Tibetan
་བ་ཡིན།། ལམ་ལ་བགྲོད་དུ མེད་པ་ལ།། ཏེག་གཞན་ལམ་ལ་བགྲོད་བྱེད་པ།། མཁའ་ལ་ཐེམ་སྐས་འཚོལ་བ་འདྲ།། གནས་པ་སྦྱང་མེད་བསྟན་པ་ཡིན།། རིམ་པར་གནས་ལ་སྦྱོང་བ་ནི།། མཁའ་ལ་བི་ཏ་ར་ཧི་ར།། ཡེ་ཤེས ཅིར་ཡང་ཤར་བ་ཡིན།། གཞན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ངོས་གཅིག་གསལ།། ཆོས་ཉིད་ཇི་བཞིན་སྐྱེ་འགག་མེད།། མེད་ཅིང་ཅིར་ཡང་མི་གནས་ཡིན།། གཞན་གྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་དང་མཐུན་པ་མིན། ཀྱེ། སེམས་དཔའ་ཆེན པོ་དོན་འདི་ཡི།། འབྲས་བུ་ཐེག་པ་ཅན་ལ་བསྟན་འགྱུར་ན།། འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཆོས་བཞིན་དུ།། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་མི་རིགས་ཟེར།། རྒྱུ་ནི་ཁམས་གསུམ་སེམས་ཅན་ལ་བསྒྲུབས་པས།། འབྲས བུ་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བར་འདོད།། རྒྱུ་ནི་ལྟ་བ་བསྒོམ་པས་བྱ་བ་ཡིན།། གང་བསྒོམས་འབྲས་བུ་དེ་ཐོབ་འདོད་པ་ནི།། བསྒོམ་པ་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་མེད།། ཐམས་ཅད་ཇི་བཞིན་ཆོས་ཡིན་པས།། ཇི བཞིན་པ་ལ་འཆོས་པར་བྱེད་པ་ནི།། བརྫུན་གྱིས་བདེན་པ་སླུ་བ་སྙིང་རེ་རྗེ།། ལྟ་བསྒོམ་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་རྩོལ་བསྒྲུབ་ཀྱིས།། དབང་པོ་ཡུལ་ལ་ཡངས་པ་ཕྲལ་ནས་ནི།། དབེན་པའི་ས་ལ་ཐབས་ཀྱི་ཁྲིད་བྱས ནས།། རྟོག་མེད་མཉམ་པར་ཐབས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན།། ཞེས་གསུངས་སོ། ཁ་ས་མན་ཏ་ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། ཆོས་ཉིད་གཞན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཞེ་གཉིས པའོ།།།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དེས།། སེང་གེ་བསྒྱིངས་པ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ།། དེ་ནས་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེས་འདི་སྐད་ཅེས་ཞུས་སོ།། ཨ། སྐྱེ་མེད་རྡོ རྗེ་ཀུན་ཏུ་བཟང།། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་སྟེ།། རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་མཛད་པ་ཤར།། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བྱིན་བརླབས་ཀྱིས།། སྐྱེ་མེད་རྡོ་རྗེ་ཚིག་འདི་གསུངས།། ཞེས་གླེངས་སོ།། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཉོན་ཅིག། ང ཡི་ཚིག་འདི་རྡོ་རྗེ་སྟེ།། ཕལ་གྱིས་རྟོགས་པར་དཀའ་བའོ།། སྣ་ཚོགས་རང་བཞིན་མི་གཉིས་ཀྱང།། ཆ་ཤས་ཉིད་དུ་སྤྲོས་དང་བྲལ།། ཇི་བཞིན་པ་ཞེས་མི་རྟོག་ཀྱང།། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀུན་ཏུ་བཟང།། ཟིན་པའི རྩོལ་བའི་ནད་སྤངས་ཏེ།། ལྷུན་གྱིས་གནས་པའི་བཞག་པ་ཡིན།། ཞེས་རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་ཚིག་གོ་ཁ་ས་མན་ཏ་ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས།། ངེས་ཐོབ་ཀྱི་ཐེག་པ་ཟིལ་གྱིས་གནན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཞེ གསུམ་པའོ།།།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དེས་འདི་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ།། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་མདང
Chinese
是也。于道无行者，以其他乘行道者，如于空中觅梯。住而无修是为教，次第而住是为修，于虚空中毗陀罗醯罗（藏文：བི་ཏ་ར་ཧི་ར།，梵文天城体：वितरहिर，梵文罗马拟音：vitarahira，汉语字面意思：无垢），智慧亦任运而生。他之影像一面明，法性如是无生灭，无且亦不住于任何处，非与他之法性相合。嗟！大心者，此义之果于具乘者示教时，世间因与果如法，谓因不生果。因以三界有情成办故，谓果于三时成佛。因是观修之事，欲得何所修之果，然不得彼修之果。以一切如是为法故，于如是者而修饰者，以虚诳欺骗真实，可悲也。以观修誓句等勤作，由根境分离广大，于寂静处以方便引导，以无分别平等方便而示教。如是说。喀萨曼达（藏文地名）与虚空边际等同之续中，示教法性非为他之行境之品第四十二竟。此后，薄伽梵吉祥普贤如狮子蹲踞般入于等持。此后，金刚萨埵如是请问：啊！无生金刚普贤，是诸佛之体性，诸佛之事业显现，以大悲之加持，无生金刚说此语。如是说。大心者谛听！我之此语是金刚，凡庸难以领悟。种种自性虽非二，然于分分亦离戏论。虽不思惟如是，然普照普贤。舍弃执著之勤作病，是任运安住之安立。如是金刚秘密语。喀萨曼达（藏文地名）与虚空边际等同之续中，决定获得之乘压伏之品第三十三竟。此后，薄伽梵吉祥普贤如是说：金刚萨埵
