Tibetan
་སྩལ་ པ།། རྣམ་སྨིན་ལུས་དང་བཅས་པ་ཡིས།། ཐ་མལ་ཀུན་གཞི་གཞི་ཆ་ལ།། སྔ་ཕྱི་རང་བྲལ་ཆོས་སྐུ་གསལ།། ཆུ་དངས་རྙོག་མེད་དཔེ་བཞིན་ནོ།། དེ་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན།། ཡང་དག་ཟབ་མོ་ཆོས་སྐུ་ནི།། སྐྱེ་བ མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད།། རྣམ་རྟོག་མཚན་མ་གཞི་ནས་མེད།། ཉོན་མོངས་ངར་འཛིན་རྣམས་དང་བྲལ།། འཕེལ་འགྲིབ་སྐྱོན་རྣམས་ངང་གིས་མེད།། དེ་ཡི་ངང་ལ་གནས་ཐབས་ནི།། སྔ་ཕྱི་གཞི་ལ་མེད་ཤེས པས།། སེམས་ཅན་དུས་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ།། ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མ་བསྒོམས་ཀྱང།། རང་བྱུང་རིག་པའི་ཏིང་འཛིན་གསལ།། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན།། རང་གི་ཐིག་ལེའི་དོན་ལྟ་ན།། རབ་འབྲིང་ཐ་མའི་བློ་ཚད དུ།། རིམ་གྱིས་བསྒོམས་པར་ངས་བཤད་ཀྱིས།། གཞན་དུ་མ་ཡེངས་ཡིད་ལ་ཟུང།། ཐ་མ་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་པོས།། སྔ་ཕྱི་མེད་པའི་གཉུག་མ་ལ།། མ་འཕྲོས་མ་བྱིང་རང་ལུགས་ཙམ།། དེ་ལ་རྒྱུན་དུ་མ་ཡེངས བསྒོམ།། ཆགས་སྡང་དབང་གིས་འཕྲོ་གྱུར་ན།། དོན་དམ་དགག་བསྒྲུབ་མེད་པའི་ཕྱིར།། རང་བྱུང་སྙིང་པོ་རང་ཤར་བས།། བ་མོར་ཉི་ཤར་ཇི་བཞིན་ནོ།། གཏི་མུག་དབང་གིས་བྱིང་བ་ནི།། རང་སེམས་ཤེས་པ གཟེངས་བསྟོད་ལ།། ཕྱི་རོལ་ཡུལ་ལ་མི་སྤྱད་པར།། དབང་པོ་སྒོ་དབྱེ་ཡན་དུ་གཞུག། འབྲིང་གི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་པོས།། ཆོས་སྐུ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ།། ཇི་བཞིན་པ་ཡི་ཡེ་ཤེས་དེ།། བརྗོད་མེད་རྒྱུན་མི་ཆད་པར ལྟ།། གལ་ཏེ་བྱུང་ཚོར་རྟག་ཆད་རྣམས།། རྣམ་རྟོག་ཡེ་ཤེས་བསྐུལ་མར་ཤེས།། མེ་ལ་ཤིང་བསྣན་ཇི་བཞིན་དུ།། དེ་ཙམ་ཉིད་ནས་བསྒོམ་པ་གསལ།། སྒོ་ལྔ་ཤེས་པ་རྨུགས་གྱུར་ན།། ཉམས་གསུམ་བསྲེས་པའི་དོན དྲན་པས།། ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀློང་དུ་བྱིང།། བུམ་ནང་རིན་ཆེན་གཏེར་དང་འདྲ།། དབང་པོ་རབ་ཀྱི་བསྒོམ་པ་ལ།། ཉམས་དང་མི་ཉམས་མེད་པའི་ཕྱིར།། འབྲལ་མེད་དོན་ལ་བཅོས་མི་དགོས།། སྤྲིན མེད་ནམ་མཁའ་ཇི་བཞིན་ནོ།། དེ་ཡང་བློ་གྲོས་དམ་པ་ཉོན།། ཉི་ཟླ་གཟས་ཟིན་དཔེ་བཞིན་དུ།། དབྱིངས་དང་ཆོས་སྐུ་དུས་མཉམ་ཕྱིར།། ཆོས་ཉིད་རང་གསལ་རང་གནས་པས།། ཡེ་ཤེས་མི་འབྲལ་རྫོགས་པ ཡིན།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ལྟ་བའི་ཡང་སྙིང། ནམ་མཁའ་ཀློང་ཡངས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས། རང་སེམས་ཆོས་སྐུར་ངོ་སྤྲོད་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པའོ།།།། དེ་ནས་འདུས་པའི་འཁོར་རྣམས་ལ།། འབྲལ་མེད་སྤྱོད པ་བཀའ་སྩལ་པ།། རང་སེམས་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་ཡིས།། མཉམ་རྗེས་དུག་ལྔ་གཅིག་ཏུ་ཤེས།། དེ་ཚེ་ཉོན་མོངས་ཅི་སྤྱད་ཀྱང།། ངོ་བོ་ཉིད་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་མེད།། དེ་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན།། དེ་ཙམ་ཉིད་ན་ངོ་བོ ཉིད།། དེ་དོན་མི་བརྗེད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར།། ཆེད་དུ་བྱས་ལ་བསྒོམ་མི་བྱ།། མ་གི་ཏ་ལ་གང་རེག་འདྲ།། ཡུལ་ཉིད་སེམས་སུ་མི་བསྒོམ་པས།། དྲན་རིག་ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས།། དེ་ཉིད་སྤྱོད་པའི་ཡུལ་ལས འདས།། དེ་ཕྱིར་དོན་ལ་ཉམས་པ་མེད།། དེ་ཡང་འཁོར་གྱི་སེམས་དཔའ་ཉོན།། གཉིད་ཉིད་བསྒོམ་པར་གསལ་ཐེབས་ནས།། ལྡོག་ཀ་སད་ཀའི་དུས་དག་ཏུ།། དེ་ཚེ་ཆོས་སྐུའི་དོན་དྲན་ན།། རིན་ཆེན་ག་འུར་བཅུག