Tibetan
། གསལ་དང་མི་རྟོག་དུས་མཉམ་ཚད།། འབྲས་བུ་རང་བྱུང་ཆོས་སྐུར་རྟོགས།། སྐྱོན་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཡིད མ་ཆེས།། གོལ་ས་ལོག་རྟོག་མི་གཡོ་གསུམ།། དེ་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན།། དེ་དག་རྩ་བ་མདོར་བསྡུས་ན།། ཡིད་ལ་ཆོས་སྐུ་ཝལ་གྱིས་དྲན།། དེ་ཉིད་ངང་ལ་ཅོག་གིས་ཞོག། ཡུལ་ལ་འཛིན་མེད་རྟོགས་པ སངས།། རང་རིག་ཡིད་ཆེས་གདེང་དུ་ལྡན།། འབྲས་བུ་མངོན་གྱུར་སངས་རྒྱས་ཡིན།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་དོན་འདུས་རང་བྱུང་བདེ་བའི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་ལས། དོན་གྱི་བསྒོམ་པའི་དབྱེ་བ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་བཅུ པའོ།།།། དེ་ནས་ཀུན་རིག་རྒྱལ་པོ་ཡིས།། དད་ལྡན་འཁོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ།། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམས།། ངེས་པའི་དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཚེ།། དབང་པོ་ཡུལ་གྱི་མཚན་མ་རྣམས།། གཞི་ལ མ་གྲུབ་དོན་རྟོགས་ཕྱིར།། དངོས་པོ་གྱི་ནར་རང་སྣང་ཡང།། མཚན་མར་ཤེས་པས་གཟུང་དུ་མེད།། དེ་ཕྱིར་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས།། ཡིད་ལ་གང་ཡང་མི་འགྱུ་བས།། སྣང་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རྟོགས།། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ སེམས་དཔའ་ཉོན།། འོན་ཀྱང་སྔར་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས།། ཆུ་ཡི་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་བཞིན།། ཁ་དོག་དབྱིབས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ནི།། བུན་ནེ་ལོང་ངེ་འོད་དེ་ཙམ།། སྣང་ཡང་འདུ་ཤེས་མི་འཇུག་པས།། རང་གི་ཡིད ཀྱི་ངོ་གང་ལ།། ཡུལ་མེད་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལྟར།། སང་ངེ་སལ་ལེ་རིག་པ་གསལ།། བདག་གཞན་གང་དུ་མཐོང་བ་མེད།། མི་དང་སེམས་ཅན་དངོས་པོ་ཀུན།། དཔེར་ན་སྒྱུ་མའི་གཟུགས་བརྙན་བཞིན།། སྣང་ཙམ ཉིད་ན་དངོས་མེད་ཤེས།། དེ་ཕྱིར་འཛིན་པའི་བློ་མི་འབྱུང།། དེ་ཡང་འཁོར་གྱི་སྙིང་པོ་ཉོན།། ལངས་ནས་སྤྱོད་ལམ་གང་བྱས་ཀྱང།། དངོས་པོར་མི་འཛིན་རང་སར་གྲོལ།། གལ་ཏེ་ཡུལ་ལ་བརྟགས་པ་ན།། བླང དོར་མེད་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེ།། བདེ་སྡུག་བཟང་ངན་གཙང་སྨེ་དང།། ཡིན་མིན་སོར་མཐོང་ཇི་སྙེད་པ།། གང་ལའང་འདུ་ཤེས་བློ་མི་འཇུག། དེ་ཕྱིར་སྤང་ཐོབ་མེད་པར་རྟོགས།། དེ་རྟོགས་ངང་ལ་གནས་པ་ལ།། ཕ རོལ་ཕྱིན་བཅུ་ཆོས་སྤྱོད་སོགས།། ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མ་ལུས་ཀུན།། མ་སྤངས་ཀུན་ཀྱང་ཚང་ཞིང་རྫོགས།། དེ་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན།། དེ་ཤེས་མངོན་དུ་མ་གྱུར་ཀྱང།། ཟླ་བ་ཚེས་པ་ཉར་འཕེལ་ལྟར།། དེ རྟོགས་ཁད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི།། ཡོན་ཏན་མ་ལུས་མངོན་དུ་འབྱུང།། དེ་ལྟར་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་གྱུར་ཀྱང།། ཉམས་སྣང་མི་ལ་མི་བསྟན་ཏེ།། སྒྲོ་སྐུར་བར་ཆད་དངོས་གྲུབ་ཉམས།། དེ་ཕྱིར་རང་ཉམས་གསང་བར གསུངས།། དེ་རྟོགས་ཉམས
Chinese
明和不思同时量，果证自生法身为，过患乃是疑虑心不信，歧途邪念及不动摇三者。此乃聚集之精要谛听，此等根本简略归纳之，心中法身豁然忆，彼即安住于本性中，于境无执觉悟醒，自明确信具足定解，果位现前即是佛。大圆满顿聚自生安乐轮续中，显示意义之修法差别的章节，即第四十品。之后，普明王以，对具信眷属开示道，如是觉悟之瑜伽士们，于决定之义专注之时，根门境之相，于基未成，为悟意义故，事物纵然是其那自显现，然以知为相故，不可执取。是故此与彼如是，心中任何皆不生起，显现于法界中证悟。彼亦金刚萨埵谛听，然往昔串习力，如水中之影像般，以颜色形状所摄持者，昏暗蒙眬唯是光，虽显现然不生念，于自心之面，如无境虚空般，澄澈明朗觉性明，自他何者亦不见。人与有情事物众，譬如幻化之影像般，知唯显现实则无实。是故不生执着之念。彼亦眷属之精要谛听，起身无论作何威仪，不执事物自性解脱。若于境作观察，则生起无取舍之觉悟。乐苦好坏净秽与，是与非各别所见之，无论何者皆不生起念。是故证悟无舍取。于彼证悟之本性安住时，度母等十法行等，所有方便之行，皆不舍弃，一切皆圆满具足。彼亦聚集之精要谛听，彼知虽未现前，然如初一之月渐增般，彼证悟逐渐令佛之，功德一切现前生。如是知晓且证悟后，体验觉受不与人说，妄加诽谤障碍成就退失。是故自体验秘而不宣说。彼证悟体验。
