Tibetan
ན་པོ་ཆེ་སྣང་གསལ་སྤུ་གྲིས་འཁྲུལ་སྣང་རྩད་ནས་གཅོད་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། སངས་རྒྱས་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་པའོ།། །།ཨ་ནུ་ཨ་ས་ཏ་ཡ། བི་བ་ས་ལ་རྟ་ཡི། ཀ་ཏ་མུ་རུས་ཏོ། ཨེ་མའོ་ཨ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིས། །ཀུན་བཟང་ཉིད་ལ་འདི་སྐད་ཞུས། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྐྱོན་དུ་ཅི་ཞིག་མཆིས། །ཞེས་གསོལ་པ་དང་། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་བཀའ་སྩལ་པ། སྙིང་པོ་མིང་མེད་བརྗོད་མེད་འགྱུར་མེད་མ་རྟོགས་པས། །རིག་པ་རྩལ་སྣང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོན། །བསམ་དང་བརྗོད་པའི་མཐའ་ལས་འདས་མོད་ཀྱང་། །རེ་ཞིག་བཤད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཟུང་། །སེམས་ཅན་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་གཅིག་པུ་ལ། །བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་དུག་ལྔ་རང་ལས་བྱུང་། །སེམས་ཅན་ཞེས་ཀྱང་འཛིན་པས་བཏགས་པ་ཡིན། །ཉོན་མོངས་ཇི་སྙེད་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས། །བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས། །ད་ལྟའི་བར་དུ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དུ་མནར། །ད་དུང་གཟུང་འཛིན་ཕུར་པ་མ་ཐོན་པར། །ཐར་བར་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་མ་གསུངས་སོ། །མིང་མེད་ཆོས་ཉིད་ཟླ་དང་བྲལ་བ་ལ། །ང་དང་བདག་ཏུ་བཟུང་བས་གཏན་དུ་འཁྱམས། །ཇི་སྲིད་བདག་གཞན་འདུ་ཤེས་ཡོད་ཀྱི་བར། །དཀའ་བ་ཅི་སྤྱད་རང་ཉིད་འཆིང་བའི་རྒྱུ། །གྲོལ་བར་འདོད་པ་རང་གིས་འཆིང་བར་འགྱུར། །སྦུར་བ་བལ་དུ་འཐུམས་པ་ཇི་བཞིན་ནོ། །བདག་གཞན་གཉིས་ཀྱི་གོ་བ་མ་སྐྱེས་ན། །བདག་གཞན་ཡུལ་དང་སེམས་ལ་བྱེད་པ་སྟེ། །དེ་གཉིས་ཡོད་པས་བྱ་བྱེད་ཡོད་པ་དང་། །བླང་དོར་དགག་བསྒྲུབ་སྤོང་ལེན་རེ་དོགས་དང་། །ལེགས་ཉེས་བཟང་ངན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་། །མཐོ་རིས་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་སྟེ། །ཇི་སྲིད་ཡུལ་སེམས་ གཉིས་མེད་མ་རྟོགས་པར། །བདག་གཞན་གཉིས་མེད་ཟེར་བའི་དམུས་ལོང་བྱ་ར་མཁན། །བདག་དང་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་མི་འདྲ་བར། །ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་ཟེར་བའི་རྨོངས་པ་ཡོད། །སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་འགྲོགས། །ཁ་ཅིག་གྲུབ་མཐའ་འདི་སྐད་ཟེར་བ་ཡོད། །ང་དང་ཁྱོད་ཀྱང་ཡེ་ནས་སོ་སོ་སྟེ། །བདག་གི་སེམས་ཉིད་བཙལ་བས་མི་རྙེད་དེ། །ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་ཟེར་བའི་རྨོངས་པ་ཡོད། །ཁ་ཅིག་ཆོས་ཉིད་ཙམ་དུ་གཅིག་པ་ལ། །ཆོས་ཉིད་ཐ་དད་ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་ཟེར། །ཁ་ཅིག་ཆོས་ཉིད་ཙམ་དུ་གཅིག་པ་ལ། །སེམས་ཉིད་ཐ་དད་ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་ཟེར། །ཁ་ཅིག་དམ་པའི་དོན་དང་མ་སྦྱོར་བར། །ཡིད་དཔྱོད་ཚིག་ཏུ་གཅིག་གོ་ཟེར་བ་ཡོད། །ཡོད་ཀྱང་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་འགྲོགས། །ཉེས་པ་འབྱུང་ཁུངས་དེ་དང་མ་བྲལ་བར། །འཁོར་བའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བར་མ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཤེས་པར་གྱིས། །རྣམ་གྲངས་མཐའ་ཡས་རྒྱལ་བས་མཁྱེན་པར་གསུངས། །རེ་ཞིག་བསྡུ་ན་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ངོ་། །ང་བདག་གཟུང་འཛིན་