Tibetan
སེམས་ཅན་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་ཏེ། །སངས་387.4རྒྱས་ཡོད་ན་སེམས་ཅན་མེད། །སེམས་ཅན་ཡོད་ན་སངས་རྒྱས་མེད། །གཅིག་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པ་ལ། །མ་རྟོགས་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་ཏེ། །རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་དགོངས་པ་ཡིན། །གོང་གི་མ་རྟོགས་པ་དེ་387.5ཉིད། །ཕྱིས་ནས་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན། །དེ་ལས་གཞན་མེད་དེ་ཁོ་ནའོ། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་འཕོ་འགྱུར་མེད། །རེ་ཞིག་གཉིས་སུ་བགྲང་བ་ཙམ། །དེ་ཡང་འགྲོ་བས་རྟོགས་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་འདས་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་387.6ཏེ། །མ་རྟོགས་པ་ཡི་དུས་ཙམ་ན། །རྟོགས་པ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་མིན། །རེ་ཞིག་ཤས་ཆེའི་སྒོ་ནས་སྨྲ། །མུན་པ་ཡོད་ན་སྣང་བ་མེད། །སྣང་བ་ཡོད་ན་མུན་པ་མེད། །རེ་ཞིག་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་ཙམ། །དེ་ཡང་རྟོགས་པར་388388.1བྱ་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དེ། །བསམ་མི་ཁྱབ་ཏུ་གནས་པ་ཡིན། །སྣང་བདོ་ཙམ་ན་སྟོང་པ་བདོ། །སྟོང་བདོ་ཙམ་ན་སྣང་བ་བདོ། །སྨན་བདོ་ཙམ་ན་དུག་ཀྱང་བདོ། །དུག་བདོ་ཙམ་ན་སྨན་ཡང་བདོ། །སེམས་388.2ཅན་བདོ་ན་སངས་རྒྱས་བདོ། །ཉོན་མོངས་བདོ་ན་ཡེ་ཤེས་བདོ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཡིན་པས་ན། །གཅིག་དང་ཐ་དད་གྲོལ་བར་གསུངས། །དེ་བས་འཁོར་འདས་འབྲེལ་ཞིང་རྒྱ་མ་ཆད། །མཐའ་དངོས་མཐའ་བྲལ་388.3ཀུན་དངོས་ཀུན་དང་བྲལ། །དེ་བས་ཡང་དག་ལྟ་བ་གཟའ་གཏད་བྲལ། །སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ། །མ་རིག་རྐྱེན་གྱིས་ཐ་དད་པར་ཡང་གསུངས། །དེ་འདྲའི་དོན་ནི་སྐྱེས་ཆེན་སུ་འཆང་བ། །དགེ་388.4སྡིག་གཉིས་ཀ་ཆེད་དུ་མི་བྱེད་དེ། །བྱས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ངང་ལ་གཡོས་པ་ཅི་ཡང་མེད། །མི་གཡོ་མི་འགྱུར་ཡུལ་མེད་དབང་པོས་སྟོང་། །རྟོགས་པའི་དུས་སུ་མངོན་སངས་རྒྱས། །ཐོབ་བྱའི་འདོད་ཆགས་ངང་གིས་388.5བྲལ། །དེ་མཐོང་ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུ་བས། །དོགས་ཤིང་བག་ཆའི་ཞེ་སྡང་ཀ་ནས་དག །བཤུགས་ཀྱིས་དགྲ་ཟིན་འདུ་ཤེས་ལྡོག་པར་སྣང་། །ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་རང་གི་དབྱིངས། །འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་388.6འབྱུང་། །བྱས་པ་ཐམས་ཅད་ངང་གིས་ལྡོག །དེ་འདྲའི་དྲོད་དང་ལྡན་ཙམ་ན། །བདུད་དང་ཐུན་མོངས་དངོས་གྲུབ་ཆེ། །ཅི་འདྲའི་ནུས་པ་འབྱུང་འགྱུར་ཡང་། །བདུད་དེ་ཆོས་ཉིད་ངང་དུ་བསྟིམ། །བར་དེ་ནན་ཏན་ཤིན་389389.1༄༅། །ཏུ་འབད། ཁ་ཅིག་དེ་ལ་སྤྲོས་སྐྱེས་ནས། །ཟག་པ་ཟད་པར་མཐོང་བ་ན། །དེ་ཡང་བློ་ཆུང་འཁོར་བའི་རྒྱུ། །ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་གྱིས། ་།ས་འཁོར་འདས་འབྲེལ་དོན་གྱིས་ཡི་གེའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་389.2པའོ།། །།སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ སེམས་ཅན་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་གཅིག་པ་ལ། །བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དུག་ལྔ་རང་ལས་བྱུང། །སེམས་ཅན་ཞེས་ཀྱང་འཛིན་པས་བརྟགས་པ་ཡིན། །ཉོན་མོངས་ཇི་389.3སྙེད་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས། །བདག་ཏུ་འཛིན་པས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས། །ད་ལྟའི་བར་དུ་སྡུག་བསྔལ་འདམ་དུ་མནར། །ད་དུང་གཟུང་འཛིན་ཕུར་བ་མ་ཐོངས་པར། །ཐར་བར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་མ་གསུངས་389.4སོ། །ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་ཟླ་དང་བྲལ་བ་ལ། །ང་དང་གཞན་དུ་གཟུངས་བས་གཏན་ཏུ་འཁྱམས། །ཇི་སྲིད་བདག་གཞན་འདུ་ཤེས་ཡོད་ཀྱི་བར། །དཀའ་བ་ཅི་སྤྱད་རང་ཉིད་འཆིང་བའི་རྒྱུ། །གྲོལ་བར་འདོད་པས་སླར་389.5ལ་རང་ཉིད་འཆིང་། །སྦུར་བ་་བལ་དུ་ཆུད་པ་ཇི་བཞིན་ནོ། །བདག་གཞན་གཉིས་ཀྱི་གོ་བ་མ་སྐྱེས་ན། །བདག་གཞན་ཡུལ་དང་སེམས་ལ་བྱ་བ་སྟེ། །དེ་གཉིས་ཡོད་པས་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་། །རེ་དང་དོགས་དང་མ་389.6ལེགས་དང་། །བཟང་དང་ངན་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་། །མཐོ་རིས་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་གསུངས། །ཇི་སྲིད་ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་མ་རྟོགས་པར། །བདག་གཞན་གཉིས་མེད་ཟེར་བའི་དམུས་ལོང་390390.1བྱ་ར་མཁན། །བདག་དང་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་མི་འདྲེ་བར། །ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་ཟེར་བ་རྨོངས་པ་ཡོད། །སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་འགྲོགས། ཁ་ཅིག་གྲུབ་མཐའ་འདི་སྐད་ཟེར་བ་ཡོད། །ང་དང་ཁྱོད་390.2ནི་ཡེ་ནས་སོ་སོ་སྟེ། །བདག་གི་སེམས་ཉིད་བཙལ་བས་མ་རྙེད་པས། །ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་ཟེར་བའི་རྨོངས་པ་ཡོད། ཁ་ཅིག་ཆོས་ཉིད་ཙམ་དུ་གཅིག་པ་ལ། །ཆོས་ཉིད་ཐ་དད་པ་རུ་འདོད་པ་ཡོད། །ཡུལ་སེམས་390.3གཉིས་མེད་ཟེར་བའི་རྨོངས་པ་ཡོད། །ཁ་ཅིག་སེམས་ཉིད་ཙམ་དུ་འདོད་པ་ལ། །སེམས་ཉིད་ཐ་དད་ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་ཟེར། ཁ་ཅིག་དོན་དང་མ་འབྱོར་པར། །ཡིད་སྤྱོད་ཚིག་ཏུ་གཅིག་གོ་ཟེར་བ་ཡོད། །ཡོད་390.4ཀྱང་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་འགྲོགས། ཉེས་པའི་བྱུང་ཁུངས་དེ་དང་མ་བྲལ་བར། འཁོར་བའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བར་གསུངས་པ་མེད། དེ་ལྟར་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཤེས་པར་གྱིས། །རྣམ་གྲངས་རྒྱལ་བས་390.5མཁྱེན་པར་མ་གསུངས་སོ། །རེ་ཞིག་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ངོ་། །དེ་ཡང་བྱེད་པར་མེད་པར་རང་བྱུང་ཆེ་བའི་མཆོག །དེ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་གདེང་དུ་ཆུད་པར་གྱིས། །ཡང་དང་ཡང་དུ་ཉེས་པའི་རྩ་བ་ལྟོས། །ཉེས་པའི་རྩ་བ་དེ་390.6དང་མ་བྲལ་ན། །རྫུ་འཕྲུལ་མངོན་ཤེས་ལྡན་ཡང་གྲོལ་བ་ནམ་ཡང་མེད། །ཅི་སྟེ་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ཡོད་པས་ན། །སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་དེ་
Chinese
众生不能同时存在，有佛则无众生，有众生则无佛。一体即是法性，未悟即是轮回众生，觉悟即是佛之意。先前的未悟，后来即是觉悟。除此之外别无他物，仅此而已。意义的本质不会改变，暂时只是分为二者。那也是为了让行者觉悟。轮回与涅槃不能同时存在，在未悟之时，不能说有觉悟。暂时只是从多数的角度来说。有黑暗则无光明，有光明则无黑暗。暂时只是为了显示一体。那也是为了让人觉悟。那么，意义的本质，存在于不可思议之中。显现少许，空性也少许。空性少许，显现也少许。药物少许，毒药也少许。毒药少许，药物也少许。众生少许，佛也少许。烦恼少许，智慧也少许。因为是一体和异体，所以说解脱于一体和异体。因此，轮回与涅槃相连，不会断绝。实边离实边，全实离于全。因此，正确的见解远离执着。众生与佛，是本体的关联。也说因无明之缘而各异。谁能持有这样的意义呢？善与恶都不特意去做，即使做了，对法性的自然状态也没有任何扰动。不摇不动，没有处所，空于诸根。在觉悟之时，显现成佛。自然脱离可得的贪欲。见到此，一切皆是法身。疑虑和习气的嗔恨从根消除。以寂静降伏敌人，显现为颠倒的认知。一切的本质是自己的本性。一切的认知都将耗尽。一切所作都将自然消退。仅仅具有这样的暖相，魔与共同的成就巨大。无论出现什么样的能力，都将魔融入法性的自然之中。中间要非常努力。有些人因此而生起戏论，当见到烦恼耗尽时，那也是小智慧，是轮回的因。你应该这样了解。萨，轮回与涅槃关联的意义的文字章节，第十。 离戏之法。
