Chinese
第九十章。 之后，为聚集的众生们，宣说了佛法的精髓。声闻、缘觉、经部，以及事部瑜伽、行部瑜伽等，因为是方便诱导之法，八乘方便虽然广大，但并非究竟的佛法精髓。现在再听聚集的精髓，佛法的精髓是大圆满，不是由因缘生起的有为法。因此，这自生精髓，不是任何人所造作，也不是人为修饰的，是自生智慧的国王。因此，未造作的心，因为不会被对治所摧毁，所以无法安立和取舍。通达此义的瑜伽士，以人的身体证得佛陀的心，以自生之身证得梵天之语，当下即是普贤王如来。是所有乘的精华之法，是真实佛陀的密意。自性身也是，此时证悟的法身。譬如粪便所造之物，必定不会改变，且会变得更加庄严。究竟自生佛的教言，其中没有执着的精髓。总集大圆满究竟一切义，与虚空智慧等同的续部中，开显了认清佛法精髓之品，即第八十章。 总结归纳的教言，即第十八章。 之后，金刚萨埵为了聚集的眷属的利益，以真实的意念向普贤法王祈请道：见解的歧途在哪里？显现法界歧途是什么？修行的歧途过患是什么？行为粗暴的过患是什么？果的歧途过患是什么？这些堕落的歧途在哪里？祈请普贤法王开示。听闻如此祈请的意义后，普贤法王开示道：见解的歧途的类别是，基础是思，任运成就无有定，心是无戏论太过分，清净无有必要是歧途。现在再听金刚萨埵，轮涅普遍任运成就，是如来藏法身，因为自性存在所以本来成佛。因此，是诸法之基础，认为是心愿任运成就。如将土石变为黄金一般，将处所转变为天神一般，普遍观察。显现不作改变也不作修饰。
English
Chapter Ninety. Then, for the assembled beings, he proclaimed the essence of the Dharma. Hearers, solitary realizers, Sutras, and Kriya Yoga, Upa Yoga, etc., because they are expedient and deceptive teachings, although the eight vehicles are vast in their methods, they are not the ultimate essence of the Dharma. Now listen again to the essence of the assembly, the essence of the Dharma is the Great Perfection, it is not a conditioned phenomenon arising from causes and conditions. Therefore, this self-arisen essence is not made by anyone, nor is it artificially modified, it is the king of self-arisen wisdom. Therefore, the uncreated mind, because it cannot be destroyed by antidotes, cannot be established or abandoned. The yogi who understands this meaning, with the human body attains the mind of the Buddha, with the self-arisen body attains the speech of Brahma, immediately is Samantabhadra. It is the essence of all vehicles, the secret intention of the true Buddha. The Svabhavikakaya also, at this time, is the Dharmakaya that is realized. For example, something made from feces, will certainly not change, and will become more magnificent. The ultimate self-arisen Buddha's teachings, in which there is no essence of attachment. The chapter on revealing the recognition of the essence of the Dharma, from the Tantra of the Great Perfection that Gathers All Definitive Meanings, Equal to the Wisdom Sky, is the Eightieth Chapter. The teachings summarized and condensed, is the Eighteenth Chapter. Then, Vajrasattva, for the benefit of the assembled retinue, with a true mind, requested the All-Knowing Dharma King, saying: Where are the wrong paths of view? What are the wrong paths of appearance and Dharmadhatu? What are the faults of the wrong paths of meditation? What are the faults of coarse behavior? What are the faults of the wrong paths of result? Where are these wrong paths of falling? Please explain, All-Knowing King. After hearing the meaning of such a request, the All-Knowing King proclaimed: The categories of wrong paths of view are, the basis is thought, spontaneous accomplishment is uncertain, the mind is non-conceptual and too extreme, purity is unnecessary, these are said to be wrong paths. Now listen again, Vajrasattva, Samsara and Nirvana are universally pervasive and spontaneously accomplished, it is the Sugata-garbha Dharmakaya, because it exists by its own nature, it is originally enlightened. Therefore, it is the basis of all dharmas, it is thought to be wish-fulfilling and spontaneously accomplished. Just as turning earth and stone into gold, transforming places into deities, universally observing. Appearance is neither changed nor modified.
