Tibetan
ནས་གྲུབ་པས་རྩོལ་བས་བསྒྲུབ་མི་དགོས། །ཆོས་ཉིད་ཉིད་དུ་གྲུབ་པས་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་མེད། །གཉེན་པོ་མེད་པས་འཇིགས་པས་འཇིགས་པ་མེད། །སྒོམ་གནས་གཞན་ལ་མ་བལྟོས་ཚོལ་མི་བྱེད། །ངང་ལ་གང་ཞིག་སྒོམ་པ་བྱེད་པ་དེས། །སྒོམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ང་དང་ཕྲད་མི་འགྱུར། །ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་ཤར་བ་ང་ཡིན་པས། །སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་མེད་རྣམ་པར་སྤང་མི་དགོས། །སྐྱེ་འཇིག་མེད་པས་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ་སྟེ། །མ་རིག་རྟེན་འབྲལ་དབང་པོ་འགག་མི་དགོས། །རང་བྱུང་རྣམས་དང་ཆོས་ཉིད་སྦྱང་མི་དགོས། །ཡེ་ནས་དག་པས་གཙང་སྦྲ་བྱ་མི་དགོས། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་རྩོལ་སྒྲུབ་བྱ་མི་དགོས། །རིག་པ་གསལ་བས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཤར། །དེ་བཞིན་རྣམ་སྣང་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལས། །དབང་པོ་དྲུག་ལ་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་བྱང་། །ཡེ་ནས་དེ་ཡིན་དེ་ལས་གཞན་པ་མེད། །དེ་ལས་གང་ཞིག་བསྒོམ་དང་བསྒོམ་བྱ་བ། །དེ་ནི་289༄༅། །འཁྲུལ་ཏེ་མཁའ་ལ་ཐེམ་སྐས་ཚོལ། །ཀུན་བཟང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཀུན་ལས་འདས། །མངོན་དུ་རིག་པ་ཤར་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི། །ངོ་བོ་ཀུན་གྱིས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དབང་པོ་ཀུན་ གྱི་ངོ་བོ་བསྟན་པ་ཡིན། །དེ་ལ་ང་ཡི་རང་བཞིན་མ་མཐོང་ན། །ཀུན་བཟང་རྫོགས་ཆེན་སྐལ་མེད་པས། །དྲང་ལུང་དགུ་ཡི་ཐེག་པ་བསྟན། །ཀུན་བཟང་རྫོགས་ཆེན་ཡེ་ནས་སྤྱོད་ཡུལ་བྲལ། །རྒྱུ་འབྲས་ལྷུན་གྲུབ་མཐོང་བའི་སྐལ་བ་མེད། །རྣམས་ལ་བསྟན་ན་སྒྲོ་དང་སྐུར་བཏབ་སྟེ། ཁུད་དྲུག་ངན་འགྲོའི་གནས་སུ་ལྟུང་བར་འགྱུར། །སེམས་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པས་བསྲེག་ཅིང་སྒྲེབས། །ལྷུན་གྲུབ་དེ་དོན་རྟོགས་ཤིང་སེམས་དཔའ་ཆེའོ། །ཀུན་བཟང་ང་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་ཕྱིར། །ཚིག་གི་མི་ཕེབས་ཐ་སྙད་ཀུན་དང་བྲལ། །དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་བྲལ། །ང་ཡི་རང་བཞིན་བསྡུས་ཏེ་ཐིག་ལེར་ཆུབ། །སྤྲོས་མེད་ཡེ་ནས་གཉིས་མེད་གཅིག་ཏུ་བསྟན། །སྡོམ་པ་མ་བསྲུང་འཕྲིན་ལས་བཙལ་མི་དགོས། །ལམ་གནས་མི་བགྲོད་ས་ལ་མི་སྦྱོང་སྟེ། །ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་ངང་ལས་གཞན་དུ་བཙལ་མི་དགོས། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་མི་རྟོག་གཡོས་པ་མེད། །ཀུན་བཟང་ང་ཡི་ལུས་འདི་ཀུན་གྱི་གཏེར། །རྒྱུ་ཡིས་མ་བསྐྱེད་རྩོལ་དང་སྒྲུབ་མི་དགོས། །དངོས་པོ་མ་བྱུང་པས་ན་སྒོམ་མི་བྱེད། །དངོས་པོར་མ་སྐྱེས་པས་290ན་འཇིག་པ་མེད། །ང་མི་སྣང་བས་དམིགས་པའི་སྒོ་དང་བྲལ། །བརྡལ་བ་ཆེན་པོ་བདེ་བའི་ཀློང་དཀྱིལ་ན། །མཉམ་པ་ཆེན་པོར་མི་རྟོག་རང
Chinese
由彼成就故，无需勤奋成就。法性自性成就故，无有能修所修。无有对治故，无有怖畏之怖畏。不观待他处禅修之所，不需寻觅。于自性中若有修持者，彼者不会与修持之我相遇。智慧现前生起即是我，故痛苦无生，无需断除。无生无灭故，乃是自生金刚。无明断绝，无需断绝诸根。无需修习自生者与法性。本来清净故，无需净洁。任运成就故，无需勤奋成办。觉性明朗故，一切智慧生起。如是法界普贤王如来，六根所显现之法皆清净。本来即是彼，无有异于彼者。于彼之外若有修与所修，彼乃是迷乱，如于虚空寻觅阶梯。普贤金刚萨埵之行境超越一切。现前觉性生起之诸法，为令一切自性皆能获得故，乃是开显种种相状一切诸根之自性。于此若未见我之自性，以无有普贤大圆满之福分故，开显正直九乘之教法。普贤大圆满本来即离行境。无有见及因果任运成就之福分。若对彼等开显，则成虚妄诽谤，将堕入六趣恶道之处。于心诽谤故，焚烧且剥夺。任运成就通达彼义乃大菩萨。普贤我乃超越行境之故，言语不及，远离一切名言。非是诸根之行境，远离言说之名言。我之自性摄集为明点。无有戏论，本来无二，开显为一。无需守护律仪，无需寻觅事业。不需行于道位，不需修习于地。无需于法性自性之外寻觅。自生大智慧，无有分别摇动。普贤我之此身乃一切之宝藏。非由因所生，无需勤奋与成办。因无事物生起，故不需禅修。因未生为事物，故无有坏灭。我不显现，故远离所缘之门。广大之中，安乐之界中，于大平等中无分别自
