Tibetan
ད ཆོས་ཀྱི་སྐུ།། དེ་ཡང་འདུས་པའི་འཁོར་རྣམས་ད་ཉོན་ཅིག། བསྒོམ་དུ་ཡོད་མེད་སྒྲོ་སྐུར་མཐར་ལྷུང་ཕྱིར།། བསྒོམ་པའི་ཞི་གནས་མཐའ་ལ་ཞེན་པ་སྟེ།། མ་རྟོགས་བསྒོམ་མེད་དོན་གྱི་གདེང་དང་བྲལ།། དེ་ཕྱིར་མཐའ ཡི་བལྟ་བ་ནོར་བའི་ལམ།། དེ་ཡང་དད་ལྡན་འཁོར་རྣམས་ཡིད་ཀྱིས་ཉོན།། ཨ་ཏི་མན་ངག་ཆོས་སྐུའི་སྙིང་པོ་ནི།། བསྒོམས་ཀྱང་འགལ་མེད་རང་སེམས་ནམ་མཁའ་འདྲ།། མ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་ཆོས་སྐུ་རྟོགས་བྲལ མེད།། བྱང་ཆུབ་ལམ་དུ་སེམས་ཉིད་རྟོགས་པ་ཆེ།། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེས་ཡིད་ཀྱི་དོན་ཞུས་པ།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ལམ།། ཐ་དད་འབྲེལ་མེད་ཐུགས་རྗེས་ཕན་མི་ནུས།། གཅིག་ན འགྲོ་དྲུག་སེམས་ཅན་ཅི་ཕྱིར་བྱུང།། ཀུན་རིག་སྟོན་པས་བཀའ་སྩལ་ཡིད་ཀྱིས་ཉོན།། དེ་གཉིས་སོ་སོར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།། རྟོགས་ན་ངོ་བོ་གཅིག་ཕྱིར་ཐུགས་རྗེ་འབྱུང།། རང་སེམས་མ་རིག་རྣམ་རྟོག་སྡུག་བསྔལ ཡིན།། དོན་ལ་དབྱེར་མེད་སེམས་ཉིད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། འདུས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་སེམས་དོན་ཡིད་ཀྱིས་ཞུས།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་གྱུར་ན།། སངས་རྒྱས་ལས་བྱུང་རྣམ་གསུམ་དོན་མེད འགྱུར།། སེམས་ཅན་ལས་བྱུང་ཚོགས་གཉིས་དུས་མི་རྟོག། ཀུན་རིག་སྟོན་པས་འཁོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་རྒྱུ་འབྲས་རོ་གཅིག་ཕྱིར།། ལྟོས་པས་གཅིག་ལ་གཅིག་བྱུང་མ་ཡིན་ཏེ།། གཉིས ཀའི་ངོ་བོ་རང་སེམས་ཆོས་སྐུར་གཅིག།སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་སྐྱོན་ཡོན་རྣམ་གཉིས་ཀྱིས།། ཆོས་ཉིད་འཁྲུལ་པ་གང་ཡང་གཞི་བཞག་ནས།། གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་རྩོད་ན་མི་འགལ་ཕྱིར།། མ་རིག་ཡེ་ཤེས་གང་རུང་ ཕྱོགས་གཟུང་ན།། ཀུན་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་མིན་པའི་ཕྱིར།། རྒྱུ་ཡོད་དང་ནི་རྒྱུ་མེད་གང་འཁྲུལ་པ།། གཞིར་བཞག་མ་ནོར་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པར་གསུངས།། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེས་འཁོར་གྱི་དོན ཞུས་པ།། རང་ལ་ཡོད་པ་མཁས་པས་འདི་སྐད་སྟོན།། ཡེ་ནས་ཡོད་ན་མན་ངག་བསྟན་མི་དགོས།། མེད་ན་རི་བོང་རཝ་བཞིན་རྒྱུ་མི་དམིགས།། ཀུན་རིག་སྟོན་པས་འཁོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ།། ཡེ་ནས་རང་ལ་ཡོད་པའི ཆོས་སྐུ་ནི།། བླ་མས་མཚོན་ནས་རང་སེམས་དོན་བསྟན་པས།། མ་རིག་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུར་ཤེས་པ་ལས།། ལོགས་ན་བཙལ་ནས་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནོ།། དད་ལྡན་འཁོར་གྱིས་དོན་ཆེན་ཡིད་ཀྱིས་ཞུས།། བླ་མའི་མན ངག་ཡུལ་ལ་མི་རྟོག་པ།། ཙམ་དུ་ཉམས་མྱོང་ཞི་གནས་སྐྱོན་ཡིན་ཕྱིར།། རྟོགས་ན་རང་རྒྱུད་ཡིན་ཕྱིར་མན་ངག་མིན།། མ་དྲན་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ།།
Chinese
ད 法身。 ད 聚集的眷属们，现在谛听。 因为陷入对于有无修习的妄加诽谤的极端。 对于修习的寂止执着于边。 未证悟则与无修之义的把握相离。 因此是边见的错误的道路。 ད 具有信心的眷属们，用心谛听。 阿底口诀法身之精髓是： 修习也无有相违，自心如同虚空。 不修习也不会远离证悟法身。 于菩提道中，心性之证悟为大。 སེམས་དཔའ་ 勇士金刚请问心之义： 佛与有情是一还是他？ 若是他，则无有关联，慈悲也无法利益。 若是一，为何出现六道有情？ ཀུན་རིག་ 普明导师开示，用心谛听： 此二者并非显现为各自不同。 若证悟，则因本体为一而生慈悲。 自心无明、分别念即是痛苦。 于义上无有差别，心性任运成就。 聚集的僧众用心请问心之义： 佛与有情若是因果， 则从佛所生的三种无有意义。 从有情所生的二资粮于何时不积聚？ ཀུན་རིག་ 普明导师对眷属们开示： 佛与有情因果味一故， 并非依赖而一者生于一者， 二者的本体，自心与法身为一。 佛与有情以过患功德之二者， 于法性之迷乱任何立宗之后， 二者任一而争辩也不相违故， 若取无明与智慧任何一方， 则一切皆是，且一切皆非故。 有因与无因，何者为迷乱？ 已立宗而无有错谬，是极为珍贵的，如是宣说。 སེམས་དཔའ་ 勇士金刚请问眷属之义： 智者如此宣说自己所具有的： 若本有，则无需宣说口诀。 若无有，则如兔角般，不观察因。 ཀུན་རིག་ 普明导师对眷属们开示： 本来自具的法身， 由上师指示而显示自心之义， 从无明分别念了知法身之外， 并非于他处寻觅而指示。 具有信心的眷属们用心请问大义： 上师的口诀不对境不作意， 仅仅体验寂止是过失之因。 若证悟则是自相续故，非口诀。 则成为无有忆念与念想之境地。
