Chinese
是。涅槃是法界和智慧本身。 实际上，二者都包含在全知心中。 从那之中产生的显现，被认为是自净的。 由于无明和庸常的贪嗔，而流转轮回。 通达平等之义，远离取舍。 舍弃轮回的方法，就是获得它。 那来自于它的教言和上师的口诀。 轮回、涅槃、善与恶，一切 都是梦幻泡影，没有自性。 如阳焰之声，连阳焰都不存在。 一切都是错觉，否则就是正确的。 没有错觉的基础，就不会产生错觉。 总之，因为没有真实，所以它不会产生。 因此，从无中生无，真是奇妙。 它本身从无中获得，无处可住。 它本身是，因此舍弃不存在，具足一切。 对于什么都不分别，没有可看的，是见解之最。 如果这样了解见解，就不会浪费一切。 一切自性光明，不分别。 把握住它，就舍弃了勤作的疾病。 不寻找它，安住于它，是禅修之最。 那是俱生，未作，不变，光明。 如果像大象陷入泥潭，野马奔腾一样， 就安住在不追随其他之后。 大象大的话，就安住在开门的橛子上。 野马奔腾得厉害，就系在关门的橛子上。 在那样的状态中，安住于座间休息，并且 习惯并放开开门的橛子。 如果在那样的状态中不安住于座间休息， 大象和马就会因为因缘而受束缚。 在调整开闭的因缘和橛子的时候， 不要从明点菩提心中退失。 不要特意舍弃，远离安住在状态中。 舍弃和无过失，是菩提心的状态。 调整和舍弃，是具有确定见解执着的橛子。 作为因缘，习惯于随意奔跑没有过失。 通达大圆满并习惯的瑜伽士， 无论如何行持，都不会退失明点的状态。 大圆满是习惯和证悟的禅修。 所有被说出的法，一切 都在俱生广大之状态中。 一切法都变成未作的菩提心， 无论行持什么，都与未作的菩提心合一。 在俱生未作的状态中行持它， 对于一切法，没有不行的。 对于什么都不住，不分别，不行持， 无行持是阿底瑜伽的行持。 如是说。菩提心识的决断中，开示见、修、行三者的第六品。
English
Is. Nirvana is the realm of reality and wisdom itself. In reality, both are contained in the omniscient mind. The appearances that arise from that are considered self-purifying. Due to ignorance and ordinary attachment and aversion, one wanders in samsara. Understanding the meaning of equality, one is free from acceptance and rejection. The method of abandoning samsara is to attain it. That comes from its teachings and the guru's instructions. Samsara, nirvana, good and evil, all are like dreams and illusions, without inherent existence. Like the sound of a mirage, not even a mirage exists. Everything is delusion, otherwise it is correct. Without a basis for delusion, delusion cannot arise. In short, because there is no truth, it does not arise. Therefore, it is wonderful that non-existence arises from non-existence. It itself is obtained from non-existence, there is no place to abide. It itself is, therefore there is no abandoning, it possesses everything. For what is non-conceptual, there is nothing to see, it is the best of views. If one knows the view in this way, everything will not be wasted. Everything is self-luminous, non-conceptual. By grasping that, one abandons the disease of effort. Not seeking it, abiding in it, is the best of meditation. That is the ground of all, unmade, unchanging, luminous. If it is like an elephant sinking in the mud, a wild horse running, one should abide in not cutting off after others. If the elephant is big, one should abide in the peg that opens the door. If the wild horse runs too much, it should be tied to the peg that closes the door. In that state, one should abide in the intervals of sessions, and get used to and release the peg that opens the door. If one does not abide in the intervals of sessions in that state, the elephant and horse will be bound by conditions. When adjusting the conditions of opening and closing and the pegs, one should not degenerate from the bindu bodhicitta. Without deliberately abandoning, one is free from abiding in the state. Abandoning and without fault is the state of bodhicitta. Adjusting and abandoning is having a peg of definite view and attachment. As a condition, one is accustomed to running freely without fault. The yogi who has realized and is accustomed to Dzogchen, no matter how he acts, will not degenerate from the state of bindu. Dzogchen is the meditation of habituation and realization. All the dharmas that are spoken, all are in the state of the great expanse of the ground of all. Since all dharmas have become unmade bodhicitta, whatever one practices is one with unmade bodhicitta. Practicing it in the state of the unmade ground of all, there is nothing that is not practiced in all dharmas. For what one does not abide in, does not conceptualize, does not practice, non-practice is the practice of Ati Yoga. Thus it was said. From the Decisive Determination of the Mind of Enlightenment, the sixth chapter, which shows the three: view, meditation, and action.
