Tibetan
མེད།། སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་བཅོས་པ།། སེམས་ཀྱི་སྐུ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ།། སེམས་ཀྱི་གསུང་ནི་བརྟགས་པ་ཡིན།། སེམས་ཀྱི་ཐུགས་ནི་གོ་བ་སྟེ།། སེམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མི་ཟད་པ།། སེམས་ཀྱི་ལས་ནི་ལྷུན་གྲུབ པའོ།། དེ་ཡང་མི་འགྱུར་རྡོ་རྗེ་སྟེ།། འཕགས་པའི་འཕགས་པ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ།། སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་བརྗིད་པ་ཆེ།། གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་བསྟན་པ་ཆེ།། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེ།། ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་ཆེ།། ཕྲིན་ལས་རྡོ་རྗེ་གྲུབ པ་ཆེ།། དེ་ཡི་གོང་ན་སངས་རྒྱས་མེད།། ཆེ་བ་འདི་ལ་སུ་གནས་པ།། རྣལ་འབྱོར་དེ་ནི་སྐལ་བ་བཟང།། བཟང་བ་མ་ཡིན་དེ་ཉིད་ཡིན།། ངེས་པའི་སངས་རྒྱས་གཅིག་ལས་མེད།། དོན་ལ་ངེས་པའི་ས་ཚད ལ།། སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅི་འདྲ་བ།། དེ་ལ་བཅོས་པ་མེད་པར་གཞོག། དེ་ཡི་གང་ན་ཆེ་བ་མེད།། ཡང་དག་ངེས་པར་དེ་ལ་གནད།། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཆེ་བ་ལ་རང་གནས་པའི་རྒྱུད་ལས། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན ཕྲིན་ལས་ཡེ་ནས་ཆེ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་པའོ།།།། དེ་ནས་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཡེ་ནས་ཆེ་བ་འདི་བཀའ་སྩལ་ཏོ།། རྣམ་པར་དག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ།། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་གཉིས་མེད་སྟེ།། སྐྱོན་ཉིད་དག པར་མ་རྟོགས་ན།། ཡོན་ཏན་དག་པ་གང་ནས་རྙེད།། སྐྱོན་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཤེས་ན།། སྤང་ཞིང་བསལ་བར་བྱ་བ་མེད།། སྐྱོན་རྣམས་སྤངས་པའི་ཕ་རོལ་ན།། སངས་རྒྱས་བྱ་བའི་མིང་ཡང་མེད།། དུས་གསུམ སངས་རྒྱས་སྐྱོན་ལས་བྱུང།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐྱོན་གྱི་བུ།། སྐྱོན་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཤེས་ན།། སངས་རྒྱས་མིན་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད།། ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱང་སྐྱོན་ཡིན་ན།། སྤང་བར་བྱ་བ་གང་ཡང་མིན།། ཅིར་སྣང སངས་རྒྱས་མཛད་སྤྱོད་ལ།། དེ་ལ་སྨད་པར་ཅི་སྟེ་བྱ།། བདུད་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཤེས་ན།། དེ་ལ་རྟོགས་པའི་རྫས་ཅི་ཡོད།། མ་རིག་པ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་མ་རིག་པ་ཡང་དག་པའོ།། རྨོངས པ་ཐམས་ཅད་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་རྨོངས་པ་ཡང་དག་པའོ།། འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་འཁྲུལ་པ་ཡང་དག་པའོ།། བསླད་པ་ཐམས་ཅད་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས ཡིན་པས་བསླད་པ་ཡང་དག་པའོ།། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་ཉེས་པ་ཡང་དག་པའོ།། དུག་ལྔ་ཡང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་དུག་ལྔ་ཡང་དག་པའོ།། འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་ཡང་ང བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་ཡང་དག་པའོ།། དེ་ལྟར་ན་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་སྐྱོན་ཐམས་
Chinese
无有。心之果未作饰，心之身乃是佛陀，心之语乃是观察，心之意乃是领悟，心之功德不可尽，心之业乃是任运成。彼亦不变金刚也，圣者之圣金刚身，身之金刚威严大，语之金刚教法大，意之金刚执持大，功德金刚善妙大，事业金刚成就大。彼之上有佛陀无，此大之中谁安住，瑜伽士彼乃幸运者，非是善者彼即是。决定之佛唯有一，于义决定之地界，心之体性是何如，于彼无作而安住。彼之何处无有大，真实决定于彼要。 普贤大者自住之续中，身语意功德事业本来自大之品第十二竟。 彼后宣说功过本来自大。 于极清净之行境，功过二者皆无有，若未了知过即清净，从何得清净之功德？若知过即是功德，则无有可舍及可除。舍弃诸过之彼岸，亦无有称为佛陀者。三世诸佛从过而生，金刚萨埵乃过之子。若知过即是佛陀，则无有一非佛陀者。功德本身亦是过，则无有任何可舍弃。 显现为何？于佛陀之行持，为何于彼作诽谤？若知魔即是佛陀，于彼有何可证悟之物？无明亦是菩提心，故无明亦是清净。 诸迷惑皆是我菩提心，故迷惑亦是清净。 诸错乱皆是我菩提心，故错乱亦是清净。 诸染污皆是我菩提心，故染污亦是清净。 诸罪过皆是我菩提心，故罪过亦是清净。 五毒亦是我菩提心，故五毒亦是清净。 轮回与恶趣亦是我菩提心，故轮回与恶趣亦是清净。 如是，诸过皆是我菩提心，故诸过
English