Tibetan
།མ་ཤེས་མ་ཕན་ཞེན་ཕྱིར་འཁོར། །མཐུན་སྣང་ཡུལ་ལ་ནན་བརྟགས་ཏེ། །སྣང་བ་ཝ་ལེ་འདུག་པ་ལ། །ཇི་བཞིན་ཆོསརྙ་ ད་ཡིན་ཟེར་བ། །གཞི་ནོ་མ་བྱུང་འདོད་པ་འཁྲུལ། །ངེས་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་ཟེར་ནས། །གཞི་ནི་ངེས་མེད་ས་མ་ཟིན། །སྣ་ཚོགས་ཕྱིར་ན་ཆོས་ཉིད་མིན། །དེ་ཕྱིར་རིག་བྱེད་ལྟ་བ་གོལ། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །གང་ཡང་སེམས་ཡིན་འདོད་པ་དེ། །ཕྱི་ནང་ཆོས་རྣམས་སེམས་སུ་འདུས། །ཡུལ་ལ་ཞེན་ཕྱིར་རང་སེམས་འཁྲུལ། །ཀ་ཏ་རི་པའི་ལྟ་བར་གོལ། ཁུན་ཆད་སྤྲོས་མེད་འདོད་པ་དེ། ཁེང་ཟད་མེ་བཞིན་འདོད་པ་དེ། །གཉིས་ཀ་མེད་ཕྱིར་ཆད་པ་སྟེ། །གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་སྐུ་མེད་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་གོལ། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །ཐལ་དྲགས་524གང་ལྟར་འདོད་པ་དེ། །ཆོས་ཅན་ཁ་ཡར་གཅིག་གཅིག་ལ། །དུས་གསུམ་ཚང་ཕྱིར་འདོད་པ་འདོད། །གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་གྲངས་ཅན་གོལ། །གྲུབ་པ་པོ་ནི་གྲུབ་ཟིན་འདོད། །སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་སེམས་ཅན་སྐྱོན། །རང་ངོར་ལྷུན་གྲུབ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐ་དད་གཉིས་འཛིན་དོན་ལ་གོལ། །སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཡེ་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོར་དག །རང་གི་སེམས་ཉིད་ཀློང་ན་གསལ། །དེ་རུ་མ་འདུས་རྡུལ་ཙམ་མེད། །གོས་པ་མེད་པའི་ལྷུན་གྲུབ་དེ། །རང་སེམས་སྙིང་པོ་མ་རྟོགས་པར། །རྐྱེན་ཙམ་ཐུན་མོངས་མངོན་གྱུར་ཀྱང་། །སྡིག་ཅན་ཛོགས་སུ་མི་འགྱུར་གོལ། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །དེ་དག་ལྷུན་གྲུབ་བཅུར་གསུངས་པ། །ངེས་དོན་ལྷུན་གྲུབ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ནན་བརྟགས་བྱེད་ཕྱིར་ལྟ་ལོག་པ། །ལུང་མེད་བློ་བྱས་ཤིན་ཏུ་གོལ། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ཐམས་ཅད་འདུས་པ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། ལྟ་བའི་གོལ་ས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གྱ་ཀུཅིག་པའོ།། །།དེ་ནས་འདུས་པའི་འཁོར་རྣམས་ལ། །སྣང་བ་ཆོས་དབྱིངས་གོལ་ས་ནི། །ཀུན་རིག་སྟོན་པས་བཀའ་སྩལ་པ། །འཁོར་བའི་རྒྱུ་ནི་ཞེན་རྟོག་སྟེ། །ལུང་ལྡན་གྲུབ་མཐའ་བློས་མ་བསྒྱུར། །དབང་པ་ཡུལ་ལ་རྟག་ཏུ་ཡེངས། །ཆོས་བརྒྱད་ཡུལ་ལ་རྟག་པར་ཞེན། །ཆུ་བོ་བཞི་ཡི་མཐའ་ལ་ཚུད། །འཁར་བར་འཁྱམས་པའི་རྟེན་གཞི་ཡིན། །ཕྲ་རགས་ཡུལ་ནི་གཉེན་པོས་525༄༅། །སྤོངས། །རིས་སུ་འབྱེད་བའི་དབྱེ་བ་སྤང་། །ཡོད་མེད་འཇལ་བའི་རྒྱུ་འབྲས་སྤང་། །བློ་ཡིས་གཞི་ཉིད་འཆོས་པའི་ཕྱིར། །ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་གོལ་སར་གསུངས། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །ཆོས་རྣམས་སེམས་སུ་སྡུད་པའི་ཕྱིར། །ཡུལ་སེམས་ག
Chinese
不知不益执着故轮转，于顺现境仔细观察，现象瓦列安住时，说如是法是此，基未生起欲念错，说为无定任运成，基乃无定地未稳，杂多故非为法性，是故理智见解谬。今又谛听总集精要，凡何认为心者彼，内外诸法集于心，于境执着故自心错，于卡塔日巴之见解谬。空尽无散漫认为彼，如火焚尽认为彼，二者皆无故断灭，因无对治智慧故，法身无故甚为谬。今又谛听金刚萨埵，太过分524如何认为彼，有法各各异异上，三时圆满故欲如是欲，一无一故数论谬。成就者则认为已成就，佛陀功德有情过，自面任运不具故，异体二执于义谬。显有诸法皆法身，本来即是大乐圆，自之心性界中明，于彼不集微尘亦无，无染污之任运成，未悟自心精要时，仅是缘起共同显现，亦不转为罪恶谬。今又谛听金刚萨埵，彼等说为任运十者，因无实义任运故，因作仔细观察故见解颠倒，无有教理以分别心造作甚为谬。大圆满一切实义总集，智慧与虚空等性之续中，所示见解错谬处之品，第一百一十二竟。，其后于总集之眷属众，显现法界错谬处者，由普明导师所开示，轮回之因乃执着分别，具教理之宗派勿以分别心转变，感官恒常散乱于境，八法恒常执着于境，落入四河之边际，乃于轮回中漂泊之所依。细粗之境乃以对治525༄༅།，舍弃，舍弃区分种类之差别，舍弃衡量有无之因果，以分别心修饰地之本体故，说为声闻缘觉错谬处。今又谛听金刚萨埵，为将诸法总集于心故，境心
English
