Tibetan
་ལ་སྲིད།། རང་ལ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ།། རང་ཉིད་རང་ལ་མ་ཤར་ན།། གོང་མའི་ས་ཡི་ཡོན་ཏན་དེ།། རྣམ་གྲངས ཡིན་ཏེ་དོན་མ་ཡིན།། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མ་ཤར་ན།། ས་དང་ལམ་ལ་སྤྱད་དུ་མེད།། ཐོབ་བྱ་ཐོབ་རྒྱུ་མེད་པ་ན།། ས་དང་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་མེད།། ཕྱི་ནང་ཆོས་སྐུར་མ་ཤར་ན།། སྒྲིབ་དང་བསྒྲིབས་པ་འགོག་པའི ལམ།། ཡང་དག་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པས།། གང་ལྟར་བྱས་ཀྱང་འདུས་བྱས་ཆོས།། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་མ་རྟོགས་ཤིང།། རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཤར་ན།། མི་རྟོག་པ་ཉིད་བྱུང་གྱུར་ཀྱང།། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྣམ་གཉིས བཞིན།། དགའ་བདེའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་གྱུར་ཀྱང།། བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་ལྷ་བཞིན་ནོ།། ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁར་ཤེས་གྱུར་ཀྱང།། རིག་པ་ཡུལ་ལ་སྤྱོད་པ་ན།། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་བཞིན།། སྣང་བ བཀག་ནས་སྟོང་བཟུང་ན།། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བཞིན།། ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཤེས་བཟུང་ན། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་བཞིན།། སྣང་བ་ངེས་པར་བཟུང་བ་ན།། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ལྟ་བ བཞིན།། དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ན།། སྣང་བ་སྤང་དུ་མེད་པ་ལ།། སྟོང་པ་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད།། དབྱིངས་ཀྱི་སྣང་བ་ཅིར་ཡང་འཆར།། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ཅིར་ཡང་གསལ།། དབྱེར་མེད་སྣང་བ་ཅིར་ཡང རོལ།། མ་བཀག་མ་བསྒྲུབས་བདེ་བའི་ངང།། མ་བཅོས་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་དོན།། མ་བསྒྲུབས་མཐའ་རྣམས་ཀུན་ལས་འདས།། མ་བཀག་གོལ་བའི་ས་ལམ་མེད།། འབྲས་བུ་རེ་དོགས་མེད་པ་ཡིས།། འབྱེད་པ་མེད་པ ཀུན་ཏུ་བཟང།། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདི།། ཕྱི་དང་ནང་དུ་སྣང་བ་ཡང།། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་འབྲེལ་པའི་བརྡའ།། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐུ།། འདི་ལས་མ་རྟོགས་གང་ཡང་མེད།། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད མཁྱེན་པ་ཡང།། མ་བཅོས་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ།། བཅོས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མེད།། སྣང་བ་མ་བཅོས་ཆོས་ཉིད་ལ།། རིག་པ་མ་བཅོས་ཡེ་ཤེས་ཉིད།། དབྱེར་མེད་ཤེས་ན་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན།། ས་ལམ སྦྱང་ན་གོལ་བའི་ལམ།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་ནི།། རང་བཞིན་མ་བཅོས་པ་ལས་བྱུང།། ས་དང་ལམ་དུ་འཛིན་པ་ཀུན།། ལོག་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ།། རིན་པོ་ཆེ་རྒྱས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། སྐུ་དང་ཡེ ཤེས་ལ་ས་ལམ་བགྲོད་དུ་མེད་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཞེ་དགུ་པའོ།།།། སྡུད་པའི་གསང་དབང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེས།། སྟོན་པའི་སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ།། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད ཀྱི།། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་རང་ལ་གནས་པ་ལས།། ཕྱི་ནང་དབང་དེ་བསྐུར་བ་ཇི་ལྟ་བུ།།
Chinese
