Tibetan
་མེ་བཞིན་འདོད་པ་དེ།། གཉིས་ཀ་མེད་ཕྱིར་ཆད་པ་སྟེ།། གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར།། ཆོས་སྐུ་མེད་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་གོལ།། ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན།། ཐལ་དྲགས གང་ལྟར་འདོད་པ་དེ།། ཆོས་ཅན་ཁ་ཡར་གཅིག་གཅིག་ལ།། དུས་གསུམ་ཚང་ཕྱིར་འདོད་པ་འདོད།། གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་གྲངས་ཅན་གོལ།། གྲུབ་པ་པོ་ནི་གྲུབ་ཟིན་འདོད།། སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་སེམས་ཅན སྐྱོན།། རང་ངོར་ལྷུན་གྲུབ་མེད་པའི་ཕྱིར།། ཐ་དད་གཉིས་འཛིན་དོན་ལ་གོལ།། སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ།། ཡེ་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོར་དག། རང་གི་སེམས་ཉིད་ཀློང་ན་གསལ།། དེ་རུ་མ་འདུས་རྡུལ་ཙམ མེད།། གོས་པ་མེད་པའི་ལྷུན་གྲུབ་དེ།། རང་སེམས་སྙིང་པོ་མ་རྟོགས་པར།། རྐྱེན་ཙམ་ཐུན་མོངས་མངོན་གྱུར་ཀྱང།། སྡིག་ཅན་ཚོགས་སུ་མི་འགྱུར་གོལ།། ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན།། དེ་དག་ལྷུན་གྲུབ་བཅུར གསུངས་པ།། ངེས་དོན་ལྷུན་གྲུབ་མེད་པའི་ཕྱིར།། ནན་བརྟགས་བྱེད་ཕྱིར་ལྟ་ལོག་པ།། ལུང་མེད་བློ་བྱས་ཤིན་ཏུ་གོལ།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ཐམས་ཅད་འདུས་པ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད ལས།ལྟ་བའི་གོལ་ས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གྱ་གཅིག་པའོ།།།། དེ་ནས་འདུས་པའི་འཁོར་རྣམས་ལ།། སྣང་བ་ཆོས་དབྱིངས་གོལ་ས་ནི།། ཀུན་རིག་སྟོན་པས་བཀའ་སྩལ་པ།། འཁོར་བའི་རྒྱུ་ནི་ཞེན་རྟོག་སྟེ།། ལུང་ལྡན་གྲུབ་མཐའ་བློས་མ་བསྒྱུར།། དབང་པོ་ཡུལ་ལ་རྟག་ཏུ་ཡེངས།། ཆོས་བརྒྱད་ཡུལ་ལ་རྟག་པར་ཞེན།། ཆུ་བོ་བཞི་ཡི་མཐའ་ལ་ཚུད།། འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་རྟེན་གཞི་ཡིན།། ཕྲ་རགས་ཡུལ་ནི་གཉེན་པོས སྤོངས།། རིས་སུ་འབྱེད་བའི་དབྱེ་བ་སྤང།། ཡོད་མེད་འཇལ་བའི་རྒྱུ་འབྲས་སྤང།། བློ་ཡིས་གཞི་ཉིད་འཆོས་པའི་ཕྱིར།། ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་གོལ་སར་གསུངས།། ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན།། ཆོས་རྣམས་སེམས་སུ་སྡུད་པའི་ཕྱིར།། ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་འདོད་པ་དང།། སེམས་ཉིད་རང་སྣང་འདོད་པ་དང།། ཡུལ་སེམས་སྟོང་པར་འདོད་པ་དང།། ཅིར་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར།། དབུ་མ་སེམས་ཙམ ལྟ་བ་ཡི།། སྡུག་པའི་རྟོག་པ་གོལ་བར་བཤད།། ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན།། ཕྱི་ཡི་འབྱུང་བ་རྣམ་ལྔ་ནི།། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར།། གཞན་འབྱུང་ཡིན་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་མིན།། དེ་ཕྱིར་ཆོས་དབྱིངས་གོལ སར་གསུངས།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ཐམས་ཅད་འདུས་པ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། སྣང་བ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་གོལ་ས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གྱ་གཉིས
Chinese
如火一般贪欲者， 因无二者故是断见者， 因无对治智慧之故， 因无法身故极错误。 今又金刚萨埵谛听， 太过分，无论如何贪欲者， 有法能立一一上， 三时圆满故贪欲贪欲， 一无一者数论错。 成就者乃欲已成就， 佛陀功德有情过， 自性任运无有之故， 异体二执于义错。 显有世间一切法身， 本来安乐大乐也， 自己心性界中明， 于彼不聚微尘亦无。 无染任运自成者， 自心精要未证悟， 仅是共相显现也， 不成罪恶之聚是错谬。 今又金刚萨埵谛听， 彼等任运十种所说， 无有真实任运之故， 为作严厉观察故是邪见， 无有教证以分别心所作极错谬。 大圆满一切真实义汇集，与智慧虚空同等之续中，显示见之错谬品第一百零一。 其后聚集之眷属众， 显现法界之错谬处， 普明导师如是宣说。 轮回之因乃执著分别， 具足教证宗派莫以分别心转变， 根门恒常向外散乱， 八法恒常执著于境， 落入四河之边际， 是于轮回中漂泊之所依。 粗细之境以对治而断除， 分类辨别之差别断除， 衡量有无之因果断除， 以分别心修饰地之故， 说是声闻缘觉之错谬处。 今又金刚萨埵谛听， 为将诸法摄集于心故， 境心二无所欲求者与， 心性自显所欲求者与， 境心空性所欲求者与， 以何亦不承认之故， 中观唯识见地之， 痛苦分别说是错谬。 今又聚集之心要谛听， 外之五大种乃， 从因与缘而生之故， 是他生故非是智慧， 是故说是法界之错谬处。 大圆满一切真实义汇集，与智慧虚空同等之续中，显示显现法界之错谬处品第一百零二。
