱུ་མས་ཡོད་པའི་དངོས་གསལ་འཚལ།། འཇའ་ཚོན་འདི་བཞིན་གང་དུའང་གྲུབ་མི་འགྱུར།། སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་སྒྱུ་འདྲ་སྒྱུ་གནས་པས།། ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་དེ་འདྲ་དེ་བཞིན་གནས།། སངས་རྒྱས་ཆོས་ལ་གུས་ཤིང་རྙེད་འདོད་ཤེས་རབ་འཆལ།། གཏོང་བ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་འཁྲུལ་པ་བྱིང་བ མེད།། ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་པ་ལམ་རིང་འགྱུར།། བཟོད་པ་བསྒོམ་པ་བཟོད་པ་ལ་མི་གནས་ཏེ་བཟོད་པ་མིན།། གཏོང་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཆོས་སེམས་ཕྱིན་བཅུ་དེ་བཞིན་བསྒྲུབ་ལ་ཕྱིན་བཅུ མེད།། ཡིད་ལ་ཆོས་སེམས་དཔའ་ལ་དེ་མེད་སྦྱིན་བྱ་མེད།། དཔྱད་པས་ཡང་དག་དོན་མི་རྙེད་དེ་བྱང་ཆུབ་ལམ།། བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་དེ་བས་བརྩོན་འགྲུས་སྙིང་པོ་བསལ།། སྦྱངས་པས་སྦྱངས་པར་བལྟས་པས བྱར་མེད་བལྟ་བ་བརྟུལ།། རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པས་རྟོག་མཐའ་སྤང་མི་སྲིད།། གྲུབ་མཐའི་འབྲས་བུ་བཙལ་བས་ཡང་དག་ལམ་མི་རྙེད།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉ་མོ་བག་ལ་ཉལ་ལས། ཐེག་པ་རྣམས་ཀྱི་ངེས པའི་ཚིག་དང་བལྟ་བ་མདོར་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་པའོ།།།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས། སོམ་ཉི་སྤངས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཉིད་ཀྱིས་ཉིད་ལ ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་བརྗོད་དོ།། གཡོ་བའི་འབྱུང་འཇུག་ཡིད་ཆེས་དངོས་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བཞག། སུས་ཀྱང་མ་བཅོས་ཚོགས་བརྒྱད་བརྟེན་པ་འཇའ་ཚོན་ཚུལ།། དེ་ལ་མི་དམིགས་ཚོགས་བརྒྱད་ལ་རྟེན་དེ་ཉིད མེད།། སེམས་ཅན་མིང་ནི་སེམས་ཅན་སེམས་ཅན་མེད།། སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ཡོངས་ཀྱི་ངང།། གཏི་མུག་རྣམ་པར་དག་པ་ཡེ་ཡིན་རྣམ་སྣང་མཛད།། འདོད་ཆགས་འདོད་ཆགས་ཡེ་ཡིན་ཆགས མཆོག་ཡས།། ཞེ་སྡང་རྣམ་པར་དག་པས་མ་སྤངས་དེ་བཞིན་སྡང་བ་མི་འཁྲུགས་པ།། ང་རྒྱལ་ཁྱད་པར་ང་རྒྱལ་ཡོན་ཏན་ཅན་དེ་འབྱུང་ལྡན་ཉིད།། ཕྲག་དོག་མི་འདའི་དམ་ཚིག་དོན་ཡོད་གྲུབ།། ཐམས་ཅད་མ་ལུས ལུས་པ་མེད་པར་དབང་དུ་འདུས་ཕྱིར་སྣང་མཐའི་དམ།། འདོད་པ་ཐེ་ཚོམ་མེད་ན་དམ་ཚིག་དམ་པ་གཙོ།། མ་རིག་དོར་མིན་རིག་པ་བླང་མེད་རོ་གཅིག་ཕྱིར་ན་རྣམ་སྣང་སོམ་ཉི་མེད།། འདའ་ཀའི་དེ་འདའ་མི་བྱེད་དེ ལ་གནས།། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་ཕྱིར་ན་རྒྱ།། དམ་ཚིག་དམ་པ་དེ་ལ་མི་འདའ་བ་ནི་མི་འཁྲུགས་བླ།། དགེ་དང་མི་དགེ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པས་རིག་པ་ཕྲག་དོག་དམ།། ལྔ་པོ ཡིན་གཞན་བདེ་བ་དེ་མིན་སྤོང་ཞིང་ཞི་བྱེད་འཁྲུལ་པའི་ལམ།། གང་ལ་སོམ་ཉི་མེད་པ་དེ་ལ་ཚུལ་
Chinese
以幻术存在之实相求证，如彩虹般于任何处皆不成立。 佛陀佛陀之名乃幻，幻亦安住于幻，一切法皆如是安住。 于佛法恭敬且欲求得，是为智慧之邪谬。 布施乃勇士，然智慧之错谬却无止境。 持戒是为戒律之邪谬，将使道路漫长。 安忍禅修，不住于安忍，故非安忍。 布施与持戒，佛法心性，十度如是修持，然无十度。 心中有佛法，勇士无此，无有可施之物。 以分别不能寻得真实义，此乃菩提道。 修持之果，因此勤奋之精要被舍弃。 以净治观待净治，无有可为，观待乃虚妄。 生起证悟之智慧，不可能断除分别之边。 寻求宗派之果，不能寻得真实道。 菩提心如鱼儿般沉睡。 总示诸乘之决定语及见解之品第五竟。 其后，薄伽梵吉祥普贤王如来，于舍弃犹豫之等持中入定，自为自己宣说此偈。 动摇之生灭，确信无实，如是安住于本然。 谁亦未造作，八识聚所依，如彩虹之相。 于彼无所缘，八识聚之所依，彼性亦无。 有情之名乃有情，然无有情。 佛陀佛陀乃一切有情之自性。 愚痴清净本初即是，乃毗卢遮那佛。 贪欲贪欲本初即是，乃无上之贪。 嗔恨清净，未曾舍弃，如是嗔恨不生冲突。 我慢特殊，我慢具功德，彼乃具生者。 嫉妒不越之誓言，有意义且成就。 一切无余，无有遗漏地摄持，故为无量光佛。 若无希求与怀疑，则誓言乃殊胜之根本。 非舍弃无明，非取舍明，一味一体，故毗卢遮那佛无有犹豫。 不作迁变，安住于彼。 未曾动摇于法界，因摄持一切故为大。 不违越彼殊胜誓言，乃不冲突之智慧。 善与非善安住于平等性中，故智慧乃嫉妒之根本。 五者是，其余安乐非彼，舍弃且寂灭乃错谬之道。 于何者无有犹豫，于彼有