English
Since it is accomplished by that, there is no need to accomplish it with effort. Since the Dharma-nature is accomplished in itself, there is no object of meditation or meditator. Since there is no antidote, there is no fear of fear. Without relying on other places of meditation, there is no need to search. Whoever meditates in the natural state will not encounter the self of meditation. Since wisdom arises manifestly, it is I, so there is no birth of suffering, and there is no need to abandon it. Since there is no birth or death, it is the self-born Vajra. Ignorance is severed, and there is no need to stop the senses. There is no need to purify the self-born ones and the Dharma-nature. Since it is pure from the beginning, there is no need to cleanse. Since it is spontaneously accomplished, there is no need to strive to accomplish it. Since awareness is clear, all wisdom arises. Likewise, from the Dharmadhatu Samantabhadra, the phenomena appearing to the six senses are purified. It is that from the beginning, and there is nothing other than that. If there is meditation and object of meditation apart from that, it is delusion, like searching for a ladder in the sky. The sphere of activity of Samantabhadra Vajrasattva is beyond all. The phenomena of manifest awareness arising are, in order for all essences to be attained, the manifestation of the essence of all kinds of senses. If you do not see my own nature in this, because you do not have the fortune of Samantabhadra Dzogchen, the teachings of the nine straight paths are taught. Samantabhadra Dzogchen is originally free from the sphere of activity. There is no fortune to see the spontaneous accomplishment of cause and effect. If taught to those, it will be a false accusation, and they will fall into the place of the six realms of suffering. By slandering the mind, they are burned and stripped. Understanding the meaning of spontaneous accomplishment is a great Bodhisattva. Since Samantabhadra I am beyond the sphere of activity, words cannot reach, and I am separated from all terms. It is not the sphere of activity of the senses, and it is separated from the terms of expression. My own nature is gathered into a bindu. Without elaboration, originally non-dual, it is shown as one. There is no need to protect vows, and there is no need to seek activities. There is no need to travel the path, and there is no need to train on the ground. There is no need to search for the Dharma-nature outside of its own nature. Self-born great wisdom, there is no conceptual movement. This body of Samantabhadra I is the treasure of all. It is not produced by cause, and there is no need for effort and accomplishment. Since no object has arisen, there is no need to meditate. Since it has not been born as an object, there is no destruction. Since I am invisible, I am free from the door of focus. In the midst of the great expanse, in the center of the realm of bliss, in great equality, without concept, self-