Tibetan
སེམས་ཞེས་བྱ། །བྱ་བའི་ངོས་ནས་ཅན་ཞེས་བྱ། །བདག་ཡོད་བར་དུ་ཕན་གནོད་ཡོད། །བདག་ཆའི་ངོས་ནས་ཅན་ཞེས་ཏེ། །འདོགས་བྱེས་ངོས་ནས་སེམས་ཞེས་ཏེ། །ཇི་394.4སྲིད་བདག་ཡོད་བར་དུ་ན། །གཞན་མེད་ཟེར་བ་བླུན་པ་སྟེ། །ཚུར་ཀ་མེད་པའི་ཕར་ཀ་ནི། །རྨི་ལམ་ན་ཡང་མཐོང་བ་མེད། །བདག་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ། །ཡུལ་ནི་ཉོན་མོངས་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །སྒྲིབ་པ་ཅན་ཞེས་དེ་394.5ལ་བཤད། །སེམས་ཅན་ཞེས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན། །ཉན་ཐོས་ཨ་ནུ་མན་ཆོད་དུ། །ཐེག་པའི་བྱེ་བྲག་བསམ་ཡས་ཀྱང་། །སྒྲུབ་ནས་གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་དེ། །བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པས་ན། །དེ་ཡང་ཡུལ་དང་ཡུལ་394.6ཅན་མོད། །རེ་དོགས་བླང་དོར་མ་ལྡོག་པས། །རེ་ཡང་སེམས་ཅན་བློ་ཡིས་ཆོས། །གོང་གི་ཆོས་ལས་མ་འདས་པས། །བྱ་བྱེད་ཡོད་པ་ཇི་བཞིན་དུ། །སེམས་ཅན་ཡིན་པར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་གསུངས། །གཟུང་འཛིན་395395.1༄༅། །མེད་པའི་བྱ་བྱེད་དམ། །བདག་གཞན་མེད་པའི་གཟུངས་འཛིན་ནམ། །བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རེ་དོགས་ནི། །སྔར་ཡང་མ་ཐོས་མི་ཐོས་སོ། །ཅི་ཕྱིར་མ་གསུངས་མི་གསུང་ཞིང་། །གསུང་བར་གྱུར་པ་395.2མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟ་བའི་ཆོས་ཅན་ནི། །ཡོད་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕན་གནོད་མེད་པའི་སྨད་དུ་ནི། །སྨྲ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕ་མ་མེད་པའི་བུ་དེ་ཡང་། །སྨྲ་བར་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་གཞན་བཅས་པའི་395.3སངས་རྒྱས་སམ། །བྱ་བྱེད་ཡོད་པའི་སངས་རྒྱས་སམ། །རེ་དོགས་ཡོད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་། །ཀུན་རྫོབ་ཨ་ནུ་མན་ཆོད་དུ། །དྲང་བའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ཙམ། །ངེས་པར་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ནི། །རྒྱུ་མཚན་གང་དང་གང་395.4གི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་བསྒྲུབས་པས་གྲུབ་པ་ནི། །སངས་རྒྱས་རྫས་ཡོད་མི་རྟོག་གོ །དོན་དམ་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་ན་ཡང་། །ཁྱོད་རང་ཉིད་དམ་གཞན་ཞིག་ཡིན། །ཁྱོད་རང་ཉིད་ན་སྒྲུབ་ཅི་དགོས། །གཞན་ཞིག་ཡིན་ན་འབྲེལ་395.5མ་འབྲེལ། །འབྲེལ་ན་འབྲེལ་བ་རྣམ་གཉིས་རྟག །མ་འབྲེལ་འབད་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །དེ་བས་སེམས་ཅན་ཆོས་ཀྱང་གསུངས། །སེམས་ཅན་བྱ་བ་དེ་དང་དེ་ལ་བྱ། །མདོར་ན་བྱ་བྱེད་རེ་དོགས་གཉིས་ལ་བྱ། །ཨ་395.6ནུ་མན་ཆད་སེམས་ཅན་ཆོས་སུ་ནི། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་དུས་འདི་ཉིད་དུ་གསུངས། དེ་བས་ཀུན་གྱིས་ཐོབ་ན་ལྔ་པ་འདི། །ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་ལ་སྤེལ་བར་མི་བྱའོ། །སྤེལ་ན་གང་ཟག་སྐལ་མེད་ཀྱིས། །ཀུན་བཟང་396396.1དགོངས་པ་འདི་ལ་གཤེ་གྱུར་ན། །ནམ་མཁའ་ཇི་སྲིད་བར་དུ་ནི། །ཤི་བའི་འོག་ཏུ་དམྱལ་བར་འགྲོ།
Chinese
