Tibetan
། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་ཆ་ཤས་སུ་བགོས་ཤིང་བཅོས་པས་ཚི་ཆད པ་དང་འདྲ་བར་ཀུན་གཞི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡེ་ནས་ཁྱབ་ཅིང་གདལ་བ་ཆེན་པོ་གྲུབ་ཟིན་པ་ལ།ཚིག་དང་ཡི་གེས་འཆོས་པར་དཀའ་བའི་དོན་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཤད་པར་བྱའོ།། རང་སེམས་མེད་ པའི་སྔོན་རོལ་ན།། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡོད་མ་ཡིན།། དུས་གསུམ་རྗེ་བཙན་བྱང་ཆུབ་སེམས།། གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་ནུས་པའི་མཐུ།། རང་ལ་གནས་མེད་གོམས་པའི་གདེང།། གཞི་བཞག་དོན གྱི་སྙིང་པོར་བལྟའོ།། སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བརྩོན་པ་དོན་ལྡན་གྱི་རྒྱུད་ལས། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གང་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་ལྟ་བའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།།།། དེནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ གང་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་ལྟ་བ་གང་དང་ལྡན་ན་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ།། ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་གང་ཡིན་པ།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཉན་པར་གྱིས། ངེས་པར་ལུང་འདི་བསྟན་པར་བྱའོ།། དེ་ལ་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་རྣམ་པ གསུམ་སྟེ།ཀུན་རྫོབ་དངོས་པོའི་ཆོས་ལ་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་དང། ཉོན་མོངས་པ་ནང་གི་ཆོས་ལ་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་དང། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡུམ་གྱི་བྷ་ག་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པའོ།། དེ་ལ་ཀུན་ རྫོབ་དངོས་པོའི་ཆོས་ལ་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་ནི།གནམ་རི་དང་ས་བྲག་རྩི་ཤིང་དང་ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པ། ཇི་སྲིད་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་དང། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པར་བསྐྱེད་ཅིང་སྙོམས་པ་ཐམས་ ཅད་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་སྤང་བ་མ་ཡིན།དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་དཔའ་རྩལ་དང་ལྡན་ཞིང་ཐབས་ལ་མཁས་པས་སྡང་བའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཐབས་ཀྱིས་བཏུལ་ནས་ཡོན་ཏན་དུ་སྣང་བ་ འདྲ་བར་ཐབས་མཁས་པའི་སྤྱོད་པས་མཚན་མ་རྫས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དང།རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པས་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང། མ་སྐྱེས་པས་གང་ལ་སྤྱད་ཀྱང་ཡོན་ཏན་ལས་སྐྱོན་མེད་དེ། སྒྱུ་མ་ལྟར་ ཤེས་ཤིང་མ་སྐྱེས་པར་གོ་བས་སྲོག་གཅོད་པ་ཡང་ཡོན་ཏན་ལས་སྐྱོན་མེད་དེ།རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་ལ། མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གོ་བས་མ་བྱིན་པ་བླངས་པ་ཡང་ཡོན་ཏན་ལས་སྐྱོན་མེད་དེ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཤེས་ ལ།ཐ་མི་དད་པས་མི་ཚངས་པར་སྤྱད་ཀྱང་ཡོན་ཏན་ལས་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་དོན་ལས་སོ་མ་གསོགས་སུ་མི་སྟོན། མན་ངག་སྤྱི་ལྡིངས་སུ་སྟོན་པ་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པའོ།། དེ་ལ་ཕྱོགས་ཆའི་རིས་སུ་མ་ཕྱེ། བདག་མེད་ ཀྱི་ཤེས་རབ་ཏུ་བརྡལ་བས་ཀྱང་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པའོ།། དེ་ལ་བཟང་ངན་གྱི་སྤྱོད་པར་མ་ཕྱེ
Chinese
