Chinese
སྐྱེས་པས།། 因此，语言行为的法性是这样的。无论说了什么好与坏，发出悦耳或不悦耳的声音后，所有寂静和愤怒的众生，都以文字的形式说出话语。文字未生之法性中，因此，语言行为的法性是这样的。快乐和痛苦，幻觉和回声等等，以及梦境和海市蜃楼，都以文字来命名。文字的自性是未生的，因此，语言行为的法性是这样的。同样，任何被命名的事物，都是法性，而不是来自其他地方。如果了解了这个意义的口诀，那么无论说什么，都是语言的法性。因此，任何念诵的文字，都是语言的运用。无论发出什么声音，所有这些都包含在四十二个字母中，没有遗漏。ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思） ཙ་ཚ་ཛ་ཛྷ་ཉ། ཊ་ཋ་ཌ་ཌྷ་ཎ། ཏ་ཐ་ད་དྷ་ན། པ་ཕ་བ་བྷ་མ། ཡ་ར་ལ་ཝ། ཤ་ཥ་ས་ཧ། ཨཱ+ོྂ། ཨི་ཨི། ཨུ་ཨུ། ཨེ་ཨེ། ཨཱ+ོྂ་ཨཀྵཱཡི། （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）一个字母多余。咕咕声是引导虚空的方式，足生慈悲的力量，竖线不遮挡，是清晰的身。那若在法性虚空中嬉戏。月亮初升是引导莲花顶端之母，明点在菩提虚空中盘旋。意义上，口诀安住于坚定，意念中，本尊坛城清晰。念诵是修持、持咒、心要圆满，证悟时，在广阔的大乐中翱翔。讲述时，我为众生解脱，无论说什么，都变成法的念诵。在意义上，没有什么是不变的。语言的表达意义重大，所有法的宝藏都显现。即使不表达，意义也很重大，不在法的词语和文字中。如果用词语来表达，表达出来是好的，诸法在词语和文字中显现。如果不表达，是否也像贝叶经一样意义重大？重大。不要在词语和文字上附加标签，不要散乱，忆念是念诵，与意义相符是成就。像这样，凡是与意义相符的，即使说错了，也是确定的意义。就像工匠熟练的手一样。如果没有与这个伟大的意义相符，即使说的是真话，也是错误的。例如，就像愚人的手艺一样。所有法的宝藏都从语言中产生，所有佛陀都由语言来教导，菩萨们都由语言来教导，伟大的成就由语言来成就。这是语言的行为。对于理解伟大意义的愚痴，努力吧。
English
Thus, the nature of speech conduct is such. Whatever good or bad is spoken, after uttering pleasant or unpleasant sounds, all the peaceful and wrathful assemblies, speak words in the form of letters. In the unborn nature of letters, therefore, the nature of speech conduct is such. Happiness and suffering, illusion and echoes, and so on, as well as dreams and mirages, are all named by letters. The nature of letters is unborn, therefore, the nature of speech conduct is such. Likewise, whatever is named, is the nature of Dharma, not from elsewhere. If you understand this pith instruction of meaning, then whatever you say is the nature of speech. Therefore, whatever is recited in letters is the use of speech. No matter what sound is uttered, all of it is contained in the forty-two letters, without omission. ka kha ga gha nga. tsa tsha dza dzha nya. Ta Tha Da Dha Na. ta tha da dha na. pa pha ba bha ma. ya ra la wa. sha sha sa ha. Ā+Oṃ. i ī. u ū. e ē. Ā+Oṃ Akṣāyi, one letter extra. The cooing sound is the way to guide the space, the power of compassion generated by the feet, the vertical line does not block, it is the clear body. Naro plays in the space of Dharma nature. The rising moon is the mother who guides the top of the lotus, the bindu swirls in the space of Bodhi. In meaning, the pith instruction abides in certainty, in intention, the mandala of the deity is clear. Recitation is practice, mantra, the essence is complete, at the time of realization, soaring in the vast bliss. When speaking, I liberate beings, whatever is said becomes the recitation of Dharma. In meaning, nothing is immutable. The expression of language is significant, all the treasures of Dharma are revealed. Even if not expressed, the meaning is also significant, not in the words and letters of Dharma. If expressed in words, it is good to express it, all Dharmas appear in words and letters. If not expressed, is it also as significant as a palm-leaf manuscript? Significant. Do not attach labels to words and letters, do not be distracted, mindfulness is recitation, to be in accordance with meaning is accomplishment. Like this, whatever is in accordance with meaning, even if spoken wrongly, is the definite meaning. Like the skilled hand of a craftsman. If not in accordance with this great meaning, even if the truth is spoken, it is wrong. For example, like the craft of a fool. All the treasures of Dharma arise from speech, all Buddhas are taught by speech, Bodhisattvas are taught by speech, great accomplishments are accomplished by speech. This is the conduct of speech. For the ignorance of understanding the great meaning, strive.