名为心。从作用的角度来说，称为“有”。只要有我，就有利有弊。从我所拥有的角度来说，称为“有”。从系缚解脱的角度来说，称为心。只要存在我，如果说没有他者，那是愚蠢的。没有这边的彼，即使在梦中也见不到。我乃所知障，境乃烦恼障。具有障碍者，即是对它的解释。被称为有情。从声闻阿难开始，即使有无数的乘之差别，从修行到证得的果，因为有能修所修，那也是境和有境。因为希望、恐惧、取舍没有止息。希望也是有情以智慧所立之法。没有超越更高的法，就像有能作所作一样，金刚萨埵说是有情。无有能取所取的能作所作吗？无有我他的执取吗？证悟无我的希望和恐惧，以前没有听过，也不会听到。为什么不说，不说，也不会说呢？因为具有那种法性，不应该存在。对于无有利益损害的诋毁，不能说。没有父母的儿子，也不能说。具有我他的佛陀吗？具有能作所作的佛陀吗？具有希望和恐惧的佛陀，在世俗阿难以下，仅仅是为了引导而示现。一定要说，是因为什么原因呢？如果通过修行而成就，佛陀是实有，不会错乱。即使胜义谛无法修行，是你自己还是他人呢？如果是你自己，何必修行？如果是他人，有关联还是无关联？有关联，关联是常，无关联，努力变得无意义。因此也说了有情的法。有情要做这个和那个。总之，要做能作所作和希望恐惧这两件事。阿难以下的有情之法，金刚萨埵就在此时说了。因此，如果大家都得到了这第五个，你不要把它传给别人。如果传了，没有福报的人，如果诋毁了普贤的这个密意，直到虚空存在之前，死后会堕入地狱。
English
It is called mind. From the perspective of action, it is called "having." As long as there is self, there are benefits and harms. From the perspective of what I possess, it is called "having." From the perspective of bondage and liberation, it is called mind. As long as I exist, it is foolish to say that there is no other. Without this shore, the other shore cannot be seen even in a dream. The self is the obscuration of knowledge, and the object is the obscuration of affliction. Having obscurations is the explanation for that. It is referred to as sentient beings. Starting from the Shravaka Ananda, even with countless differences in vehicles, from practice to the attainment of the result, because there are the able to practice and the object to be practiced, that is also the object and the subject. Because hope, fear, acceptance, and rejection do not cease. Hope is also a Dharma established by sentient beings with wisdom. Not having transcended the higher Dharma, just as there is the able to do and the object to be done, Vajrasattva said that it is sentient beings. Is there action without grasping? Is there grasping without self and other? The hope and fear of realizing no-self, has not been heard before, and will not be heard. Why is it not said, not said, and will not be said? Because having such a Dharma nature, it should not exist. For the defamation of having no benefit or harm, it cannot be said. The son without parents, cannot be said either. Is the Buddha with self and other? Is the Buddha with action? The Buddha with hope and fear, in the conventional Ananda and below, is merely shown for the sake of guidance. It must be said, for what reason? If it is accomplished through practice, the Buddha is real and will not be confused. Even if the ultimate truth cannot be practiced, is it yourself or another? If it is yourself, why practice? If it is another, is it related or unrelated? If related, the relation is constant, if unrelated, the effort becomes meaningless. Therefore, the Dharma of sentient beings is also spoken. Sentient beings are to do this and that. In short, to do the two things of action and hope and fear. The Dharma of sentient beings from Ananda and below, Vajrasattva spoke at this very time. Therefore, if everyone obtains this fifth one, you should not spread it to others. If it is spread, if a person without merit reviles this secret intention of Samantabhadra, until the sky exists, after death, he will go to hell.