存在于自身之智慧，若自身未显现，上位地的功德，仅是名称而非实义。若自生智慧未显现，则地与道无从修持。若无可得之物，则无所谓地与道。若内外未显现为法身，则阻碍与被阻碍之道，无法真实成立，无论如何努力皆为有为法。若未证悟法身，且觉性智慧未显现，即使生起无分别，亦如二种等持。即使生起乐空智慧，亦如二禅天之天神。即使通达诸法如虚空，觉性若执着于对境，亦如虚空无边处。若遮止显现而执着于空性，亦如无所有处。若执着于完全的识，亦如识无边处。若执着于显现，则如各自凡夫之见解。若了知法界之自性，对于不可舍弃之显现，则无须修证空性。法界之显现可呈现任何事物，智慧之显现可清晰照见任何事物，无分别之显现可享受任何事物。处于不遮止、不修证的安乐状态，不造作之精髓即是真谛，不修证则超越一切边见，不遮止则无迷途之地道。因无果之希冀与恐惧，无分别即是普贤。此大金刚乘，内外之显现，乃是方便与智慧结合之象征，是遍知之智慧身。若不从此证悟，则无任何可证悟之物。一切种智，皆从不造作中生起，若造作则无一切种智。显现不造作即法性，觉性不造作即智慧。若了知无分别，则通达一切智慧。若修持地道，则为迷途之道。所谓金刚萨埵，乃从不造作之自性中生起。执着于地与道，皆是颠倒妄想之境。出自《宝性大广经》，第四十九品，关于身与智慧不可经由地道而行。聚集之秘密灌顶金刚萨埵，对于能示现之导师普贤王如来，过去现在未来一切诸佛之身与智慧安住于自身，内外之灌顶是如何授予的呢？
English
That wisdom abiding within oneself, if it does not dawn within oneself, the qualities of the higher grounds are merely names and not the real meaning. If self-arisen wisdom does not dawn, then the grounds and paths cannot be practiced. If there is nothing to be attained, then there is no such thing as grounds and paths. If the dharmakaya does not dawn internally and externally, then the path that prevents obscurations and what is obscured will not be truly established, so no matter what one does, it is conditioned dharma. If one does not realize the dharmakaya itself, and the wisdom of awareness does not dawn, even if non-conceptuality arises, it is like the two kinds of meditative absorption. Even if the wisdom of bliss arises, it is like the gods of the second dhyana. Even if one knows all dharmas as space, when awareness engages with objects, it is like the sphere of infinite space. If one blocks appearances and grasps emptiness, it is like the sphere of nothingness. If one grasps all as consciousness, it is like the sphere of infinite consciousness. If one grasps appearances definitively, it is like the views of ordinary individuals. If one knows the nature of the expanse, then for appearances that cannot be abandoned, emptiness itself does not need to be accomplished. The appearances of the expanse can arise as anything, the appearances of wisdom can clearly illuminate anything, and the appearances of non-duality can enjoy anything. In a state of bliss without blocking or accomplishing, the unconditioned essence is the very meaning, without accomplishment, it transcends all extremes, and without blocking, there is no ground or path of straying. Without hope or fear of results, non-differentiation is Samantabhadra. This great Vajrayana, the appearances internally and externally, are symbols of the union of skillful means and wisdom, the wisdom body of the all-knowing. If one does not realize from this, there is nothing to be realized. The all-knowing of all aspects also arises from the unconditioned, if conditioned, there is no all-knowing. Appearances unconditioned are dharmata, awareness unconditioned is wisdom itself. If one knows non-duality, then one knows all wisdom. If one practices the grounds and paths, it is a path of straying. What is called Vajrasattva arises from the unconditioned nature. All grasping at grounds and paths is the domain of mistaken thoughts. From the Great Extensive Jewel Tantra, the forty-ninth chapter, on how the grounds and paths cannot be traversed by the body and wisdom. The secret empowerment of gathering, Vajrasattva, to the teacher of teachers, Samantabhadra, how is the external and internal empowerment bestowed, since the body and wisdom of all Buddhas of the three times abide within