English
Dharmakāya. Now, listen, all you assembled retinue! Because of falling into extremes of falsely accusing whether there is or is not meditation, Attachment to the extreme of the quiescence of meditation; Without realization, one is devoid of confidence in the meaning of non-meditation. Therefore, it is the path of erroneous views of extremes. O faithful retinue, listen with your mind! The essence of the Ati instruction, the Dharmakāya, Even with meditation, there is no contradiction, the mind is like the sky. Even without meditation, there is no separation from realizing the Dharmakāya. On the path to enlightenment, the realization of mind itself is great. Sempa Dorje (སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེས་) asked about the meaning of the mind: Are Buddhas and sentient beings one or different? If different, there is no connection, and compassion cannot benefit. If one, why do the six realms of sentient beings arise? Kunrig (ཀུན་རིག་) the teacher spoke, listen with your mind! These two do not appear as separate entities, If realized, compassion arises because the essence is one. One's own mind, ignorance, and conceptual thoughts are suffering. In meaning, there is no difference, the nature of mind is spontaneously accomplished. The assembled gathering asked about the meaning of mind with their minds. If Buddhas and sentient beings are cause and effect, The three things arising from the Buddha become meaningless. The two accumulations arising from sentient beings, when do they not accumulate? Kunrig (ཀུན་རིག་) the teacher spoke to the retinue: Buddhas and sentient beings are of one taste in cause and effect, Not arising from one dependent on the other, The essence of both is one in the Dharmakāya of one's own mind. With the two aspects of faults and virtues of Buddhas and sentient beings, After establishing any basis for the delusion of reality, Even if arguing about either of the two, there is no contradiction, If taking any side of ignorance or wisdom, Because everything is and everything is not. Which is the delusion, having a cause or not having a cause? Establishing the basis without error is said to be extremely precious. Sempa Dorje (སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེས་) asked the meaning of the retinue: The wise ones say this about what one has within oneself: If it is inherently present, there is no need to teach the instructions. If it is not, like a rabbit's horn, the cause is not observed. Kunrig (ཀུན་རིག་) the teacher spoke to the retinue: The Dharmakāya that is inherently present within oneself, By the lama pointing out and showing the meaning of one's own mind, From knowing ignorance and conceptual thoughts as the Dharmakāya, It is not taught by searching elsewhere. The faithful retinue asked about the great meaning with their minds. The lama's instructions, not thinking about the object, Merely experiencing quiescence is the cause of faults, If realized, it is one's own continuum, therefore not instructions. Then it becomes a state of no recollection and no conception.