Tibetan
།ཞེས་གཟུང་འཛིན་སེམས་ཅན་དུ་བསྟན་པའི་ཡི་གེའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ།། །།བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆེ་396.2བཙན་རྒྱལ་བའི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །བདག་མེད་རྣམ་གཉིས་རྟོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དེ། །བྱ་བྱེད་རེ་དོགས་བྲལ་བས་སངས་རྒྱས་ཡིན། །བདག་གཞན་འཛིན་པ་ཆོས་སྐུའི་ངང་དུ་སངས། ཁོ།ས་པ་མེད་པའི་ཤེས་396.3པ་བསྟན་པས་རྒྱས། །གཞི་ནི་བདག་གཞན་དབེན་པས་སངས། །དེ་བཞིན་རང་གི་རིག་པ་རྒྱས་པར་བཤད། །རང་བྱུང་ཆོས་སྐུ་སྤྲོས་པ་བྲལ་བས་སངས། །སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པས་གདེང་དུ་གྱུར་པས་རྒྱས། །རྣམ་རྟོག་396.4བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སངས་པས་སངས། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ནི་གསལ་བས་རྒྱས། །གཟུང་འཛིན་བག་ཆགས་མ་ལུས་ཀུན་སངས་ནས། །ཡེ་ཤེས་མཁའ་ལ་ཉི་མ་ཤར་བཞིན་རྒྱས། །སངས་རྒྱས་ཞེས་ཀྱང་དེ་ལ་396.5བཏགས་པ་ཡིན། །རིག་པ་མེད་པའི་རིག་པ་ཤར་ཙམ་ན། །སྒོམ་དུ་མེད་པའི་སྒོམ་པ་ཤུགས་ཀྱིས་འབྱུང་། །ཐོབ་ཏུ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་རང་དབང་མེད་པར་ཐོབ། །རང་དབང་མེད་པའི་འབྲས་བུའི་རྒྱལ་པོ་དེ། །རྡོ་རྗེ་396.6སེམས་དཔས་སངས་རྒྱས་ཞེས་སུ་གསུངས། །ཡུལ་སེམས་འཁོར་བའི་སྡུག་ཆེན་སངས་པ་ཡིས། །སྣང་སྲིད་ཆོས་སྐུའི་ངང་དུ་རང་སངས་རྒྱས། །དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཞེས་སུ་སེམས་དཔས་གསུངས། །བདག་གཞན་397397.1༄༅། །འདུ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་ངང་དུ་སངས། །བདག་མེད་རྟོགས་པས་ལྷག་མེད་ཆོས་སྐུར་རྒྱས། །བདག་གཞན་འདུ་ཤེས་ངང་གིས་ལོག་པ་ན། །ཡིད་ཀྱི་གཡོ་བ་རང་དབང་མེད་པར་ལྡོག །ཡིད་ཀྱི་གཡོ་བ་བྲལ་397.2བ་བསྟན་པ་ལས། །གཞན་དུ་སངས་རྒྱས་སེམས་དཔས་མ་གསུངས་སོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་སངས་རྒྱས་ཡོད་པར་ནི། །ངེས་རྒྱུད་ཀུན་ཏུ་བཙལ་ཡང་རྙེད་མི་སྲིད། །དྲང་དོན་སངས་རྒྱས་རྣམ་གྲངས་བསམ་མི་397.3ཁྱབ། །དེ་ནི་སེམས་ཅན་མོས་པ་བསྐྱེད་ཕྱིར་གསུངས། དེ་ནི་འཛམ་གླིང་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱར་ཡང་། །སྤྲུལ་པ་བསམ་ཡས་འགྲོ་དོན་མཛད་པར་གསུངས། །སེམས་ཅན་རང་རང་མོས་པ་ཇི་ལྟར་བར། །ཆོས་སྟོན་པ་ལ་397.4སོགས་པ་འཚལ་བར་སྟོན། །དེ་ནི་དྲང་དོན་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་གསུངས། །ཞེས་སངས་རྒྱས་གདགས་གཞི་དང་བཅས་པའི་ཡི་གེའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པའོ།། །།རྣམ་དག་སེམས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་397.5ལོ། །ཡང་དག་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་རྫས་སུ། །རྫས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་རང་སེམས་ཁྱད་པར་འཕགས། །རང་སེམས་རྫས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདི་རྟོགས་ན། །ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཀུན། །མ་ལུས་རྫས་སུ་397.6གྱུར་པས་སྒྲུབ་རྫས་ཆེ
Chinese
།如是显示能取所取为有情之文字品第十三竟。། །顶礼薄伽梵大威权身。 彼证悟二种无我之佛陀， 远离能作所作希冀故为佛。 执著自他于法身性中寂灭， 因显示无处所之识而增长。 基乃自他远离故寂灭， 如是宣说自之觉性增长。 自生法身远离戏论故寂灭， 因证悟离戏而成为把握故增长。 将分别念执为我而寂灭故寂灭， 不分别之二智慧乃明亮故增长。 能取所取习气无余皆寂灭后， 如同太阳升起于智慧虚空而增长。 佛陀之名亦安立于彼。 仅是无觉性之觉性生起时， 无需修习之修习自然生起。 无可获得之果不自主而获得。 彼不自主之果之国王， 金刚萨埵说是佛陀。 因寂灭境心轮回之大苦， 显有于法身性中自成佛。 故金刚萨埵说是佛陀。 自他397397.1༄༅། །之意识于法性中寂灭， 因证悟无我而于无余法身增长。 自他之意识自然返回时， 心之动摇不自主而止息。 从显示心之动摇止息397.2中， 未曾由他佛陀萨埵所说。 除此之外有佛陀， 纵然于决定续中遍寻亦不可能寻得。 隐义佛陀名相不可397.3胜数， 彼乃为生起有情之意乐而说。 彼纵然于俱胝数之赡部洲， 亦宣说化身无数成办利生。 如有情各自意乐如何， 示现求教法等397.4。 彼乃宣说是隐义佛陀。 如是佛陀所依及具足之文字品第十四竟。། །顶礼清净心之界。 于真实成办佛陀之成办物中， 自心作为物之国王尤为殊胜。 若证悟此自心物之国王， 则内外情器显有之一切， 皆397.6成为无余之物故为大成办物。