Tibetan
ན་དང་ལྡན པའོ།། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ།། གསུང་གི་སྤྱོད་པ་འདི་ལས་མེད།། གསུང་གི་སྤྱོད་པ་ངག་ཡིན་པས།། ངག་གི་སྤྱོད་པ་འདི་ཤེས་ན།། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཐག་མི་རིང།། དེ་ལ་ངག་སྟོང་པ་ཉིད དུ་སྤྱོད་པ་ནི།ལེགས་ཉེས་ཀྱི་དོན་གང་ངག་གིས་སྨྲས་ཤིང་བརྗོད་ཀྱང། དེ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པས། དེ་ཉིད་སྔ་མ་ནི་སྟོང། ད་ལྟ་ནི་མི་གནས། ཕྱིས་མི་རྟོག་པས། དུས་གསུམ་དུ་བརྗོད་པ་མ་སྐྱེས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ གནས་པ་ནི།ངག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྦྱོང་བ་སྟེ། དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཤད་པའོ།། རྫས་ལ་དངོས་པོར་བསྟན་པ་ཡང། ཚིག་ལ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པས།། རྫོས་ཀྱང་དངོས་མེད་སྟོང་པའི་ཞིང།། བཟང་དང་ངན་པར་ བསྟན་པ་ཡང།། ཚིག་ལ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པས།། བཟང་ངན་དངོས་མེད་སྟོང་པའི་ཞིང།། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་བརྗོད་པ་ཡང།། ཚིག་ལ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པས།། བདེ་སྡུག་དངོས་མེད་སྟོང་པའི་ཞིང།། དེ བཞིན་གླེང་བརྗོད་ཐམས་ཅད་ཀུན།། ཚིག་ལ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པས།། གླེང་བརྗོད་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་ཞིང།། མ་སྐྱེས་པ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ལ།། ངག་གི་གླེང་བརྗོད་ཐམས་ཅད་ཀུན།། བཅོས་མེད་སྟོང་པར་ཤེས་པར བྱ།། སུས་ཀྱང་སྨྲ་མེད་སྨྲ་མི་འགྱུར།། འདྲེན་པའི་དབང་པོས་ཀྱང་མི་གསུང།། སུས་ཀྱང་གསུང་བ་མེད་པའོ།། དེ་འདྲའི་དོན་ལ་གང་གནས་པ།། དེ་ནི་ངག་གི་སྤྱོད་པ་སྟེ།། དེ་ལ་ཉིན་དང་མཚན་མེད་པས།། བརྩོན པ་དོན་དང་ལྡན་ཞེས་བྱ།། དེ་ལ་བལྟ་བ་གང་དང་ལྡན་ན་དོན་དང་ལྡན་པ་ནི། ལྟ་བ་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། བརྗོད་པ་མེད་པའི་ལྟ་བ་མ་ཡེངས་པར་ལྟ་བ་དང། ཐབས་མཁས་པའི་ལྟ་བ་གང་ལྟར་དྲངས་ཀྱང དོན་དང་མི་འགལ་བ་དང།དོན་དང་མཐུན་པའི་ལྟ་བ་གཞུང་དུ་འགྲོ་བ་དང། ཆོས་ཉིད་སྟོང་པའི་ལྟ་བ་སྟོང་པའི་ཞིང་དུ་དག་པ་དང། མ་བྱུང་མ་སྐྱེས་པའི་ལྟ་བ་མ་བཅོས་པར་གནས་པ་སྟེ། དེས་ན་འདི་སྐད་ཅེས་ བཤད་པར་བྱ་སྟེ།འགྱུར་བ་མེད་པའི་མཁའ་དབྱིངས་ནས།། ངག་གི་བརྗོད་པ་མ་སྐྱེས་པས།། དོན་གྱི་ལྟ་བ་ཐག་བཅད་པའོ།། སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བརྩོན་པ་དོན་ལྡན་གྱི་རྒྱུད་ལས། ངག་གི་སྤྱོད་པ་གང་ ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་ལྟ་བའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ།།།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གང་ལྟར་སྤྱོད་ཅིང་ལྟ་བ་གང་དང་ལྡན་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ།། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གང་ཡིན་པ།། རྫོགས་ཆེན རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན།། དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་དོན་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། སེམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་གནས་སུ་ད
Chinese
和……相应。 三世诸佛皆是如此。 语之行持莫过于此。 语之行持即是语。 若知语之行持， 成佛菩提为时不远。 于彼，语于空性中行持者，无论以语宣说何种善恶之义，然彼无有实体，彼即前者为空，现在不住，未来不思，于三世所说不生，安住于空性中，即是语于空性中修习。于彼如是说： 于物显现为实有，然于语词中未成立为实有。 故物亦是无实空性之境。 显现为善与恶，然于语词中未成立为实有。 故善恶亦是无实空性之境。 言说安乐与痛苦，然于语词中未成立为实有。 故安乐痛苦亦是无实空性之境。 如是，一切的谈论言说，然于语词中未成立为实有。 故一切的谈论言说皆是空性之境。 于未生之法性中，一切的语之谈论言说，应知皆是无造作的空性。 无人能说，亦不变为说。 引导之自在亦不言说。 无人能说。 于如是之义中安住者，彼即是语之行持。 于彼无有昼夜，故名精进与义相应。 于彼，若与何种见相应则与义相应？见有五种：无言说之见，不散乱而见；方便善巧之见，无论如何引导皆不与义相违；与义相合之见，行于正道；法性空性之见，于空性之境中清净；无生无来之见，不造作而安住。因此应如是说： 于不变之虚空中，语之言说不生，故决断意义之见。 一切行持之王，精进具义之续中，语之行持如何行持及见之品，第二。 其后，薄伽梵为特别宣说心之行持如何行持及与何见相应。 心之行持为何？圆满大瑜伽士们谛听。 于彼，心之行持有五种意义：心以烦恼于何处……