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །ཉོན་མོངས་དུག་ལྔ་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །མིང་མེད་མིང་འདོགས་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །ཡིད་རིག་རྟོག་པ་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །གཟུང་འཛིན་ཞེན་པ་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །ང་བདག་ཕྱོགས་རིས་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །བྱ་བཙལ་འཁྲུལ་པ་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །གཉིས་འཛིན་ཆགས་ཞེན་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །རྩལ་སྣང་ཕྱིར་འཕྲོས་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །ཅིར་སྣང་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལགས་ཀྱང་། །རང་ས་མ་ཟིན་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །སེམས་དང་ཡིད་དང་མ་འགོགས་བུ་རྣམས་ཀྱང་། །མ་བུ་མ་འཕྲད་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །ཞེ་འདོད་ཕྱོགས་རིས་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །རིག་འགྱུ་ཡིད་སེམས་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །བྱ་བྱེད་འབད་རྩོལ་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །རྩིས་གདབ་དབྱེ་བསལ་ཡིད་སྨོན་རེ་དོགས་རྣམས། །མདོར་བསྡུས་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བར་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རིན་པོ་ཆེ་སྣང་གསལ་སྤུ་གྲིས་འཁྲུལ་སྣང་རྩད་ནས་གཅོད་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། སེམས་ཅན་སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་ བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ།། །།དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིས། །ཀུན་བཟང་ཉིད་ལ་འདི་སྐད་ཞུས། །ཡེ་ཐོག་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བཟང་བྱས་སམ། །ཞེས་གསོལ་པ་དང་། མཚོན་བྱེད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་བཀའ་སྩལ་པ། གཞི་ཡི་རང་བཞིན་མིང་མེད་མཉམ་པ་ལ། །རྩལ་སྣང་མ་འགགས་ཡན་ལག་ཟེར་ཤར་བས། ཡེ་ཐོག་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བཟང་མ་བྱས། །ཡེ་ཤེས་རླུང་འགྱུས་ཡིད་རྟོག་སྐྱེ་མ་ནུས། །རིག་པ་ཟེར་ལ་ཐིམ་པས་བཅད་མ་ནུས། །རྩལ་སྣང་མ་འགགས་ཡན་ལག་བཞི་ཐིམ་པས། །རྩལ་སྣང་གཞི་ལ་ཐིམ་པས་ཐོག་མར་ཡེ་སངས་རྒྱས། །རིག་པ་མ་འགགས་མ་ལ་བུ་ཐིམ་པས། །མ་བུ་ངོ་འཕྲོད་དབྱེར་མེད་བླང་དོར་མེད། །ཡན་ལག་ཤེས་པས་སྙིང་པོ་ཀློང་ཐིམ་པས། །ཡན་ལག་སྙིང་པོ་གཉིས་མེད་དབྱེར་མི་ཕྱེད། །སྙིང་པོ་ཡན་ལག་འཕྲད་པས་ཡེ་ཤེས་རང་ས་ཟིན། །ཆོས་ཉིད་མ་བུ་འཕྲད་པས་རང་སར་གྲོལ། །ངང་དངས་འགྱུར་མེད་རྟོགས་པས་འཕོ་འགྱུར་བྱ་བཙལ་མེད། །ཡེ་ཤེས་རང་ས་ཟིན་པས་གསལ་དངས་ཀློང་ནས་ཤར། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་བཟང་མ་བྱས། །རང་བཞིན་གཞི་ཡི་ཤུགས་ལས་གྱུར་པ་ཡིན
Chinese
在那波切光明剃刀彻底斩断错觉，与虚空同等之续中，开示广大佛陀功德之第十章。阿努阿萨达亚，毕瓦萨拉达义，嘎达木热斯多，诶玛沃阿。此后金刚萨埵，向普贤如来如此请问：众生有何过患？如是请问时，普贤王如来如是开示：因未证悟心性无名、无说、无变，故为觉性力显现乃众生之过患。虽已超越思与言之边际，然金刚萨埵谛听我略说之。众生过患之根本唯一，执我的五毒自生。所谓众生，亦由执着而假立。烦恼所有，皆由此生。从无始以来执我，至今仍受三苦煎熬。若未拔除能取所取之橛，普贤王如来未曾说能解脱。于无名法性离戏中，因执我与自而恒时流转。乃至有我他之念，无论修持何等苦行，皆为束缚自身之因。欲求解脱反为自缚，如蚕作茧自缠。若未生起我他二者之觉悟，则于我他境与心而行。有此二者，则有能作所作，取舍、遮立、舍取、希忧，好坏、善恶、因果，高下诸趣皆有。乃至未证悟境心二无别，则成盲人作向导，空言我他二无别。于我与他之识不异中，有谓境心二无别之愚痴。过患之根本与能取所取二者相伴。有者如是说此宗义：我与汝亦本自各异，然寻觅自心性而不可得，此乃谓境心二无别之愚痴。有者于法性一味中，说法性各异，谓境心二无别。有者于法性一味中，说心性各异，谓境心二无别。有者未与胜义谛相结合，仅于意识言词上说为一，然过患之根本仍与能取所取二者相连。