པ་འདྲ།། གཤོག་རྣོ་རྡུལ་མེད་ཚ་གྲང་སྙོམས།། མི་འཚུབ་ཆུ་ཡི་ཉ་བཞིན་དུ།། རྨི་ལམ་འབྲེལ་ཐབས་མེད་པར་འབྱུང།། ཚོགས་དྲུག་འགགས་ཀྱང་ཆོས་སྐུར་གནས།། དེ་ཡང་འཁོར་གྱི་སེམས་དཔའ་ཉོན།། འཆི་ཀ བར་དོའི་དོན་དྲན་ན།། གནད་གཅོད་སྡུག་བསྔལ་ཅི་བྱུང་ཡང།། འཇིགས་པ་བརྒལ་འདོད་མི་བཞིན་དུ།། ཆེད་དུ་དྲན་པ་ཤིན་དུ་གཅེས།། ན་བ་ཏ་ཡི་མིག་གཉིས་འདྲ།། རྩ་དྲོད་ཡོད་ལ་སྲོག་དང་བྲལ།། རྩ་མེད་དྲོད བཅས་བཀྲག་མ་ཉམས།། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་དྲན་པའི་རྟགས།། ན་ཚ་བྱུང་ན་སྨོས་ཅི་དགོས།། ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན།། དབང་པོ་འབྲིང་གི་རྣལ་འབྱོར་པས།། གཞི་ཤེས་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པས།། ལུས་སུ་ཞུགས ཀྱང་དོན་དྲན་ཏེ།། རྟོགས་པ་ཡིན་ཕྱིར་མངལ་ན་བསྒོམ།། ཚེ་འཕོས་ནས་ནི་མངོན་སངས་རྒྱས།། ཐ་མ་ཕྱི་རོལ་བརྟགས་པས་བརྗེད།། དྲན་ཚེ་རྐྱེན་དང་ཕྲད་པའི་ཕྱིར།། སྐད་ཅིག་ཟུར་ཙམ་བརྡའ་ཡིས་ནི།། ཐེ་ཚོམ མེད་པར་དོན་གོ་ནས།། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་སངས་རྒྱས་འགྲུབ།། དེ་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན།། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་རྣལ་འབྱོར་པས།། ཇི་ལྟར་བསྒོམས་ཀྱང་དོན་མེད་འཁྱམས།། འཁོར་བ་ལུགས་ཀྱི་ནད་དུ འཇུག།དེ་ཚེ་ལུས་ཀྱི་བཟའ་བགོ་ནི།། མི་དགོས་གཉིད་མི་འོང་ཞིང་བདེ།། གསལ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྟོག་པ་མེད།། དུས་ལ་མ་བབ་བར་དུ་ནི།། མཁས་ཀྱང་ལྟ་སྒོམ་བསྟན་ཐབས་མེད།། བུམ་པ་ནང་གི་མར་མེ་འདྲ།། དེ་ ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན།། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་རྣལ་འབྱོར་པས།། སོ་སོར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།། མ་འཁྲུལ་མ་རྟོགས་གོང་རོལ་གྱི།། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་ནི།། མ་འཁྲུལ་རྟོགས་པའི་ཀུན བཟང་ཐུགས།། འཁྲུལ་ནས་མ་རྟོགས་སེམས་ཅན་སེམས།། འཁྲུལ་ཀྱང་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཐུགས།། ངོ་བོ་གཅིག་ཕྱིར་གོལ་ས་མེད།། དེ་ཚེ་ཆོས་སྐུ་ཟད་ཀ་མ།། མི་འགྱུར་བརྟན་པས་གསེར་བཞིན་ནོ།། རྫོགས པ་ཆེན་པོ་ལྟ་བའི་ཡང་སྙིང།ནམ་མཁའ་ཀློངས་ཡངས་ཀྱི་རྒྱུ
Chinese
赐予。 以成熟之身， 在庸常的阿赖耶识根本上， 无有先后，法身显明， 如水清澈无染。 再者，谛听聚集之精要。 真实甚深之法身， 无生亦无灭， 无有分别念之相， 远离烦恼我执等， 自然无有增减之过。 安住于彼之自性中， 知晓先后本无有， 众生之时即是法身， 虽未于意境中修习， 然自生觉性之禅定明晰。 再者，谛听金刚萨埵。 若观自身明点之义， 以上中下之智慧衡量， 我已说依次第修习， 勿向他处散逸，铭记于心。 下等瑜伽修行者， 于无有先后之本元上， 不散乱不沉没，唯是自性。 于此恒常不散乱而修习， 若为贪嗔所左右， 因无有胜义之破立， 故自生心髓自然显现， 如旭日东升。 若为愚痴所沉没， 则应提升自心之觉性， 勿用诸根于外境， 应将诸根之门关闭。 中等瑜伽修行者， 于如虚空之法身上， 如实观照彼之智慧， 无言语而恒常不断。 若生起常断等觉受， 当知分别念乃智慧之鞭策， 如火上添薪一般， 仅此便能明晰修习。 若五根之觉性昏昧， 则应忆念三昧和合之义， 沉入法性智慧之界， 如瓶中珍宝之藏。 上等根器之修行者， 因无有体验与未体验， 故于无离之义无需造作， 如无云之晴空一般。 再者，谛听贤妙智慧。 如日月为罗睺所食一般， 因界与法身同时， 故法性自明自安住， 智慧不离即是圆满。 大圆满见之精髓。 出自《虚空广阔续》，讲述将自心认知为法身之品，第二十三章。 此后，为聚集之眷属们， 开示无离之行。 以自心之见解证悟， 知晓平庸之后五毒为一。 彼时无论运用何种烦恼， 于自性上无有增减。
English