English
Sentient beings cannot coexist; if there is Buddha, there are no sentient beings; if there are sentient beings, there is no Buddha. Oneness is the nature of Dharma; non-awakening is the sentient beings of Samsara; awakening is the intention of the Buddha. The previous non-awakening is the same as the later awakening. There is nothing else besides that, just that. The essence of meaning does not change; it is only temporarily counted as two. That is also for the sake of practitioners to awaken. Samsara and Nirvana cannot coexist; at the time of non-awakening, one cannot say there is awakening. It is only temporarily spoken from the perspective of the majority. If there is darkness, there is no light; if there is light, there is no darkness. It is only temporarily shown as one. That is also for the sake of awakening. Then, the essence of meaning exists in the inconceivable. A little appearance, a little emptiness. A little emptiness, a little appearance. A little medicine, a little poison. A little poison, a little medicine. A little sentient being, a little Buddha. A little affliction, a little wisdom. Because it is one and different, it is said to be liberated from one and different. Therefore, Samsara and Nirvana are connected and will not be cut off. Real edge is separated from real edge, all real is separated from all. Therefore, correct view is free from attachment. Sentient beings and Buddhas are the connection of the essence of the self. It is also said that they are different due to the cause of ignorance. Who can hold such meaning? Neither good nor evil is done intentionally; even if done, there is no disturbance to the natural state of Dharma. Unmoving and unchanging, without a place, empty of the senses. At the time of awakening, manifest as Buddhahood. Naturally free from attainable desire. Seeing this, everything is Dharmakaya. Doubt and habitual anger are eliminated from the root. Subduing enemies with tranquility, appearing as inverted cognition. The essence of everything is one's own nature. All cognitions will be exhausted. All actions will naturally subside. Just having such warmth, the demon and common attainments are great. No matter what kind of power arises, the demon is integrated into the nature of Dharma. In the middle, one must work very hard. Some people therefore give rise to elaboration; when they see afflictions exhausted, that is also small wisdom, the cause of Samsara. You should understand it in this way. Sa, the chapter of letters on the meaning of the connection between Samsara and Nirvana, the tenth. The Dharma of freedom from elaboration.