English
Those who desire like fire, Because there is no duality, they are nihilists. Because there is no antidote wisdom, Because there is no Dharmakaya, it is extremely wrong. Now again, Vajrasattva, listen! Too extreme, however, those who desire, On each and every object of affirmation, Because the three times are complete, desire is desired. Without one in one, the Samkhyas are wrong. The accomplished one desires to be already accomplished. The qualities of the Buddha are the faults of sentient beings, Because there is no spontaneous accomplishment in oneself, The duality of otherness is wrong in meaning. All phenomena and existence are the Dharmakaya, Originally blissful, great bliss! The nature of one's own mind is clear in the expanse, There is not even a particle that is not gathered there. That spontaneously accomplished, without defilement, Without realizing the essence of one's own mind, Even if only common conditions manifest, It is wrong to not become a gathering of sinners. Now again, Vajrasattva, listen! Those ten kinds of spontaneous accomplishment that are spoken of, Because there is no definitive spontaneous accomplishment, It is a wrong view because of making strict examinations. Without scriptural authority, made by the mind, it is extremely wrong. The Great Perfection, the gathering of all definitive meanings, from the Tantra equal to the wisdom sky, the one hundred and first chapter, showing the mistaken points of view. Then, to the assembled retinue, The mistaken points of appearance and Dharmadhatu, The All-Knowing Teacher spoke thus: The cause of samsara is attachment and conceptualization, Do not transform the doctrine with valid scriptures with the mind, The senses are always distracted by objects, The eight worldly dharmas are always attached to objects, Falling into the edge of the four rivers, It is the basis for wandering in samsara. Coarse and subtle objects are abandoned with antidotes, The distinctions of categorization are abandoned, The cause and effect of measuring existence and non-existence are abandoned, Because the basis itself is adorned by the mind, It is said to be the mistaken point of the Hearers and Solitary Realizers. Now again, Vajrasattva, listen! In order to gather all dharmas into the mind, Those who desire the non-duality of object and mind, and Those who desire the self-appearance of mind itself, and Those who desire the emptiness of object and mind, and Because they do not accept anything, The views of Madhyamaka and Cittamatra, The painful conceptualizations are said to be mistaken. Now again, listen to the essence of the assembly! The five external elements, Because they arise from causes and conditions, Because they arise from others, they are not wisdom. Therefore, it is said to be the mistaken point of the Dharmadhatu. The Great Perfection, the gathering of all definitive meanings, from the Tantra equal to the wisdom sky, the one hundred and second chapter, showing the mistaken points of appearance and Dharmadhatu.
