Tibetan
་བདེ་ཆེན་དེ།། མཚུངས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི།། རང་གི་མཐུ ཡིས་རིག་པ་ལས།། ཆོས་ནི་གཞན་ནས་འབྱུང་མི་འགྱུར།། མཉམ་པས་རིག་པར་བཀོད་པ་མེད།། གཅིག་པས་ཕྱོགས་སུ་དངོས་དང་བྲལ།། ཚོགས་ཀྱི་བརྒྱན་རྣམས་བཀྲམ་པ་ཡང།། རང་བཞིན་གནས་པས་འགྲིབ པ་མེད།། ལྷུན་གྱིས་གནས་པས་མི་བསྔོ་ཞིང།། གདོད་ནས་དག་པས་བདུད་རྩི་ཡིན།། འདུ་བྱེད་བཅུ་གཉིས་ཁྱབ་པར་རུ།། ལྷག་པའི་བསམ་པས་གཟུང་བ་མེད།། ཡིད་ཀྱིས་བསམ་པས་ཡོན་བདག་སྟེ།། བལྟས་པའི སྟོབས་ནི་བཀྲམ་པའོ།། མཐོང་པར་གྱུར་བས་དངོས་གྲུབ་ལ།། དེ་ཉིད་མཉམ་བཞག་རྫོགས་པའོ།། ཡུད་ཙམ་གཟུང་བས་སྦྱོར་བ་ཡིན།། དགའ་བར་གྱུར་བས་དམ་ཚིག་སྟེ།། ཐབས་ཀྱིས་གར་ཐབས་སྐྱོད པ་ཡིས།། གཉིས་མེད་སྦྱོར་བ་ཕུལ་བ་ཡིན།། མི་གཟུང་གཏོར་བས་གཏོར་མ་ཡིན།། བྱ་བ་མེད་པས་ལས་རྣམས་ཏེ།། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་བགེགས་བསལ་ནས།། མི་གསུང་མཉམ་བཞག་སྔགས་ཚིག་གོ། བླ་མ་མཆོད དང་གཏོང་བ་དང།། དེ་བཞིན་བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང།། མ་ཆགས་མིག་གཡོའི་སྟོབས་མེད་ན།། བྱས་ན་འཆིང་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར།། དེ་བས་དེ་ལུང་དེ་ཉིད་ལ།། དེ་ལས་དེ་བྱར་སྒྲིབ་པར འགྱུར།། དེ་ལྟར་དེ་ལ་དེ་རྟོག་ན།། དེ་ལ་དེ་ཉིད་གྲུབ་པ་མེད།། དེ་བས་དེ་ཉིད་དེ་རྒྱུར་བྱུང།། དེ་ཕྱིར་དེ་གྲུབ་ཁོ་ནའོ།། ཞེས་གསུངས་པས། ཐམས་ཅད་ཀྱང་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆུང་སྟེ་སྙིང་པོ་དོན་ལས་མི་གཡོ་བར གྱུར་ཏོ།། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས། ནམ་མཁའ་མཐའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། མི་ནུབ་རྒྱལ་མཚན་ལྟ་བ་ཤན་འབྱེད་གསལ་བ་དོན་གྱི་བཀྲལ་བའི་ལེའུ་སྟེ་རྩ་བརྒྱད་པའོ།།།། དེ་ནས སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་དེས།དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ།། ཆོས་རྣམས་སྙིང་པོ་ལྷུན་གྲུབ་པས།། བཙལ་མེད་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་ལ།། བགྲོད་ལམ་སྐས་ལྟར་སྣང་བ་ནི།། གཉིས་དང་བདུན་དང་བཅུ་ ལ་སོགས།། གྲངས་ནི་དུ་མར་སྣང་བ་སྟེ།། འདུས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་རྨོངས་པའི་དབང།། བདེ་བར་གཤེགས་པས་བཤད་དུ་གསོལ།། ཅེས་ཞུས་སོ།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དེས། སེམས དཔའ་རྡོ་རྗེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ།། རྒྱུ་འབྲས་བྱེད་རྩོལ་བགྲོད་ལམ་རྣལ་བཅོས་རྗེས་འཛིན་རྟོག་པ་རྣམས།། རྫོགས་ཆེན་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དོན་ཤེས་ཤིང་རིག་པ་ལས།། གོལ་ས་སྒྲིབ་པར་འགྱུར་འདི་འདུས པའི་ཚོགས་ལ་བཤད་ཀྱིས་ནོས།། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདི་ཉིད་ནི།། ཆོས་ཀུན་མ་ལུས་གཅིག་གི་སྙིང་པོ་སྟེ།། མ་སྐྱེས་རྣམ་
Chinese
彼大乐，无等智慧之，以自力故从明觉生，法非由他而生变。平等故于明觉无布置，一故于方所离有实，众之庄严陈设亦，自性安住故无减损。任运安住故不回向，本来清净故是甘露。行作十二周遍也，以增上意乐不执取，以意念思是施主，视力乃是陈设也。成为所见故于成就，彼即等持圆满也。须臾执取故是结合，成为欢喜故是誓句，以方便之舞动行，无二结合乃是供养。不执抛弃故是朵玛，无作故是诸业也，不思智慧除遣障碍已，不言等持咒语也。上师供养与布施，如是福德一切也，若无不著眼动之力量，则作亦成大系缚。是故彼理彼即于，从彼于彼作遮障也。如是于彼彼思惟，于彼彼即无成就。是故彼即彼为因生，是故彼成唯彼也。如是说故，一切亦成界之小金刚，不离心要义也。薄伽梵吉祥普贤王如来，于等同虚空边际之续中，不灭胜幢见解分别明义之开显品第八也。此后，心勇士金刚彼，如是向善逝请问：诸法心要任运成，不觅智慧自生中，显现如梯之行路，二与七及十等，数目显现为众多，乃为聚集之众愚昧力，祈请善逝为解说。如是请问。此后薄伽梵吉祥普贤王如来彼，向心勇士金刚如是开示：因果作用行路调伏后执持思惟等，大圆满瑜伽之义知且从明觉，迷途遮障成此聚集之众说之谛听。心之自性此即是，诸法无余一之精要也，不生
