Tibetan
ང་དག་ཏུའང་ལུས་ཡེ་ནས་མངོན་སངས་རྒྱས། །འབྱུང་བ་ལྔ་ཉིད་ཡེ་ནས་དག་སྣང་ཡུལ་སྣང་དྭངས་པས། །འདི་ལྟར་སྣང་བ་འོད་གསལ་དྲི་མས་མ་བསྒྲིབས་པ་ཉིད་དུ་གྲོལ། །དབང་པོ་ལྔ་མིག །རྣ་བ། སྣ། ལྕེ། ལུས་དེའོ། །ཡུལ་རང་སར་བཞག་པས་ཉིད་ཅེར་བཞག་པས། །འཛིན་པའི་ཡུལ་ལྔ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་སྐུའི་བདག་ཉིད་དུ་རང་སར་གྲོལ། །ཉོན་མོངས་ལྔ་ཉིད་འདོད་ཆགས་སོགས་དུག་ལྔ་རང་གིས་རང་གྲོལ་བ་རང་ཡིན་པས། །ཁམས་གསུམ་ཉིད་ནི་འདོད་ཁམས། གཟུགས་ཁམས། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཡེ་ནས་རང་གྲོལ་བ་ཡིན་པའི་གནད་གཞི་ལ་བསྐྱལ། །མ་རིག་པ་ཉིད་ཡེ་ནས་རིག་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རང་བྱུང་བས། །འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡེ་ནས་འབད་མེད་སངས། །ཀུན་གཞི་རང་ལུས་ཆོས་སྐུར་རང་ཤར་བས། །རྒྱུད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ཕྱིས་མི་ལེན་པར་རང་གྲོལ་རྩད་ནས་བཅད། །ཡིད་བཞིན་ཀུན་ཏུ་འཁྱམ་པའི་ཡིད་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ངེས་པར་འཛིན་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དགོངས་པར་ཡེ་གནས་པས། །འགྱུ་བྱེད་རྣམས་ནི་དྲན་བྱེད་བློ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རང་ བཞག་ཡིན། །དབུགས་ལས་ཀྱི་རླུང་ཡེ་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་ནི་ཡེ་ནས་རྒྱུན་ཆད་པས། །སྐྱེ་ཤི་གདོད་ནས་ཡོད་མ་ཡིན། །རིག་པ་སྐྱེ་མེད་དུ་གྲོལ་བས་ངོ་བོ་ལ་འཆི་བ་མེད་སངས་རྒྱས་པའོ། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་ཡེ་ནས་ཡེ་རྫོགས་པས་ཡུལ་བདག་རྟོག་གི་བློ་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཞེན་པའི་མཐའ་ནི་བསྒོམ་པ་ཉིད། །ཡན་ལག་མ་བསྐྱོད་ཡེ་ཕྱིན་པས། །མ་སོང་གནས་སུ་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་ཞེས་བྱ། འགྲོ་བའི་ལམ་ཉིད་ཡེ་ནས་བགྲོད། །རང་བྱུང་གནས་བཞིན་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་མེད། སྨྲས་པའི་ངག་ནི་གྲག་སྟོང་ཡེ་གྲོལ་དུ་བརྗོད་མེད་པས། །གཞི་རིག་པ་ཉིད་བསམ་ལས་འདས་པས་ཡེ་ནས་སྨྲ་བསམ་ཡུལ་ལས་བློ་ཟད་པས་འདས། །བསམ་མེད་པའི་འཕྲོ་འདུ་ཡེ་སྟོང་སེམས་ཡེ་ནས་དྲན་པ་མེད་ནས་གནས་མ་གྲུབ་པར་གནས་པའོ། །པས། །ཡེ་ནས་བསམ་གཏན་ཆེན་པོར་གནས། །རང་བཞིན་གྱི་བསམ་གཏན་གདོད་མ་ནས་གནས་པའོ། །དྲི་འབྱུང་བའི་དྲི་མ་འཁྲུལ་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་མ་རྣམས་ནི་རང་དག་པས། །ཆོས་སྐུ་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསྒྲིབས་པ། དྲི་མེད་ཟང་ཐལ་ཆེན་པོར་གནས། །དེ་ཡང་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མ་རྙེད་པས་བྱས་པ་བྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐོག་མ་ཉིད་ནས་གཞིས་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མི་རྙེད་བྱ་བྱེད་བྲལ། །གཞི་ནས་གཞན་འབྱུང་ཆོས་མེད་པས། །རང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐོག་མ་ནས་གདོད་ནས་རང་བྱུང་ཉག་གཅིག་གོ། །རིག་
Chinese
我等亦身本初现证佛，五大本净，显现境相清澈故，如是显现光明无垢即解脱。五根眼、耳、鼻、舌、身是也。境自处安住，自身赤裸安住故，所执五境声等，自性法身自处解脱。五烦恼贪欲等五毒自性自解脱故，三界欲界、色界、无色界本初自解脱，置于要处。无明本住于明故自生，迷乱之因本无勤证悟。阿赖耶自显法身故，相续之生后不取，自解脱根断。如意周游之心，安住决定执持之心识，于意本住故，动摇诸念，超离忆念心识故，自安住。气息业之风本无自性，本初断绝故，生死最初本无有。明智于无生解脱故，本体无死成佛也。妙欲色声香味触之功德本初圆满故，知境主分别之智远离故，执着之边即是修。支分不动本已至，未至之处，清净之智慧光明是名。行道本初已行，如自生处无有行道。所说之语，声空本解脱，不可言说故，基智本离思，本初言思境，心识耗尽已超脱。无思之散乱本空，心本无念，从无住而住也。故，本住大禅定，自性之禅定，从原始而住也。垢，生起之垢，迷乱烦恼之母等自净故，法身任何亦不障蔽，住于无垢通透大光明中。彼亦不以勤作而得，故无为而生。从最初即是，从根本勤作亦不得，离有为。从基无有他生之法，是故，自性之故。从最初，从原始，自生唯一也。明