English
The measure of clarity and non-thought is simultaneous, realizing the fruit as the self-born Dharmakaya. The faults are doubt, lack of faith, straying, wrong thoughts, and the three immovables. Listen to the essence of the gathering. Summarizing the root of these, the Dharmakaya is vividly remembered in the mind. Leave it in that very state. In the realm of objects, realization dawns without grasping. Self-awareness is filled with confidence and certainty. The manifest fruit is Buddhahood. From the Tantra of the Great Perfection, the Spontaneous Wheel of Bliss, the Chapter on Explaining the Divisions of Meaningful Meditation, the Fortieth Chapter. Then, the King of All-Knowingness spoke to the faithful assembly, "Thus, when yogis of realization focus on the definitive meaning, the characteristics of the senses and objects are not established in the ground. Therefore, even though things are self-appearing, they are not grasped because they are known as characteristics. Therefore, without any movement in the mind, saying 'this and that,' appearances are realized as the realm of Dharma. Listen, Vajrasattva. However, due to past habitual tendencies, like reflections in water, what is gathered by color and shape is just a dim, hazy light. Although it appears, no concept arises. On the face of one's own mind, like empty space without objects, clarity and awareness are clear. There is no seeing of self or other. All beings and things are known to be merely appearances, like illusory images, and therefore unreal. Therefore, no grasping mind arises. Listen to the essence of the assembly. Whatever actions are done after rising, do not grasp at things, and they are liberated in their own place. If one examines objects, realization without acceptance or rejection arises. Happiness and suffering, good and bad, clean and unclean, right and wrong, and whatever is seen separately, no concept or mind arises in anything. Therefore, realize that there is no abandonment or attainment. While abiding in the state of that realization, all the practices of means, such as the ten perfections and Dharma practices, are complete and perfect without abandoning anything. Listen to the essence of the gathering. Even if that knowledge is not manifest, like the waxing moon, that realization gradually brings forth all the qualities of the Buddha. Even if one knows and realizes in this way, do not show experiences to others, as it will cause false accusations, obstacles, and loss of accomplishments. Therefore, it is said to keep one's own experiences secret. That realization experience.