English
Seek the clear reality of what exists as illusion. Like a rainbow, it will not be established anywhere. The name "Buddha, Buddha" is like an illusion, and illusion abides in illusion. All phenomena abide in that way, just as they are. Reverence for the Buddha's teachings and the desire to attain them is a perversion of wisdom. Giving is the act of a hero, but the delusion of wisdom is endless. Discipline is a perversion of discipline, it will make the path long. Practicing patience, not abiding in patience, is not patience. Giving and discipline, Dharma-mind, the ten perfections are practiced in this way, but there are no ten perfections. In the mind there is Dharma, but the hero does not have it, there is nothing to give. By analysis, the true meaning is not found, that is the path to enlightenment. The fruit of practice is that the essence of diligence is abandoned. By purifying, looking at purification, there is nothing to be done, looking is false. With the arising of the wisdom of realization, it is impossible to abandon the extremes of conceptualization. By seeking the fruit of sectarianism, the true path is not found. The mind of enlightenment is like a fish sleeping. The fifth chapter, which briefly explains the definitive words and views of all vehicles, is complete. Then, the Bhagavan, the glorious Samantabhadra, having entered into samadhi free from doubt, spoke this verse to himself. The arising and ceasing of movement, believing in the unreal, abide in suchness. Unfabricated by anyone, the eight aggregates rely on the form of a rainbow. Without aiming at that, the basis of the eight aggregates, that very nature does not exist. The name of sentient being is sentient being, but there is no sentient being. Buddha, Buddha, the nature of all sentient beings. Ignorance is completely pure, it is primordially pure, it is Vairochana. Desire, desire, is primordially pure, it is the supreme desire. Anger is completely pure, not abandoned, thus anger does not arise in conflict. Pride is special, pride has qualities, that is the one who has arisen. Jealousy, the oath that is not transgressed, is meaningful and accomplished. All, without exception, are completely subdued, therefore it is Amitabha. If there is no desire or doubt, then the oath is the supreme essence. Not abandoning ignorance, not adopting knowledge, one taste, therefore Vairochana has no doubt. Not making a transition, abiding in that. Not moving from the Dharmadhatu, because it encompasses all, therefore it is great. Not transgressing that supreme oath is the wisdom that does not conflict. Good and non-good abide in equality, therefore wisdom is the root of jealousy. The five are, other happiness is not that, abandoning and pacifying is a mistaken path. In what there is no doubt, in that there is
Tibetan
