Tibetan
་ན་སྤྱོད་པ་ཡིན། །རང་སྣང་མཐོང་ན་ལྟ་བ་ཡིན། །དེ་ལས་མ་ཡེངས་བསྒོམ་པར་བཤད། །གཏང་གཞག་མེད་ན་ཏིང་འཛིན་ཐོབ། །ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་ན་རང་ས་ཟིན། །མ་བྱས་རང་བྱུང་ཡེ་ནས་གྲུབ། །དང་པོའི་གནས་ས་གང་ཡིན་པར། །ཐ་མ་དེ་ཡི་གནས་སུ་འགྲོ། །ད་ལྟ་དེ་ཡི་དོན་ལ་གནས། །བར་དུ་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་རྩལ་འབྱོངས། །འབྱོངས་ནས་ཡེ་ཤེས་དབྱིངས་སུ་ཐིམ། །ཐིམ་ནས་འོད་ཟེར་ཕྱོགས་མེད་འཕྲོ། །རང་སྣང་དོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། །རིག་པའི་ཆོས་ཉིད་མ་འདྲེས་རྫོགས། །རྫོགས་ཆེན་ལྟ་བ་རང་གནས་ཉིད། །བག་རྡུལ་དྭངས་པའི་ནམ་མཁའ་ལ། །མ་ཡེངས་ཚུལ་གྱིས་གསལ་བའོ། །གཡེངས་བྲལ་ཆོས་ཉིད་འགྱུར་བ་མེད། །བསམ་གཏན་བསྒོམས་པས་ཆོས་ཉིད་དོན་མི་མཐོང་། །རང་སྣང་ཏིང་འཛིན་བསམ་པའི་ཕྱོགས་དང་བྲལ། །སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་མཚུངས། །འཛིན་བྲལ་རང་སྣང་ཆུ་བོའི་ཀློང་དང་མཚུངས། །དམིགས་པ་དག་པའི་ཡུལ་ལ་འཛིན་རྟོག་མེད། །མཐའ་བཞི་བྲལ་བའི་སངས་རྒྱས་རང་རིག་ཡིན། །ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཡིན་མིན་རྩིས་དང་བྲལ་བའི་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་དང་། །སྤྱད་སྤྱོད་གཉིས་འཛིན་མེད་པའི་ཆོས་སྐུ་རྟོག་མེད་ངང་། །འཛིན་རྟོག་ཆོས་ལས་འདས་པའི་རང་རིག་བདེ་བའི་ཤུགས། །ཨེ་མ་ཧོ། རང་བྱུང་འོད་གསལ་སྟོང་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སྐུ། །མི་འགྱུར་སེང་གེའི་དོན་ཉིད་བསྟན་བྱའི་ཕྱིར། །ཀུན་ ཏུ་བཟང་པོའི་ཞལ་ནི་ཕྱོགས་བཅུར་གསལ། །ཀུན་གཟིགས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སྐུ་ལ་མདུན་རྒྱབ་མེད། །ཕྱོགས་བཅུ་གང་བར་སྤྱན་གྱིས་རྣམ་པར་གཟིགས། །རྟོག་མཐའ་མེད་པར་ཡུལ་ལ་མ་ཡེངས་སྤྱོད། །འཛིན་ཆགས་མེད་པར་རང་སྣང་ཡུལ་ལ་འཇུག །མཐའ་དབུས་མེད་པར་རང་གི་ངང་དུ་འུབ། །གདོས་ཐག་མེད་པར་སྒྲོན་མའི་ངང་དུ་ཆུབ། །སྤང་ཐོབ་མེད་པར་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་བརྡལ། །ཞེ་འདོད་མེད་པར་རང་སྣང་ཡུལ་ལ་ཁྱབ། །རྟོག་མེད་ཆོས་སྐུ་བསམ་པ་དངོས་དང་བྲལ། །བཅོས་མེད་རང་གསལ་རང་རིག་ཏིང་འཛིན་གསལ། །འཛིན་རྟོག་མེད་པའི་ངང་དུ་ཐམས་ཅད་འུབ། །མུན་པ་སངས་པའི་དུས་ན་རྣམ་པར་རོལ། །ཡུལ་མེད་ཅིག་ཆར་འདུག་པའི་མཐའ་ལ་བསྐྱོད། །འཁོར་བའི་ཡུལ་ལ་མི་གནས་རང་གི་ས་ལ་ཕྱིན། །ཉེ་རིང་མེད་པའི་དགོངས་པ་ཆིག་ཆོད་ཡིན། །ང་ནི་སྟོང་པའི་ཚིག་དང་བྲལ། །ང་ལ་མུན་པའི་ཆོས་མེད་པས། །ང་ནི་རང་སྣང་འོད་པོ་ཆེ། །ང་ལ་སྣང་བའི་རྐྱེན་མེད་པས། །ང་ནི་རྟགས་ཀྱི་སྐུ་ལྔར་གསལ། །ང་ལ་བྱས་པའི་ཆོས་མེད་པས། །ང་ནི་ཡེ་ནས་སྐྱེ་དང་བྲལ། །ང་ལ་འ
Chinese
那即是行持。 若见自显即是见。 不离彼即是修持。 无舍取即得禅定。 无有偏袒即持自地。 无作任运本自成就。 最初的处所是何处， 最终亦往彼处。 如今安住于彼之义。 中间智慧幻化生起。 生起后融入智慧法界。 融入后光芒无碍放射。 自显意义之坛城中， 觉性法性不杂圆满。 大圆满见自处。 习气清净之虚空中。 以不散乱之方式显现。 离散乱法性无有变。 以禅定修持不见法性义。 自显禅定离于思念之方。 离戏论法性与虚空边际等同。 离执着自显与河流之深处等同。 清净所缘境上无有执着分别。 离四边之佛是自明觉性。 超离有无边是法身。 离是与非算计之独一佛陀。 无有能所二取之法身无念中。 超离执着分别法之自明觉性安乐力。 唉玛伙！ 自生光明空性智慧身。 为显示不变狮子之义。 普贤王如来之面于十方明。 普眼普贤王如来之身无有前后。 于充满十方之处以眼观视。 无有分别边际于境上不散乱行持。 无有执着贪恋自显融入境中。 无有边中于自之性中寂然。 无有阻碍于灯之性中证悟。 无有舍取于虚空界中舒展。 无有贪欲自显遍布境上。 无分别法身离于思念事物。 无造作自明自觉禅定明。 无有执着分别之性中一切寂然。 黑暗消散之时任运享用。 于无有处一时安住之边际行走。 不住于轮回境上前往自之地。 无有远近之见解唯一决断。 我离于空性之语。 我无有黑暗之法故。 我是自显大光明。 我无有显现之缘故。 我是相之五身显现。 我无有造作之法故。 我是本来自生离。
English