Tibetan
དེ་ཡང་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཉོན།། ཡུལ་ལ་མི རྟོག་དེ་ཉིད་བསམ་གཏན་ཏེ།། རྟོག་དང་མི་དྲན་གཉིས་ཀའི་གཞི་ཉིད་ནི།། ཐོག་མཐའ་ཆོད་པས་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས།། དེ་ཡང་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དོན་རྟོགས་ན།། ཡུལ་ཉིད་མི་རྟོག་མི་བསྒོམ་དོན་ལ གནས།། དེ་ཡང་མན་ངག་གིས་བཅོས་དོན་དང་འགལ།། མ་བཅོས་མན་ངག་བཀའ་ལ་དགོས་མེད་འགྱུར།། དེ་ཡང་འདུས་པའི་འཁོར་ཚོགས་ཡིད་ཀྱིས་ཉོན།། བླ་མ་མཁས་པའི་མན་ངག་དོན་ཟབ་མོས།། ཀུན་གཞི གཞི་ཆ་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་ཉིད།། བཅོས་སུ་མེད་ལ་རང་སེམས་ནམ་མཁའ་འདྲ།། སྒོ་ལྔ་ཡུལ་ཉིད་འཁྲུལ་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ཆོད།། ཡིད་ལ་བལྟ་བ་བསྟན་པས་ཉོན་མོངས་གྲོལ།། དེ་ཕྱིར་བཀའ་དོན་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པར གསུངས།རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་བལྟ་བ་ཡེ་ཤེས་གཏིང་རྫོགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་རྒྱུད་ལས། ཐེ་ཚོམ་གྱི་གེགས་བསལ་བའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའོ།།།། དེ་ནས་འདུས་པའི་ཚོགས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ།། བློ་དངོས་ གཞི་ལ་གཉིས་མེད་རབ་རྟོགས་ན།། མིང་གི་ཐ་སྙད་རྣམ་གྲངས་འཛིན་མེད་ཕྱིར།། ཡུལ་ལ་མི་ཞེན་མ་རིག་རང་སར་གྲོལ།། བཙལ་མེད་བསམ་གཏན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྟགས།། ཕན་གནོད་ཇི་ལྟ་བུ་དང་ཕྲད་གྱུར ནས།། བྱམས་སྡང་གཉིས་ཀྱི་སེམས་ནི་སྐྱེས་པའི་ཚེ།། མཉམ་ཉིད་རིག་པས་གསལ་ཐེབས་རྣལ་འབྱོར་དེ།། བློ་དངོས་གཉིས་མེད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྟགས།། དེ་ཡང་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ད་ཉོན་ཅིག། ཀུན་ཏུ་བཟང པོ་འོད་དང་བཅས་ནས་ནི།། དབང་པོར་མངོན་སུམ་བྱོན་ནས་ཆོས་བསྟན་ཀྱང།། བཟང་པོ་ཡིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་དང་རྒྱུ་དང།། གཤིན་རྗེའི་འཇིགས་པ་བྱུང་ཡང་ཉམ་མི་ང།། གཉིས་པ་འཁྲུལ་པར་རྟོགས་ཕྱིར་སྤང ལེན་མེད།། ལྟ་བ་གདེང་ལྡན་ཉམས་མྱོང་ཡིན་པའི་རྟགས།། ཐེག་པའི་བྱེ་བྲག་ཆོས་རྣམས་ཅི་གསུངས་ཀྱང།། དོན་ལ་བཟང་ངན་མེད་རྟོགས་ཕྱིར་ན་སྒྲོ་སྐུར་བྲལ།། ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་ཉམས་མྱོང རྟགས།། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྡུག་བདེ་ཅི་བྱུང་ཡང།། སྐྱོན་ཡོན་མི་བལྟ་རང་སེམས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར།། སྔ་ཕྱི་མེད་པར་ལྟ་བའི་གདེང་ལྡན་ན།། ཆོས་ཉིད་རང་གསལ་ཉམས་སུ་མྱོང་པའི རྟགས།། ལུས་དང་མི་མཐུན་པ་ཡི་ནད་དང་བགེགས།། བྱུང་ཡང་བག་ཆགས་དང་ནི་ཉོན་མོངས་པ།། རྟོག་པ་བརྟས་པ་ཉིད་ལས་མ་གཏོགས་པ།། ཞེན་པ་མེད་ཕྱིར་ཆོས་སྐུ་དད་པ་ཡིས།། མི་གཏོང་དྲན་པར་བྱེད པའི་རྣལ་འབྱོར་པ།། དངོས་གྲུབ་རྩོལ་མེད་དགོངས་པ་ཉམས་མྱོང་རྟགས།། དེ་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ད་ཉོན་ཅིག། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་
Chinese
再者，菩萨金刚藏谛听！对境不思，即是禅定。思与不念，二者之基，始末已决，故为法性菩提心。彼若证悟自生智慧之义，则境自不思不修，安住于义。彼又与以诀窍改造之义相违，不改造之诀窍，于教言则成无用。再者，聚集之眷属以心谛听！上师智者之诀窍，以义甚深故，阿赖耶，基之分，法身之自性，无可改造，而自心如虚空。五根对境，因迷乱故断绝关联。以示观心，烦恼解脱。是故教言之义，甚为珍贵而宣说。大圆满观见智慧究竟之王续中，遣除疑惑之障，第二十一品。此后，对聚集之眷属宣说：若于智慧真如二无别善为了悟，则因无有名之异名分别执着，故于境不贪执，无明自解脱。无寻之禅定，体验之相，无论遭遇利益损害如何，生起慈嗔二者之心时，以平等觉性明照，彼瑜伽士，是智慧真如二无别体验之相。再者，菩萨金刚，今谛听！普贤王如来与光俱，于诸根前显现而说法，然以贤善之心为因，纵遇阎罗之怖亦不怯懦。二者了知为错乱故，无舍取。是见解具证验之相。无论宣说何种乘之差别诸法，然了知义上无好坏故，则无增损。是于法获得安忍之体验之相。身语意三，无论发生苦乐如何，不观过失功德，因自心错乱之故。若于无有先后而具足见解之证悟，则是法性自明之体验之相。与身不和之疾病与魔障，虽生起，然除串习与烦恼，增盛分别念之外，因无有贪执故，以法身之信，不舍而忆念之瑜伽士，是无勤成就之证悟体验之相。再者，聚集之精要，今谛听！于菩提心