Due to clinging to ignorance and non-benefit, one revolves. Upon closely examining the concordant appearances of objects, when appearances remain like "va-le," saying, "Suchness is the Dharma," the desire for a non-existent basis is mistaken. Saying it is spontaneously accomplished without certainty, the basis is uncertain and does not hold ground. Because of variety, it is not Dharma-nature. Therefore, the views of the logicians are mistaken. Now, listen to the essence of the gathering. Whatever is considered to be the mind, all outer and inner phenomena are gathered into the mind. Due to clinging to objects, one's own mind is mistaken. The view of the Katari-pas is mistaken. The desire for emptiness and non-elaboration, the desire to be like a fire that has consumed everything, since both are absent, it is annihilation. Because there is no antidote of wisdom, and because there is no Dharmakaya, it is extremely mistaken. Now, listen to Vajrasattva again. However, the extreme 524 is considered, on the Dharma-possessing, separate, and distinct, the desire is desired because the three times are complete. Because one lacks the other, the Samkhya is mistaken. The accomplished one considers himself already accomplished. The qualities of the Buddha are the faults of sentient beings. Because spontaneous accomplishment is absent in one's own face, the duality of otherness is mistaken in meaning. All appearances and existences are the Dharmakaya. From the beginning, it is great bliss. One's own mind is clear in the expanse. Not even a particle is ungathered there. That spontaneously accomplished without defilement, when the essence of one's own mind is not realized, even if only the common causes manifest, it does not turn into a sinful end, it is mistaken. Now, listen to Vajrasattva again. Those said to be the ten spontaneously accomplished, because there is no definitive meaning of spontaneous accomplishment, because one makes close examination, the view is wrong. Without scripture, making it with discriminating mind is extremely mistaken. The Great Perfection, the gathering of all definitive meanings, from the Tantra of Equality with Wisdom and Space, the chapter showing the mistaken places of view, the one hundred and twelfth is complete. Then, to the assembled retinue, the mistaken places of appearance and Dharmadhatu, were taught by the All-Knowing Teacher. The cause of samsara is clinging and conceptualization. Do not transform the doctrine with scripture by discriminating mind. The senses are always distracted by objects. The eight worldly dharmas are always clung to objects. Falling into the edge of the four rivers, it is the basis for wandering in samsara. The subtle and coarse objects are abandoned by the antidote 525༄༅།. Abandoning the distinctions that separate categories, abandoning the cause and effect that measure existence and non-existence, because the basis itself is adorned by discriminating mind, it is said to be the mistaken place of Sravakas and Pratyekabuddhas. Now, listen to Vajrasattva again, in order to gather all dharmas into the mind, object-mind.