English
Thus concludes the thirteenth chapter, the chapter on letters, which shows the grasping and the grasped as sentient beings. Homage to the body of the Bhagavan, the Great and Mighty One. That Buddha who realizes the two kinds of selflessness, Is a Buddha because he is free from doing and hoping. Grasping of self and other is pacified in the nature of the Dharmakaya, It increases by showing the knowledge that has no place. The basis is pacified because it is devoid of self and other, Likewise, it is said that one's own awareness increases. The self-born Dharmakaya is pacified because it is free from elaboration, It increases because realization of non-elaboration becomes confidence. Conceptual thought, grasping as self, is pacified, hence pacified, The two non-conceptual wisdoms are clear, hence they increase. When the grasping and clinging habitual patterns are all pacified, Like the sun rising in the sky of wisdom, it increases. The name "Buddha" is also given to that. As soon as awareness without awareness dawns, Meditation without meditation arises spontaneously. The fruit that cannot be obtained is obtained involuntarily. That king of involuntary fruits, Vajrasattva said is called Buddha. By pacifying the great suffering of samsara, the realm of objects and mind, Appearances and existence are spontaneously enlightened in the nature of the Dharmakaya. Therefore, the Bodhisattva said is called Buddha. Self and other 397397.1༄༅། ། The perception is pacified in the nature of reality, By realizing selflessness, it increases into the Dharmakaya without remainder. When the perception of self and other naturally reverses, The movement of the mind ceases involuntarily. From showing the cessation of the movement of the mind 397.2, The Buddha Bodhisattva has not spoken otherwise. Other than that, there is a Buddha, Even if you search everywhere in the definitive tantras, it is impossible to find. The number of provisional Buddhas is inconceivable 397.3, That is spoken to generate the interest of sentient beings. Even in hundreds of millions of Jambudvipas, It is said that emanations are immeasurable and accomplish the benefit of beings. According to how sentient beings have their own interests, It shows how to seek teachings and so on 397.4. That is said to be the provisional Buddha. Thus concludes the fourteenth chapter, the chapter on the basis of imputation of the Buddha and its completeness. Homage to the sphere of pure mind 397.5. As the means of accomplishing the true Buddha, One's own mind is particularly superior as the king of substances. If one realizes this king of substances, one's own mind, Then all of the outer and inner worlds, the contents and the container, all appearances and existence, All become substances without exception, therefore it is a great means of accomplishment.