譬如虚空被分割和修饰会变得残缺一样，俱生菩提心的体性本来就是周遍而广大的，对于已经成就的这一点，难以用言语和文字来修饰的意义，应当这样说： 在自心未生起之前， 佛陀菩提并不存在。 三时至尊菩提心， 具有利益他人的力量。 习惯于无我境界的坚定， 视为奠基之义的核心。 《行持一切之王·精进具义续》中，关于如何行持和看待心之行持的章节，即第三品。 然后，薄伽梵为了说明如何行持方便之行，以及具备何种见地，特意宣说了以下内容： 何为方便之行？ 金刚萨埵请谛听。 必定要宣说此教言。 其中，方便之行有三种：以方便行持于世俗谛的法，以方便行持于烦恼内在的法，以及以方便行持于大乐之母的莲花穴中无二无别的状态。 其中，以方便行持于世俗谛的法，即对于天山、大地、岩石、草木和森林等，以及所有存在的物质，还有生起和寂灭的四大等，不视为过失而舍弃。那本身就是一切的行持。例如，如同具有勇气和精通方便的勇士，以方便调伏一切怨敌，使其显现为功德一样，以方便善巧的行持，将所有显现为实体的相，视为幻化，因为自性不成立，所以是无二的，因为未生，无论如何行持，都不会有过失，只有功德。像幻化一样了知，并且理解为未生，即使是杀生，也没有过失，只有功德，因为了知其无自性，并且理解为平等性。即使是不予而取，也没有过失，只有功德，因为了知其无二。因为无有差别，即使行持非梵行，也没有过失，因为不积攒那些意义，不在公开场合宣说密诀，这就是方便之行。对于不区分宗派，以无我的智慧来扩展，也是方便之行。对于不区分好坏的行持，
English
For example, just as dividing and modifying the sky would make it incomplete, the nature of the spontaneously arisen Bodhicitta is originally all-pervasive and vast. Regarding this already accomplished state, the meaning that is difficult to modify with words and letters, it should be said as follows: Before the arising of self-mind, Buddha and Bodhi do not exist. The Lord of the three times, Bodhicitta, Has the power to benefit others. The confidence of being accustomed to the state of no-self, Is regarded as the essence of the foundational meaning. From the tantra "King of All Conducts, Effort with Meaning," the third chapter on how to practice and view the practice of the mind. Then, the Bhagavan, in order to explain how to practice the conduct of means, and what view to possess, specifically spoke the following: What is the conduct of means? Vajrasattva, please listen. This teaching must be explained. Therein, there are three types of conduct of means: practicing with means on the phenomena of conventional truth, practicing with means on the internal phenomena of afflictions, and practicing with means on the indivisible state of great bliss in the lotus of the Mother. Therein, practicing with means on the phenomena of conventional truth means not regarding as faults and abandoning mountains, earth, rocks, plants, forests, etc., and all existing substances, as well as the arising and ceasing of the great elements, etc. That itself is the practice of everything. For example, just as a brave person with courage and skill in means subdues all enemies with means, making them appear as virtues, similarly, through the skillful practice of means, all appearances of substantial characteristics are seen as illusion, because self-nature is not established, so it is non-dual, and because it is unborn, no matter how it is practiced, there is no fault, only virtue. Knowing it as illusion and understanding it as unborn, even killing is not a fault, only virtue, because one knows its lack of self-nature and understands it as equality. Even taking what is not given is not a fault, only virtue, because one knows its non-duality. Because there is no difference, even engaging in unchaste conduct is not a fault, because one does not accumulate those meanings, and does not reveal the secret instructions in public, this is the practice of means. Not distinguishing between sects, expanding with the wisdom of no-self is also the practice of means. Not distinguishing between good and bad conduct,