oneself?", "json_format": { "original_tibetan": "་ལ་སྲིད།། རང་ལ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ།། རང་ཉིད་རང་ལ་མ་ཤར་ན།། གོང་མའི་ས་ཡི་ཡོན་ཏན་དེ།། རྣམ་གྲངས ཡིན་ཏེ་དོན་མ་ཡིན།། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མ་ཤར་ན།། ས་དང་ལམ་ལ་སྤྱད་དུ་མེད།། ཐོབ་བྱ་ཐོབ་རྒྱུ་མེད་པ་ན།། ས་དང་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་མེད།། ཕྱི་ནང་ཆོས་སྐུར་མ་ཤར་ན།། སྒྲིབ་དང་བསྒྲིབས་པ་འགོག་པའི ལམ།། ཡང་དག་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པས།། གང་ལྟར་བྱས་ཀྱང་འདུས་བྱས་ཆོས།། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་མ་རྟོགས་ཤིང།། རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཤར་ན།། མི་རྟོག་པ་ཉིད་བྱུང་གྱུར་ཀྱང།། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྣམ་གཉིས བཞིན།། དགའ་བདེའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་གྱུར་ཀྱང།། བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་ལྷ་བཞིན་ནོ།། ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁར་ཤེས་གྱུར་ཀྱང།། རིག་པ་ཡུལ་ལ་སྤྱོད་པ་ན།། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་བཞིན།། སྣང་བ བཀག་ནས་སྟོང་བཟུང་ན།། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བཞིན།། ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཤེས་བཟུང་ན། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་བཞིན།། སྣང་བ་ངེས་པར་བཟུང་བ་ན།། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ལྟ་བ བཞིན།། དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ན།། སྣང་བ་སྤང་དུ་མེད་པ་ལ།། སྟོང་པ་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད།། དབྱིངས་ཀྱི་སྣང་བ་ཅིར་ཡང་འཆར།། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ཅིར་ཡང་གསལ།། དབྱེར་མེད་སྣང་བ་ཅིར་ཡང རོལ།། མ་བཀག་མ་བསྒྲུབས་བདེ་བའི་ངང།། མ་བཅོས་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་དོན།། མ་བསྒྲུབས་མཐའ་རྣམས་ཀུན་ལས་འདས།། མ་བཀག་གོལ་བའི་ས་ལམ་མེད།། འབྲས་བུ་རེ་དོགས་མེད་པ་ཡིས།། འབྱེད་པ་མེད་པ ཀུན་ཏུ་བཟང།། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདི།། ཕྱི་དང་ནང་དུ་སྣང་བ་ཡང།། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་འབྲེལ་པའི་བརྡའ།། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐུ།། འདི་ལས་མ་རྟོགས་གང་ཡང་མེད།། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད མཁྱེན་པ་ཡང།། མ་བཅོས་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ།། བཅོས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མེད།། སྣང་བ་མ་བཅོས་ཆོས་ཉིད་ལ།། རིག་པ་མ་བཅོས་ཡེ་ཤེས་ཉིད།། དབྱེར་མེད་ཤེས་ན་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན།། ས་ལམ སྦྱང་ན་གོལ་བའི་ལམ།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་ནི།། རང་བཞིན་མ་བཅོས་པ་ལས་བྱུང།། ས་དང་ལམ་དུ་འཛིན་པ་ཀུན།། ལོག་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ།། རིན་པོ་ཆེ་རྒྱས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། སྐུ་དང་ཡེ ཤེས་ལ་ས་ལམ་བགྲོད་དུ་མེད་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཞེ་དགུ་པའོ།།།། སྡུད་པའི་གསང་དབང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེས།། སྟོན་པའི་སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ།། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད ཀྱི།། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་རང་ལ་གནས་པ་ལས།། ཕྱི་ནང་དབང་དེ་བསྐུར་བ་ཇི་ལྟ་བུ།།", "chinese_translation": "存在于自身之智慧，若自身未显现，上位地的功德，仅是名称而非实义。若自生智慧未显现，则地与道无从修持。若无可得之物，则无所谓地与道。若内外未显现为法身，则阻碍与被阻碍之道，无法真实成立，无论如何努力皆为有为法。若未证悟法身，且觉性智慧未显现，即使生起无分别，亦如二种等持。即使生起乐空智慧，亦如二禅天之天神。即使通达诸法如虚空，觉性若执着于对境，亦如虚空无边处。若遮止显现而执着于空性，亦如无所有处。