ཁྲིམས་ལྡན།། ཐེ་ཚོམ་ཟད་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས།། དགེ་སྡིག་ཐེ་ཚོམ་ཟད་པ་བྱང་ཆུབ་ཆེན པོ་ཉིད།། རྟོག་མཐའ་རྟོག་མཐའ་སྤང་མེད་ཟད་པ་ཡང་དག་མཐའ།། ཆགས་མེད་ཆགས་པའི་ལམ་ལ་མི་གནས་མཉམ་པ་ཉིད།། མི་དམིགས་དབྱིངས་ཀྱི་མ་མཐོང་མཐོང་མིན་ཟིན་པ་དེ་མི་གཏོང་བ་བསྒོམ་པའི མཆོག།བསམ་འདས་བརྗོད་མེད་ངང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། སྟོན་པའི་མཆོག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། ཀུན་གྱིས་རབ་བསྔགས་དཔེ་མེད་ལམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པའི་ཇི་བཞིན་ཉིད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ ལོ།། བྱ་བྲལ་མཁྱེན་ལྡན་ཀློང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། ཇི་བཞིན་ཡེ་ནས་མཁྱེན་ལྡན་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། ས་ལས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་ཀུན།། སྤྱོད་པ་མཆོག་གྱུར་བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི་ཡུམ།། ཀུན་མཚུངས་རྣམ གྲོལ་མཆོག་གི་ལམ་དེ་སངས་རྒྱས་ཉིད།། ཕྲ་ཞིང་ཤེས་དཀའ་ཀུན་གྱི་ལམ་དེ་མི་རྟོག་རྟོག་ལས་འདས།། དེ་མེད་མི་འབྱུང་དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་རྣམ་གྲོལ་མཆོག་གི་ལམ།། མི་དམིགས་མི་གནས་བསམ་པ་ཀུན་དང བྲལ།། ཚིག་གིས་མི་ཁེབས་དབྱིངས་དང་ཁ་དོག་བཟང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན།། བསྟན་ཅིང་བརྟགས་པར་དཀའ་ལ་བརྗོད་དུ་རྡུལ་ཙམ་མེད།། འདི་ཞེས་བསྟན་པའི་ལམ་མེད་གཅིག་མེད་དུ་མ་མེད།། ཚད་ལ་གཞིག ནས་དོན་གྱིས་གྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད།། ཁྱད་པར་གྲོལ་ཞིང་དེ་མིན་དེ་མེད་དེ་ལ་རྩོལ་བྲལ་ན།། སྔོན་གྱི་དྲང་སྲོང་བསྒོམ་མཁན་བསྒོམ་པ་ཉིད་དུ་གང་འདོད་པ།། བསྒོམ་ཆགས་ལམ་གྱི་ནད་ཀྱིས་ཟིན་པ ཡིན།། དཔྱོད་པའི་མཐའ་ལ་དོན་གྱི་ལུང་མེད་འཁྲུལ་པ་ཡིན།། ཚིག་གི་མཐའ་དཔྱོད་ལམ་དུ་འདོད་ཅིང་རེ་མཐོང་བ།། དེ་ཉིད་རྟོག་པའི་རྒྱུ་འབྲས་སྨིག་རྒྱུ་བསྙེག་པ་འདྲ།། ཤེས་རབ་ཟབ་མོས་བླ་མེད་སངས་རྒྱས ཚོལ་བར་རབ་ཏུ་སླ།། གཞན་ནས་མ་ཡིན་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་མཆོག་ཏུ་འདོད།། ཡང་དག་ལམ་ནི་ཚིག་གིས་མཚོན་དུ་མེད།། ཡང་དག་ཉིད་དུ་མཐོང་ན་འཁྲུལ་པ་སྟེ།། དག་དང་མ་དག་མཐོང་མེད་མཚུངས་པའི ལམ།། རྣམ་པར་ཅི་ཡང་མི་འབྱེད་ཡེ་ཤེས་གཏི་མུག་དང།། རང་གིས་མི་གཡོ་མི་བསྐྱོད་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོར་གནས།། འདི་ལྟར་མཐོང་ཞེས་མཐོང་བའི་དམིགས་མེད་མངོན་སུམ་མཐོང་བའི་ལམ།། དེ་ཕྱིར་ཐམས ཅད་མཁྱེན་པའི་སྤྱན་ཞེས་དེ་ལ་བྱ།། མཐའ་དང་དབུས་མེད་ཡངས་པའི་རང་བཞིན་ཞེས།། མི་ལེན་མི་སྤང་མཉམ་པའི་རྒྱལ་པོ་འཐོབ།། སེམས་དང་བག་ཆགས་གཉིས་མེད་འདྲེས་ཤིང་མཚུངས།། འཛིན་པས་སྣང ཞིང་བརྟགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་ནི།། མི་འདོར་མི་སྤང་རང་བྱུང་དེ་ཉིད་
Chinese
具戒者。 疑惑尽除，是薄伽梵之薄伽梵。 善恶疑惑尽除，乃大菩提。 念头之尽头，念头之尽头，无可舍弃，是究竟之尽头。 无染著，不住于染著之道，是平等性。 无所缘，空性之未见，非见之所执持，不舍弃此，是禅修之殊胜。 向思虑超越、言语道断之境界顶礼。 向导师之殊胜顶礼。 向一切赞叹、无与伦比之道顶礼。 向成为佛法心髓之如是性顶礼。 向无为、具智之虚空顶礼。 向如是本初具智之身顶礼。 从地开始的戒律等一切。 是行为殊胜善逝们的母亲。 一切平等，解脱殊胜之道即是佛。 微细且难以理解，一切之道，是不思，超越思虑。 彼无，不生，因此彼是解脱殊胜之道。 无所缘，不住，远离一切思念。 言语无法覆盖，非空性和美好颜色之行境。 难以指示和考察，言说连微尘许也没有。 没有指示“此是”的道路，没有一，没有多。 以尺度衡量，以意义成就之事。 特别是，解脱，非彼，无彼，于彼无勤奋。 往昔之仙人，修行者，凡欲求修行本身者。 被修行贪著之道之疾病所缠缚。 于考察之尽头，没有意义之教证，是错乱。 欲求以言语之尽头为考察之道，并期望见到者。 彼即是念头之因果，如追逐阳焰。 以甚深智慧，极易寻得无上佛果。 非从他处，即是彼，是殊胜之所欲。 真实之道无法以言语诠释。 若见为真实本身，则是错乱。 净与不净，不见，平等之道。 不作任何分别，是智慧愚痴。 自性不动摇，不移动，安住于禅定之王。 如是见，无见之所缘，现量见之道。 因此，称彼为一切智之眼。 无边无中，宽广之自性。 不取不舍，获得平等之王。 心与习气，无二，混合且相同。 以执著显现，考察之诸法，对于一切。 不舍弃，不抛弃，是自生之彼性。