That is the conduct. Seeing self-appearance is the view. Not straying from that is said to be meditation. Without abandoning or grasping, one attains samadhi. Without partiality, one holds one's own ground. Unmade, self-arisen, primordially accomplished. Wherever the initial place is, one goes to that place in the end. Now, abide in its meaning. In between, wisdom's magical arts arise. Having arisen, they dissolve into the realm of wisdom. Having dissolved, rays of light radiate without obstruction. In the mandala of the meaning of self-appearance, the dharma nature of awareness is complete without mixing. The view of Dzogchen is one's own place. In the sky of purified habitual tendencies, it is clear in a non-distracted manner. The dharma nature, free from distraction, is unchanging. By meditating on contemplation, one does not see the meaning of the dharma nature. Self-appearance samadhi is separate from the side of thought. The dharma nature, free from elaboration, is like the edge of the sky. Self-appearance, free from grasping, is like the depths of a river. In the pure object of focus, there is no grasping or conception. The Buddha, free from the four extremes, is self-awareness. That which transcends the extremes of existence and non-existence is the Dharmakaya. The sole Buddha is free from calculations of being and non-being. In the non-conceptual state of the Dharmakaya, without dualistic grasping of what is practiced and what is used, the power of bliss of self-awareness transcends grasping and conception. Emaho! The self-born, clear light, emptiness, wisdom body. In order to show the meaning of the unchanging lion, the face of Samantabhadra is clear in the ten directions. The body of Samantabhadra, the all-seeing, has no front or back. He sees with his eyes in all directions. Without the limit of thought, he acts without distraction in the realm. Without attachment or clinging, self-appearance enters the realm. Without beginning or end, he is absorbed in his own state. Without obstruction, he realizes the state of the lamp. Without abandoning or attaining, he spreads out in the realm of the sky. Without desire or aversion, self-appearance pervades the realm. The non-conceptual Dharmakaya is separate from thoughts and things. The unmade, self-clear, self-aware samadhi is clear. In the state of non-grasping and non-conceptualization, everything is absorbed. When the darkness clears, one enjoys freely. One moves to the edge of abiding all at once in the absence of a place. One does not abide in the realm of samsara, but goes to one's own place. The view without near or far is a single decision. I am free from the words of emptiness. Because I have no dharma of darkness, I am the self-appearing great light. Because I have no cause for appearance, I am clear as the five bodies of signs. Because I have no dharma of action, I am primordially free from birth.