English
I, etc., also, the body is primordially manifest, enlightened. The five elements are primordially pure, so the appearance of the realm is clear. Thus, what appears is liberated as the very luminosity, unobscured by stains. The five faculties are the eye, ear, nose, tongue, and body. By leaving the objects in their own place, by leaving them nakedly, the five objects of grasping, sound, etc., are liberated in their own place as the nature of the Dharmakaya. The five afflictions, desire, etc., the five poisons, are self-liberated by themselves, so they are self-liberated. The three realms, the desire realm, the form realm, and the formless realm, are primordially self-liberated, so they are placed in the essential ground. Ignorance itself is naturally arisen because it abides as primordial awareness. The cause of delusion is primordially enlightened without effort. Since the Alaya itself dawns as the Dharmakaya, the birth of the continuum is not taken later, and self-liberation is cut off from the root. The mind that wanders everywhere like a wish-fulfilling jewel, settling the mind, the consciousness that definitely grasps, abides primordially in the intention. The moving thoughts are self-abiding because they transcend the mind of recollection. The breath, the wind of karma, is primordially without self-nature, so it is primordially ceased. Birth and death are primordially non-existent. Since awareness is liberated into unbornness, the essence is deathless, enlightened. The qualities of desire, the qualities of form, sound, smell, taste, and touch, are primordially complete, so knowing that the mind of conceptualization of the object-owner is separate, the extreme of attachment is meditation itself. Since the limbs are not moved, they have already gone. The pure wisdom luminosity is called the place where one has not gone. The path of going is primordially traversed. Like the self-born place, there is no path of going. The spoken word is empty of sound, primordially liberated, so it is inexpressible. The base awareness itself is beyond thought, so from the beginning, the realm of speech and thought, the mind is exhausted and transcended. The scattering of non-thought is primordially empty, the mind is primordially without memory, abiding without establishing a place. Therefore, it abides in great meditation from the beginning. The meditation of self-nature abides from the beginning. The stains, the stains that arise, the mothers of delusion and affliction, are self-purified, so the Dharmakaya is not obscured by anything, abiding in great stainless transparency. That also is not found by effort, so it is born without being made. From the very beginning, the basis is not found by effort, free from action. Since there is no other-born Dharma from the base, it is self-existent. From the beginning, from the origin, it is the only self-born. Awareness.
