Tibetan
ཉིད་དུ སྣང།། གཡོ་བའི་བག་ཆགས་འདུ་བྱེད་ཉིད་དུ་གསལ།། འོད་དེས་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བཟུང།། བཟུང་བའི་བག་ཆགས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྣང།། དེ་ལ་ཞེན་པས་འདོད་ཆགས་དག་ཏུ བྱུང།། ཤིན་ཏུ་གསལ་བས་ཞེ་སྡང་དག་ཏུ་བྱུང།། བྱུང་བར་མ་ཤེས་མ་རིག་པ་རུ་བྱུང།། དེ་ཉིད་གྲུབ་པས་ང་རྒྱལ་དག་ཏུ་བྱུང།། གཉིས་སུ་སྣང་བས་ཕྲག་དོག་དག་ཏུ་བྱུང།། དེ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་འདུས་པས་གཟུགས ཀྱི་ཕུང་པོ་གྲུབ།། རིག་པ་རང་གསལ་དབང་པོ་སྒོ་ལྔར་སྣང།། རིག་པ་རང་འོད་ཡུལ་ལྔའི་སྣང་བར་བཟུང།། བཟུང་བའི་བག་ཆགས་ལུས་གང་འཁྲུལ་པ་གྲུབ།། རིག་པ་ཡུལ་ལ་སྤྱོད་པ་ཕོ་རུ་བྱུང།། བཟུང་བའི་བག ཆགས་སྐྱེས་པ་ཕོ་རུ་གྲུབ།། རིག་པ་ཡུལ་ལ་མི་སྤྱོད་མོ་རུ་བཟུང།། བཟུང་བའི་བག་ཆགས་རིག་པ་མོ་རུ་སྣང།། རིག་པ་རང་སོར་གནས་པ་མ་ནིང་བཟུང།། བཟུང་བའི་བག་ཆགས་མ་ནིང་དག་ཏུ་སྣང།། རང་ལས བྱུང་བའི་འོད་ཀྱི་སྣང་བ་དང།། མིང་དུ་བཏགས་པའི་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་གཉིས།། འདྲ་མཐུན་རིག་མཐུན་འདྲ་བར་མཐོང་བ་ཡིས།། འདྲ་གཞི་དེ་ལས་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་བྱས་སོ།། བྱུང་དང་འབྱུང་དང་བྱུང་ནས་གནས་པ་མ རྟོགས་པས།། འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་སོ་སོར་བྱུང་བ་ཡིན།། གཞི་གཅིག་དག་ལས་སྣ་ཚོགས་སྣང་བར་བྱུང་བའོ།། རིན་པོ་ཆེ་རྒྱས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། བཅུད་དུ་འཁྲུལ་པ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉེར གཅིག་པའོ།།།། སྡུད་པའི་གསང་དབང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིས།། སྟོན་པའི་སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ།། སྤྱི་ཡི་སྤྱི་ལས་འཁྲུལ་པ་བྱུང་བ་ཇི་ལྟ་བུ།། རྒྱུད་ལས་བྱུང་བའི་འཁྲུལ་པ་ཇི་ལྟ་བུ།། རྒྱུ་མེད་འཁྲུལ་པ བྱུང་པ་ཇི་ལྟ་བུ།། འདྲ་གཞི་ཡོད་པའི་འཁྲུལ་པ་ཇི་ལྟ་བུ།། འདྲ་གཞི་མེད་པའི་འཁྲུལ་པ་ཇི་ལྟ་བུ།། སྟོན་པའི་སྟོང་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དེས།། སྡུད་པའི་གསང་དབང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ།། སྤྱི་ཡི་སྤྱི་ལས་འཁྲུལ་པ ནི།། རིག་པ་མི་རྟོག་རང་སོར་གནས་པ་དེ།། རིག་པའི་རྩལ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཤར།། རིག་པ་དེ་ཉིད་སྟོང་པར་རྟོགས་པ་ཡིས།། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་མེད་རིག་པ་རང་གསལ་བ།། དེ་ལས་ཐམས་ཅད་འབྱུང བར་ཤེས་པ་ཡིན།། རྟོགས་ཏེ་སངས་རྒྱས་བྱུང་བའི་གཞི་ཡང་བྱས།། རིག་པ་དེ་ཉིད་ངོ་བོ་སྟོང་པར་མ་རྟོགས་པས།། རིག་པ་རང་གསལ་འོད་དུ་མཐོང་བ་ཡིན།། འོད་དང་རིག་པ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་བྱུང།། འོད་དེའི ཡུལ་ལས་རིག་པ་སྣ་ཚོགས་བརྟགས།། ཁམས་གསུམ་མ་རྟོགས་སེམས་ཅན་འབྱུང་བའི་གཞི།། རིག་པ་སྤྱི་ལ་གཉིས་སུ་
Chinese
显现于自身。 动摇的习气，于行中显现。 以彼光芒生起一切，故执持为识。 所执持之习气，显现为识。 执着于彼，故生起贪欲。 极其明亮，故生起嗔恨。 未知生起，故生起无明。 彼之自体成立，故生起我慢。 显现为二，故生起嫉妒。 彼等汇聚为一，故色蕴成立。 自明之觉性，显现为五根门。 觉性自光，执持为五境之显现。 所执持之习气，身体所有之错乱成立。 觉性享用境，生起为男。 所执持之习气，出生为男成立。 觉性不享用境，执持为女。 所执持之习气，觉性显现为女。 觉性安住于自身，执持为双性人。 所执持之习气，显现为双性人。 从自身生起的光明之显现， 以及名为命名的境之显现二者， 以相同、心意相同、相似而见之， 从相似之基，作为错乱之因。 生起、正生起、以及生起后安住未了知， 故错乱之显现各自生起。 从唯一之基，生起种种显现。 珍宝广布大续中， 详述精要中错乱之章节，第二十一品。 摄集之秘密自在金刚萨埵， 向讲述者之讲述者普贤王如来， 普遍之普遍中，错乱如何生起？ 从续部生起之错乱如何？ 无因之错乱如何生起？ 具有相似之基的错乱如何？ 不具有相似之基的错乱如何？ 讲述者之空性普贤王如来， 向摄集之秘密自在金刚萨埵， 普遍之普遍中错乱是： 不作意之觉性安住于自身， 觉性之力量显现为二种。 以觉性彼自体了悟为空性， 境与有境二者无别之觉性自明。 从彼生起一切，是知晓者。 了悟而亦作为成佛之基。 觉性彼自体未了悟为空性之自性， 故觉性自明见为光明。 光明与觉性，生起显现为二。 以彼光明之境，分别种种觉性。 未了悟三界，乃众生生起之基。 觉性普遍为二。