English
It is. For those who do not walk on the path, those who walk on the path with other vehicles are like searching for a ladder in the sky. To teach without practice is to teach, to abide in order is to practice, in the empty sky, Vitarahira (Tibetan: བི་ཏ་ར་ཧི་ར།, Sanskrit Devanagari: वितरहिर, Sanskrit Roman transliteration: vitarahira, Chinese literal meaning: stainless), wisdom also arises spontaneously. The image of another is clear on one side, the nature of reality is thus without birth or death, it is non-existent and does not abide anywhere, it is not in harmony with the nature of another. Alas! Great-hearted one, when the fruit of this meaning is taught to those with vehicles, the cause and effect of the world are according to the Dharma, saying that the cause does not produce the effect. Because the cause is accomplished by sentient beings of the three realms, it is said that the fruit is the attainment of Buddhahood in the three times. The cause is the act of contemplation and meditation, wanting to obtain the fruit of whatever is meditated upon, but the fruit of that meditation is not obtained. Because everything is thus Dharma, to adorn what is thus is to deceive reality with falsehood, it is pitiable. By striving with contemplation, meditation, vows, etc., separating the senses from the vastness of objects, in a solitary place, guiding with skillful means, teaching with skillful means of non-conceptual equality. Thus it is said. In the Tantra of Khasa Manta (Tibetan place name) Equal to the Limit of Space, the forty-second chapter, which teaches that the nature of reality is not the object of others' practice, is complete. After that, the Bhagavan, the glorious Samantabhadra, entered into Samadhi like a lion crouching. After that, Vajrasattva asked thus: Ah! Unborn Vajra Samantabhadra, is the essence of all Buddhas, the activity of all Buddhas manifests, by the blessing of great compassion, the unborn Vajra speaks these words. Thus it is said. Great-hearted one, listen! My words are Vajra, difficult for ordinary people to understand. Although the various natures are not two, they are also free from elaboration in their parts. Although it is not thought of as such, it is the all-illuminating Samantabhadra. Abandoning the disease of clinging to effort, it is the establishment of spontaneous abiding. Thus, the secret words of Vajra. In the Tantra of Khasa Manta (Tibetan place name) Equal to the Limit of Space, the thirty-third chapter, which subdues the vehicle of definite attainment, is complete. After that, the Bhagavan, the glorious Samantabhadra, spoke thus: Vajrasattva