Tibetan
། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས། མཁས་ཤིང་རྒྱུད་དགྲོལ་སྒོར་བསྡུ་བའི་འདི་གསུངས་སོ།། སེམས་དཔའ་རྡོ་ རྗེ་ཆེན་པོ་ལེགས་པར་ཉོན་ཅིག།ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་བསྟན།། ཆོས་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་དེ།། ཀུན་རྫོབ་མཚན་མའི་ཆོས་ལ་རྣམ་པ་གསུམ།། འཁོར་བའི་ཆོས་དང་མྱ་ངན་ འདས་པའི་ཆོས།། མྱ་ངན་འདས་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་དང་གསུམ།། མྱ་ངན་འདས་པའི་ཆོས་ལ་བཞི།། གཉིས་པོ་གེགས་ཏེ་གཉིས་པོ་ཆོས་དང་ལྡན།། འདས་ཆེན་འཁོར་བ་གཉིས་པོ་རེ་རེ་འགེགས།། དོན་དམ་ཆོས་དེ ཀུན་དང་བྲལ།། ཤེས་བྱ་ཐབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདི་ལྟར་བསྟན།། རང་ངོ་ཤེས་བྱའི་མཆོག་ཤེས་ཤེས་རབ་སྟེ།། ཀུན་ཆ་རྫུན་པར་འདྲེན་པ་ཐབས་ཞེས་བྱ།། དེ་རེ་ལའང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས།། ལྟ་བ་རང་རེའི ཤེས་བྱ་ཆོག་ཤེས་པ།། དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཡིན།། སྤྱོད་པས་དེ་དོན་ཉམས་ལེན་ཤེས་རབ་ཐབས།། ལྟ་བས་ཐེག་པ་རང་རེའི་དོན་ཤེས་པ།། དེ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཡིན་པར་བཤད།། དེ་བཞིན་རྗེས སུ་སྤྱོད་པ་ཐབས་ཀྱིས་ཐབས།། དེ་ཕྱིར་ཐེག་བའི་འཇུག་སྒོ་ཐམས་ཅད་ཀུན།། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ལྟ་སྤྱོད་འབྲེལ་ནས་འགྲུབ།། ཐེག་པ་སོ་སོའི་དྲི་མ་འདི་ལྟར་བཀྲུ།། དཀར་ནག་བརྗེས་ཏེ་ནག་པོ་དོར་བར བྱེད།། ནག་པོ་མི་སྤང་ནག་པོ་དབང་དུ་བྱེད།། དཀར་ནག་ཀུན་ཡོང་འབྲས་བུ་འཕྲལ་ལ་སྦྱོར།། རྙོག་ཆུ་མ་དགུལ་ཁད་ཀྱིས་འདག་པ་འདྲ།། དེ་རྣམས་མི་འབྲལ་དྲི་མ་ཁད་ཀྱིས་དག། དེ་རྣམས་རྣམ་དག་མི སྤང་ཐབས་ཀྱིས་ཅིག་ཅར་བྲལ།། ནོར་བུ་ཆུ་དངས་རྙོག་ཆུར་བཅུག་དང་འདྲ།། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་རྣམས་འདི་ལྟར་བསག། ཇི་སྙེད་ཆོས་ཀུན་བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་གཉིས།། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་མཆོག་རྟོགས ཡེ་ཤེས་ཉིད།། བསོད་ནམས་ཚོགས་གསོག་ཐེག་པ་གསུམ།། དེ་ཉིད་དུ་མ་བསགས་པས་ཚོགས་ཞེས་བྱ།། འབྲས་ལ་ཚོགས་གསོག་གསང་སྔགས་ཐེག་པ་བཞི།། བསོད་ནམས་ཚོགས་དང་ཡེ་ཤེས་འབྲེལ་པར འདོད།། འབྲས་གནས་ཡེ་ཤེས་གཅིག་སོགས་ཐེག་པ་གཅིག། ཚོགས་ཀུན་མི་སོག་ཡེ་རྫོགས་ཚོགས་ཀྱི་མཆོག། ཐེག་པ་སོ་སོའི་ས་རྣམས་འདི་ལྟར་ནོན།། མོས་སྤྱོད་ས་སྦྱར་དང་པོའི་ས་དང་སྦྱོར།། བཅུ་བའི་ཐ་མ་རྡོ རྗེ་ལྟ་བུའི་ས།། ཐམས་ཅད་དག་པར་བྱེད་པའི་དེས་མཐར་ཕྱིན།། གང་ལ་མི་སྦྱོར་ཐ་སྙད་ས་དང་བྲལ།། རྒྱལ་བའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཐུགས་རྗེ་འདི་ལྟར་འབྱུང།། ཚོགས་མཆོག་ཙམ་ན་ཟག་མེད་ས་བོན་བྲལ།། འབད་མེད འབྱུང་བ་ཆུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲ།ཆོས་སྐུ་དྲི་
Chinese
此后，宣说菩提心的普贤菩萨，为了善巧地将根器成熟者引入正道，说了以下这些话：勇猛的金刚萨埵，请好好谛听！一切法是如何阐述其体性的呢？一切法都是世俗谛和胜义谛的体性。世俗谛的现象之法有三种：轮回之法、寂灭之法，以及大寂灭之法。寂灭之法有四种。两者是障碍，两者与法相应。大寂灭和轮回两者各自阻碍。胜义谛之法，远离一切。如此阐述了所知（梵文，jñāna，若那，智慧）和方便的体性。认识自性是所知中的殊胜智慧。将一切引向虚假的是方便。每一个又都有方便和智慧。见解各自认识所知，这就是智慧的智慧。以行为实践其意义，是智慧的方便。以见解认识各自宗派的意义，这被说是方便的智慧。同样，随之而行是方便的方便。因此，一切宗派的入门，都是通过方便和智慧，见解和行为的关联而成就。如此洗涤各个宗派的垢染：将黑白颠倒，从而舍弃黑色。不舍弃黑色，而是驾驭黑色。黑白全部到来，果实立即结合。如同不搅动浑水，杂质自然沉淀。这些不分离，垢染逐渐清除。这些完全清净，不舍弃，以方便迅速分离。如同宝珠放入清水，又放入浑水。如此积聚大乘的资粮：所有的一切法都是福德和智慧二者。智慧是证悟殊胜智慧的智慧本身。积聚福德资粮有三种宗派。不积聚它本身，所以称为资粮。在果上积聚资粮有四种密宗宗派。认为福德资粮和智慧相关联。果位是唯一的智慧等，有一种宗派。不积聚一切资粮，本自圆满是资粮中的殊胜。如此掌握各个宗派的道位：将信行道与最初的道位结合。第十地的末尾是金刚喻定。以使一切清净的它而达到究竟。不与任何结合，名言与道位分离。如此产生诸佛的幻化和慈悲：仅仅在殊胜资粮中，没有无漏的种子。毫不费力地产生，如同水之坛城。法身无