English
That great bliss, of unequaled wisdom, From its own power arises from awareness, Dharma does not arise or change from elsewhere. Because of equality, there is no arrangement in awareness, Because of oneness, it is free from substance in all directions. Even the array of ornaments of the assembly, Because it abides in its own nature, there is no diminution. Because it abides spontaneously, it is not dedicated, Because it is primordially pure, it is nectar. The twelve acts of becoming are all-pervading, It is not grasped by superior intention. Thinking with the mind is the patron, The power of looking is the display. Because it has become visible, it is for accomplishment, That itself is perfect equipoise. Grasping for a moment is union, Becoming joyful is the samaya, By moving with the dance of skillful means, The non-dual union is offered. Not grasping, casting away is the torma, Because there is no action, it is all deeds, Having dispelled obstacles with non-conceptual wisdom, Not speaking, equipoise is the mantra. Offering to the lama and giving, Likewise, all merit too, If there is no power of unattached eye movement, Then doing so becomes a great bondage. Therefore, that reason, that itself, From that, it becomes an obscuration to do that. Thus, if one thinks that about that, In that, that itself has no accomplishment. Therefore, that itself arises as the cause of that, Therefore, that accomplishment is only that. Thus it was said, Everything also becomes a small vajra of space, not wavering from the essential meaning. The Bhagavan, glorious Samantabhadra, In the tantra equal to the expanse of space, The eighth chapter, which is the clear exposition of the view of the imperishable victory banner, which distinguishes and clarifies the meaning. Then, the hero Vajra, thus requested the Tathagata: Since the essence of all dharmas is spontaneously accomplished, In the self-arisen wisdom that is not sought, The path that appears like a ladder, Two, seven, and ten, and so on, The numbers appear as many, Due to the power of delusion of the assembled multitude, Please explain, O Sugata. Thus he requested. Then, the Bhagavan, glorious Samantabhadra, spoke thus to the hero Vajra: Cause and effect, action, path, taming, subsequent adherence, thoughts, etc., Knowing the meaning of Dzogchen yoga and from awareness, This straying place becomes an obscuration, listen to the truth of the assembled multitude. The very nature of mind is, The essence of all dharmas, without exception, is one, Unborn.