English
In the Tantra of Nabo Che Nangsal Pugi, which completely cuts through illusion with the razor of clarity, equal to space, the tenth chapter, which demonstrates the qualities of the Great Buddha. Anu Asataya, Biwa Sala Tagi, Kata Murusto, Emao A. Then Vajrasattva asked Samantabhadra, "What are the faults of sentient beings?" When he asked this, Samantabhadra replied, "The fault of sentient beings is that they do not realize the essence, which is nameless, unspeakable, and immutable, and therefore the manifestation of the power of awareness. Although it is beyond the limits of thought and speech, Vajrasattva, listen to me briefly explain it. The root of the faults of sentient beings is the single root from which the five poisons of self-grasping arise. The term 'sentient being' is also a label attached by grasping. It is the source from which all afflictions arise. From beginningless time, grasping at self has tormented them with the three sufferings until now. Unless the peg of grasping and the grasped is removed, Samantabhadra has not said that liberation is possible. In the nameless, nature of reality, free from elaboration, they wander endlessly because they grasp at 'I' and 'self'. As long as there is a concept of self and other, no matter what hardships they endure, it is the cause of binding themselves. Desiring liberation, they become bound by themselves, like a silkworm wrapped in its own cocoon. If the understanding of self and other has not arisen, then they act towards self and other, object and mind. Because these two exist, there is action and agent, acceptance and rejection, negation and affirmation, abandonment and adoption, hope and fear, good and bad, cause and effect, and all the higher and lower realms. As long as the non-duality of object and mind is not realized, they are like a blind man guiding others, saying 'non-duality of self and other'. In the non-difference of the awareness of self and other, there is the delusion of saying 'non-duality of object and mind'. The root of the fault is accompanied by the two, grasper and grasped. Some say this tenet: 'I and you are inherently separate, but searching for one's own mind-essence is not found.' This is the delusion of saying 'non-duality of object and mind'. Some say that in the oneness of the nature of reality, the nature of reality is different, and say 'non-duality of object and mind'. Some say that in the oneness of the nature of reality, the mind-essence is different, and say 'non-duality of object and mind'. Some, without combining it with the ultimate meaning, say that it is one in the words of mental speculation. However, the root of the fault is still connected with the two, grasper and grasped.