若执着于完全的识，亦如识无边处。若执着于显现，则如各自凡夫之见解。若了知法界之自性，对于不可舍弃之显现，则无须修证空性。法界之显现可呈现任何事物，智慧之显现可清晰照见任何事物，无分别之显现可享受任何事物。处于不遮止、不修证的安乐状态，不造作之精髓即是真谛，不修证则超越一切边见，不遮止则无迷途之地道。因无果之希冀与恐惧，无分别即是普贤。此大金刚乘，内外之显现，乃是方便与智慧结合之象征，是遍知之智慧身。若不从此证悟，则无任何可证悟之物。一切种智，皆从不造作中生起，若造作则无一切种智。显现不造作即法性，觉性不造作即智慧。若了知无分别，则通达一切智慧。若修持地道，则为迷途之道。所谓金刚萨埵，乃从不造作之自性中生起。执着于地与道，皆是颠倒妄想之境。出自《宝性大广经》，第四十九品，关于身与智慧不可经由地道而行。聚集之秘密灌顶金刚萨埵，对于能示现之导师普贤王如来，过去现在未来一切诸佛之身与智慧安住于自身，内外之灌顶是如何授予的呢？", "english_translation": "That wisdom abiding within oneself, if it does not dawn within oneself, the qualities of the higher grounds are merely names and not the real meaning. If self-arisen wisdom does not dawn, then the grounds and paths cannot be practiced. If there is nothing to be attained, then there is no such thing as grounds and paths. If the dharmakaya does not dawn internally and externally, then the path that prevents obscurations and what is obscured will not be truly established, so no matter what one does, it is conditioned dharma. If one does not realize the dharmakaya itself, and the wisdom of awareness does not dawn, even if non-conceptuality arises, it is like the two kinds of meditative absorption. Even if the wisdom of bliss arises, it is like the gods of the second dhyana. Even if one knows all dharmas as space, when awareness engages with objects, it is like the sphere of infinite space. If one blocks appearances and grasps emptiness, it is like the sphere of nothingness. If one grasps all as consciousness, it is like the sphere of infinite consciousness. If one grasps appearances definitively, it is like the views of ordinary individuals. If one knows the nature of the expanse, then for appearances that cannot be abandoned, emptiness itself does not need to be accomplished. The appearances of the expanse can arise as anything, the appearances of wisdom can clearly illuminate anything, and the appearances of non-duality can enjoy anything. In a state of bliss without blocking or accomplishing, the unconditioned essence is the very meaning, without accomplishment, it transcends all extremes, and without blocking, there is no ground or path of straying. Without hope or fear of results, non-differentiation is Samantabhadra. This great Vajrayana, the appearances internally and externally, are symbols of the union of skillful means and wisdom, the wisdom body of the all-knowing. If one does not realize from this, there is nothing to be realized. The all-knowing of all aspects also arises from the unconditioned, if conditioned, there is no all-knowing. Appearances unconditioned are dharmata, awareness unconditioned is wisdom itself. If one knows non-duality, then one knows all wisdom. If one practices the grounds and paths, it is a path of straying. What is called Vajrasattva arises from the unconditioned nature. All grasping at grounds and paths is the domain of mistaken thoughts. From the Great Extensive Jewel Tantra, the forty-ninth chapter, on how the grounds and paths cannot be traversed by the body and wisdom. The secret empowerment of gathering, Vajrasattva, to the teacher of teachers, Samantabhadra, how is the external and internal empowerment bestowed, since the body and wisdom of all Buddhas of the three times abide within oneself?