Tibetan
པར་དག་པས་སྒྲིབ་པ་མེད།། བགྲོད་པའི་ལམ་དང་བྲལ་བས་གོལ་ས་མེད།། ཡེ་ནས ལྷུན་གྱིས་གནས་པས་བཙལ་དུ་མེད།། ཆོས་ཀུན་སྙིང་པོ་རང་བྱུང་ཐིག་ལེ་ལ།། རྒྱུ་ལས་བཙལ་ཞིང་སྤྲོས་པས་སྒྲིབ་པ་བྱུང།། ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ལ།། གཞན་དུ་བཙལ་ཞིང་གྲངས་ཀྱིས་རྣམ་པས བསླད།། དམན་པའི་བསླད་པས་གོལ་ས་སྒྲིབ་པ་བྱུང།། རྒྱུ་འབྲས་དབྱེར་མེད་སྙིང་པོར་རོ་གཅིག་ལ།། རྟོག་པའི་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་གཉིས།། བདག་ཉིད་བཙལ་བའི་སྙིང་པོ་གཞན་ཕྱིར་རྩོལ།། ས་དང་ཕ་རོལ ཕྱིན་པས་བསྐལ་བ་དུ་མར་བསྒྲིབས།། དེ་བཞིན་ཕྱི་ནང་རྟོག་པའི་དག་པ་རྣམ་གསུམ་དང།། བྱང་ཆུབ་རྐྱེན་དང་ཆོ་འཕྲུལ་ཡན་ལག་གིས།། བསྐྱེད་བདུན་ལ་སོགས་བསླད་པས་བྱིས་པ་བསྒྲིབས།། རྒྱུ་འབྲས་མཐོ དམན་ལྟ་སྤྱོད་ཁུང་ལོང་སྟེ།། དེ་བཞིན་ལུང་གསུམ་གནས་ཀྱི་དུས་སོགས་རྐྱེན་གྱིས་ཉམས།། སྙིང་པོ་གཅིག་ལ་བདེ་སྡུག་བླང་དོར་གཉིས།། གཅིག་མ་མཐོང་བས་བླང་དོར་སྙིང་པོ་སྒྲིབས།། རང་བྱུང་སྙིང་པོ་ཀུན་གྱི རང་བཞིན་ལ།། རྣམ་ཐར་ཕྱག་རྒྱ་རང་བཞིན་དག་པ་ཉིད།། རང་བྱུང་གཅིག་ལས་ཡིན་པ་གསུམ་སོགས་རྩོལ།། རྩོལ་བྲལ་ལུང་ལས་ལོག་ཅིང་རིག་པའི་མན་ངག། རང་རིག་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ ལ།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་དམིགས།། རྒྱུ་ཡི་སྒྲོ་བཏགས་འབྲས་བུར་སྐུར་པ་བཏག། དེ་དག་བྲལ་བའི་ཡིད་ཆེས་རབ་ཏུ་བསྒྲིབས།། མེད་པའི་འབྲས་བུ་འདོད་པ་དྲུག་ལ སོགས།། གཉིས་ཀྱི་བདེན་པས་སྟོང་ཞིང་སྒྲུབ་བྱེད་དང།། དེ་བཞིན་དག་པའི་རིམ་པས་འདོད་པའི་དོན་རྩོལ་བྱེད།། ལྟ་སྤྱོད་ཡན་ལག་ཆ་ཉམས་དེ་བཞིན་ཏེ།། བདག་ལ་རིམ་པས་རྩོལ་བས་སྣ་འདོད་དང།། རྒྱུ འབྲས་གཉིས་ཉེད་རང་བཞིན་སྟོང་པར་བལྟས།། དེ་དག་རིམ་གྱིས་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང།། གོལ་ས་དྲུག་དང་སྒྲིབ་པ་དྲུག་དྲུག་སྟེ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་གོལ་སྒྲིབ་སྐྱོན་ཡིན་པས།། ངེས་ཐོབ་དྲུག་གིས་སྐྱོན ཡོན་བསལ་བར་གསུངས།། བསླད་པའི་གོལ་སྒྲིབ་རྟོག་ལ་བསམ་ཡས་ཀྱང།། ཉེ་བའི་གནས་པས་བརྟེན་པའི་གནས་བྱེད་ལྟར།། རྗེས་མཐུན་ཉེ་བའི་གགས་གསལ་བྱ།། རྟོག་སྤྱོད་གཉིས་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡང།། གཟུང འཛིན་གཉིས་རྟེན་ལྟ་སྤྱོད་གོལ་སྒྲིབ་ཡིན།། བླང་དོར་བྱེད་རྩོལ་རྒྱུ་འབྲས་རྣམ་དེ་བཞིན།། མི་རྩོལ་བདེ་བའི་ཆ་ལས་ཀུན་རྩོལ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ།། ལྟ་བའི་དམིགས་དང་དམ་ཚིག་བསྲུང་མཚམས དང།། བྱེད་རྩོལ་སྤྱོད་དང་འདོད་དམིགས་འཕྲིན་ལས་དང
Chinese
由于清净故无有遮障，由于远离行道故无有错谬，由于本自任运故无须寻觅，一切法之精要在于自生明点中。 从因中寻觅并加以戏论则生起遮障，一切自性本自生起之智慧中，于他处寻觅并以数量之分别而混淆。 以低劣之混淆则生起错谬与遮障，因果无别之精要中味为一，于分别之本体二者，为寻觅自性之精要而向外努力。 以地与波罗蜜多于多劫中遮蔽，如是内外分别之清净三种，以及菩提之缘与神变支分，以生起七种等混淆而遮蔽孩童。 因果高低见行孔洞，如是三律仪处之时间等缘而衰损，于一精要中苦乐取舍二者，因未见一故取舍遮蔽精要。 自生精要一切之自性中，解脱手印自性清净即是，从自生一中努力三等。 远离勤作从教言中颠倒，以及觉性之口诀，于自明之智慧精要中，将法界与智慧执为因与果，于因上妄加增益，于果上妄加诽谤，远离彼等之信解完全被遮蔽。 希求无有之果，六欲等，以二谛空性且能成立，如是清净之次第，努力所欲之义。 见行支分不全亦如是，于自以次第勤作故贪求种种，因果二者执为自性空性，彼等次第产生所欲之果。 六种错谬与六种遮障，菩提心之错谬遮障即是过患，故说以决定获得之六种消除过患功德。 混淆之错谬遮障于分别有无量，如以近处安住作为依处一般，应明晰随顺相近之障碍。 于分别行持二者之遮障亦然，所取能取二者为所依，见行即是错谬遮障。 取舍、作者、勤作、因果四种，不勤作安乐之分中，一切勤作自生智慧犹如虚空，见之对境与守护誓言之界限，以及作者勤作、行持与所欲对境、事业等。
English