Tibetan
་པའོ།།།། དེ་ནས་འདུས་པའི ཚོགས་རྣམས་ལ།། ཀུན་རིག་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཡིས།། བསྒོམ་པའི་གོལ་ས་བཀའ་སྩལ་པ།། གང་ཟག་བདག་མེད་མི་གཡོ་དང།། ཆོས་ལ་བདག་མེད་མི་གཡོ་དང།། འཇིག་རྟེན་དགའ་བདེ་མི་གཡོ་དང།། ཏིང་འཛིན ཆོས་སྐུའི་གོལ་སར་གསུངས།། ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན།། གང་ཟག་བདག་མེད་མི་གཡོ་བ།། ཚོགས་དྲུག་འགགས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ།། ང་རྒྱལ་ཡིན་ཕྱིར་དོན་མ་རེག། སྒོ་ལྔ་བཀག་པ་དོན་ཡིན་ན།། ཉན་ཐོས བསྒོམ་པས་རྫོགས་ཆེན་འགྱུར།། བྱུང་ཚོར་བཀག་པས་དོན་ཡིན་ན།། རང་རྒྱལ་བསྒོམ་པས་རྫོགས་ཆེན་འགྱུར།། ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན།། ཆོས་ལ་བདག་མེད་མི་གཡོ་བ།། རང་བཞིན་མེད་ཕྱིར་ཡིད་ལ དྲན།། ཞི་གནས་བསམ་གཏན་དོན་ཡིན་ན།། ལྷག་མཐོང་བཀའ་ལ་དོན་མེད་འགྱུར།། འདུ་ཤེས་བཟུང་བ་དོན་ཡིན་ན།། སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞི་ཅི་ལས་གོལ།། སེམས་ཀྱི་བཞག་ཐབས་བློ་འཇུག་ན།། འབྱུང་འཇུག་ཡོད ཕྱིར་ཅི་ལ་རྫོགས།། རྟོགས་དང་མི་རྟོགས་འདྲེས་གྱུར་ན།། འཁོར་འདས་གཉིས་བསྒོམ་ཅི་ལ་རིག། རྟག་ཆད་གཉིས་ལ་མི་རྟོག་པས།། མ་ནོར་དོན་ལ་རེག་གྱུར་ན།། དབུ་མ་རྫོགས་ཆེན་ཅི་ལ་ཡིན།། ད་ཡང་འདུས པའི་སྙིང་པོ་ཉོན།། འཇིག་རྟེན་དགའ་བདེ་མི་གཡོ་བ།། འཁོར་འདས་མི་རྟོག་རྒྱུ་མེད་ན།། ས་རྡོ་ཤིང་ཡང་རྟོག་པར་འགྱུར།། རྟོག་དཔྱོད་འདས་པས་དོན་རེག་ན།། བསམ་གཏན་གསུམ་སོགས་ཅི་ལ་གོལ།། སྣང་བ འདི་ལ་མི་རྟོག་ཙམ།། དེས་ནི་རྣལ་འབྱོར་དོན་རེག་ན། ཡུལ་འདི་འཁྲུལ་པར་ཅི་ལ་འཇོག། སྟོང་པས་དོན་ལ་རེག་གྱུར་ན།། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྟོང་པའི་ཕྱིར།། ཆད་པ་ཡིན་ཕྱིར་གོལ་སར་བཤད།། ད་ཡང་རྡོ རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན།། ཕྱོགས་མཐུན་བདུད་དང་འདྲ་བ་ལས།། ཞེན་པ་སྤངས་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་མིན།། དེ་ཕྱིར་མཚོ་དབུས་གྲུ་ཞིག་འདྲ།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ཐམས་ཅད་འདུས་པ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས།བསྒོམ་པའི་གོལ་ས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གྱ་གསུམ་པའོ།།།། དེ་ནས་འདུས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ལ།། ཀུན་རིག་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཡིས།། སྤྱོད་རྩིང་ཉེས་དམིགས་བཀའ་སྩལ་ པ།། གསང་སྔགས་གསང་བའི་སྒོར་ཞུགས་ནས།། རང་གིས་མ་རྟོགས་གཞན་ལ་འཆད།། མཁས་པ་སྨོད་ཅིང་མཉམ་ལ་འགྲན།། དྲེགས་ཤིང་ང་རྒྱལ་མཁས་འདོད་ནས།། ཚིག་ཙམ་ཆོས་ལ་ཁུངས་ཕྱུང་སྟེ།། རྩལ བཤད་ཐེ་ཚོམ་གཞུང་ཉམས་བྱེད།། ཕྱི་མ་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་ལྟུང།། ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན།། རྩལ་དང་སྟོབས་ནི་ཡོད་གྱུར་ཀྱང།། ལུས་ཀྱི་སྤྱོད
Chinese
པའོ།།།།此后，聚集的众眷属们，一切明智之法的国王，开示了禅修的歧途。对补特伽罗无我毫不动摇，对法无我毫不动摇，对世间喜乐毫不动摇，禅定是法身的歧途。现在再听聚集的精要，对补特伽罗无我毫不动摇，六识停止也只是一瞬间，因为有我慢所以没有触及实义。如果关闭五根是实义，那么声闻的禅修会变成大圆满。如果关闭生起的感觉是实义，那么独觉的禅修会变成大圆满。现在再听聚集的精要，对法无我毫不动摇，因为自性空所以在心中忆念。如果寂止禅定是实义，那么胜观的开示会变得没有意义。如果执着于概念是实义，那么十二处四句从何错谬？如果心的安住方法进入意识，因为有生起和融入，又如何能圆满？如果证悟和未证悟混杂在一起，轮回和涅槃二者禅修又有什么意义？对常断二见不作分别，如果不谬误地触及实义，又怎么会有中观大圆满？现在再听聚集的精要，对世间喜乐毫不动摇，如果不分别轮回和涅槃，没有原因，那么土地、石头、树木也会变成有分别。如果超越分别思辨而触及实义，那么三禅等又有什么错谬？对显现不作分别，如果这样瑜伽就能触及实义，又为何将此境安立为错乱？如果以空性触及实义，因为原因和结果是空性，是断灭见所以说是歧途。现在再听金刚萨埵，从与顺势的魔相似之处，因为舍弃执着所以不是禅修。因此就像海中央的破船。大圆满一切决定意义汇集，与智慧虚空同等的续部中，开示禅修歧途的章节，第八十三（ समाप्त）。此后，聚集的众眷属们，一切明智之法的国王，开示了粗暴行为的过患。进入秘密真言的秘密之门后，自己没有证悟却为他人讲解，诽谤智者，与同等者竞争，傲慢自大，自以为是智者，只从言辞上寻找佛法的依据，卖弄才能，宣讲疑惑，破坏经论，来世会堕入大地狱。现在再听金刚萨埵，即使有才能和力量，身体的行为
English