English
Appearing in itself. The habit of movement, manifest in action. Because that light generates everything, it is held as consciousness. The habit of being held, appears as consciousness. Attachment to that causes desire to arise. Extreme clarity causes hatred to arise. Not knowing arising causes ignorance to arise. The establishment of that itself causes pride to arise. Appearing as two causes jealousy to arise. Those gathered into one cause the form aggregate to be established. Self-luminous awareness appears as the five sense faculties. Awareness, self-radiant, is held as the appearance of the five objects. The habit of being held causes the delusion of the entire body to be established. Awareness engaging with objects arises as male. The habit of being held, being born as male, is established. Awareness not engaging with objects is held as female. The habit of being held, awareness appears as female. Awareness remaining in its own state is held as hermaphrodite. The habit of being held, appears as hermaphrodite. The appearance of light arising from oneself, And the two appearances of objects named as names, By seeing them as similar, of the same mind, and alike, From that basis of similarity, the cause of delusion is made. Not understanding arising, arising, and abiding after arising, Therefore, the appearances of delusion arise separately. From a single basis, various appearances arise. From the Great Extensive Jewel Tantra, The twenty-first chapter, which explains delusion in essence. The secret empowerment of Vajrasattva, the gatherer, To the teacher of teachers, Samantabhadra, How does delusion arise from the general generality? How does delusion arise from the tantra? How does delusion arise without a cause? How does delusion arise with a basis of similarity? How does delusion arise without a basis of similarity? That Samantabhadra, the emptiness of teachers, To the secret empowerment of Vajrasattva, the gatherer, Delusion from the general generality is: Awareness, non-conceptual, abiding in its own state, The power of awareness manifests in two ways. By realizing that awareness itself as emptiness, Awareness, self-luminous, without duality of object and subject. From that, it is known that everything arises. Having realized, it also becomes the basis for the arising of Buddhahood. Because that awareness itself is not realized as the nature of emptiness, Therefore, self-luminous awareness is seen as light. Light and awareness arise, appearing as two. From the objects of that light, various awarenesses are distinguished. Not understanding the three realms is the basis for the arising of sentient beings. Awareness is generally twofold.