Tibetan
། རང་བྱུང་གི་ལོངས་སྤྱོད་དུ་མཛད་པས་ཀྱང་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཤད་པར་བྱའོ།། སྣང་སྲིད མཚན་མའི་རྫས་རྣམས་ཀུན།། མ་རིག་རྨོངས་པའི་བློ་རྣམས་ཀྱིས།། ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་སྟེ།། ཐབས་ལ་མཁས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས།། རང་བཞིན་མེད་པར་འདྲིས་པར་སྤྱོད།། རྒྱུ་འབྲས་མཚན་མའི་ཆགས་སེམས ལ།། གང་ཟག་འཁྲུལ་པས་རྟོག་པ་ཆགས།། མཁས་པས་ཡེ་ནས་དངོས་མེད་རྟོགས།། འབྱུང་བ་མ་སྐྱེས་ཡུམ་གྱི་ཀློང།། འགྱུར་མེད་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་སྟོན།། སྤྱོད་པའི་རྒྱལ་པོ་འདི་ལས་བྱུང།། ལུས་ཀྱི་སྤྱོད པས་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ།། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ་བ་ནི།། རྒྱལ་བ་མཉེས་ཏེ་སྲས་སུ་སྐྱེ།། གཙང་སྨེ་མེད་པར་ཟ་བ་ནི།། རྒྱལ་བ་མཉེས་ཏེ་སྲས་སུ་སྐྱེ།། སྤང་ལེན་མེད་པར་སྦྱོར་བ་ནི།། རྒྱལ་བ མཉེས་ཏེ་སྲས་སུ་སྐྱེ།། བཟང་ངན་མེད་པར་སྤྱོད་པ་ནི།། རྒྱལ་བ་མཉེས་ཏེ་སྲས་སུ་སྐྱེ།། ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པས་མ་སྤྱད་ན།། སྤང་བ་ཉིད་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྒྱུ།། ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པས་སྤྱད་པ་ནི།། བདག་པོ་ཞིང་ལ ལོངས་སྤྱོད་འདྲ།། གང་ཞིག་དེ་དང་མི་ལྡན་ན།། རང་ནོར་སྤྱད་ཀྱང་མ་བྱིན་བླངས།། ཐབས་ལ་མཁས་པའི་སྤྱོད་པས་ནི།། འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཡུམ་དུ་སྤྱོད།། སྣང་སྲིད་ཀུན་ཏུ་བཟང་མོར་སྤྱོད།། ཡུལ་ནི་ཆོས་ཀྱི དབྱིངས་སུ་སྤྱོད།། ལུས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྤྱོད།། ཕུང་པོ་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་དུ་སྤྱོད།། དུག་གསུམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་སྤྱོད།། དོན་དམ་ཉིད་དུ་མ་སྐྱེས་པས།། ཐབས་ཀྱིས་སྤྱད་ཀྱང་གོལ་ས་མེད།། མ་ཆགས་རྟོག་པ མེད་པར་སྤྱོད།། དོན་དང་མཐུན་ཞིང་འགལ་མེད་པའོ།། དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ནང་གི་ཆོས་ལ་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་ནི།། དཔེར་ན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མུན་པ་ངང་གིས་མི་གནས་པ་བཞིན་དུ།། མཁས་པའི་སྤྱོད་པ ལ་ཉོན་མོངས་པ་ངང་གིས་མི་གནས་ཏེ།། ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པས་འདོད་ཆགས་ཆོས་ཉིད་དག་པའི་རྒྱན་དུ་སྤྱོད།། ཞེ་སྡང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཞིང་དུ་སྤྱོད།། གཏི་མུག་མ་སྐྱེས་པའི་དབྱིངས་སུ་སྤྱོད།། ང་རྒྱལ་ཆེ་བའི ཡོན་ཏན་གྱི་མཆོག་ཏུ་སྤྱོད།། ཕྲག་དོག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་གནས་པར་སྤྱོད།། དཔེར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་གང་ལྟར་བལྟས་པས་ལེགས་པ་བཞིན།། ཐབས་མཁས་པའི་སྤྱོད་པས་ཇི་ལྟར་བལྟས་པ་ལེགས པའི་ཞིང་ཡིན་པས།། དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཤད་པར་བྱའོ།། ཉོན་མོངས་རྒྱུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན།། ཐབས་ཀྱིས་སྤྱོད་པའི་ཞིང་ཡིན་པས།། དེ་ལ་མི་སྤང་སྤྱད་པར་བྱ།། ག
Chinese
以自生的受用而行持，也是以方便而行持。对此，应如是宣说： 显现世间，一切有相之事物， 皆因无明愚昧之心， 而显现为实有。 善巧方便之瑜伽士， 于无自性中熟悉而行持。 于因果有相之贪执， 凡夫因错觉而生执着。 智者了知本无实物。 诸法生起于未生母胎（藏文：འབྱུང་བ་མ་སྐྱེས་ཡུམ་གྱི་ཀློང།）， 示现为不变之精华。 行持之王即由此生。 以身之行持而度脱一切， 度脱一切有情众生， 令诸佛欢喜而生为佛子。 无有净秽而食， 令诸佛欢喜而生为佛子。 无有取舍而结合， 令诸佛欢喜而生为佛子。 无有善恶而行持， 令诸佛欢喜而生为佛子。 若不行持方便之行， 则舍弃本身亦成轮回之因。 以方便之行而行持， 犹如主人于田地中受用。 若谁不具足此， 则虽用己财亦如不予而取。 以善巧方便之行持， 以诸法之自性为母而行持。 于显现世间行持为普贤佛母。 于境行持于法界中。 于身行持于大印中。 于蕴行持于解脱之田中。 于三毒行持于身语意中。 于胜义谛中，因无生， 故以方便行持亦无错谬。 无有贪执分别而行持， 与意义相符且无有相违。 于此，以方便行持烦恼为内在之法。 譬如，黑暗自然不住于日轮之中。 同样，烦恼亦自然不住于智者之行持中。 以方便之行持，贪欲行持为法性清净之庄严。 嗔恨行持为大悲之田。 愚痴行持于无生之界。 我慢行持为大功德之顶。 嫉妒行持于无分别中。 譬如，如来之身，无论如何观看皆是美好。 同样，以善巧方便之行持，无论如何观看皆是美好之田。 对此，应如是宣说： 一切烦恼之因， 皆为方便行持之田， 故于此不应舍弃而应行持。