Bestowed. With a body of ripening, On the ordinary ground of the fundamental all, Primordial and subsequent, the Dharmakaya is clear, Like clear water without turbidity. Furthermore, listen to the essence of the gathering. The truly profound Dharmakaya, Has no birth and no cessation, No conceptual signs from the very beginning, Free from afflictions, ego-grasping, and the like, Naturally without the faults of increase or decrease. The way to abide in that nature is, Knowing that primordial and subsequent are not in the ground, At the time of sentient beings, it is the Dharmakaya, Even without meditating in the realm of the mind, The self-arisen awareness of Samadhi is clear. Furthermore, listen, Vajrasattva. If you look at the meaning of your own bindu, According to the measure of high, medium, and low intelligence, I have explained that you should meditate gradually, Do not stray elsewhere, hold it in your mind. The lowest yogi meditator, On the original nature without before or after, Without scattering or sinking, just as it is in its own state, Continuously meditate on that without distraction. If it scatters under the influence of attachment and aversion, Since there is no affirmation or negation in ultimate truth, The self-arisen essence naturally arises, Like the sun rising in the west. If sinking under the influence of delusion, Then elevate the awareness of your own mind, Without using the senses on external objects, Keep the doors of the senses closed. The intermediate yogi meditator, On the Dharmakaya, which is like the sky, That wisdom, just as it is, Look at it continuously without words. If feelings of permanence or annihilation arise, Know that conceptual thought is the spur of wisdom, Just like adding wood to a fire, From that alone, meditation becomes clear. If the awareness of the five senses becomes dull, By remembering the meaning of the union of the three experiences, Sink into the expanse of the wisdom of Dharmata, Like a treasure of jewels inside a vase. For the meditation of the highest faculty, Since there is no experience or non-experience, There is no need to fabricate the inseparable meaning, Like a cloudless sky. Furthermore, listen, noble intelligence. Like the sun and moon being seized by Rahu, Since the expanse and Dharmakaya are simultaneous, Therefore, Dharmata is self-illuminating and self-abiding, Wisdom is inseparable, it is perfection. The innermost essence of the Great Perfection's view. From the Tantra of the Vast Expanse of Space, the chapter on introducing one's own mind as the Dharmakaya, the twenty-third. Then, to the assembled retinue, He bestowed the teaching of inseparable conduct. Through the realization of the view of one's own mind, Know that the five poisons are one in both meditation and post-meditation. At that time, whatever affliction is used, There is no increase or decrease in its essence.
