Tibetan
་བཞིན་བདེ་བ ཆེ།། ཞེས་གསུངས་སོ།། རིན་པོ་ཆེ་སྒྲོན་མ་ལས། གནས་ལུགས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ།།།། དེ་ནས་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་དེས།། སྟོན་པ་གསང་བདག་ཆེན་པོ་ལ།། གནས་ལུགས་རང་བཞིན་དེ་ལྟར གནས་པ་ལ།། འགྲོ་དྲུག་སེམས་ཅན་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ།། འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་ལགས།། འཁྲུལ་པའི་ལུགས་ནི་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ།། གསང་བདག་ཆེན་པོས། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ལ་གསོལ་བ།། གནས་ལུགས་རང བཞིན་མཉམ་པ་ལས།། མ་རྟོགས་མ་ཤེས་ཤུགས་ལས་འཁྲུལ།། མེད་ལ་ཡོད་འཛིན་འཁྲུལ་པ་ལས།། སྟོང་པའི་ངང་ལས་འགྱུ་བའི་རླུང།། གཞི་དང་རྐྱེན་དང་འགལ་བ་གསུམ།། རང་ངོ་མ་ཤེས་མ་རྟོགས་པས།། རྒྱུ བའི་རླུང་ལས་རིག་པ་ཤར།། ཡིན་མིན་མཉམ་པའི་ངང་དུ་མྱོང།། སེམས་ཡིན་མཉམ་པའི་འདོད་པ་སྐྱེས།། འདོད་པས་གསལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང།། གསལ་བ་ཁ་དོག་ལྔ་རུ་སྣང།། འོད་ཀྱི་དངོས་པོ་རྐྱེན་དུ སྣང།། མེད་ལ་ཡོད་གཟུང་དེ་ལས་སུ།། རིགས་དྲུག་སེམས་ཅན་དག་ཏུ་འཁྲུལ།། སྙིང་པོ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པ།། དམུས་ལོང་མདུན་ན་གཟུགས་སྣང་འདྲ།། མེད་ཀྱང་ལོག་པར་སྣང་བ་སྟེ།། གངས་ལ་སེར་པོ་འཛིན་པ འདྲ།། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་གཞི་བྱས་ནས།། ཚོགས་བདུན་ཤེས་པའི་རྩལ་དུ་སྣང།། རང་ངོ་མ་ཤེས་མ་རིག་པ།། རྒན་མོ་ལོང་མའི་མིག་དང་འདྲ།། ང་དང་བདག་གི་ངོ་བོར་མྱོང།། གཟུང་འཛིན་ཕྱི་ནང་གཉིས་སུ གཟུང།། ཁམས་གསུམ་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང།། ཤིང་གི་ཕྲིན་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་མྱོང།། རང་ངོ་མ་ཤེས་སྒྲིབ་པ་བྱུང།། རང་ལས་གཞན་ཚོལ་གོལ་ས་བྱུང།། ལས་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང།། དོན་མེད་ཚིག གིས་གོལ་བ་དང།། རྣམ་རྟོག་ལྟ་བས་གོལ་བ་དང།། སྤང་བླང་སྤྱོད་པས་གོལ་བ་དང།། སྒོམ་ཆགས་ཉམས་ཀྱི་གོལ་ས་ཡིན།། སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་རྟོགས་མི་འགྱུར།། རྩོལ་བའི་ཆོས་ལ་མཐར་ཕྱུང་ནས།། འཇིག་རྟེན་རྒྱུ འབྲས་བློ་ཡི་ཆོས།། ཤུགས་ཡིས་སྤང་བྱ་ཡིན་པའོ།། འདོད་པའི་མཐའ་ལ་ཞེན་པ་དང།། སྣང་བ་ཡུལ་གྱིས་རྐྱེན་བྱས་པས།། ཡང་དག་དོན་གྱི་ངོ་མི་ཤེས།། གཟུང་བའི་འཁྲུལ་པས་ལོག་པར་མཐོང།། འགྲོ་དྲུག སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི།། དུག་གསུམ་ནད་ཀྱིས་གཟེར་བ་ལ།། ནད་ཀྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་མ་ཤེས་ན།། ཡུན་རིང་འཁོར་བའི་གནས་སུ་སྡུག། ཅེས་གསུངས་སོ།། རིན་པོ་ཆེ་སྒྲོན་མ་ལས། འཁྲུལ་པ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ པའོ།།།། དེ་ནས་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་དེས།། སྟོན་པ་གསང་བདག་ཆེན་པོ་ལ།། འཁྲུལ་བ་ལྡོག་ཐབས་མན་ངག་ནི།། དབང་བསྐུར་བྱིན་རླབས་འབྲས་བུ་ནི།
Chinese
如是甚安乐，如是说。宝灯论中，开示实相品第二。此后，金刚萨埵请问于，导师秘密主世尊：实相自性如是住，六道有情如何迷？迷乱之体如何有？迷乱之理如何迷？秘密主世尊答言：金刚萨埵谛听：实相自性本平等，由无明故势力迷。于无执有是迷乱，空性之中动摇风，地与缘及相违三，不识自面不觉故，动摇风中生起识，于等同是与非中受，生起心与等同之欲，由欲受用显现明，明现五色之色相，光明之体显现为缘，于无执有即由此，迷乱成为六道众。不识自心之体性，如盲人前现色相。虽无亦现颠倒相，如于冰雪执为黄。阿赖耶识为基础，显现七聚识之用。不识自面是无明，如老母瞎眼一般。受用我与我所之体，执著能取所取内外二，受用三界诸苦恼，如木偶般受诸苦。不识自面生障蔽，自中寻他即错谬，业及所知之障蔽，以无意义之语而错谬，以分别见解而错谬，以取舍行持而错谬，以禅定贪著之体验为错谬。不证悟彼之体性，于勤作之法得究竟，世间因果心之法，即以势力而应断。于欲之边际而贪著，显现以境为缘故，不识真正意义之体性，以所取之迷乱而见颠倒。六道一切诸有情，为三毒之病所折磨，若不识病之因与缘，长时处于轮回中受苦。如是说。宝灯论中，开示迷乱品第三。此后，金刚萨埵请问于，导师秘密主世尊：迷乱还灭方便诀，灌顶加持之果是？