Tibetan
་དང་ལྡན་པ་ལ།། དགའ་བྲོད་བདེ་བ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང།། དེ་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་སེམས་འཕང་སྐྱེ།། ང་རྒྱལ་དབང་གིས་བདུད་རྣམས་འབྱུང།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་དོན་འདུས་རང་བྱུང་བདེ་བའི འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་ལས།རྟོགས་པའི་སེམས་ཉམས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཞེ་གཅིག་པའོ།།།། དེ་ནས་འཁོར་གྱི་དོན་ཆེད་དུ།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་དོན་ཞུས་པ།། ཏིང་འཛིན་ཉམས་དང་ལྡན་པ་ལ།། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པ་ ཉམས་ཀྱི་བདུད།། མཉམ་པའི་རྒྱལ་པོས་བཤད་དུ་གསོལ།། དེ་སྐད་ཞུས་པའི་དོན་གསན་ནས།། འདུས་པའི་འཁོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ།། མཉམ་གཞག་རྗེས་ཐོབ་བར་དོ་ལ།། སྣང་བ་འོད་དང་གྲག་པ་སྒྲ།། འཇིགས པའི་གཟུགས་དང་བསླུ་བའི་རྫུན།། ལྟ་བར་ཤེས་ན་དམ་པའི་ལམ།། དེ་ཡང་འདུས་པའི་འཁོར་རྣམས་ཉོན།། རྣལ་འབྱོར་དམ་པ་མཉམ་བཞག་ཚེ།། མཚན་མོ་མུན་ནག་སྤྲིན་རུམ་ན།། ནམ་ལངས་ཉི་ཤར་བཞིན་དུ གསལ།། ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་དགེ་སྡིག་ལས།། གང་ཡང་མ་ལུས་སྔ་ཕྱི་ཤེས།། དེ་ཚེ་སྙིང་རྗེའི་བདུད་ཞུགས་ཏེ།། སེམས་ཅན་སྙིང་རྗེའི་གདུང་བ་སྐྱེ།། ཏིང་འཛིན་བཏང་ནས་གཞན་དོན་བྱེད།། དེ་ཕྱིར་བདུད་ཀྱི་དབང་འགྱུར་ལྟུང།། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན།། ནམ་མཁའ་སྟོང་ལས་སྒྲ་བྱུང་ནས།། བདེ་གཤེགས་ཆོས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་སྟོན།། ཞིང་ཁམས་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་དང།། ཡིད་དུ་འོང་བའི་སྒྲ ཐོས་འགྱུར།། ཏིང་འཛིན་བཏང་ནས་གླུ་གར་བྱེད།། ངོམས་ཤིང་ངོ་མཚར་མགུ་སེམས་ཀྱིས།། དེ་ལ་ཞེན་གྱུར་ཉམས་དང་བྲལ།། དགའ་བའི་བདུད་ཀྱིས་རང་བསླུས་འགྱུར།། དེ་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན།། བསྒོམ་ཉམས་རྨི་ལམ་གང་ཡང་རུང།། འཇིགས་པའི་གཟུགས་སོགས་མི་དགེ་བས།། ངང་ལ་གནས་པར་བསྡིག་འགྱུར་བས།། ཏིང་འཛིན་བཏང་ནས་མྱ་ངན་བདུད།། མི་དགའ་སྡུག་བསྔལ་ཉམ་ཐག་འབྱུང།། དེ་ཚེ ལས་ལ་ཡི་ཆད་དེ།། ལྕེབ་དང་གཅིག་པུར་ཕག་ཏུ་ངུ།། གཟུགས་ཀྱི་བདུད་ཀྱི་དབང་འགྱུར་ལྟུང།། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན།། ཉམས་དང་རྨི་ལམ་གང་དུ་ཡང།། ཡིད་དུ་འོང་བའི་གཟུགས་བསྟན་ཏེ།། དུས གསུམ་ཉེས་ལེགས་ཐམས་ཅད་སྟོན།། གཞན་ལ་སྨྲས་པ་བདེན་པར་འབྱུང།། ང་འོ་སྙམ་པའི་བདུད་ཞུགས་ཏེ།། ཏིང་འཛིན་བཏང་ནས་གྲོང་ཁ་ཡིན།། བར་དུ་ཕྱེད་བདེན་ཕྱེད་མི་བདེན།། ཐ་མ་སྨྲས་པ་ཐམས་ཅད རྫུན།། བསླུ་བའི་བདུད་ཀྱིས་རང་བསླུས་ལྟུང།། དེ་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན།། ལྟ་བའི་བདུད་ནི་དེ་དག་ཀྱང།། ཡུལ་འདི་གོལ་སར་མ་ཤེས་ཕྱིར།། སྣང་བ་གཟུགས་སོགས་ཞེན་པ་སྟེ།། ཡུལ་ལ་སེམས་ཞུག
Chinese
与（定）相合者，生起种种欢喜安乐。彼时瑜伽士生起心慌，因我慢之故诸魔生。大圆满顿聚自生安乐之轮续中，开悟心之体验教授品第四十一。此后为利眷属故，金刚萨埵请问其义。与三摩地体验相合者，见修行为体验之魔，祈请平等王宣说。听闻如是请问之义后，对聚集之眷属开示：于等持后得中阴时，显现光与声响，怖畏之形象与欺骗之谎言，若知见则为殊胜道。复次聚集之眷属谛听，殊胜瑜伽士入等持时，夜晚黑暗云雾中，如黎明旭日般明亮。三界有情善恶业，任何无余前后知。彼时慈悲魔入，生起有情慈悲之痛苦，舍弃等持而行他利，是故堕入魔之掌控。复次金刚萨埵谛听，虚空之中出声音，示现善逝种种法，刹土以庄严修饰，听闻悦意之声。舍弃等持而行歌舞，以满足与稀有之悦意，若执着于彼则远离体验，为欢喜之魔所自欺。复次聚集之精要谛听，禅修体验梦境任何皆可，怖畏之形象等不善者，安住于自性中则成为罪恶，舍弃等持则为忧伤魔，生起不悦痛苦可怜相。彼时对业灰心丧气，独自一人哭泣，堕入形之魔掌控。复次金刚萨埵谛听，于体验与梦境任何处，示现悦意之形象，示现三时善恶一切，对他者所说皆成真。生起我慢之魔，舍弃等持则为村夫，中间半真半假，最终所说一切皆为谎言，为欺骗之魔所自欺。复次聚集之精要谛听，见之魔即是彼等，因此处非为目标，不了知之故，执着于显现形象等，心入于境。