There is not. The fruit of the mind is unadorned. The body of the mind is the Buddha. The speech of the mind is investigation. The mind of the mind is understanding. The qualities of the mind are inexhaustible. The action of the mind is spontaneous accomplishment. That is also the immutable vajra. The noble one of the noble ones, the vajra body. The vajra of the body is great in splendor. The vajra of speech is great in teaching. The vajra of mind is great in holding. The vajra of qualities is great in goodness. The vajra of action is great in accomplishment. Above that there is no Buddha. Who abides in this greatness? That yogi is fortunate. Not the good one, that is it. There is only one definite Buddha. In the realm of definite meaning. What is the nature of the mind like? Abide in that without fabrication. Where is there no greatness in that? Truly, definitely, the key is in that. From the continuum of the self-abiding Great Samantabhadra. The twelfth chapter, the chapter on the greatness of body, speech, mind, qualities, and action from the beginning, is complete. Then he taught this greatness of faults and qualities from the beginning. In the realm of completely pure conduct. There is no duality of faults and qualities. If you do not realize that faults are pure. From where will you find pure qualities? If you know that faults are qualities. Then there is nothing to abandon or eliminate. Beyond the abandonment of all faults. There is not even a name called Buddha. The Buddhas of the three times arise from faults. Vajrasattva is the son of faults. If you know that faults are Buddhas. Then there is not even one who is not a Buddha. If qualities themselves are also faults. Then there is nothing to abandon. What appears? In the conduct of the Buddhas. Why do you slander them? If you know that demons are Buddhas. What is there to realize in that? Ignorance is also the mind of enlightenment, therefore ignorance is also pure. All delusions are my mind of enlightenment, therefore delusions are also pure. All confusions are my mind of enlightenment, therefore confusions are also pure. All defilements are my mind of enlightenment, therefore defilements are also pure. All faults are my mind of enlightenment, therefore faults are also pure. The five poisons are also my mind of enlightenment, therefore the five poisons are also pure. Samsara and the lower realms are also my mind of enlightenment, therefore samsara and the lower realms are also pure. Thus, all faults are my mind of enlightenment, therefore all faults
Tibetan
ཅད་ཡང་དག་པའོ།། རིག་པ་ཡང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ།། ཡེ ཤེས་ཀྱང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ།། ཡོན་ཏན་ཀྱང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ།། ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ།། སངས་རྒྱས་ཀྱང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ།། སེམས་ཅན་ཡང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི སེམས་སོ།། མཐོ་རིས་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ།། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན།། སངས་རྒྱས་བྱ་བའི་མིང་ཡང་མེད་དོ།། མ་རིག་པ་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་ན། རིག་པ གང་ནས་བཙལ།མ་དག་པ་ཉིད་དག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་ན། དག་པ་གང་ནས་བཙལ། ཉེས་པ་ཉིད་ལེགས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་ན། ལེགས་པ་ཉེས་གང་ནས་བཙལ། འཁོར་བ་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཤེས་ན། མྱ་ ངན་ལས་འདས་པ་གང་ནས་བཙལ།ངན་སོང་ཉིད་མཐོ་རིས་ཡིན་པར་ཤེས་ན། མཐོ་རིས་གང་ནས་བཙལ། སེམས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ཤེས་ན། སངས་རྒྱས་གང་ནས་བཙལ། རྒྱུ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་ ཤེས་ན།འབྲས་བུ་གང་ནས་བཙལ། རྟོག་པ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་པར་ཤེས་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གང་ནས་བཙལ། སྐྱོན་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཡིན་པར་ཤེས་ན། ཡོན་ཏན་གང་ནས་བཙལ། དེ་ཡང་རང་གི་སེམས་ ཡིན་ན།སྤང་ཞིང་དོར་བ་དང་བླང་ཞིང་སྤྱད་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། སྐྱོན་ཡེ་ནས་ཆེ་བས་ནི་འབྲས་བུ་ལ་རག་མ་ལུས་སོ།། ཡོན་ཏན་ཡེ་ནས་ཆེ་བས་ནི་འབྲས་བུ་ལ་རྟེན་མི་འཆའོ།། ཆེ་བའི་ཆེ་བས་ཆུང་ངུའི་མིང་མེད་ དོ།། བཟང་པོའི་བཟང་པོ་ཡིན་པ་ལ། རྒྱལ་པོའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པས་ངན་པ་དང་ཞེན་པའི་མིང་མེད་དོ།། བདེའོ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ཐུགས།། དག་གོ་རྣམ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས།། རང་གི་དོན་དུ་རང་སྦྱོར་བས།། མཆོད པ་བཀུར་སྟི་རང་ལ་བྱ།། རང་གི་དགོངས་པ་རང་གསལ་བས།། རྣམ་དག་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ངང།། རྣལ་འབྱོར་རྣམ་དག་ངེས་པ་ཞེས།། འདི་ལ་བསྐྱར་ན་ངེས་པ་བསྟན།། འདི་ནི་རྣམ་དག་ངེས་པའི་ས།། གང་ཞིག ཚོལ་འདོད་འདི་ལ་ཉོན།། ཀུན་ཏུ་བཟང་མོ་ཆེ་བ་ལ་རང་གནས་པའི་རྒྱུད་ལས། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཡེ་ནས་ཆེ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ།།།། དེ་ནས་འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་ཡེ་ནས་ཆེ་བ་འདི་སྐད་ཅེས བཀའ་སྩལ་ཏོ།། འཁོར་བ་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན།། སངས་རྒྱས་བྱ་བ་ཡོད་མ་ཡིན།། ངན་སོང་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོངས་མི་བཞུགས།། སངས་རྒྱས་ཡང་དག་བསྟན་པ ནི།། འཁོར་བ་ངན་སོང་ནང་ན་ཡོད།། སངས་རྒྱས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཡང།། འཁོར་བ་འདི་ལ་བཏགས་པ་ལས།། གཞན་དུ་སངས་རྒྱས་ཡོད་མ་ཡིན།། ཕུང་པོ་ཁམས་
Chinese
一切皆为真实。觉知亦为我菩提心。智慧亦为我菩提心。功德亦为我菩提心。一切善妙亦为我菩提心。佛亦为我菩提心。众生亦为我菩提心。天界与涅槃亦为我菩提心。在无有缺点与功德之前，甚至没有“佛”这个名称。若知无明即是觉知，又从何处寻求觉知？若知不净即是清净，又从何处寻求清净？若知过失即是善妙，又从何处寻求善妙？若知轮回即是涅槃，又从何处寻求涅槃？若知恶趣即是天界，又从何处寻求天界？若知心即是佛，又从何处寻求佛？若知因即是果，又从何处寻求果？若知分别念即是法界，又从何处寻求法界？若知缺点即是功德，又从何处寻求功德？既然那也是自己的心，那么舍弃与抛弃，以及取舍与受用的原因又是什么呢？缺点原本就大，所以完全不依赖果。功德原本就大，所以不依附于果。大的大，没有小的名称。善妙的善妙，国王的国王，所以没有恶劣和执着的名称。安乐啊，伟大之人的心。清净啊，完全清净的菩提心。为了自己的利益而自己修持，供养恭敬自己。自己的意念自己明了，完全清净伟大之人的境界。瑜伽完全清净的定解，如果对此重复，则显示定解。这是完全清净的定解之地。无论谁，想要寻找，就听这个。于普贤佛母大者自住之续中，缺点与功德原本就大的章节，第十三。
English
Everything is true. Awareness is also my Bodhicitta. Wisdom is also my Bodhicitta. Merit is also my Bodhicitta. All goodness is also my Bodhicitta. Buddha is also my Bodhicitta. Sentient beings are also my Bodhicitta. Heaven and Nirvana are also my Bodhicitta. Before there were faults and virtues, there was not even the name "Buddha." If ignorance is known to be awareness, from where is awareness sought? If impurity is known to be purity, from where is purity sought? If fault is known to be goodness, from where is goodness sought? If samsara is known to be nirvana, from where is nirvana sought? If the lower realms are known to be the higher realms, from where are the higher realms sought? If mind is known to be Buddha, from where is Buddha sought? If cause is known to be effect, from where is effect sought? If conceptualization is known to be the Dharmadhatu, from where is the Dharmadhatu sought? If fault is known to be virtue, from where is virtue sought? Since that is also one's own mind, what is the reason for abandoning and discarding, and taking and using? Faults are inherently great, so they do not depend on the result at all. Virtues are inherently great, so they do not rely on the result. The great of the great has no name for the small. The good of the good, the king of kings, so there is no name for evil and attachment. Blissful is the mind of the great being. Pure is the completely pure Bodhicitta. By practicing oneself for one's own benefit, offer and respect oneself. One's own intention is clear to oneself, the state of a completely pure great being. Yoga, the completely pure certainty, if repeated, shows certainty. This is the place of completely pure certainty. Whoever wants to seek, listen to this. From the Tantra of Self-Abiding in the Great Samantabhadri, the thirteenth chapter, which is the chapter on the inherent greatness of faults and virtues.