Chinese
无有遮蔽。再说汇聚之精要谛听。仅此便是自性。为不忘彼义而证悟，不应特意造作而修习。犹如摩揭陀芝麻随意触碰。不于心中修习对境，忆念明觉法性菩提心，即已超离彼之行境。因此于义无有退失。再说眷属之菩萨谛听。睡眠本身于修习中明晰显现，于醒来之各个时分，彼时若忆念法身之义，犹如装入珍宝嘎乌盒。翅膀锋利无尘垢，寒热适中，不紊乱如水中之鱼，梦境无有关联而生起。六识止息亦安住于法身。再说眷属之菩萨谛听。若忆念临终中阴之义，无论发生何种要害断除之痛苦，犹如想要超越恐惧之人，特意忆念极为重要。犹如那瓦达之双眼，脉搏有热气却无有生命，无有脉搏却有热气，光彩不减。法身乃是忆念之征相。若生疾病更何须说。现在再说汇聚之精要谛听。中等根器之瑜伽士，因地之智慧尚未显现，虽已入于身体，然忆念其义，因是证悟故于胎中修习。寿命终尽后即现前成佛。最终因向外探究而遗忘。忆念之时，因与因缘相遇，刹那间仅以暗示，便毫无怀疑地领悟其义，一生即可成就佛果。再说汇聚之精要谛听。如是未证悟之瑜伽士，无论如何修习亦无意义而漂泊，落入轮回习气之疾病中。彼时身体之饮食衣物，皆不需要，不困倦且安乐，清晰且无有对境之分别念。在时机未成熟之前，即使精通亦无法讲说见修行。犹如瓶中之灯。再说汇聚之精要谛听。佛陀众生瑜伽士，并非各自显现，于未错乱未证悟之前，自性之法身与，未错乱证悟之普贤王如来意，错乱后未证悟众生之心，错乱却证悟之瑜伽士意，本体一故无有错谬之处。彼时法身无有穷尽，不变稳固如黄金。大圆满见之精要，虚空广阔之界
English
Without obscuration. Furthermore, listen to the essence of gathering. Just that is the very nature. In order to not forget that meaning and to realize it, one should not deliberately create and practice. Like touching sesame seeds in Magadha at will. By not meditating on the object as mind, the mind of remembrance, awareness, and the nature of reality, Bodhicitta, is beyond the realm of practice. Therefore, there is no loss in meaning. Furthermore, listen to the Bodhisattva of the retinue. When sleep itself becomes clear in practice, at every moment of waking up, if one remembers the meaning of the Dharmakaya at that time, it is like putting it in a precious gau box. Wings sharp, without dust, temperature balanced, not turbulent like a fish in water, dreams arise without connection. Even when the six consciousnesses cease, one abides in the Dharmakaya. Furthermore, listen to the Bodhisattva of the retinue. If one remembers the meaning of death and Bardo, no matter what kind of crucial suffering occurs, like a person who wants to overcome fear, it is extremely important to remember deliberately. Like the two eyes of Navata, the pulse has heat but no life, without pulse but with heat, the radiance does not diminish. The Dharmakaya is a sign of remembrance. If sickness occurs, what more needs to be said? Now, listen again to the essence of gathering. The yogi of medium faculties, because the wisdom of the ground has not yet manifested, although he has entered the body, he remembers its meaning, because it is realization, he practices in the womb. After the end of life, he will manifest enlightenment. In the end, he forgets by exploring externally. When remembering, because of encountering conditions, in an instant, with just a hint, he understands the meaning without doubt, and achieves Buddhahood in one lifetime. Furthermore, listen to the essence of gathering. If the yogi does not realize in this way, no matter how he practices, he wanders meaninglessly, falling into the disease of the habits of Samsara. At that time, the body's food and clothing are not needed, he is not tired and is comfortable, clear and without conceptual thoughts of objects. Before the time is ripe, even if skilled, there is no way to teach view and practice. Like a lamp inside a vase. Furthermore, listen to the essence of gathering. Buddha, sentient beings, and yogis do not appear separately, before confusion and non-realization, the Dharmakaya of self-nature and the mind of Samantabhadra, who is not confused and realized, the mind of sentient beings who are confused and not realized, the mind of yogis who are confused but realized, because the essence is one, there is no place for error. At that time, the Dharmakaya is inexhaustible, unchanging, stable like gold. The essence of the Great Perfection view, the realm of vast space.