pa'o|||| Then, to the assembled retinues, the King of All-Knowing Dharma spoke about the pitfalls of meditation. Not wavering in the selflessness of the individual, not wavering in the selflessness of phenomena, not wavering in the joy and happiness of the world, samadhi is said to be a pitfall of the Dharmakaya. Now listen to the essence of the assembly again. Not wavering in the selflessness of the individual, even if the six aggregates cease, it is only for a moment. Because of pride, it does not touch the true meaning. If blocking the five senses is the true meaning, then the meditation of the Shravakas will become Dzogchen. If blocking the arising feeling is the true meaning, then the meditation of the Pratyekabuddhas will become Dzogchen. Now listen to the essence of the assembly again. Not wavering in the selflessness of phenomena, because of the absence of inherent existence, it is remembered in the mind. If peaceful abiding and contemplation are the true meaning, then the instructions on insight will become meaningless. If holding onto concepts is the true meaning, then how can the four extremes of the twelve sources be mistaken? If the method of settling the mind enters consciousness, because there is arising and absorption, how can it be perfected? If realization and non-realization are mixed together, what is the point of meditating on samsara and nirvana? By not conceptualizing permanence and annihilation, if one touches the true meaning without error, then how can there be Madhyamaka Dzogchen? Now listen to the essence of the assembly again. Not wavering in the joy and happiness of the world, if there is no conceptualization of samsara and nirvana, without cause, then earth, stones, and trees will also become conceptual. If one touches the true meaning by transcending conceptual thought, then what is the mistake of the three dhyanas, etc.? Not conceptualizing this appearance, if yoga touches the true meaning, then why establish this realm as delusion? If one touches the true meaning with emptiness, because cause and effect are empty, it is a nihilistic view, therefore it is said to be a pitfall. Now listen, Vajrasattva, from being similar to the demons who are on the same side, because of abandoning attachment, it is not meditation. Therefore, it is like a broken boat in the middle of the ocean. The Great Perfection, the collection of all definitive meanings, from the tantra that is equal to the wisdom space, the eighty-third chapter, which shows the pitfalls of meditation (समाप्त). Then, to the assembled retinues, the King of All-Knowing Dharma spoke about the faults of coarse behavior. After entering the secret gate of secret mantras, one explains to others what one has not realized oneself, slandering the wise, competing with equals, being arrogant and proud, thinking oneself to be wise, only seeking the basis of the Dharma from words, showing off talent, proclaiming doubts, destroying the scriptures, in the future one will fall into the great hell. Now listen, Vajrasattva, even if there is talent and strength, the actions of the body