Tibetan
པ་རྟོགས་པར་དཀའ་ཞིང་ཟབ་མོ་སྐུ་གཅིག་པུའོ། །གཅིག་དེ་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རིག་པས་དང་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་ཟད་པས། །སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཐིག་ལེ་ཟླ་དང་བྲལ་བ་རིག་པའི་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད། །མུན་པ་འཁོར་བ་ཡེ་ནས་བུཌྜྷ་བས་གདོད་ནས་རྣམ་དག་པས། །རང་ལ་གནས་པའི་རིག་པའི་སྣང་བ་འོད་ལྔ་གསལ་ཁྱབ། །འཁོར་བ་རྒྱུ་མེད་འགགས་རིག་པའི་འདུག་ས་རྙེད་ཟིན་པས། །ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ས། །གཞན་ནས་མེད་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རང་བུཌྜྷའོ། །མཚན་མའི་སྣང་བའི་བདག་འཛིན་ཅིར་སྣང་ཐམས་ཅད་དུ་དངོས་པོ་སྟོང་སངས་པས། །ཡུལ་ལ་མི་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་བློ་དང་དངོས་པོ་ལས་འདས་པའོ། །བདག་འཛིན་བློ་ནི་ཡེ་ནས་ཟད། །རྐྱེན་རྣམས་རྐྱེན་གྱིས་མེ་ལོང་གི་བཞིན་མེ་ལོང་གིས་གྲོལ་བར་བྱ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་རང་སར་འགྱུར་ཏེ་སངས་རྒྱས་པའོ། །རང་གྲོལ་བས། །ལྟོས་ཆོས་རྣམས་ནི་ཡུལ་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་དེ་ཉིད་ལ་དེ་ཉིད་དུ་ཅོག་ བཞག་པའོ། །དེ་ནས་རྟ་མགྲིན་རྒྱལ་པོ་ཉིད། །སྣང་བ་དེ་ཀུན་རང་གྲོལ་བས། །དེ་ནས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་གྲོལ་བས་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ངོ་མཚར་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏོ། །ངོ་མཚར་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་གྱུར་ནས་ནི། །འདི་ལྟ་བུའི་དོན་ནི་ཡེ་ནས་གནས་པར་འདུག་པས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱིས་མ་གོ་བ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་བརྒྱལ་ཞིང་ས་ལ་རབ་ཏུ་འགྱེལ། །དེ་ནས་དེ་དག་བརྒྱལ་བ་བསླང་བའི་དོན་དུ་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་བུཌྜྷ་བར་བསྟན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་དེས། །དེ་ལྟར་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་རྟ་མགྲིན་ལ་སོགས་པ་བརྒྱལ་བ་བསླང་བའི་ཕྱིར། །འདི་སྐད་ཅེས་གསུང་གིས་དེ་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་ནས་ནི་ཆེད་དུ་བརྗོད། །ཨེ་མ་གོང་གི་དེ་དག་དེ་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱང་དེ་དག་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཡིན་ཀྱང་རང་གྲོལ་ན། །འཁྲུལ་མེད་སྣང་བ་ཅིས་མི་གྲོལ། །ཇི་ལྟར་སྤྱོད་ལམ་སྨྲ་བ་དང་ལུས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་རྣམས། །དངོས་མེད་སྟོང་ཤེས་བྱ་རིག་འོད་གསལ་བའི་སྤྱོད་པ་དེ་ཡང་རང་བྱུང་གི་སྤྱོད་པར་བསྟན་ཡིན། །བཟང་དང་ངན་པའི་རྟོག་པ་རྣམས། །རྟོག་པ་རང་དག་ཏུ་གནས། བསྒོམ་པ་ཆུ་བོའི་ཀློང་ཆེན་ཡིན། །གཞན་བསྒོམ་དུ་མེད་པར་བསྟན། ལོག་ལྟ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་རྟག་ཆད་འདོད་པ་རྣམས། །རྣལ་འབྱོར་རིས་མེད་རིག་པའི་ངོ་བོར་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་ཁྱེར་བས་ལྟ་བ་ཡིན། །སྤྱོད་པ་རེ་དང་དོགས་པར་བྲལ་བས་འཛིན་པ་ཀུན། །འཁོར་བས་མ་གོས་ཟང་མ་ཐལ་བྱུང་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྒྲིབས་འབྲས་
Chinese
甚深难悟唯独一尊身。 一亦无二智，二数亦穷尽。 离戏论之明点，离月之智无戏论。 轮回黑暗本为佛陀，自始清净故。 自住之智光明，五光普照。 轮回无因灭，既已寻得智之住处。 本即是佛陀之位。 深信非由他处，故为自佛。 有相显现之我执，无论显现何者，万物皆空寂。 不住于境之智慧，超越心识与事物。 我执心识本已灭尽。 诸缘由缘，如镜中之面容，欲以镜解脱之念亦自灭，而成佛。 自解脱故。 所待之法，种种境缘，皆于彼处如是安住。 其后马头明王自身。 彼等显现皆自解脱。 其后一切显现皆自解脱，故诸部忿怒尊显现殊胜。 生起无上欢喜之后。 如是之义本已安住，众生皆未领悟，何其怪哉，如是昏厥倒地。 其后为令彼等从昏厥中苏醒，大金刚持示现一切行止皆为佛陀。 如是为令诸部忿怒尊马头明王等从昏厥中苏醒。 如是言说，令彼等生起欢喜，而特意宣说。 噫玛，先前之彼等如是显现者。 纵然是错觉，然彼等错觉之显现亦自解脱。 无错觉之显现岂不更解脱？ 如言语之行止及身体之作为。 无实空性之觉知，明了光明之行止，亦示现为自生之行止。 善与恶之念。 念即安住于自净。 禅修乃大河之深处。 示现无有其他禅修。 邪见声闻等，或有正见、常断之欲求者。 瑜伽士以无偏之智性本质圆满摄持一切，是为见地。 行止无有疑虑，一切执着。 不为轮回所染，如纯金未经火炼，不为因缘所蔽之果