Tibetan
མཐོང་བ་ཡིས།། སྤྱི་ཡི་སྤྱི་ལས་འཁྲུལ་པར་སྣང་བ་བྱུང།། རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུའི་འཁྲུལ པའི་སྣང་བ་ནི།། ཡན་ལག་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཡུལ་ལ་མི་སྤྱོད་པ།། རིག་པ་རང་སོར་ནང་གསལ་གནས་པ་ལས།། མ་རིག་པ་ཞེས་བརྟགས་ཏེ་མ་རིག་པ་རུ་བཟུང།། སྟོང་པར་མ་ཤེས་ཡུལ་དུ་མ་ཤེས་པས།། མ་རིག་པ ཞེས་བྱ་བར་སྣང་བ་ཡིན།། རྒྱུ་ཉིད་རང་ལས་བྱུང་བའི་མ་རིག་པས།། རང་ལས་བྱུང་བའི་སྣང་བ་གཞན་དུ་བཟུང།། བཟུང་བ་རང་གིས་ཡུལ་གཞན་ཉིད་དུ་སྣང།། ཡུལ་གྱིས་རིག་པ་སྒྲིབ་པས་རྐྱེན་གཞན་མ་རིག པ།། རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་མ་རིག་པ་རུ་མཐོང།། རྒྱུ་མེད་དག་ལས་བྱུང་བའི་འཁྲུལ་བ་ནི།། རང་བྱུང་ཆོས་སྐུ་གདོད་ནས་དག་པ་ཡི།། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཡན་ལག་རིག་པ་ཡང།། མ་བཅོས་སྙིང་པོ་གདོད་ནས་དག་པ ཡིས།། དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་འཁྲུལ་པ་གང་ཡང་མེད།། རིག་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པར་གནས་པ་གཏིང་གསལ་ཡིན།། རིག་པའི་ཡན་ལག་ངང་གིས་དག་པ་རང་གསལ་ཡིན།། རིག་པ་གསལ་བར་ཆས་པ་འོད་གསལ ཡིན།། འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་བཏགས་པ་ཙམ།། མིན་པར་ཡིན་པར་བཟུང་བས་འཁྲུལ།། དོན་ལ་འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་བར་མེད།། རྒྱུ་མེད་གློ་བུར་བཏགས་པ་ཙམ།། འདྲ་གཞི་ཡོད་པའི་འཁྲུལ་པ་ནི།། སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞི་པ་ཡི འདྲ་གཞི་ནི།། རིག་པ་གསལ་བ་རང་གིས་བྱས།། སྣོད་དུ་འཁྲུལ་བའི་འདྲ་གཞི་ནི།། རིག་པ་ཕྱི་རུ་གསལ་བར་བྱས།། འདྲ་གཞི་མེད་པའི་འཁྲུལ་པ་ནི།། སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞིའི་གནས་རྣམས་དང།། སྲིད་པ་བར་དོར འཁྲུལ་པ་ཡིན།། སྣོད་དུ་སྣང་བ་འདི་དག་ཀུན།། སྟོང་པའི་རྩལ་ལས་བྱུང་བར་མ་ཤེས་འཁྲུལ།། བཅུད་དུ་སྣང་བ་འདི་དག་ཀུན།། རིག་པའི་ཟེར་ལས་བྱུང་བར་མ་ཤེས་འཁྲུལ།། དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ མ་ཤེས་པས།། ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་འཁྲུལ་པ་ཡིན།། གཅིག་ལས་མེད་དེ་སོ་སོར་སྣང་བ་འཁྲུལ།། རིན་པོ་ཆེ་རྒྱས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། འཁྲུལ་གཞི་ཐ་དད་ལེའུ་སྟེ་ཉེར་གཉིས་པའོ།།།། སྡུད་པའི་གསང་དབང རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེས།། སྟོན་པའི་སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ།། དོན་དམ་དག་གི་འཁྲུལ་པ་དང།། ཀུན་རྫོབ་དག་གིས་འཁྲུལ་པ་དང།། སྒྱུ་མ་དག་གི་འཁྲུལ་པ་དང།། ལོག་པ་དག་གི་འཁྲུལ་པ་གང།། སྟོན་པའི སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དེས།། སྡུད་པའི་གསང་དབང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ།། དོན་དམ་དག་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་མངའ་ཡང།། ཞེན་ཅིང་ཆགས་ནས་འཁྲུལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན།། ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་སྟོང་པར་གནས་པ ལ།། སྟོང་པ་སྟོང་པར་བཟུང་ན་འཁྲུལ་ཞེས་བྱ།། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་སྟོང
Chinese
以见而观之，从总体的总体中显现出迷乱。从因产生的果的迷乱显现是，支分觉性的自性不用于对境，觉性安住于自身内明之中，被认为是无明并执持为无明。因未证悟空性，未证知对境，故显现为名为无明。由因自身产生的无明，将从自身产生的显现执持为他者。所执持的自身显现为他境。境遮蔽觉性，故不了知其他因缘。显现为从因产生的无明。从无因产生的迷乱是，自生法身本来清净，从中产生的支分觉性也，无作精要本来清净，于此无有任何分别念迷乱。觉性的自性安住于空性，是深邃明澈。觉性的支分自然清净，是自明。觉性显现明亮是光明。迷乱之名仅是假立，因执持非为是而迷乱。实则无有迷乱之名。无因是突如其来的假立。有相似基础的迷乱是，十二处四句式的相似基础是，觉性显明由自身所为。于器世间迷乱的相似基础是，觉性向外显明。无有相似基础的迷乱是，十二处四句式的处所等，以及有中阴的迷乱。所有这些显现为器世间，因未证知是从空性的妙力中产生而迷乱。所有这些显现为有情世间，因未证知是从觉性的光芒中产生而迷乱。因未证知无别为一体，故在各种乘中迷乱。本无有二，显现为各自不同而迷乱。《大宝广博经》中，迷乱之基各异品第二十二竟。 摄集秘密主金刚萨埵，向能仁之能仁普贤王如来，请问了胜义谛的迷乱，世俗谛的迷乱，幻化的迷乱，以及颠倒的迷乱。 能仁之能仁普贤王如来，向摄集秘密主金刚萨埵答道：胜义谛中虽无有迷乱，然因执着而名为迷乱。 法性自性安住于空性中，若执空为空则名为迷乱。 空性本身也空