English
Furthermore, Bodhisattva Vajra Essence, listen! Not thinking about objects is itself meditation. The basis of both thinking and not thinking is the nature of reality, the enlightened mind, because it is decisive in the beginning and the end. Moreover, if the meaning of self-arisen wisdom is realized, then the object itself is neither thought about nor meditated upon, but abides in its meaning. Furthermore, it contradicts the meaning of being altered by instructions. Unaltered instructions make the teachings unnecessary. Furthermore, the assembled retinue, listen with your mind! The profound meaning of the instructions of a wise lama is that the all-ground, the basis, the essence of the Dharmakaya, is unalterable, and one's own mind is like the sky. Because the five senses are confused about objects, sever the connection. By showing how to look at the mind, afflictions are liberated. Therefore, the meaning of the teachings is said to be extremely precious. From the Tantra of the King of Thoroughly Exhausting Wisdom in the Great Perfection of View, the twenty-first chapter, which dispels the obstacles of doubt. Then, he spoke to the assembled gathering: If one thoroughly realizes the non-duality of wisdom and reality, then because there is no grasping at the various names and terms, there is no attachment to objects, and ignorance is self-liberated. The sign of experiencing meditation without searching is that when one encounters whatever benefits or harms, and when the mind of love and hatred arises, that yogi who clearly illuminates it with equanimity is a sign of experiencing the non-duality of wisdom and reality. Furthermore, Bodhisattva Vajra, listen now! Even though Samantabhadra appears with light before the senses and teaches the Dharma, he is motivated by a virtuous mind, and he is not afraid even when the fears of Yama arise. Secondly, because he knows that it is a delusion, there is no acceptance or rejection. This is a sign of experiential confidence in the view. No matter what differences in vehicles and teachings are taught, because he realizes that there is no good or bad in meaning, he is free from exaggeration and denigration. This is a sign of experiencing tolerance of the Dharma. No matter what suffering or happiness arises in body, speech, and mind, he does not look at faults or virtues, because his own mind is a delusion. If he has confidence in the view without before or after, it is a sign of experiencing the self-illumination of reality. Even if illnesses and obstacles that are incompatible with the body arise, apart from the habits and afflictions, and the increase of thoughts, because there is no attachment, the yogi who does not abandon the faith of the Dharmakaya but remembers it is a sign of experiencing the effortless accomplishment of realization. Furthermore, the essence of the assembly, listen now! To the mind of enlightenment