English
The one with vows. Having exhausted doubt, the Sugata of the Sugatas. Exhausting doubt about virtue and vice is the Great Enlightenment itself. The end of thoughts, the end of thoughts, without abandonment, is the true end. Without attachment, not abiding on the path of attachment, is equality itself. Without an object, the unseen of space, not seeing what is grasped, not abandoning that, is the best of meditation. I prostrate to the state beyond thought and inexpressible. I prostrate to the best of teachers. I prostrate to the path that is praised by all and without compare. I prostrate to the Suchness that has become the essence of the Dharma. I prostrate to the expanse that is free from action and possesses wisdom. I prostrate to the body that is Suchness, primordially possessing wisdom. From the earth, all the disciplines and so on. The conduct is the mother of the supreme Sugatas. The path of supreme liberation, equal to all, is the Buddha himself. Subtle and difficult to understand, the path of all is non-thought, beyond thought. That which is not, does not arise, therefore that is the supreme path of liberation. Without an object, without abiding, separated from all thoughts. Words cannot cover it, it is not the domain of space and beautiful colors. Difficult to point out and examine, there is not even a particle to be spoken of. There is no path to point out as "this", there is no one, there is no many. Measuring with a measure, it is to be accomplished by meaning. In particular, liberation, not that, without that, without effort in that. The ancient sages, meditators, whatever they desire as meditation itself. They are seized by the disease of attachment to meditation. At the end of examination, there is no scriptural authority of meaning, it is delusion. Those who desire the end of words as the path of examination and hope to see. That itself is the cause and effect of thought, like chasing a mirage. With profound wisdom, it is very easy to seek the unsurpassed Buddhahood. Not from another, it is that itself, it is considered supreme. The true path cannot be indicated by words. If one sees it as the true itself, it is delusion. Pure and impure, unseen, the path of equality. Not discriminating anything, it is wisdom and ignorance. One's own does not waver, does not move, abides in the king of samadhi. Seeing like this, without an object of seeing, the path of directly seeing. Therefore, that is called the eye of the all-knowing. Without end and without center, the nature of vastness. Not taking and not abandoning, one obtains the king of equality. Mind and habit, non-dual, mixed and the same. By grasping, all the phenomena that appear and are examined. Not abandoning, not discarding, it is that self-arisen nature.