English
By seeing, confusion appears from the generality of the general. The confused appearance of the fruit arising from the cause is: The nature of the branch of awareness does not use the object. Awareness abides in its own clarity within. It is considered ignorance and held as ignorance. Because emptiness is not understood, and the object is not understood, it appears as what is called ignorance. Because of the ignorance that arises from the cause itself, the appearance that arises from itself is held as other. What is held appears as another object by itself. Because the object obscures awareness, other conditions are not understood. It is seen as ignorance arising from the cause. The confusion arising from the causeless is: The self-born Dharmakaya is pure from the beginning. The branch of awareness arising from it is also: The unmade essence is pure from the beginning. There is no conceptual confusion in it. The nature of awareness abides in emptiness, it is deeply clear. The branch of awareness is naturally pure, it is self-illuminating. Awareness appearing clearly is luminosity. The name of confusion is merely imputed. Because it is held as being what it is not, it is confused. In reality, there is no such thing as confusion. Causelessness is merely a sudden imputation. The confusion with a similar basis is: The similar basis of the four-fold mode of arising is: Awareness is made clear by itself. The similar basis of confusion in the vessel is: Awareness is made clear outwardly. The confusion without a similar basis is: The places of the four-fold mode of arising, and the confusion in the intermediate state of existence. All these appearances as vessels, are confused because they do not understand that they arise from the power of emptiness. All these appearances as sentient beings, are confused because they do not understand that they arise from the rays of awareness. Because they do not understand that they are inseparable as one, they are confused in various vehicles. There is no other than one, it is confused that they appear separately. From the Great Extensive Jewel Tantra, the twenty-second chapter, the different bases of confusion, is complete. The Gatherer, Secret Lord Vajrasattva, To the Teacher of Teachers, Samantabhadra, Asked about the confusion of ultimate truth, The confusion of conventional truth, The confusion of illusion, And what is the confusion of wrong. The Teacher of Teachers, Samantabhadra, To the Gatherer, Secret Lord Vajrasattva, Replied: In ultimate truth, there is no confusion, But because of attachment, it is called confusion. The nature of reality abides in emptiness, If emptiness is held as emptiness, it is called confusion. Emptiness itself is also empty.