Chinese
诸位！不离罪恶之源，未曾宣说能从轮回的边际解脱。因此，要知道过失的根本。无量无数的佛陀已经知晓并宣说了。略而言之，有八万四千种。我执、能所是过失的根本。五毒烦恼是过失的根本。无名、妄立名相是过失的根本。意识、明觉、分别念是过失的根本。能取所取执着是过失的根本。我执、偏袒是过失的根本。寻求造作的错谬是过失的根本。二取、贪恋是过失的根本。自生功用向外散逸是过失的根本。无论显现为何，虽是觉性的自性，但未能把握自地是过失的根本。心与意以及未遮止的诸子，母子未能相遇是过失的根本。贪嗔、偏袒是过失的根本。明觉流转、意识心是过失的根本。造作、勤奋努力是过失的根本。算计、区分、希冀、期望、疑虑等，简而言之，已宣说为过失的根本。如是宣说。从珍宝光明利刃彻底斩断迷乱显现，与虚空等同之续部中，《宣说有情过失之根本》之第十一章。然后，金刚萨埵向普贤王如来请教说：“原始佛陀们造作了善吗？”如此请问。作为象征的普贤王如来开示说：在基之自性无名平等中，自生功用无有止息，支分光芒显现，原始佛陀们未曾造作善。智慧风动，意念分别未能生起。明觉融入光芒，未能斩断。自生功用无有止息，四支融入，自生功用融入于基，最初即已成佛。明觉无有止息，子融入母，母子相认，无有分别取舍。支分识融入心髓界中，支分心髓无二，不可分离。心髓支分相遇，智慧把握自地。法性母子相遇，于自地解脱。自性清明不变，证悟故，无有迁变造作。智慧把握自地，故光明清澈从界中显现。不是从因和缘的角度造作善，而是从自性基的力量中转变而来。
English
O fortunate ones! Without separating from the source of faults, it has not been said that one can be liberated from the edge of samsara. Therefore, know the root of faults. Limitless and countless Buddhas have known and spoken of it. Briefly, there are eighty-four thousand. Self-grasping and object-grasping are the root of faults. The five poisons of affliction are the root of faults. No name, falsely assigning names, is the root of faults. Mind, awareness, and conceptual thought are the root of faults. Grasping at subject and object is the root of faults. Self-grasping and partiality are the root of faults. The delusion of seeking and doing is the root of faults. Dualistic grasping and attachment are the root of faults. Self-arising activity scattering outward is the root of faults. Whatever appears, although it is the nature of awareness, failing to grasp one's own ground is the root of faults. Mind and intellect, and the unrestrained children, the failure of mother and child to meet is the root of faults. Desire and aversion, partiality, are the root of faults. The movement of awareness, mind and intellect, is the root of faults. Doing and effort, striving, are the root of faults. Calculating, distinguishing, hoping, expecting, and doubting, in brief, have been declared as the root of faults. Thus it was said. From the tantra of the Precious Luminous Razor Cutting Through Deluded Appearances from the Root, Equal to Space, the eleventh chapter, 'Showing the Root of Faults of Sentient Beings.' Then Vajrasattva asked Samantabhadra, "Did the primordial Buddhas create goodness?" Thus he asked. The symbolic Samantabhadra replied, "In the nameless, equal nature of the ground, self-arising activity without cessation, the rays of the limbs arise, the primordial Buddhas did not create goodness. The wind of wisdom moved, and conceptual thought could not arise. Awareness dissolved into the rays, and could not be cut off. Self-arising activity without cessation, the four limbs dissolved, self-arising activity dissolved into the ground, and at first, one was primordially enlightened. Awareness without cessation, the child dissolved into the mother, mother and child recognized each other, without separation, acceptance, or rejection. The limbs of consciousness dissolved into the essence of space, the limbs and essence were non-dual, inseparable. Essence and limbs met, and wisdom grasped its own ground. The nature of reality, mother and child met, and were liberated in their own ground. The nature is clear and unchanging, and because of realization, there is no change or seeking. Wisdom grasped its own ground, and clear luminosity arose from space. Goodness was not created from the perspective of cause and condition, but arose from the power of the nature of the ground."