English
When one is endowed with (samadhi), various joys and pleasures arise. At that time, the yogi experiences a sense of panic, and due to pride, demons arise. From the Tantra of the Wheel of Spontaneous Bliss, the Great Perfection of the Meaning United, Chapter Forty-One: Teaching the Experience of Enlightened Mind. Thereafter, for the sake of the retinue, Vajrasattva inquired about the meaning. To one endowed with the experience of samadhi, the demons of view, meditation, and conduct as experience, I request the King of Equality to explain. Having heard the meaning of this request, he addressed the assembled retinue: In the bardo of equipoise, post-equipoise, appearances of light and sounds, frightening images and deceptive lies, if one knows how to view them, it is the supreme path. Furthermore, listen, all of you assembled retinue. When a supreme yogi enters samadhi, in the dark of night, in the embrace of clouds, it is as clear as the rising sun at dawn. The virtuous and non-virtuous deeds of sentient beings in the three realms, one knows completely, without exception, before and after. At that time, the demon of compassion enters, and the suffering of compassion for sentient beings arises. Abandoning samadhi, one engages in benefiting others, therefore, one falls under the control of demons. Furthermore, listen, Vajrasattva, from the empty sky, sounds arise, revealing various teachings of the Sugatas, realms adorned with ornaments, and pleasing sounds are heard. Abandoning samadhi, one engages in singing and dancing, with satisfaction and a sense of wonder and delight. If one clings to that, one is separated from experience, and is deceived by the demon of joy. Furthermore, listen, essence of the assembly, whether it is meditation experience or dreams, frightening images and other non-virtuous things, remaining in that state becomes a sin. Abandoning samadhi, there is the demon of sorrow, and unpleasantness, suffering, and misery arise. At that time, one becomes discouraged with work, weeping alone in solitude, falling under the control of the demon of form. Furthermore, listen, Vajrasattva, in any experience or dream, pleasing images are shown, revealing all the good and bad of the three times. What one says to others comes true. The demon of "I am" enters, abandoning samadhi, one becomes a villager, half true and half false in the middle, and ultimately everything one says is a lie, one is deceived by the demon of deception. Furthermore, listen, essence of the assembly, the demon of view is also among those, because this place is not known as the goal, due to not understanding, clinging to appearances, forms, etc., the mind enters the object.