English
By making it a spontaneous enjoyment, it is also practicing with skillful means. To that, it should be said as follows: All the phenomenal substances of appearance and existence, Are perceived as existent by minds deluded by ignorance. The yogi skilled in skillful means, Practices familiarly in non-inherent existence. Attachment to the characteristics of cause and effect, Ordinary people become attached due to delusion. The wise realize that there is no inherent existence from the beginning. The origin arises from the womb of the unborn mother, Showing that it is the unchanging essence. The king of conduct arises from this. Liberating all through bodily conduct, Liberating all sentient beings, Delights the Victorious Ones and is born as their child. Eating without purity or impurity, Delights the Victorious Ones and is born as their child. Uniting without acceptance or rejection, Delights the Victorious Ones and is born as their child. Acting without good or bad, Delights the Victorious Ones and is born as their child. If one does not practice with skillful means, Even renunciation itself becomes a cause of samsara. Practicing with skillful means, Is like a lord enjoying a field. If someone does not possess that, Even using their own wealth is like taking what is not given. With the practice of skillful means, One practices the nature of phenomena as the mother. One practices appearance and existence as Samantabhadri. One practices the realm as the sphere of dharma. One practices the body as the great mudra. One practices the aggregates as the field of liberation. One practices the three poisons as body, speech, and mind. In ultimate truth, because there is no birth, Even if one practices with skillful means, there is no straying. One practices without attachment or conceptualization, It is in accordance with meaning and without contradiction. Here, practicing with skillful means on afflictions as internal dharmas: For example, just as darkness naturally does not remain in the center of the sun, Similarly, afflictions naturally do not remain in the practice of the wise. By practicing with skillful means, one practices desire as the ornament of the purity of dharmata. One practices hatred as the field of great compassion. One practices ignorance as the sphere of the unborn. One practices pride as the supreme quality of greatness. One practices jealousy as non-abiding in discrimination. For example, just as the body of the Thus-Gone One is good no matter how one looks at it, Similarly, the practice of skillful means is a field of goodness no matter how one looks at it. To that, it should be said as follows: All the causes of afflictions, Are the field for practicing with skillful means, Therefore, one should not abandon them but practice with them.