English
Then, the Bodhisattva Samantabhadra, who demonstrates the mind of enlightenment, spoke the following words to skillfully guide those with mature faculties into the right path: Courageous Vajrasattva, listen well! How are the characteristics of all phenomena explained? All phenomena are the nature of relative truth and ultimate truth. The phenomenal dharmas of relative truth have three aspects: the dharma of samsara, the dharma of nirvana, and the dharma of great nirvana. The dharma of nirvana has four aspects. Two are obstacles, and two are in accordance with the dharma. Great nirvana and samsara each obstruct one another. The dharma of ultimate truth is separate from everything. Thus, the characteristics of knowledge (Sanskrit: jñāna) and means are explained. Recognizing one's own nature is the supreme wisdom among knowledge. That which leads everything to falsehood is called means. Each of these also has means and wisdom. Views each recognize knowledge, and this is the wisdom of wisdom. Practicing its meaning through action is the means of wisdom. Understanding the meaning of one's own school through view is said to be the wisdom of means. Similarly, following along is the means of means. Therefore, the entrance to all schools is accomplished through the connection of means and wisdom, view and action. Thus, the defilements of each school are washed away: by reversing black and white, thereby abandoning black. Not abandoning black, but rather mastering black. When black and white all come, the fruit is immediately combined. Like not stirring muddy water, impurities naturally settle. These do not separate, and defilements are gradually removed. These are completely purified, not abandoned, and quickly separated by means. Like a jewel placed in clear water, and then placed in muddy water. Thus, the accumulations of the Great Vehicle are gathered: all dharmas are both merit and wisdom. Wisdom is the wisdom itself that realizes supreme wisdom. There are three schools that accumulate merit and resources. Not accumulating it itself, therefore it is called resources. Accumulating resources on the fruit has four tantric schools. It is believed that merit and wisdom are related. The fruit position is the only wisdom, etc., there is one school. Not accumulating all resources, primordial perfection is the supreme of resources. Thus, the stages of each school are mastered: combining the path of faith and practice with the initial stage. The end of the tenth ground is the Vajra-like samadhi. It is perfected by that which purifies everything. Not combining with anything, terminology is separate from the stage. Thus, the emanations and compassion of the Buddhas arise: only in supreme resources, there is no seed of non-outflow. Arising effortlessly, like a mandala of water. Dharmakaya with