English
And be endowed with... All Buddhas of the three times are like this. There is no practice of speech beyond this. The practice of speech is speech itself. If you know this practice of speech, Attaining Buddhahood and enlightenment will not be far off. In that, the practice of speech in emptiness is: Whatever good or bad meaning is spoken and expressed by speech, it has no substance. That very thing, the former is empty, the present does not abide, and the future is not conceived. The expression in the three times is unborn and abides in emptiness. This is the practice of training speech in emptiness. In that, it is said like this: Although substances are shown as real things, they are not established as real in words. Therefore, things are also unreal and empty realms. Although good and bad are shown, they are not established as real in words. Therefore, good and bad are also unreal and empty realms. Although happiness and suffering are spoken of, they are not established as real in words. Therefore, happiness and suffering are also unreal and empty realms. Likewise, all conversations and expressions are not established as real in words. Therefore, all conversations and expressions are empty realms. In the unborn nature of reality, all verbal conversations and expressions should be known as uncreated emptiness. No one can speak, nor will they change into speaking. Even the power of guidance does not speak. No one speaks. Whoever abides in such a meaning, that is the practice of speech. In that, there is no day or night, so it is called diligence endowed with meaning. In that, if it is endowed with what kind of view, then it is endowed with meaning? There are five kinds of views: the view without expression, seeing without distraction; the view of skillful means, no matter how it is guided, it does not contradict the meaning; the view that is in accordance with the meaning, going to the scriptures; the view of the emptiness of reality, pure in the realm of emptiness; the view of the unborn and uncreated, abiding without fabrication. Therefore, it should be said like this: In the unchanging space, the expression of speech is unborn, therefore, the view of meaning is determined. From the lineage of the King of all practices, Diligence Endowed with Meaning, the chapter on how to practice and view the practice of speech, the second. Then, the Bhagavan specifically spoke about how to practice the mind and what kind of view to be endowed with. What is the practice of the mind? Great Perfection Yogis, listen. In that, there are five meanings to the practice of the mind: the mind with afflictions in what place...