Tibetan
ཞི་སྤང་བླང་ཉན་ཐོས་ཀྱི། །ས་རྣམས་གནོན་པའི་འབྲས་བུ་ནི། །དགྲ་བཅོམ་ཆེན་པོ་སྡུག་བསྔལ་བྲལ། །ཚངས་པར་སྩོད་པའི་དགེ་སློང་ཚོགས། །བདེ་སྐྱིད་ལྡན་པ་སྤྲུལ་སྐུའི་ཚུལ། །བྱ་བ་བྱས་ཤིང་ཨརྟན་པ། །ཟག་པ་ཟད་ཅིང་འཁོར་བ་སྟོངས། །དྭ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །ཡང་ཏི་རྫོགས་ཆེན་ཡས་བལྟས་ན། །འགྲོ་དོན་མ་བྱེད་ཐབས་དང་བྲལ། །ཆོས་སྐུ་མ་རྟོགས་ཤེས་རབ་བྲལ། །ལུང་ལྡན་ངེས་པའི་དོན་མ་མཐོང་། །ཐབས་མེད་ཤེས་རབ་བྲལ་བའི་ཕྱར་།ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་ཉིད་དུ་ལྟུང་། །དེ་ཕྱིར་ངེས་པའི་སངས་རྒྱས་མིན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འབྲས་བུ་ཡང་། །བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། །འགྲོ་བའི་དོན་དུ་དཀའ་སྤྱད་ཕྱིར། །ཐབས་ནི་ཕ་རོལ་ཕྱན་པ་བཅུས། །སྒྲབ་གཉིས་སྦྱངས་ནས་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས་ལ་ནི། །མི་ལུས་མེད་པར་ལོངས་སྐུའི་ཚུལ། །མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཐམས་ཅད་ལྡན། །དོན་དམ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡི། །སངས་རྒྱས་ཆེ་བའི་ཆོས་ཀུན་མཁྱེན། །གདུལ་བྱ་འཁོར་གྱིས་ལོངས་སྐུར་མཐོང་། །ད་ཡང་འཁོར་གྱི་སྙིང་པོ་ཉོན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་། །ཡང་ཏི་རྫོགས་ཆིན་ལས་བལྟས་ན། 681༄༅། །ངེས་དོན་སྙིང་པོ་མ་མཐོང་ཕྱིར། །གཞི་ན་མ་རིག་ཡོད་པས་ནས། །རྩོལ་བ་བྱས་པས་ཆོས་སྐུ་བསྒྲིབས། །དེ་ཕྱིར་ཡང་དག་སངས་རྒྱས་མིན། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ཐམས་ཅད་འདུས་པ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའིཐུ་ སྦྱོད་ལས། །རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་འདོད་ལུགས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉིས་བརྒྱ་དང་བཞ་པའོ།། །།དེ་ནས་ཀུན་རིག་རྒྱལ་པོ་ཡིས། །འདུས་པའི་འཁོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། །ཀྲི་ཡ་ལྷ་དང་ལྷ་མོ་དང་། །ཕ་མོ་གཉིས་ཀྱེ་ཚུལ་དུ་གནས། །མིང་སྲིང་ལྕམ་དྲལ་ཚུལ་དུ་ཡོད། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བདེ་བ་ཡང་། །བལྟ་བའ་ཚུལ་དུ་བལྟས་པས་ཚིམ། །མི་ཚེ་བདུན་དུ་བསྒྲུབས་པའི་མཐུས། །དྲང་སྲོང་རིག་འཛིན་ས་ཐོབ་སྟེ། །སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན། །རིགས་གསུམ་མགོན་པོར་སངས་རྒྱས་པ། །བྲམ་ཟེའི་ཚུལ་དུ་གཙང་སྤྱད་པས། །དག་པའི་སངས་རྒྱས་འབའ་ཞིག་ཡོད། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །ཀུན་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ལ། །གཟུགས་བརྙན་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་ལ། །འགྲོ་དོན་སྨོན་ལམ་སྟོབས་ཀྱིས་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་དག་པའི་སངས་རྒྱས་འདོད། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །ཡོ་ག་རྣལ་འབྱོར་སེམས་དཔའ་ཡིས། །འབྲས་བུ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བསྒྲུབ་སྟེ། །འབྲས་བུ་སྟུག་
Chinese
寂静舍弃受持声闻之，诸地压伏之果乃，大阿罗汉离痛苦，梵行之比丘众，具足安乐化身之相，事业已成且稳固，烦恼已尽轮回空，复次金刚萨埵谛听，若从甚深大圆满观之，不作利生离方便，未悟法身离智慧，具足教证未见真实义，无方便离智慧之故，堕入声闻缘觉之境，是故非为真实之佛，菩提萨埵之果亦，于无上菩提发心后，为利有情故行苦行，方便即是十度波罗蜜，修习二资粮而圆满二资粮，再次谛听积聚之精华，于普光之地上，无有凡身而为报身之相，具足一切相好，胜义自性本无之，佛陀广大之法皆遍知，所化眷属见为报身，再次谛听眷属之精华，菩提萨埵之佛陀亦，若从甚深大圆满观之，
English
The peaceful abandonment and acceptance of the Shravakas, The fruit of subduing all the grounds is: The great Arhat is free from suffering, The assembly of monks who practice celibacy, Possessing happiness and the form of a manifestation body, Having accomplished the task and being stable, Having exhausted defilements and emptied the cycle of existence. Again, listen, Vajrasattva! If viewed from the perspective of Ati Dzogchen, Not performing benefit for beings, devoid of skillful means, Not realizing the Dharmakaya, devoid of wisdom, Not seeing the definitive meaning with scriptural authority. Due to being without skillful means and devoid of wisdom, One falls into the state of Shravakas and Pratyekabuddhas. Therefore, they are not truly enlightened Buddhas. The fruit of Bodhisattvas also, After generating the mind of supreme Bodhi, For the sake of benefiting sentient beings, they practice austerities. The means are the ten Paramitas. Having trained in the two accumulations and perfected the two accumulations. Again, listen to the essence of the gathering. On the ground of Samantaprabha, Without a human body, in the form of a Sambhogakaya, Possessing all the marks and signs. The ultimate nature is devoid of inherent existence. All the great teachings of the Buddhas are omniscient. The disciples to be tamed see it as the Sambhogakaya. Again, listen to the essence of the retinue. The Buddhas of Bodhisattvas also, If viewed from the perspective of Ati Dzogchen,