English
Thus is great bliss. Thus it was said. From the Precious Lamp, the Second Chapter, which is the Chapter on Showing the Nature of Reality. Then, the Bodhisattva Vajra asked the Teacher, the Great Secret Lord: Since the nature of reality abides as it is, how do the six classes of beings become deluded? What is the essence of delusion? How does the manner of delusion occur? The Great Secret Lord replied to the Bodhisattva Vajra: Listen, Bodhisattva Vajra. From the equality of the nature of reality, delusion arises from the force of not understanding and not knowing. From the delusion of grasping existence in non-existence, wind moves in the state of emptiness. The three, basis, condition, and contradiction, arise from not knowing one's own face and not understanding. From the moving wind, consciousness arises. One experiences in the state of equality of being and non-being. Desire arises in the equality of mind. One experiences clarity through desire. Clarity appears as five colors. The substance of light appears as a condition. From grasping existence in non-existence, one becomes deluded into the six classes of beings. Not knowing the essence of one's own face is like the appearance of form before a blind man. Although it does not exist, it appears wrongly, like grasping yellow on snow. Based on the all-ground consciousness, the ability of the seven aggregates of consciousness appears. Not knowing one's own face is ignorance, like the eyes of an old blind woman. One experiences the essence of self and mine. One grasps the grasper and the grasped, inner and outer. One experiences the suffering of the three realms. One experiences suffering like a wooden puppet. Not knowing one's own face, obscurations arise. Seeking other than oneself, one goes astray. Obscurations of karma and knowledge, going astray with meaningless words, going astray with conceptual views, going astray with abandoning and adopting actions, going astray with meditative attachment experiences. One does not realize that very essence. Having exhausted effort in virtuous actions, worldly cause and effect, the laws of mind, are to be abandoned by force. Attachment to the extreme of desire, since appearance is conditioned by objects, one does not know the essence of the true meaning. One sees wrongly through the delusion of the grasped. All the six classes of beings are tormented by the disease of the three poisons. If one does not know the cause and condition of the disease, one suffers in the state of samsara for a long time. Thus it was said. From the Precious Lamp, the Third Chapter, which is the Chapter on Showing Delusion. Then, the Bodhisattva Vajra asked the Teacher, the Great Secret Lord: What is the instruction on how to reverse delusion? What is the result of empowerment and blessing?