English
The one and only body, difficult to understand and profound. That one is also the wisdom of non-duality, and the number of two is exhausted. The bindu free from elaboration, the wisdom free from the moon, is itself free from elaboration. The darkness of samsara is originally Buddha, because it is pure from the beginning. The appearance of the wisdom dwelling within oneself, the five lights are clear and pervasive. Samsara is causeless and ceases, and since the dwelling place of wisdom has been found. It is the very place of the Buddha from the beginning. Believing that it does not exist from elsewhere, therefore it is self-Buddha. The self-grasping of the appearance of characteristics, whatever appears, all things are empty and clear. The wisdom that does not dwell in objects is beyond mind and things. The mind of self-grasping is exhausted from the beginning. All conditions, by conditions, like the face in a mirror, the thought of wanting to be liberated by the mirror transforms into its own place and becomes enlightened. Because of self-liberation. The dependent dharmas, all kinds of objective conditions, are placed in that very place as they are. Then, the king Hayagriva himself. All those appearances are self-liberated. Then, since all appearances are self-liberated, the wrathful deities of the family are shown to be wonderfully expanded. After generating supreme and great joy. Since such a meaning has always been present, how is it that all sentient beings do not understand it? They faint and fall to the ground. Then, in order to awaken them from their fainting, the great Vajradhara showed that all actions are Buddha. Thus, in order to awaken the wrathful deities of the family, Hayagriva, and so on, from their fainting. He spoke these words, arousing joy in them, and specifically uttered them. Ema, those former appearances like that. Even if it is an illusion, even though those appearances of illusion are self-liberated. Why wouldn't the appearance without illusion be liberated? How are the actions of speech and the actions of the body? The practice of emptiness-awareness, clear light, which is without substance, is also shown to be self-born practice. The thoughts of good and bad. Thoughts abide in self-purity. Meditation is the great expanse of the river. It is shown that there is no other meditation. Wrong views, Sravakas, etc., or those who desire right views, permanence, and annihilation. The yogi completely embraces everything in the essence of impartial wisdom, which is the view. All grasping is free from doubt and hesitation in action. Not stained by samsara, like pure gold that has not been refined by fire, the fruit is not obscured by conditions.