Due to purity, there is no obscuration. Due to being free from the path of practice, there is no error. Due to being spontaneously present from the beginning, there is no need to seek. The essence of all dharmas lies in the self-arisen bindu. Seeking from the cause and elaborating with proliferation causes obscuration. In the self-nature, self-arisen wisdom of all, seeking elsewhere and confusing with numerical distinctions. Inferior confusion causes error and obscuration. In the essence where cause and effect are inseparable, the taste is one. In the very nature of conceptualization, the two aspects, striving outwards to seek the essence of self. Obscured for many eons by the grounds and perfections. Likewise, the three purities of inner and outer conceptualization, and the limbs of the causes and miracles of enlightenment, obscuring children with confusions such as the seven creations. Cause and effect, high and low, view and conduct are like holes. Likewise, the time of the three vows and other conditions deteriorate. In one essence, happiness and suffering, acceptance and rejection are two. Because the one is not seen, acceptance and rejection obscure the essence. In the self-arisen essence, the nature of all, liberation, the seal, is the purity of self-nature. Striving for three, etc., from the self-arisen one. Turning away from the effortlessness of the teachings, and the pith instructions of awareness. In the essence of self-aware, clear wisdom, focusing on the sphere and wisdom as cause and effect. Superimposing imputations on the cause, and slandering the effect. The faith that is free from these is completely obscured. Desiring non-existent results, such as the six desires. Empty of the two truths and able to establish. Likewise, the order of purification, striving for the desired meaning. The limbs of view and conduct are incomplete in the same way. Because of gradual effort on oneself, craving various things. Grasping cause and effect as inherently empty. These gradually produce the desired result. Six errors and six obscurations. Since errors and obscurations of bodhicitta are faults, it is said that the six certain attainments eliminate faults and qualities. Although the confused errors and obscurations are immeasurable in conceptualization, like relying on a nearby place as a support, the corresponding nearby obstacles should be clarified. Obscurations also exist in the two, conceptualization and action. The two, grasping and grasper, are the basis, view and conduct are errors and obscurations. Acceptance and rejection, the agent, effort, and the four aspects of cause and effect. In the part of effortless bliss, all effort, self-arisen wisdom is like the sky. The object of view and the boundary of protecting vows, and the agent, effort, conduct, desired object, and activity.