Chinese
顶礼（སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།，ku la phyag 'tshal lo，-，-）。 众生过患之根本， 执我五毒自此生。 众生之名亦由执而立， 所有烦恼皆生于此。 执我从无始以来， 直至如今苦海沉溺。 若未舍弃能取所取之橛， 金刚萨埵亦未曾说能解脱。 法性一味离戏中， 执我与他恒时漂泊。 乃至有我他之念， 勤奋苦修亦是自缚之因。 欲求解脱反自缚， 如蚕作茧自缠绕。 若未生起自他之悟， 则于自他境与心而行。 有此二者则有能作所作， 希冀与疑虑及不善， 善与恶及因与果， 以及天界恶趣皆存在。 乃至未悟境心二无别， 则说自他二无别乃盲人作向导。 自与他之识不混杂， 说境心二无别实乃愚昧。 过患之根本与能取所取二者相伴随， 有些宗派如是说： 我与你本是各自异体， 寻觅自心体性而未得， 故说境心二无别实乃愚痴。 有些于法性一味中， 却执著法性为各异。 说境心二无别实乃愚昧。 有些虽认同唯是心性， 然说心性各异境心二无别。 有些未达实义， 口头说意义相同。 然仍与过患之根本能取所取二者相伴随。 若不离过患之根源， 则未曾说能从轮回边际解脱。 如是当知过患之根本， 诸佛未曾说其名相。 略而言之八万四千法门， 亦是无作任运自然之殊胜。 如是当令汝确信无疑， 再三观察过患之根本。 若不离彼过患之根本， 纵具神变神通亦永无解脱之时。 若有能知所知， 则为过患之根本。
English
Homage to the body! (སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།，ku la phyag 'tshal lo，-，-). The root of all faults in sentient beings is one, TheThe clinging to a self gives rise to the five poisons. The very term "sentient being" is based on clinging; It is the source from which all afflictions arise. Due to clinging to a self, from beginningless time, We have been tormented in the swamp of suffering until now. Unless you release the pegs of grasping and the grasped, Liberation is not taught even by Vajrasattva. In the single nature of reality, free from duality, Clinging to "I" and "other" causes us to wander endlessly. As long as there is a concept of self and other, Whatever hardships you endure are causes for binding yourself. Wishing for liberation, you bind yourself again, Like a silkworm trapped in its cocoon. If the understanding of self and other has not arisen, Then actions are performed on self, other, objects, and mind. Because these two exist, there are actions and agents, Hope and doubt, and what is not good, Good and bad, cause and effect, And all the higher realms and lower realms are said to exist. As long as the non-duality of object and mind is not realized, Saying there is no self and other is like a blind man guiding. Without mixing the consciousness of self and other, Saying there is no duality of object and mind is foolish. The root of faults accompanies the two, grasping and the grasped. Some philosophical schools say this: "I and you are separate from the beginning." Because they have searched for the nature of their own mind and not found it, Saying there is no duality of object and mind is foolish. Some, in the single nature of reality, Believe that the nature of reality is different. Saying there is no duality of object and mind is foolish. Some, although they believe only in mind-essence, Say that mind-essence is different, and there is no duality of object and mind. Some, without reaching the meaning, Say that the meaning is the same in words and deeds. Even if they exist, they are accompanied by the two, grasping and the grasped, the root of faults. Without separating from the source of faults, It is not said that one can be liberated from the limits of samsara. Therefore, know the root of faults. The Victorious Ones have not taught the enumeration of them. For a while, there are eighty-four thousand. That too is the supreme, self-arisen, great, without being made. Therefore, let it be in your confidence. Again and again, look at the root of faults. If you do not separate from that root of faults, Even if you have miraculous powers and clairvoyance, there is never liberation. If there is knowable and knower, Then that is the root of faults.